Athens Holocaust Memorial vandalized again

Via Minos Moissis & CFCA

The Holocaust Memorial in Athens, close to the Synagogue, was vandalized on Saturday.

The inscription in Elie Wiesel’s words at the Holocaust Memorial  was stripped by strangers, disappeared in two of its three tracks with the meaningful text in Greek and French.

The Jewish community of Athens made a public appeal (see above) if someone saw something and has filed a complaint at the police station.

Holocaust survivor and famous author Elie Wiesel wrote those lines especially for the Athens memorial, they are engraved on a plaque at the entrance of the park in 3 languages:

Pause awhile as you pass by, close your eyes and remember.
Remember the time when here,
or near here, men, women and children- our own fellow creatures- congregated in peace and trust,
only to be arrested, humiliated, deported and murdered in the
Camps that shall forever shame our Civilization.
Because they were Jewish, six million people were denied the right to be free, happy, to hope, to smile, to pray, and finally, the right to live.
Remember them, their anguish and their death. Do not recoil at such horror; do not descend into despair at man’s inhumanity to man.
Just remember.
For by remembering we honour their deaths, and we save them from dying again, in oblivion.



Οικοδόμηση της μνήμης / Construction de la mémoire

Κύκλος «Διαχείριση της διαφορετικότητας στο σχολείο»

Οικοδόμηση της μνήμης | Maison d’Izieu
27.10.2017, 19.30 | Auditorium Theo Angelopoulos – IFG

Με αφορμή το Συνέδριο «Από την Ισπανία στο Λεβάντε: Βίος και Πεπρωμένο των σεφαραδίτικων κοινοτήτων» και στη συνέχεια των εργασιών του.


Πως γράφεται η Ιστορία; Η Ιστορία αποτελεί απλά αντικείμενο μεταβίβασης ή συνεχή αναδιατύπωση του παρελθόντος που στρέφεται στο μέλλον; Πώς κληροδοτείται η ιστορική μνήμη; Ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου; Ο καθηγητής Ιστορίας φέρει την αποκλειστική ευθύνη της μνήμης του παρελθόντος και ποιο είναι αυτό; Ποια είναι τα περιθώρια μεταβλητότητας στην διδασκαλία της Ιστορίας στην περίπτωση τραυματικών γεγονότων; Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που θα συζητηθούν κατά τη διάρκεια της βραδιάς που απευθύνεται τόσο σε ειδικούς όσο και σε εκπαιδευτικούς και στο ευρύ κοινό.

Με τους:
Tal Bruttmann, ιστορικός, επιστημονικός σύμβουλος του Maisond’Izieu
Γιώργο Καλαντζή, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων, Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Γιώργο Κόκκινο, καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου, μέλος της επιτροπής για την αναμόρφωση του Προγράμματος Σπουδών της Ιστορίας, Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής
Ζανέτ Μπαττίνου, διευθύντρια του Εβραϊκού Μουσείου της Ελλάδος
Παύλο Χαραμή, αντιπρόεδρο Ινστιτούτου εκπαιδευτικής πολιτικής (ΙΕΠ)

Συντονισμός: Έλλη Λεμονίδου, διδάκτορας στην Ιστορία των Διεθνών Σχέσεων, επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Πατρών

Τόπος ιστορικής μνήμης ανοικτός σε όλους, το ίδρυμα Maison d’Izieu διαιωνίζει την μνήμη των εβραίων, παιδιών και ενηλίκων, που βρήκαν καταφύγιο εκεί από τον Μάιο του 1943 μέχρι τον εκτοπισμό της 6ης Απριλίου 1944. Προσηλωμένο στο παρόν και προσβλέποντας στο μέλλον, προάγει τον προβληματισμό γύρο από την έννοια του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και τις συνθήκες που οδηγούν σε αυτό. Μέσα από την αναφορά στα εβραιόπουλα του Izieu και στους εκπαιδευτές τους, αποσκοπεί στην καταπολέμηση κάθε μορφής μισαλλοδοξίας και ρατσισμού.

Είσοδος ελεύθερη, ταυτόχρονη μετάφραση


Cycle « Gérer les différences à l’école »

Construction de la mémoire | Maison d’Izieu
27.10.2017, 19h30 | Auditorium Theo Angelopoulos – IFG

À l’occasion du séminaire « De l’Espagne au Levant : vie et destin des communautés sépharades » et dans son prolongement.

Comment écrire l’histoire ? L’histoire est-elle un simple fait de transmission ou une réécriture permanente d’un passe qui porte vers l’avenir ? Comment transmettons-nous la mémoire ? Quel est le rôle de l’école ? Le professeur d’histoire a-t-il seul la responsabilité de porter la mémoire du passé et quel passé ? Quelle variabilité de l’enseignement de l’histoire face aux faits traumatiques ? Autant de questions qui seront abordées dans cette soirée à l’usage des spécialistes mais aussi des éducateurs et du grand public.

Avec :
Zanet Battinou, directrice du Musée juif de Grèce
Tal Bruttmann, historien, conseil scientifique de la Maison d’Izieu
Pavlos Haramis, président-adjoint de l’Institut des politiques éducatives
Giorgos Kalantzis, Secrétaire général aux Cultes, ministère de l’Éducation, de la Recherche et des Cultes
Giorgos Kokkinos, historien, professeur à l’université d’Égée, membre du comité de révision des programmes scolaires d’Histoire, Institut des politiques éducatives

Modératrice : Elli Lemonidou, docteure en histoire des relations internationales, professeure assistante à l’université de Patras

Lieu d’histoire et de mémoire ouvert à tous, le mémorial de la Maison d’Izieu perpétue le souvenir des enfants et des adultes juifs qui y avaient trouvé refuge de mai 1943 à la rafle du 6 avril 1944. Attaché au présent et tourné vers l’avenir, il suscite la réflexion sur le crime contre l’humanité et les circonstances qui l’engendrent. À travers l’évocation des enfants juifs d’Izieu et de leurs éducateurs, c’est contre toute forme d’intolérance et de racisme qu’il entend lutter.

Entrée libre, traduction simultanée
Informations :

Source: Institut Français Grèce
Continue reading

BDS and hypocrisy: letter on Greek musicians Kotsiras and Tsaligopoulou


Mr. Naftali Bennett, Minister of Education and Diaspora Affairs
Mrs. Miri Regev, Minister of Culture and Sport
Mr. Yariv Levin, Minister of Tourism

Mrs. Bracha Cohen, The Jerusalem Centre for the Performing Arts
Mrs. Yasmine Levy, artist
Mr. Hichal Tarbut, Rishon le Zion
Mr. Idan Raichel, artist

Your Excellencies,
Ladies and Gentlemen,

We the undersigned wish to inform you about a matter concerning the Greek musicians, Mr. Yiannis Kotsiras and Mrs. Eleni Tsaligopoulou, who have been invited to participate in concerts organized in Israel.

We strongly believe that cultural exchange is a positive mission as are the ties that it builds between the peoples of our two countries. This cooperation has perhaps the greatest potential to foster Israeli-Greek friendship.

However, for this to be so, the cooperation and friendship must also be mutual. And this is precisely the point of our concern.

In November 2015, Mr. Kotsiras and Ms. Tsaligopoulou were invited by the Embassy of Israel in Greece to perform in a concert together with the Israeli singer Idan Raichel. They accepted the invitation at first, only to change their minds and withdraw only a few hours before the concert, and with no explanation. As a result Mr. Raichel performed alone.

It turns out that they were approached by BDS activists in the interim. Given the silence of the two artists, there are two possible explanations for their decision, but speculation is not really required. The first, according to the media and blogs, is they withdrew to protest Israeli policy in Gaza (hardly a new issue); the second was they were informed of some pro-IDF statement made by Mr. Raichel (also irrelevant).

Greek antisemitism is pervasive and serious. It manifests itself in religious, political and media discourse. Antisemitic attitudes were rated at 67% by the 2015 ADL Global Survey. Antisemitism is the norm for most Greeks, regardless of their political convictions. Desecrations of Jewish sacred and cultural sites are common occurrences.

Greek music and culture is very popular in Israel. Greeks visiting Israel are impressed by the warmth of Israelis and their familiarity with Greek performers. Unfortunately, however, the reverse is not the case; few Israeli artists or, for that matter aspects of Jewish culture, are known in Greece. The reasons are obvious – but not pleasant.

Mr. Kotsiras and Mrs. Tsaligopoulou are not the most militant anti-Semites in Greece. Therefore, their selective and contradictory decision to perform in Israel after refusing to perform with an Israeli at home can be seen as 1) hypocritical, 2) purely financially motivated, and 3) cowardly.

Of course, the choice of artists who perform at those events is of the organizers solely. However, we strongly believe that any cooperation between Greeks and Israelis should be based on mutual respect and sincere appreciation. Greek antisemitism is too powerful to be defeated solely by good intentions.

Sincerely yours,

Andrea Gilbert, Jewish Expert, Greek Helsinki Monitor, andrea.gilbert [at]

Vassilis Tsarnas, Racist Crimes Watch administrator, Greek Helsinki Monitor, vasilistsarnas [at]

Dimitri Kravvaris, Against Antisemitism blog, dimkrav [at]

אומנים דו פרצופיים (או דר’ ג’קיל ומר הייד) מאת ז’אן כהן*

For English version, click here.

אך הדבר מקבל זווית שונה, היות וכנראה מר קוציראס אינו ידידה של ישראל במיוחד. הייתי אפילו מעז לומר שהוא ככל הנראה נגד ישראל אם אקח בחשבון את התנהגותו בחודש נובמבר 2015.

אז מר קוציראס יחד עם הזמרת גב’ הלני צליגופולו הוזמנו על השגרירות ישראל ביוון להופיע בקונצרט שהיא ארגנה, יחד עם הזמר והיותר הישראלי עידן רייכל.

שעות ספורות לפני תחילת ההופעה שני האומנים היוונים ביטלו את הופעתם. הסיבה לא נודעה מעולם, לפחות רשמית, היות ולא פורסמה שום הודעה.

מפרסומים שונים באותה תקופה בבלוגים ואתרים אנטי ישראליים נבעו שתי גרסאות לגבי החלטתם: ביטול הופעתם הייתה קשורה באי הסכמתם למדיניות ישראל, הקשורה בעזה ובפלסטינאים בכלל או כי האומן הישראלי פיאר את צה”ל כמה ימים קודם, עובדה שלגבי שני האומים היוותה חטא בל יעבור.

ההתייחסות שלי אינה לא למר קוציראס ולא גב’ צליגופולו, ובטח לא בהתנהגותם הבלתי מקצועית לבטל את הופעתם שעות ספורות לפני תחילת הקונצרט. עובדה אחרונה זו מהווה נושא למחשבה עבור בעלי המועדונים שהם ירצו להחתימם להופעות.

הנושא שלי הם האומנים הדופרצופיים.

אותה התנהגות הראו בעבר ,רק צורכי אזכור, אומנים היוונים נוספים. מיקיס תאודוראקיס, המחזאי והסופר יעקובוס קמפנליס (הבלדה של מאוטהואזן) אשר ביקש שלא יועלו יצירותיו מעולם בישראל עד שהוא שמע על השכר והסכים.

נזכיר את “בנו של עם” סטליום קזנד’גיס אשר בפני בית משפט יווני ולאחר הדיון בראיון טלוויזיה אמר ” רק אני וערפאת נלחמים ביהודים”….

ויורגוס דאלארס שכל כך הרגיז את הקהל הישראלי בהשתתפותו הכמעט קבועה בקונצרטים נגד ישראל. עובדה זו גרמה לרבים בישראל לשבור את תקליטיו ברחובות.

כולן הם מוכנים לנסוע לישראל כדי להגדיל את חשבון הבנק שלהם, אך אינם ששים לומר ולו מילה טובה אחת על ישראל עם שובם, אך הם חשוקים להשתתף בכל פעילות אנטי ישראלית נגד “המדינה רוצח”. כנראה מישהו צריך להזכיר להם שאת “החבל אי אפשר לתפוס בשתי קצותיו” ….

למען הצדק ההיסטורי אני חייב להזכיר כאן את הזמרת האהובה לקהל הישראלי בשנות ה – 80 של המאה הקודמת, אלפידה. מהיודע לי, יתכן שיש גם אחרים, הייתה זו היחידה שאם שובה ליוון ספרה ופיארה את ישראל ועוד התקופה שביוון גם “האבנים” היו נגד ישראל.

אני שואל את עצמי האם כל האומנים הדופרצופיים הנ”ל, ואני בטוח שקיימים רבים אחרים פחות ידועים, איך בעמדם מול המראה בבוקר מתרצים את מעשיהם?

מה מצפונם אומר? על מי הם “עובדים” על הישראלים או על הפלסטינאים? כנראה על שניהם ואולי הם חושבים שתפסו “פראיירים” את שניהם בטרם מעיפים מבט חטוף בחשבון הבנק שלהם, מלאי סיפוק.

אני מכבד יותר את האנטי ישראלים האמתיים אשר נלחמים במדינת ישראל ישירות וללא הערות ביניים והסתייגויות, מאשר סוג כזה של אומנים אשר רוצים “הן את כלב שבע והן את אוכל שלם”…

ואם כבר, מדובר בעניין של אתיקה גם אם “הבוכטות הן עבות”.

*ז’אן כהן הוא עיתונאי וכתב קול ישראל ביוון

Thessaloniki: Exhibition banner vandalized with antisemitic graffiti

Τhe exhibition “Shared Sacred Sites in the Balkans and the Mediterranean”, a collaboration between the Macedonian Museum of Contemporary Art, the Thessaloniki Museum of Photography and the Municipality of Thessaloniki, opened on September 23rd.

Only hours after the exhibition opening, the banner outside the venue had been vandalized with antisemitic (“Jews out”) and far-right (“Fatherland, religion, family”) graffiti.


Thessaloniki, September 2017 / Photo courtesy of Iosif Vaena

Λεών Κοέν: Από την Ελλάδα στο Μπίρκεναου



Η εξέγερση των εργατών στα Κρεματόρια

Τον Απρίλιο του 1944, ο Ελληνοεβραίος Λεών Κοέν πέρασε την πύλη του Άουσβιτς. Κατά την παραμονή του στο στρατόπεδο, εξαναγκάστηκε να ενταχθεί στο δυναμικό της ειδικής μονάδας εργασίας που ήταν υπεύθυνη για την απομάκρυνση των σορών από τους θαλάμους αερίων και για την καύση τους στα κρεματόρια.

Η ιδιότητα του Λεών Κοέν ως μέλους της Ζόντερκομάντο καθιστά την αυτοβιογραφία του ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, που μας γνωστοποιεί τις λεπτομέρειες της σκοτεινότερης σελίδας του εικοστού αιώνα, όπως τις έζησε ο ίδιος. Αποτελεί, επίσης, μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τη μέρα που οι κρατούμενοι βρήκαν το θάρρος να ορθώσουν το ανάστημά τους και να εξεγερθούν στη ναζιστική φονική μηχανή, επιλέγοντας να πεθάνουν ελεύθεροι και με τους δικούς τους όρους.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από τις χαμένες μέχρι πρόσφατα και ανέκδοτες μέχρι σήμερα σημειώσεις του συγγραφέα, ενώ το δεύτερο μισό είναι μετάφραση του εξαντλημένου αγγλικού πρωτότυπου.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία από τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017.

σελίδες: 184 | isbn: 978-618-82909-4-5 | τιμή: 13,30€

Πηγή: Εκδόσεις Κυαναυγή

Continue reading

The two face artists

The two face artists
by Jean Cohen Friday 8.9.2017

I read that well-known Israeli singer Jasmine Levy has invited Greek singer Yiannis Kotsiras for a series of three concerts in Israel on the 25th 26th and the 28th of October this year. So far so good.

The wheels start coming off the wagon, when you realize that Kotsiras is not exactly what could be called pro-Israeli. On the contrary. Taking under consideration his behavior on the 25th of November 2015 I would classify him as anti-Israeli.

At the time Mr Kotsiras along singer with Eleni Tsaligopoulou were invited to appear at a concert organized by the Israeli embassy in Greece along with Israeli singer Idan Raichel.

A few hours before the opening of the concert the two Greek artists canceled their appearance. Exactly why they canceled was never explained, officially at least, since no announcement was made by the two singers.

Yet, from various posts on anti-Israeli blogs and sites, one could arrive to one of two conclusions, either they canceled because they disapproved of the treatment of Palestinians in Gaza, or they canceled because a few days before Israeli singer Raichel complimented the IDF, an act considered by them an abomination!!!

But the subject of this article is not Kotsiras or Tsaligopoulou, not even their unprofessional conduct of canceling their appearance a few hour before the curtain went up. As a matter of fact, their conduct should concern any music hall that would want to hire them in the future.

My subject is the two face Greek artists.

They are all willing to perform in Israeli and see their bank accounts get bigger and bigger, but they are very unwilling to say anything good about Israel once they return. On the contrary, they are more than willing to participate in any anti-Israeli activity be that a rally, a performance, or a mass protest against the “murderous state” Somebody must remind them of the saying “you cannot serve two masters”

Then same behavior can be found, by other artists as well, to name a few. Mikis Theodorakis (composer of Zorba the Greek) play writer Jacob Kampanelis (writer of the Ballad of Mauthausen) who declared publicly that he will never allow his work to be performed in Israel, until of course a few years  later he heard the figure involved and agreed.

Not to mention Stelios Kazantzidis who appearing in a Greek court and latter also on TV said “only I and Arafat are fighting the Jews”

Should I remind you of George Dallaras that so angered the Israeli public by his standard appearance in so many anti-Israeli concerts that they started breaking his records in public.

In all fairness I must remind my readers that the darling of the Israeli public Greek singer Elpida was the only one that I know of, there might be others too, that every time she came back from a concert in Israel she had nothing but praises for the country. And let us not forget that the 80’s was the most dark and frightening decade for Greek Israeli relations.

I wonder all these two face artist, and I’m sure there are more, what do they think when they look themselves in the mirror in the morning. How do they rationalize this kind of behavior?

What does their conscience say? Who do they think they are playing for fools? The Israelis or the Palestinians? Most probably they are sure they played both sides for suckers, before taking a quick glimpse at their fat bank account.

I have much more respect for the genuine anti-Semitic and anti-Israelis that are fighting Israel, with no “buts, reservations, footnotes etc.” than these kind of artists that want to “have the cake and eat it too”

After all it is a matter of personal ethics and morality regardless of the amount of money.

Οι διπρόσωποι καλλιτέχνες Παρασκευή 8.09.2017
Του Ζαν Κοέν

Δημοσιεύτηκε ότι η γνωστή Ισραηλινή τραγουδίστρια Jasmine Levy προσκάλεσε τον κ. Γιάννη Κότσιρα στο Ισραήλ για μια σειρά τριών εμφανίσεων μαζί της στις 25, 26 και 28 Οκτωβρίου. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Εκεί που αρχίζει να στραβώνει το πράγμα είναι πως, από ότι φαίνεται, ο κ. Κότσιρας δεν είναι ιδιαίτερα φιλο-Ισραηλινός. Μάλιστα, θα σημείωνα πως είναι μάλλον εναντίον του Ισραήλ αν κρίνω από τη συμπεριφορά του τον Νοέμβριο του 2015.

Τότε, ο κ. Κότσιρας, μαζί με την κ. Ελένη Τσαλιγοπούλου είχαν προσκληθεί από την Ισραηλινή Πρεσβεία της Ελλάδα να εμφανιστούν σε μία συναυλία που είχε διοργανώσει και που θα εμφανιζόταν και ο Ισραηλινός τραγουδιστής Idan Raichel.

Λίγες ώρες πριν αρχίσει η συναυλία, οι δύο Έλληνες καλλιτέχνες ακύρωσαν την εμφάνισή τους. Το γιατί δεν το μάθαμε ποτέ, επισήμως τουλάχιστον, αφού δεν έβγαλαν καμία ανακοίνωση.

Από διάφορα δημοσιεύματα της εποχής στα αντί ισραηλινά blog και σελίδες, προέκυψαν δύο εκδοχές για την απόφαση τους: ή ακύρωσαν επειδή δεν συμφωνούσαν με την πολιτική του Ισραήλ, σχετικά με τη Γάζα και τους Παλαιστίνιους, ή διότι ο Ισραηλινός τραγουδιστής είχε εξάρει τον Ισραηλινό στρατό μερικές μέρες πριν πράξη, γεγονός που θεωρήθηκε από τους δύο καλλιτέχνες έγκλημα καθοσιώσεως!!!

Το θέμα μου όμως δεν είναι ούτε ο κ. Κότσιρας ούτε η κ. Τσαλιγοπούλου, ούτε καν η αντιεπαγγελματική τους συμπεριφορά ακυρώνοντας την εμφάνισή τους λίγες ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας. Το τελευταίο, μάλιστα, ας το κρίνουν οι πίστες που θα τους προσλάβουν.

Το θέμα μου είναι οι διπρόσωποι καλλιτέχνες.

Την ίδια συμπεριφορά έχουν επιδείξει, για να ονομάσουμε μόνο μερικούς, στο παρελθόν και άλλοι καλλιτέχνες. Ο Μ. Θεοδωράκης, ο θεατρικός συγγραφέας Ιακ. Καμπανέλης (η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν) που είχε ζητήσει να μην παιχτεί ποτέ στο Ισραήλ το έργο του μέχρι που άκουσε τι αμοιβή θα υπάρξει και δέχτηκε.

Να θυμίσουμε τον Στέλιο Καζαντζίδη ο οποίος ενώπιον ελληνικού Δικαστηρίου και μετά την δίκη σε τηλεοπτική συνέντευξη είπε: “Μόνον εγώ και ο Αραφάτ πολεμάμε τους Εβραίους”….

Για να μην αναφέρω τον Νταλάρα που τόσο νεύριασε τον ισραηλινό λαό με τη μόνιμη σχεδόν συμμετοχή του σε αντί-Ισραηλινές συναυλίες. Το γεγονός αυτό ώθησε αρκετούς Ισραηλινούς να σπάνε τους δίσκους του στον δρόμο.

Όλοι τους είναι πρόθυμοι να πάνε στο Ισραήλ για να μεγαλώσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, αλλά όχι μόνον απρόθυμοι να πουν μια καλή κουβέντα για το Ισραήλ άμα τη επιστροφή τους, αλλά τουναντίον είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε οπουδήποτε αντί-Ισραηλινή εκδήλωση «για το κράτος-δολοφόνο». Κάποιος θα πρέπει να τους θυμίσει την ελληνική παροιμία «ή παππάς παππάς ή ζευγάς ζευγάς.»

Εδώ για το δίκαιο της υπόθεσης πρέπει να θυμίσω την αγαπημένη των Ισραηλινών στη δεκαετία του 80, Ελπίδα. Αυτή ήταν η μόνη που εγώ ξέρω, μπορεί να υπάρχουν και άλλοι, που κάθε φορά που γύριζε έλεγε τα καλύτερα και μάλιστα στη δεκαετία του 80 «που τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» όσον αφορά το Ισραήλ.

Αναρωτιέμαι όλοι αυτοί οι διπρόσωποι καλλιτέχνες, και είμαι σίγουρος υπάρχουν και άλλοι λιγότερο γνωστοί, όταν σηκώνονται το πρωί και βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη πως δικαιολογούν την πράξη τους αυτή;

Τη λέει η συνείδηση τους; Ποιους κοροϊδεύουν τους Ισραηλινούς ή τους Παλαιστίνιους; Μάλλον και τους δύο και ίσως να σκέφτονται ότι πιάσανε «κότσο» και τους δύο, πριν ρίξουν μια φευγαλέα ματιά στο τραπεζικό τους λογαριασμό, όλο ικανοποίηση.

Έχω πολύ περισσότερο σεβασμό στους γνήσιους αντί-Ισραηλινούς που πολεμάνε το κράτος του Ισραήλ χωρίς ναι μεν αλλά, υποσημειώσεις και επιφυλάξεις, παρά στους καλλιτέχνες αυτής της μορφής, που θέλουν «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο».

Αν μη τι άλλο είναι θέμα ήθους και ας είναι “πολλά τα λεφτά Άρη”.

School visits to the Jewish Museum of Thessaloniki are not welcomed by all educators and parents


Source: Wikipedia


[…] But the mayor [Boutaris] and his efforts have received pushback.

Among other initiatives, the mayor has been promoting public school visits to the existing Jewish Museum of Thessaloniki.

In 2014, about 700 students visited the museum annually; today that figure has soared to more than 7,000, according to museum director Erika Perahia Zemour, a development not welcomed by all educators and parents.

“We have teachers who have told us that they have problems with the parents of kids they bring to the museum,” Zemour said. “Yesterday, for example, I had a teacher from … an area of Thessaloniki that votes 15 percent Golden Dawn, and one of the parents told him ‘Why are you teaching the kids these things? The Holocaust doesn’t exist. It never happened.’”

The mayor credits much of that push-back to anti-Semitism. According to a 2014 survey by the Anti-Defamation League, Greece is the most anti-Semitic country in Europe.

But those within the Jewish community say the mayor’s efforts are making a difference.

“Certainly things have changed since the mayor changed. Minds have been opened and the mayor has done a lot of work so that people can realize the history of the city,” Zemour said. “Finally something is happening. We are making some progress.”