Antisemitismus in Europa heute (GB, Frankreich, Griechenland)

[Τον περασμένο Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε κοντά στο Αμβούργο ένα ακόμα Israel SoliCamp που έδωσε τη δυνατότητα σε ακτιβίστριες/στές, μελετήτριες/τές και απλούς ενδιαφερόμενους να ανταλλάξουν απόψεις για τις προκλήσεις και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα το Ισραήλ καθώς και για τρόπους αντιμετώπισης της ανόδου του αντισημιτισμού (το πλήρες πρόγραμμα της συνάντησης έχει δημοσιευτεί εδώ). Η δική μας εισήγηση – την περίληψη της οποίας παραθέτουμε παρακάτω στα γερμανικά – είχε ως στόχο να προκαλέσει μια συζήτηση για την πολυμορφία του φαινομένου του σύγχρονου αντισημιτισμού σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες. Δεν είναι μόνο η Άκρα Δεξιά που βάλλει σήμερα κατά των Εβραίων, είναι και σημαίνοντα στελέχη των Εργατικών της Βρετανίας στο facebook και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης· είναι και αρκετοί Γάλλοι πολίτες που τα τελευταία χρόνια απορρίπτουν στο όνομα του Ισλάμ τη Γαλλία και τη Δύση ως «εβραϊκές οντότητες»· είναι κι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που γαλουχήθηκε εδώ και δεκαετίες με την αντίληψη ότι η Σοά συνέβη κάπου αλλού και χωρίς μερίδιο ελληνικής ευθύνης.]

Antisemitismus in Europa heute

Dimitri Kravvaris

[Zusammenfassung zum Input beim Israel SoliCamp 2016]

Der Input zum „Antisemitismus in Europa heute“ zielte darauf ab, zum einen über antisemitische Vorfälle in Europa zu informieren, die in den Mainstream-Medien häufig unzureichend thematisiert werden, und zum anderen eine Diskussion über die Salonfähigkeit des heutigen Antisemitismus anzustoßen, dessen Träger sowohl hoch gebildete Menschen aus der Mitte der Gesellschaft sowie führende Politiker*innen als auch potentielle Opfer von rassistischen und sozialen Diskriminierungen sein können. Der Akzent wurde auf drei Länder – Großbritannien, Frankreich und Griechenland – gelegt, wobei die gegenwärtige Situation in Deutschland häufig zum Vergleich in Betracht gezogen wurde. Dem Interesse an der zunehmenden Gefahr der Judenfeindlichkeit in Europa liegt das Facebook-Projekt „Watch: Antisemitism in Europa“ zugrunde, an dem der Referent beteiligt ist. Die Seite wurde 2014 nach dem Anschlag auf das Jüdische Museum in Brüssel gegründet und dokumentiert seitdem regelmäßig antisemitische Vorfälle in ganz Europa; zur Orientierung der Leser*innen wird jeder Beitrag mit einer kurzen Zusammenfassung auf Englisch vorgestellt.

Ι. Ausgehend von der These der Wirksamkeit der Sprache („Sprache ist Handlungsinstrument und kann wie eine Waffe benutzt werden, um Menschen Schaden zuzufügen, sie zu kränken, zu beleidigen, zu verunglimpfen, sie auszugrenzen, ihnen zu drohen“, Schwarz-Friesel & Reinharz, 2013:38) wurden Facebook-Beiträge, Tweets sowie Statements von führenden Mitgliedern der britischen Arbeiterpartei vorgestellt, die tradierte judenfeindliche Stereotype (jüdische Physiognomie, Juden als Mörder usw.) aktualisieren, utopische sowie mit Ressentiment beladene Lösungsvorschläge des Nahostkonflikts ins Spiel bringen und Hitler als „Zionisten“ und „Verrückten“ darstellen. Somit wurde klar, dass Antisemitismus in einer Partei, die angeblich jede Form des Rassismus bekämpft, derzeit weiter verbreitet ist, als viele deutsche und europäische Medien behaupten. Zudem wurde mittels Berichten der Organisation Community Security Trust darauf aufmerksam gemacht, dass Judenfeindlichkeit in Großbritannien in den letzten Jahren dramatisch zugenommen hat.

les_territoires_perdusΙΙ. Lange bevor islamistische Terroristen in die Redaktion von Charlie Hebdo sowie in den jüdischen Supermarkt an der Porte de Vincennes stürmten, war antisemitische Hetze vor allem in den Pariser Straßen sowie im Internet sichtbar. Anhand von Fotomaterial von einer Anti-Regierungsdemonstration vom Januar 2014 wurden populäre anti-establishment und antisemitische Gesten, wie der Quenelle-Gruß, analysiert. Anschließend wurde eine kurze Genealogie des Judenhasses in Frankreich unternommen: Zum einem wurde auf den 2002 erschienenen Band „Les territoires perdus de la République“ (deutsch: Die verlorenen Gebiete der Republik) hingewiesen, in dem Lehrer*innen vom aggressiven Antisemitismus, Sexismus und von der Ablehnung der Demokratie im Namen des Islam in den öffentlichen Schulen berichteten. Ihre Warnungen wurden entweder ignoriert oder die Autor*innen wurden der „Islamophobie“ bzw. des „Rassismus“ bezichtigt. Die antisemitischen Anschläge von 2012 in Toulouse und Montauban, von Mai 2014 in Brüssel und von Januar 2015 in Paris wurden jedoch von jungen Franzosen verübt, die Anfang der Nullerjahre an solchen Schulen sozialisiert worden waren. Zum anderen wurde die Apathie der französischen Gesellschaft hinsichtlich der zunehmenden Popularität der islamistischen Weltanschauung unter jungen Franzosen thematisiert. Antisemitische Täter werden heute noch von französischen Medien, wie Agence France Presse (AFP), als „déséquilibrés“ (deutsch: seelisch gestört) bezeichnet. Der Karikaturist Joann Sfar hat auf diese Verharmlosung des Antisemitismus sarkastisch reagiert.

III. Antisemitismus in Griechenland wird im Züge der andauernden Finanz-Krise fast ausschließlich in Bezug auf die „Chryssi Avgi“ (deutsch: Goldene Morgenröte) – die seit 2012 drittstärkste Partei im Parlament – thematisiert. Ihr Anstieg, argumentiert man oft, verdanke diese Partei eben der steigenden Arbeitslosigkeit und Perspektivlosigkeit vieler Wähler*innen. Anhand einer von der Panteion Universität durchgeführten Studie (2013) wurde eingewendet, dass die Mehrheit der jungen Unterstützer der Chryssi Avgi sich bewusst für diese Partei entschied, da sie mit dem Kern der Ideologie der griechischen Neonazis maßgeblich einverstanden sind: angebliche historische Überlegenheit der griechischen Nation, Gefühl der Selbstviktimisierung aufgrund der vermeintlich nicht gloriosen Gegenwart und Präferenz von autoritären Regierungsformen. Das Interesse an der Shoah und der europäischen Geschichte des XX. Jahrhunderts ist gering. Auch die griechische Linke rekurriert gerne auf die nationalistische These des ewigen Opfers und relativiert somit die Shoah. In diesem Zusammenhang wurde ein Teil der Rede des griechischen Vize-Bildungsministers Theodosis Pelegrinis (Syriza-Partei) am 15. September 2016 im griechischen Parlament zitiert, in der er „die Juden“ als Ausnutzer des Holocaust präsentiert. Er behauptet, dass sie sich den Begriff Holocaust „mit Geduld und Beharren“ hätten aneignen können, „um die Verbrechen des Nazi-Regimes gegen sie hervorzuheben und somit die Sympathie der zivilisierten Welt für ihr Leiden zu provozieren“. Die Shoah wird hierbei nicht als Zivilisationsbruch gedacht, sondern als instrumentalisiertes jüdisches Leiden, abgekoppelt vom nationalen Narrativ. Pelegrinis fordert nun „die Griechen“ auf, sich ebenso den Begriff der Katastrophe anzueignen, um daraus politisches Nutzen zu erzielen.

Weiterführende Literatur

  1. Emmanuel Brenner (Hrsg.): Les territoires perdus de la République. Postface de Georges Bensoussan. Paris 2015 (2002)
  2. David Hirsh: The most threatening form of anti-Semitism in Britain today. Online Beitrag auf timesofisrael.com. 3. September 2015
  3. Dimitris Kravvaris im Gespräch mit Carolin Mothes über Antisemitismus in Griechenland: „Die antizionistische Rhetorik gilt nicht als antisemitisch“. In: Jungle World, Nr. 6, 5. Februar 2015, S. 5. Das Interview kann auch online gelesen werden.
  4. Carolin Mothes: Antisemitismus in der französischen Gegenwart – vom French Carmel aus betrachtet. Online Beitrag auf haolam.de. 16. Juni 2014
  5. Monika Schwarz-Friesel & Jehuda Reinharz (Hrsg.): Die Sprache der Judenfeindschaft im 21. Jahrhundert. Berlin/Boston 2013

Ταξίδι στη Λυών του μίσους / Lyon after Charlie Hebdo

Ο Βρετανός ιστορικός Andrew Hussey επιστρέφει στη Λυών, την πόλη στην οποία σπούδασε τη δεκαετία του ογδόντα, και θυμάται ότι πολλοί φοιτητές μισούσαν από τότε τους Εβραίους, τους μαύρους και τους Άραβες. Θυμάται, επίσης, ότι αρνητές του Ολοκαυτώματος, όπως ο Robert Faurisson, δίδασκαν απρόσκοπτα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της πόλης. Ο Andrew Hussey συναντά τον Αρχιραββίνο της Λυών Richard Wertenschlag, ο οποίος τον πληροφορεί ότι λαμβάνει πληθώρα γραμμάτων με απειλές για τη ζωή του και ότι οι συναγωγές της πόλης έχουν μετατραπεί πλέον σε φυλασσόμενα οχυρά. Ο Hussey συνομιλεί επίσης με ακροδεξιούς χριστιανούς που σχεδόν επιχαίρουν για το ότι οι αντιρατσιστές σκιτσογράφοι της «σκατοφιλικής φυλλάδας» Charlie Hebdo δολοφονήθηκαν από «μετανάστες» αλλά και μ’ ένα Γάλλο μουσουλμάνο που προσπαθεί να αποτρέψει ομοθρήσκους του από το να γίνουν «πολεμιστές του Θεού». Μερικούς μήνες μετά τις δολοφονικές επιθέσεις κατά του Charlie Hebdo και του εβραϊκού παντοπωλείου, τίποτα δε φαίνεται να έχει αλλάξει στη Γαλλία. Ένα σοκαριστικό ρεπορτάζ του Channel 4 στα αγγλικά.

‘Lyon in particular has never been a good place for Jews, but hasn’t been so bad for a long time’. Historian Andrew Hussey reports from France on the rise of anti-semitism and Islamophobia.

Lyon is a very good place to understand the tensions in France right now. Everyone is still reeling from the terrorist attacks at the offices of magazine Charlie Hebdo and a kosher supermarket in Paris in January. The country is in trauma and no-one knows what is going to happen next.

Read the rest on channel4.com [h/t glycosymoritis.blogspot.com]

dieudonne-affiche

Όλοι οι Ευρωπαίοι είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι είναι Ευρωπαίοι

Όταν ένας δολοφόνος ανοίγει πυρ κατά πολιτιστικού κέντρου που φιλοξενεί εκδήλωση για την ελευθερία της έκφρασης, τα θύματα ενδέχεται να είναι άθεοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, Εβραίοι ή οποιοσδήποτε πολίτης μιας ελεύθερης χώρας. Όταν όμως τα πυρά στοχεύουν τη Συναγωγή της Κοπεγχάγης, τότε ο αποκλειστικός στόχος της επίθεσης είναι οι Δανοί Εβραίοι, η πλειονότητα των οποίων είχε διασωθεί το 1943 από τους συμπατριώτες τους. Τότε οι Δανοί είχαν καταφέρει να μεταφέρουν περισσότερους από 7.000 Εβραίους και σχεδόν 700 μη εβραίους συγγενείς τους στη Σουηδία, η οποία δέχθηκε τους Δανούς πρόσφυγες. Η απαρέγκλιτη τήρηση της αρχής «Όλοι οι Δανοί είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι Δανοί» – για να δανειστούμε τα λόγια του Jacques Schuster – αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (περισσότερα εδώ).

Έχει σημασία να τονιστεί ότι ο δράστης των δολοφονικών επιθέσεων στην Κοπεγχάγη προσπάθησε να αμφισβητήσει αυτήν την εξαιρετική σχέση μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας και της Εβραϊκής Κοινότητας και να επαναφέρει τον γενοκτονικό αντισημιτισμό στο επίκεντρο. Είναι στο χέρι των Δανών αλλά και των Ευρωπαίων γενικότερα να δώσουν μια αποφασιστική απάντηση στο αντισημιτικό μίσος ακολουθώντας τη διευρυμένη αρχή «Όλοι οι Ευρωπαίοι είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι είναι Ευρωπαίοι». Στην αντίθετη περίπτωση οδεύουμε προς μια Ευρώπη χωρίς Εβραίους, μια Ευρώπη δηλαδή χωρίς αύριο.

Αναδημοσιεύουμε το κάλεσμα αλληλεγγύης στην Εβραϊκή Κοινότητα της Δανίας που εξέδωσαν από κοινού η Παγκόσμια Ένωση Εβραίων Φοιτητών και η Ευρωπαϊκή Ένωση Εβραίων Φοιτητών.

After the attacks in Copenhagen: #IGoToSynagogue

Jerusalem – 15th of February 2015

We woke up to tragedy this morning. Our thoughts and prayers are with the families of those killed and injured in yesterday’s murderous attacks in Copenhagen.

The World Union of Jewish Students (WUJS) and the European Union of Jewish Students (EUJS) jointly call on everyone to show solidarity with the Jewish community of Denmark. You can do this by using the hashtag #IGoToSynagogue to express the right of all Jews to gather and live their Judaism in safety and peace; to take a firm position in the face of anti-Semitism; and to also share why living Judaism as part of a community matters to you.

We also call on everyone able to gather at Danish embassies around the world, to express solidarity with the Danish people, to light a candle in memory of yesterday’s victims and to stand tall and strong against terror.

Baruch Dayan Ha’Emet – May their memory be blessed

WUJS_logoThe World Union of Jewish Students (WUJS) is the international, pluralistic, non-partisan umbrella organisation comprising of 48 national independent Jewish Student Unions from all over the world.

Founded in 1924 to combat anti-Jewish quotas in Central and Eastern European University the World Union of Jewish Students was a grassroots network aimed at connecting student groups from all over the world. The aim of The World Union of Jewish Students is to foster the unity of Jewish students worldwide and to strive to ensure their participation in the fulfillment of the aspirations of the Jewish people, its continuity, and the development of its religious, spiritual, cultural and social heritage.

Source: juedische.at

Attentats de Copenhage

La colère de Manuel Valls contre la haine des Juifs / Η οργή του Μανουέλ Βαλς για το μίσος κατά των Εβραίων

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση για τα θύματα των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων, ο Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δεν έκρυψε την οργή του για το γεγονός ότι η Γαλλία από χώρα χειραφέτησης των Εβραίων της έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε μια χώρα στην οποία πολίτες δολοφονούνται εν ψυχρώ μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι. Δε δίστασε, επίσης, να επικρίνει τη γαλλική κοινωνία για τη χλιαρή της στάση απέναντι στην άνοδο της αντισημιτικής βίας, ενώ αναφέρθηκε και στον “νέο αντισημιτισμό”, ο οποίος διαμέσου του ίντερνετ και του μίσους κατά του Ισραήλ δαιμονοποιεί τους Εβραίους εν γένει. Για να καταπολεμήσεις το πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το ονομάσεις, τόνισε. Για τους μη γαλλομαθείς, το κείμενο της παραπάνω ομιλίας του Γάλλου Πρωθυπουργού παρατίθεται σε αγγλική μετάφραση στην ιστοσελίδα algemeiner.com.

manouel-bals-galliaManuel Valls intervient le 13 janvier 2015 devant l’Assemblée nationale pour rendre un hommage solennel aux victimes des attentats contre Charlie Hebdo, la policière de Montrouge et l’Hypercacher de Vincennes.

Il a fait part de sa colère et de son indignation contre la haine des Juifs :

– “Comment accepter qu’en France, terre d’émancipation des juifs, il y a deux siècles, mais qui fut aussi, il y a 70 ans, l’une des terres de son martyre, comment peut-on accepter que l’on puisse entendre dans nos rues crier ‘mort aux Juifs’ ?”

– “Nous devons là aussi nous rebeller, et en posant le vrai diagnostic. Il y a un antisémitisme que l’on dit historique remontant du fond des siècles mais il y a surtout ce nouvel antisémitisme qui est né dans nos quartiers sur fond d’internet, de paraboles, de misère, sur fond de détestation de l’État d’Israël, et qui prône la haine du juif, et de tous les juifs. Il faut le dire. Il faut poser les mots pour combattre cet antisémitisme inacceptable”.

– “Oui, disons-le à la face du monde, sans les Juifs de France, la France ne serait plus la France”.

Texte via CRIF

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

του Αλέκου Ράπτη

                                             [Πρώτη δημοσίευση: εφ. Ηπειρωτικός Αγών, 14 Ιανουαρίου 2015]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στη Γαλλία ένας Αλγερινός ισλαμιστής, μαχητής, δήλωνε μέσα από τις στήλες του διμηνιαίου περιοδικού El Mounquid (ο Σωτήρας) οργάνου του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (FIS), ότι:

«Η Γαλλία έγινε το ουσιαστικό σταυροδρόμι του διεθνούς Σιωνισμού, προνομιακή φωλιά της διασποράς που κινεί, τον κόσμο του χρηματιστικού κεφαλαίου και των σημαντικότερων δυτικών ΜΜΕ και η οποία μέσω αυτής της εξουσίας χειραγωγεί, σύμφωνα με την θέλησή της, την παγκόσμια κοινή γνώμη», μη παραλείποντας δε να καταγγείλει, την «σιωνιστικοποιημένη Γαλλία» που εκφράζει «μίσος για το Ισλάμ και των αρχών του και των πιστών του».

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη ξεκινούσε, την εκστρατεία ενός πολιτισμικού πολέμου που θα εκφραζόταν στην συνέχεια ανοιχτά, μέσα από τους πυλώνες της αντιγαλλικής ξενοφοβίας, του αντισιωνισμού και του ανθεβραισμού.

Βασική αρχή της αντιδυτικής αυτής ξενοφοβίας του Ισλαμικού φονταμελισμού είναι, η ουσιαστική απόρριψη της λέξης «δημοκρατία» ως πράγμα ξένο προς το Ισλάμ και ως επικίνδυνο παράγωγο της δυτικής κουλτούρας που προσιδιάζει, τους εχθρούς του ισλάμ που είναι οι «εβραιομασόνοι», οι «σιωνιστές», οι «άθεοι» και οι «κομμουνιστές».

Στην πραγματικότητα η «θρησκεία της ειρήνης και της ανοχής», αυτό το «φιλήσυχο ισλάμ» της δεκαετίας του 1960 – 1980 απέχει μακράν, από το πραγματικό σημερινό ισλάμ, το οποίο εκφράζεται με φανατισμό και εμπεριέχει έναν προσηλυτισμό και μια στρατολόγηση σε μαχητικά δίκτυα και την διαθεσιμότητα, για ολοκληρωτική στράτευση στην τζιχάντ.

Σ’ αυτόν τον πολιτικοθρησκευτικό νεορατσισμό, σημαντική συμβολή αλλά και τρομακτική επιρροή ασκούν οι φανατικοί ιεροκήρυκες του, που καταθέτουν ως γνήσιοι πολιτικοί αγκιτάτορες την παρότρυνση στο πλήθος, για εξόντωση των «απίστων», υιοθετώντας το ναζιστικό μοντέλο αγκιτάτσιας, που διακήρυττε την εξόντωση των «υπανθρώπων».

«Ζητούμε από τον Αλλάχ να μας βοηθήσει, να εκμηδενίσουμε όλους τους «koufars» απίστους από τον πλανήτη αυτό και να μην αφήσει παρά μόνο τους «mouslims» μουσουλμάνους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι θεωρητικοί και οι ιεροκήρυκες του ισλαμισμού, ξαναπαίρνουν με τα δικά τους μέσα τους δρόμους, του ρατσισμού και της εξόντωσης, βαδίζοντας στους ίδιους δρόμους που ακολουθηθήκαν στην Ευρώπη, στα τέλη του 19ου αιώνα και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Η αναδυόμενη ισλαμική τρομοκρατία, μετά την θεωρητική και μορφωτική κατάρτισή της, μεταπηδά στην πολεμική στρατηγική του ένοπλου αγώνα, εφαρμόζοντας στρατιωτική δομή στα μέλη της και εφαρμογή των ανωτέρω δεδομένων, που στην ρεαλιστική απεικόνιση για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, όπου σ΄αυτόν τον πόλεμο δεν αντιπαρατάσσονται πλέον κρατικές συμμαχίες, αλλά πολιτισμικά μπλοκ, οριζόμενα σύμφωνα με την πολιτιστική αντίληψη στην οποία εκφράζεται ο σύγχρονος δυτικός η εκδυτικισμένος κόσμος, σε αντιδιαστολή με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Αυτή η σύγκρουση πολιτισμών μεταφράστηκε και ερμηνεύτηκε από τους «αντιιμπεριαλιστές» ισλαμιστές, ως κώδικας και στρατηγική θρησκευτικού πολέμου, ένας πόλεμος που βρίσκει εφαρμογή και πρακτική επί των ημερών μας.

Σ’ αυτή την σύγκρουση η ισλαμοτρομοκρατία, εντάσσει στο νεορατσιστικό πρόγραμμα αφανισμού τους τρεις (3) βασικούς παράγοντες, που αντιστέκονται στην «θεϊκή εξισλαμιστική επιχείρηση» του ανθρωπίνου γένους: «τους Εβραίους» «τους Αμερικανούς» και «τους χριστιανούς».

Τα τελευταία χρόνια στην Γαλλία από το 2000 και μετά, καταγράφεται ένα τρομακτικό κύμα εβραιοφοβίας αλλά και μια σειρά από οργανωμένες επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους, οι οποίες γίνονται αντικείμενο ιδεολογικής εκμετάλλευσης, από τα ισλαμοτρομοκρατικά δίκτυα.

Στατιστικά εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στην Γαλλία οι Εβραίοι είναι περίπου 600.000, ενώ ο αριθμός των μουσουλμάνων, φθάνει περίπου στα 4 εκατομμύρια.

Στον αντίποδα όλων αυτών των εβραιοφοβικών εξελίξεων, εκτυλίσσεται το πλαίσιο ενός πολέμου κατά των Εβραίων και ευρύτερα και κατά των «εβραιοσταυροφόρων», ένας πόλεμος κηρυγμένος από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Ουσιαστικά ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, μέσω του ισλαμιστικού προσηλυτισμού, επιχειρεί την ενσωμάτωση των πληθυσμών που προέρχονται από την μετανάστευση και στην συνέχεια την ένταξή τους σε δίκτυα υποστήριξης αλλά και σε ομάδες φανατικών μαχητών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ζωή τους, για την υπόθεση του Ισλάμ.

Η Ευρώπη κατά τον τρόπο αυτό, μεταβλήθηκε αργά αλλά σταθερά σε έδαφος ισλαμικής κατάκτησης, μέσω ενός «διαθρησκευτικού διαλόγου», αλλά και μια ρητορικής γοητείας όπως αυτή εκφερόταν από εποχούμενους Ευρωπαίους φιλο- ισλαμιστές.

Στην πραγματικότητα το πολιτικο-θρησκευτικό πρόγραμμα των Ισλαμιστών για την Ευρώπη, περνούσε μέσω της προοδευτικής στρατηγικής του εξισλαμισμού της Ευρώπης, που αντικατοπτριζόταν στην απόλυτη θεώρηση, που ανέφερε ότι: «Από το ευρωπαϊκό Ισλάμ, στην Μουσουλμανική Ευρώπη», καθώς ο ισλαμικός φονταμελισμός προσέβλεπε ότι, η Ευρώπη αποτελεί και πληρεί τις προϋποθέσεις ούτως ώστε να μεταβληθεί, σε εξισλαμίσιμο χώρο.

Πιθανώς η κατανόηση των ανωτέρω, από τα Ευρωπαϊκά κράτη να ήρθε κάπως καθυστερημένη και γι΄αυτό το λόγο, η πολιτική δράση των Ευρωπαϊκών κρατών, πρέπει να λειτουργήσει κατασταλτικά και χωρίς ανοχές κατά των ισλαμιστών ιεροκηρύκων, που καλούν την εγκαθίδρυση της σαρία, εκθειάζουν την τζιχαντική βία, αλλά και παροτρύνοντας το ανθεβραικό μίσος.

Η ισλαμοτρομοκρατική απειλή στην Ευρώπη, είναι πλέον πραγματικότητα.

Η περίπτωση της Γαλλίας είναι αρκετά χαρακτηριστική, καθώς το συγκεκριμένο αυτό ευρωπαϊκό κράτος, πράττει τα απαιτούμενα και τα νόμιμα, με παραδειγματικό τρόπο μέσα από τους κόλπους της «Ενωμένης Ευρώπης», η οποία φαίνεται ότι είναι αποφασισμένη, να καταπολεμήσει την επερχόμενη ισλαμοτρομοκρατία.

Δυστυχώς όμως, το διπλό τρομοκρατικό κτύπημα που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες στο Παρίσι, από ισλαμιστές φονταμελιστές εναντίων του γαλλικού σατυρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», αλλά και ενός εβραϊκού παντοπωλείου, με αθώα θύματα, έρχεται να επιβεβαιώσει τις πραγματικές προθέσεις της επερχόμενης ισλαμοτρομοκρατίας.

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη, όπως φαίνεται μόλις τώρα αρχίζει. Στην δίνη αυτή των σκοτεινών εξελίξεων, που εισέρχεται η γηραιά Ευρώπη, ο Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο δήλωσε κατηγορηματικά: «ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει μια κολοσσιαία διαδικασία μετανάστευσης, όπως συνέβη πριν από αιώνες στον ρωμαϊκό πολιτισμό κι αν δεν βρούμε μια νέα ισορροπία θα χυθεί πολύ αίμα»

Αλέκος Ράπτης

 Ιωάννινα

[το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα]

Η μακριά, αιματηρή οδός που οδήγησε στη σφαγή του Charlie Hebdo

"Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο."
“Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.”

Για χρόνια, η Ευρώπη απέτυχε να λάβει υπόψιν της με ειλικρίνεια το ριζοσπαστικό Ισλάμ και τον αντισημιτισμό

των Emanuele Ottolenghi και Benjamin Weinthal

Τα συνθήματα στους τοίχους γράφτηκαν με αφορμή την αποτρόπαια σφαγή στη γαλλική σατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα «Charlie Hebdo» και την μετέπειτα θανατηφόρα ομηρία που έλαβε χώρα στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ στο Παρίσι. Η τραγωδία που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή είναι αποκαρδιωτική για όποιον εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι μια ανοιχτή κοινωνία που προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα του καθενός. Οι ρίζες της είναι βαθιές και δεν θα έπρεπε να σοκάρουν κανέναν. Στο κάτω κάτω, το σκηνικό είχε ήδη θεσπιστεί από τον εφησυχασμό και την άρνηση της Ευρώπης να αντιδράσει στον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και στον αντισημιτισμό.

Στην Ευρώπη, πάνω από τον αντισημιτισμό που συνοδεύει την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, βασιλεύει η κουλτούρα της ατιμωρησίας – μια κουλτούρα που τροφοδοτείται από προκατάληψη και χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι Ευρωπαίοι που συγκλονίστηκαν από τις εν λόγω επιθέσεις θα πρέπει να επανεξετάσουν τα στατιστικά στοιχεία του οργανωμένου αντισημιτισμού από την αρχή της δεύτερης παλαιστινιακής Ιντιφάντα, τον Σεπτέμβριο του 2000, όταν έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε συναγωγές σε όλη την ήπειρο και η λεκτική βία, οι βίαιες επιθέσεις και η δημόσια υποκίνηση εναντίον των Εβραίων έγιναν κοινός τόπος.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμηθούν ότι ένα σκίτσο που απεικόνιζε τον τότε πρωθυπουργό του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, να τρώει ένα παιδί και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Independent» την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, κέρδισε το βραβείο για την καλύτερη πολιτική γελοιογραφία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2003. Από τότε, οι Ισραηλινοί ηγέτες έχουν ποικιλοτρόπως απεικονιστεί με ναζιστικές στολές ή ως Ρωμαίοι εκατόνταρχοι που σταυρώνουν τον Γιασέρ Αραφάτ, σε ένα αναμάσημα της κατηγορίας των Εβραίων ως δολοφόνων του Χριστού.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι η γαλλική κυβέρνηση χρειάστηκε περισσότερα από τρία έτη για να αναθέσει στο Υπουργείο Εσωτερικών την υποβολή έκθεσης για τον αντισημιτισμό στη Γαλλία. Η έκθεση δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2004 και πολλοί διανοούμενοι και ισλαμιστές σχολιαστές την κατέκριναν και την απέρριψαν ως δήθεν φιλικά προσκείμενη στο Ισραήλ.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι τον Ιανουάριο του 2006 ο Ilan Halimi, ένας 23χρονος Γαλλοεβραίος, απήχθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από ισλαμιστές ριζοσπάστες στο Παρίσι. Θα πρέπει να φρεσκάρουμε τη μνήμη τους σχετικά με τις σημαίες της Χαμάς και τη Χεζμπολάχ που ανέμιζαν σε αντιισραηλινές διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες τον Ιανουάριο του 2009, όταν μετριοπαθείς πολιτικοί έκαναν πορεία μαζί με ισλαμιστές ριζοσπάστες συγκρίνοντας τη Γάζα με το Άουσβιτς.

Μια πρόσφατη απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έβγαλε τη Χαμάς από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο να συμπεριληφθεί στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων η πολιτική πτέρυγα της Χεζμπολάχ, παρά το γεγονός ότι τον Ιούλιο του 2012 επιτέθηκε σε έδαφος της ΕΕ, στη Βουλγαρία, σκοτώνοντας πέντε Ισραηλινούς και έναν Βούλγαρο.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι το ίδιο έτος, ριζοσπάστες ισλαμιστές δολοφόνησαν Εβραίους μαθητές στην Τουλούζη.

Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάστηκε πέντε χρόνια για να σχηματίσει έναν λειτουργικό ορισμό του αντισημιτισμού, εξαιτίας της επίμονης αντίθεσης των κύκλων που συνδέουν τον αντισημιτισμό με τον αντισιωνισμό. Βρισκόμενη κάτω από διαρκή επίθεση, τελικά η Ε.Ε. απέσυρε τον λειτουργικό της ορισμό το 2013.

Είναι ώρα να αφήσουμε τα αισθήματά μας στην άκρη και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι σημαίνει το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 2015 οι αστυνομικές αρχές διέταξαν τα εβραϊκά καταστήματα να κλείσουν νωρίς. Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτές οι τραγωδίες ήταν μόνο η τελευταία πράξη ενός τρομερού δράματος. Η φιλελεύθερη κουλτούρα της Ευρώπης έχει προσπαθήσει για πολύ καιρό να υποβαθμίσει τον αντισημιτισμό αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα νόμιμο παράπονο που μόνο σπανίως φεύγει εκτός ορίων και να δικαιολογήσει το ριζοσπαστικό Ισλάμ με βάση κοινωνικοοικονομικά ζητήματα και την μετααποικιακή ενοχή. Αυτοί οι αρθρογράφοι, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και οι ηγέτες που άλλαξαν το θέμα και μίλησαν για ισλαμοφοβία με υποτιθέμενο σκοπό να κατευνάσουν τους μισαλλόδοξους, τώρα θερίζουν την λαίλαπα της ηθικής και πολιτικής δειλίας τους.

Η Ευρώπη έχει ανεχτεί τον αντισημιτισμό στις τάξεις της για πολύ καιρό. Είναι καιρός πια οι Ευρωπαίοι να αρχίσουν να δείχνουν μηδενική ανοχή στη μη ανοχή.

Πηγή: NY DAILY NEWS, 9/01/2015

Μετάφραση από τα αγγλικά: Κ. Α.

Greek anti-racist website blames Israel for solidarity with “Charlie Hebdo” and defines Jihadism as a creation of Western Imperialism

peres-je-suis-charlieGreek leftwing anti-racist website “Expel Racism” (“Apelaste to Ratsismo”) published on January 10 an opinion article, in which the authors equate the call of Marine Le Pen for the return of the death penalty and the anti-immigrant hate speech of Antonis Samaras with the solidarity that Shimon Peres expressed to the satirical newspaper “Charlie Hebdo”. “Expel Racism” blaims Peres for hypocrisy on the grounds that Israel has imprisoned Palestinians and blames all three politicians indistinguishably for trying to incriminate all Muslims.

“Expel Racism” claims in the same article that the Islamic fundamentalism is a creation of western imperialism and accuses Israel for a second time of being its ally. Moreover the authors equate islamophobia with genocidal anti-Semitism and have not even a word of compassion for the four Jewish men who were killed in the kosher grocery siege in Paris. Although “Expel Racism” condemns the murderous attack against “Charlie Hebdo”, it blames the newspaper for racism against Muslims.

Related post: Greek antiracist website reposts article with antisemitic undertones (27/12)

Je suis Juif

“I am happy that France has mobilized against the crime that happened yesterday… but it leaves me some taste of bitterness in my heart, since a few years ago when Jews and Jewish children were killed, I didn’t see the same mobilization” (Richard Abitbol) [via]

Είναι γεγονός ότι η κινητοποίηση της γαλλικής κοινωνίας μετά το φονικό της Τουλούζης – το οποίο είχε ως κύριο στόχο παιδιά – δεν ήταν ανάλογη με την κινητοποίηση μετά το μακελειό στα γραφεία της εφημερίδας Charlie Hebdo. Οργανώθηκαν σημαντικές διαδηλώσεις, κανείς δε βγήκε ωστόσο να διαλαλήσει Je suis Gabriel, Je suis Aryeh, Je suis Myriam – τα θύματα ήταν παρεπιπτόντως ακόμα περισσότερα, ανάμεσά τους και μουσουλμάνοι στρατιωτικοί. Πολλοί Εβραίοι της Γαλλίας έχουν την αίσθηση ότι η κοινωνία τηρεί σε γενικές γραμμές αδιάφορη στάση απέναντι στη βία που υφίστανται εδώ και πολλά χρόνια και αρκετοί έχουν ήδη μεταναστεύσει στο Ισραήλ ή τον Καναδά.

Μετά την Τουλούζη και το Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών, μετά το πογκρόμ στο προάστιο Σαρσέλ με πρόσχημα τα τεκταινόμενα στη Γάζα, ο φανατικός ισλαμισμός επιλέγει και πάλι εβραϊκό στόχο: σήμερα οι ισλαμιστές δεν πήραν ομήρους σ’ένα οποιοδήποτε σουπερμάρκετ, αλλά σ’ένα εβραϊκό. Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε: χωρίς γενοκτονικό αντισημιτισμό δε νοείται τζιχάντ, η εξόντωση των Εβραίων στο όνομα του Προφήτη είναι ένα από τα βασικά σημεία του προγράμματος αυτής της βάρβαρης ιδεολογίας. Δεν αρκεί μόνο η συμπαράσταση στους εργαζόμενους του Charlie Hebdo, δεν αρκεί η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου και της σάτιρας. Πρέπει να σταθούμε επίσης δίπλα στην Εβραϊκή Κοινότητα της Γαλλίας που πλήττεται γι’ αυτό που είναι: Γάλλοι, Εβραίοι, πολίτες. Ποιος θα τολμήσει να καταγγείλει το μίσος του Ντιεντονέ και των μιμητών του; Ποιος θα πάρει αποστάσεις από το μίσος κατά του Ισραήλ που δαιμονοποιεί ταυτόχρονα τους Εβραίους απανταχού γης; Ποιος θα τολμήσει να φωνάξει Je suis Juif de France; Εδώ σας θέλω.

crif-je suis juif

Je suis Charlie

Je suis Charb, Moustapha Ourad, Cabu, Tignous, Ahmed Merabet, Wolinski, Honoré, Bernard Maris, Michel Renaud, Franck Brinsolaro, Frédéric Boisseau et Elsa Cayat. Je suis Charlie.

Via Je suis Charlie (facebook)

Via Je suis Charlie (facebook)

Le siège de l'AFP, dans le 2e arrondissement de Paris. (AFP PHOTO/LOIC VENANCE) Source: tempsreel.nouvelobs.com

Le siège de l’AFP, dans le 2e arrondissement de Paris. (AFP PHOTO/LOIC VENANCE) Source: tempsreel.nouvelobs.com

Αλληλεγγύη στη σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo! / Attachés à la démocratie, à la laïcité et au vivre ensemble, nous disons «non» aux intégrismes religieux (Appel de SOS Racisme)

"Μετά την Ελλάδα, να σώσουμε την "Charlie" (Πρόσφατο εξώφυλλο της εφημερίδας Libération)

Δυστυχώς ο θρησκευτικός φανατισμός επιστρέφει δυναμικότατα στη Γαλλία.

Πριν από λίγες μέρες (2 Νοεμβρίου), “τα γραφεία της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo υπέστησαν επίθεση με εμπρηστική βόμβα […], μετά τη λήψη απειλών με το ταχυδρομείο από τη σύνταξή του, σύμφωνα με την διεύθυνση του εντύπου.

Η επίθεση, που σημειώθηκε στις 02:00 (03:00 ώρα Ελλάδας) έγινε την ημέρα που η εφημερίδα δημοσίευσε ένα ειδικό της τεύχος για να «εορτάσει» τη νίκη των ισλαμιστών στην Τυνησία, το οποίο ανέφερε ότι επιμελήθηκε «ο Μωάμεθ», δημοσιεύοντας μια καρικατούρα του με το κείμενο «100 χτυπήματα με μαστίγιο, αν δεν πεθάνετε από τα γέλια», και μετονομάζοντας προσωρινά την έκδοση σε Sharia Hebdo, σε μια αναφορά στον ισλαμικό νόμο.” (Πηγή: msn.com)

Αναδημοσιεύουμε έκκληση της οργάνωσης SOS Racisme για συμμετοχή σε πορεία αλληλεγγύης στην πληγείσα εφημερίδα. Ας μην επιτρέψουμε στις φασίζουσες μειοψηφίες, μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα, να επιβάλουν τον περιορισμό της κριτικής των θρησκειών και επομένως να καταλύσουν τη δημοκρατία.

Attachés à la démocratie, à la laïcité et au vivre ensemble, nous disons «non» aux intégrismes religieux

Par SOS RACISME

via Libération

Ces dernières semaines ont été marquées par une offensive des extrémismes religieux dans notre pays. Depuis le 20 octobre, le Théâtre de la Ville à Paris a ainsi vu les représentations d’une pièce de l’Italien Roméo Castellucci (« Sur le concept du visage du fils de Dieu ») être fortement perturbées par des manifestations appelées par la mouvance catholique intégriste qui jugeait cette pièce blasphématoire. Les associations à la manœuvre (Civitas, l’AGRIF,… qui appartiennent à l’extrême droite traditionnelle) essaient de poursuivre cette offensive en suscitant ou en proférant des menaces à l’encontre d’une pièce qui sera prochainement donnée au Théâtre Garonne à Toulouse (« Golgota Picnic » de l’Argentin Rodrigo Garcia). Volontiers matinées d’antisémitisme et de haine des étrangers, les manifestations, déclarations et menaces qui se sont succédées sont des attaques contre le vivre ensemble auquel nous sommes attachés.

Ces derniers jours, la sortie du numéro de Charlie Hebdo en date du 2 novembre, représentant Mahomet et rebaptisé « Charia Hebdo », a été l’occasion de nouveaux appels à la haine et à la violence (site du journal hacké par des réseaux islamistes, messages de menaces en cascade visant à remettre en cause le droit au blasphème,…). Ce 2 novembre, l’incendie criminel des locaux de Charlie Hebdo montrent qu’un palier a été franchi. Cet acte, qui n’est pas sans rappeler les sinistres autodafés, vise à faire taire un hebdomadaire au ton incisif et provocateur, c’est-à-dire une presse dont on connaît l’importance pour la vitalité de la démocratie. Qu’il soit le fait de personnes mues par une vision islamiste de la société ou qu’il relève d’une provocation de l’extrême droite, cet acte renvoie à une certitude : leurs auteurs sont, à l’instar des catholiques intégristes, des ennemis du vivre ensemble puisque l’effet, sinon le but, de leur acte favorise les tensions entre les citoyens appelés à rejoindre, chacun avec sa religion en bandoulière, le camp de la haine, de l’intolérance et de la stigmatisation.

Les intégrismes religieux ont montré avec éclat ces dernières semaines à quel point ils étaient les ennemis de trois combats qui sont les nôtres :

Le combat pour la démocratie, cette dernière étant indissociable du droit absolu au blasphème, c’est-à-dire le droit de critiquer les dogmes sacrés. Si ces dogmes devaient régler la vie sociale, l’espace de la libre discussion démocratique serait en effet tout bonnement impossible.

Le combat pour la laïcité qui ne peut se marier avec le partage de l’espace public entre les différents dogmes et qui, au contraire, nécessite le refus de voir les religions être manipulées à des fins politiques.

Le combat pour le vivre ensemble, incompatible avec les combats visant à intimer à chacun le devoir et l’ordre de rejoindre des communautés religieuses fermées et vivant de la haine de la religion ou de l’athéisme de l’autre.

Bien loin de nous intimider ou de nous faire vaciller sur nos convictions, les actes de ces dernières semaines ne font que renforcer notre détermination à poursuivre avec force et ténacité ces 3 combats essentiels dans notre République.

Nous appelons tous les citoyens attachés comme nous à la démocratie, à la laïcité et au vivre ensemble à se rassembler ce dimanche 6 novembre à 15h sur le Parvis de l’Hôtel de Ville de Paris.

ABDAT Ameziane (Président de Zy Va), ABDI Mohammed (ex-conseiller spécial de Fadela Amara), ABELANSKI Lionnel (Comédien),  ABTAN Benjamin (Secrétaire Général de l’EGAM), ALFONSI François (Député Européen), ALLEGRO FORTISSIMO, AMADIEU Jean-François (Professeur d’université), AMARA  Fadela (Ancienne Ministre), ARCIZET Guy (Grand Maitre du Grand Orient de France), ARDITI Pierre (Comédien), AUBRY Martine (Première secrétaire du Parti Socialiste), Autremonde, AUFRAY Hugues (Artiste), AZEROUAL Yves (Journaliste), BALASKO Josiane (Comédienne), BAYLET Jean-Michel (Président du PRG), BASS Jean-Louis (Journaliste), BAYOU Julien (Conseiller Régional), BELHADDAD  Souad (journaliste), BELIER Sandrine (Députée Européenne), BENARAB-ATTOU Malika (Députée Européenne),  BENCHEIKH Ghaleb (Théologien), BENGUIGUI Jean (Comédien), BENNAHMIAS Jean-Luc (Vice-président du MODEM), BENSALAH Djamel (Cinéaste), BERGE Pierre (Président de la Fondation Pierre Bergé – Yves Saint Laurent), BERGOVICI Philippe (Dessinateur), BERILLE Luc (Secrétaire général de l’UNSA),  BERLING Charles (Comédien), BESSET Jean-Paul (Député Européen), BILLARD Martine (Députée de Paris), BORLOO Jean-Louis (Président du Parti Radical), BOUJENAH Michel (Humoriste), BOVE José (Député Européen),  BROSSEL Colombe (Adjointe au Maire de Paris), CAMUS Jean-Yves (Politologue), CANFIN Pascal (Député Européen) Cé, CFDT, CGT, Charlie Hebdo, CHOPLIN Jean-Luc (Directeur du Théâtre du Châtelet), Chouraqui Elie (cinéaste), COHN-BENDIT Daniel (Député Européen), Comité Laïcité République,  CORBIERE Alexis (Adjoint au Maire du 12ème arrdt de Paris) COUBES Dominique (Directeur artistique du théâtre du Gymnase), Nicolas Demorand (Libération), DALIN Daniel (Président du Collectif DOM), DAUMAS Eugène (Président de l’UFAT), DE HAAS Caroline (Fondatrice d’Osez le féminisme), DELLI Karima (Députée Européenne), DELPECHE Michel (Chanteur),  DENIAUD Laurianne (Présidente du MJS), DESAILLY Marcel (Ancien capitaine de l’équipe de France de football),  DESIR Harlem (Député Européen),  DEVARIEUX Jacob (Artiste),  DJEMANI Kahina (Porte-parole de la FIDL), DOUCET Philippe (Maire d’Argenteuil),  DRAY Julien (Conseiller Régional),  DUCHE Geneviève (Universitaire), EL FANI Nadia (réalisatrice)  EMEYE Eglantine (Journaliste), ENCEL Frédéric (Géo politologue),  Europe Ecologie les Verts, FIDL, FABIUS Laurent (Député Seine-Maritime), FILIPPETTI Aurélie (Députée de Moselle),  FLAUTRE Hélène (Députée Européenne),  FO, FOUREST Caroline (Rédactrice en chef de la revue Pro-choix), FRANCK Dan (écrivain),  FSU, GIDOIN Arno (Comédien), GLUCKSMANN André (Philosophe), GONTHIER Patrick (Secrétaire général de l’UNSA éducation), GOUPIL Romain (cinéaste), GRENIER Estelle (Députée Européenne), GREZE Catherine (Députée Européenne),  GUIBERT Dominique (LDH), GUILLAUME Sylvie (Députée Européenne), HABCHI, Sihem (Présidente de Ni Putes Ni Soumises),  HALTER Marek (Ecrivain), HANOUNA Cyril (Présentateur),  HAYOUN Jonathan (Président de l’UEJF),  HENRY Pierre (Directeur Général de France Terre d’Asile), HETIER Bernadette (Présidente du MRAP),  HOLLANDE François (Candidat PS à l’élection présidentielle), JADOT Yannick (Député Européen), JAKUBOWICZ Alain (Président de la LICRA),  JCALL France, Jeunesse en Mouvement, JOLY Eva (Candidate EELV à l’élection présidentielle) KANDEL Liliane (Sociologue), KHRIS Taig, KILL-NIELSEN Nicole (Députée Européenne),  KINTZLER Catherine (Philosophe),  KLUGMAN  Patrick (Conseiller de Paris),  LA LIGUE DU DROIT INTERNATIONAL DES FEMMES, LANG Valérie (Comédienne), La Paix maintenant, La Règle du jeu, LDH, LE BOLLOCH’Yvan (Comédien), LENEOUANNIC Pascale (Conseillère Régionale),  LEROY Claude (Sélectionneur national de Football), LES Désobéissant-e-s, LICRA, MAMOU Jacky (Président du Collectif Urgence Darfour), MAY Mathilda (Comédienne), MAZETIERSandrine (Députée de Paris), MEHAL Fadila (Présidente des Mariannes de la Diversité), MELENCHON Jean-Luc (Candidat du Front de Gauche à l’élection présidentielle), MJS, MOSCOVICI Pierre (Député du Doubs), MOZAFFARI Medhi (Professeur d’université), MRAP, Ni Pute Ni Soumise, OUALI Kamel (Chorégraphe), OSEZ le féminisme,  PAPAZIAN Séta (Présidente du collectif VAN), Paris Foot Gay,  Parti Radical de Gauche,  Parti de Gauche, Parti Socialiste, PCF, PEILLON Vincent (Député Européen), PIETRASANTA Sébastien (Conseiller Régional), RIBES Jean-Michel (Directeur du Théâtre du Rond Point), RICHARD Firmine (Comédienne), ROMANA Serge (CM 98), SAMAMA Laurent-David (Rédacteur en chef de l’Arche), SCHALSCHA Bernard (Secrétaire Général de France Syrie Démocratie), SIFAOUI Mohamed (Journaliste), SIMON Yves (écrivain),  Smaïn (Comédien), SOPO Dominique (Président de SOS Racisme), SOS Racisme, STORA Benjamin (Historien), SYLLA Fodé (Ancien président de SOS Racisme), RIVASI Michèle (Députée Européenne), TAUBIRA Christianne (Députée de Guyane) TAMISIER Jean-Christophe (Editeur), TARTAKOWSKY Pierre, (Président de la LDH), TAVERNIER Nils (Réalisateur), TESTUD Sylvie (Comédienne), TRAUTMANN Catherine (Députée Européenne), UEJF, UNEF, UNL, UNSA, VALLS Manuel (Député-Maire d’Evry), VITKINE Antoine (Journaliste), WEBER Henri (Député Européen), WIEDER Ionna (Co-fondatrice du Centre Audiovisuel Simone de Beauvoir), WINTER Ophélie (Comédienne), YOUSSOUFOU Baki (Président de la Confédération étudiante), ZEMMOUR Emmanuel (Président de l’UNEF),  ZIDI Malik (Comédien), Julien Bayou (Conseiller régional), Jean-Louis Basse (journaliste)