Ο Τζέρεμι Κόρμπιν και οι αντισημίτες φίλοι του

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

«Η Αυγή» δημοσίευσε πρόσφατα ένα εγκωμιαστικό άρθρο για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, τον επικρατέστερο, μέχρι στιγμής, υποψήφιο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Στο εν λόγω άρθρο εξαίρεται, μεταξύ άλλων, η “συνέπεια” του αποκαλούμενου και ως «Τσίπρα των Εργατικών της Βρετανίας»:

Υποστήριζε πάντοτε σθεναρά τον πυρηνικό αφοπλισμό, την αποχώρηση του βρετανικού στρατού από τη Βόρεια Ιρλανδία και την παλαιστινιακή υπόθεση.

Μικρή λεπτομέρεια που δε θα διαβάσετε στην «Αυγή»: ο Κόρμπιν έχει αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για οργανώσεις σαν την Χαμάς και τη Χεζμπολά – „our friends“, τις έχει αποκαλέσει.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφο, ισχυρίστηκε ότι απλώς επιδιώκει να τις εμπλέξει στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση στην περιοχή, διευκρινίζοντας ότι δε συμφωνεί απαραίτητα με τη δράση τους. Αρκετοί αναλυτές – μεταξύ αυτών και ο James Bloodworth στην αριστερή The Guardian – βρίσκουν την επιχειρηματολογία του προβληματική, διότι ο Κόρμπιν φαίνεται να αποσιωπά την έλλειψη ετοιμότητας των παραπάνω οργανώσεων για συμβιβασμό καθώς και τον γενοκτονικό αντισημιτισμό τους.

Έχοντας υπόψη του αυτά τα δεδομένα, ο πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν προέτρεψε πριν λίγες μέρες εμμέσως τα μέλη των Εργατικών να μην ψηφίσουν υπέρ του Κόρμπιν στην εσωκομματική εκλογική διαδικασία της 12ης Σεπτεμβρίου:

Μη μου πείτε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για τους φτωχούς του κόσμου αν οι συμμαχίες που προτιμούμε είναι με τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, το διάδοχο του Τσάβες στη Βενεζουέλα και την ολοκληρωτική Ρωσία του Πούτιν. (via)

Αρκετά βρετανικά Μέσα, με προεξάρχουσα την εφημερίδα The Jewish Chronicle, δεν αρκούνται στο θέμα της εύνοιας που δείχνει ο υποψήφιος των Εργατικών στα βλαστάρια της Χαμάς. Του απευθύνουν μια σειρά αμείλικτων ερωτημάτων, με βάση την έως τώρα δράση του:

1) Γιατί ο Κόρμπιν δέχτηκε, για παράδειγμα, να παρουσιάσει εκπομπή διαλόγου στο Press TV, προπαγανδιστικό κανάλι του ιρανικού καθεστώτος, που καλεί συχνότατα και αρνητές του Ολοκαυτώματος;

2) Γιατί προθυμοποιήθηκε να υπερασπιστεί δημόσια τον αγγλικανό πάστορα Stephen Sizer, που προωθούσε αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας στο ίντερνετ για τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, προβάλλοντας μάλιστα τον ισχυρισμό ότι ο Sizer δέχτηκε επίθεση επειδή «τόλμησε να εκφραστεί κατά του σιωνισμού»;

3) Γιατί χρηματοδότησε στο παρελθόν τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Paul Eisen και την ομάδα του με την επωνυμία Deir Yassin Remembered, από την οποία έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια ακόμα και διαπρύσιοι κύρηκες του αντισιωνισμού, όπως ο Tony Greenstein;

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις κατηγορίες που βαρύνουν τον επίδοξο υποψήφιο για την αρχηγία των Εργατικών. Και για να επιστρέψουμε στο άρθρο της «Αυγής»: ας αφήσει ο (ελληνικός) αριστερός τύπος τα μισόλογα και τη ρητορική της «συνέπειας» κι ας πάρει ξεκάθαρη θέση για τα όσα καταμαρτυρούνται στον Κόρμπιν.

Advertisements

Η μακριά, αιματηρή οδός που οδήγησε στη σφαγή του Charlie Hebdo

"Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο."

“Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.”

Για χρόνια, η Ευρώπη απέτυχε να λάβει υπόψιν της με ειλικρίνεια το ριζοσπαστικό Ισλάμ και τον αντισημιτισμό

των Emanuele Ottolenghi και Benjamin Weinthal

Τα συνθήματα στους τοίχους γράφτηκαν με αφορμή την αποτρόπαια σφαγή στη γαλλική σατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα «Charlie Hebdo» και την μετέπειτα θανατηφόρα ομηρία που έλαβε χώρα στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ στο Παρίσι. Η τραγωδία που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή είναι αποκαρδιωτική για όποιον εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι μια ανοιχτή κοινωνία που προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα του καθενός. Οι ρίζες της είναι βαθιές και δεν θα έπρεπε να σοκάρουν κανέναν. Στο κάτω κάτω, το σκηνικό είχε ήδη θεσπιστεί από τον εφησυχασμό και την άρνηση της Ευρώπης να αντιδράσει στον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και στον αντισημιτισμό.

Στην Ευρώπη, πάνω από τον αντισημιτισμό που συνοδεύει την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, βασιλεύει η κουλτούρα της ατιμωρησίας – μια κουλτούρα που τροφοδοτείται από προκατάληψη και χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι Ευρωπαίοι που συγκλονίστηκαν από τις εν λόγω επιθέσεις θα πρέπει να επανεξετάσουν τα στατιστικά στοιχεία του οργανωμένου αντισημιτισμού από την αρχή της δεύτερης παλαιστινιακής Ιντιφάντα, τον Σεπτέμβριο του 2000, όταν έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε συναγωγές σε όλη την ήπειρο και η λεκτική βία, οι βίαιες επιθέσεις και η δημόσια υποκίνηση εναντίον των Εβραίων έγιναν κοινός τόπος.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμηθούν ότι ένα σκίτσο που απεικόνιζε τον τότε πρωθυπουργό του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, να τρώει ένα παιδί και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Independent» την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, κέρδισε το βραβείο για την καλύτερη πολιτική γελοιογραφία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2003. Από τότε, οι Ισραηλινοί ηγέτες έχουν ποικιλοτρόπως απεικονιστεί με ναζιστικές στολές ή ως Ρωμαίοι εκατόνταρχοι που σταυρώνουν τον Γιασέρ Αραφάτ, σε ένα αναμάσημα της κατηγορίας των Εβραίων ως δολοφόνων του Χριστού.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι η γαλλική κυβέρνηση χρειάστηκε περισσότερα από τρία έτη για να αναθέσει στο Υπουργείο Εσωτερικών την υποβολή έκθεσης για τον αντισημιτισμό στη Γαλλία. Η έκθεση δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2004 και πολλοί διανοούμενοι και ισλαμιστές σχολιαστές την κατέκριναν και την απέρριψαν ως δήθεν φιλικά προσκείμενη στο Ισραήλ.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι τον Ιανουάριο του 2006 ο Ilan Halimi, ένας 23χρονος Γαλλοεβραίος, απήχθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από ισλαμιστές ριζοσπάστες στο Παρίσι. Θα πρέπει να φρεσκάρουμε τη μνήμη τους σχετικά με τις σημαίες της Χαμάς και τη Χεζμπολάχ που ανέμιζαν σε αντιισραηλινές διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες τον Ιανουάριο του 2009, όταν μετριοπαθείς πολιτικοί έκαναν πορεία μαζί με ισλαμιστές ριζοσπάστες συγκρίνοντας τη Γάζα με το Άουσβιτς.

Μια πρόσφατη απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έβγαλε τη Χαμάς από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο να συμπεριληφθεί στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων η πολιτική πτέρυγα της Χεζμπολάχ, παρά το γεγονός ότι τον Ιούλιο του 2012 επιτέθηκε σε έδαφος της ΕΕ, στη Βουλγαρία, σκοτώνοντας πέντε Ισραηλινούς και έναν Βούλγαρο.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι το ίδιο έτος, ριζοσπάστες ισλαμιστές δολοφόνησαν Εβραίους μαθητές στην Τουλούζη.

Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάστηκε πέντε χρόνια για να σχηματίσει έναν λειτουργικό ορισμό του αντισημιτισμού, εξαιτίας της επίμονης αντίθεσης των κύκλων που συνδέουν τον αντισημιτισμό με τον αντισιωνισμό. Βρισκόμενη κάτω από διαρκή επίθεση, τελικά η Ε.Ε. απέσυρε τον λειτουργικό της ορισμό το 2013.

Είναι ώρα να αφήσουμε τα αισθήματά μας στην άκρη και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι σημαίνει το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 2015 οι αστυνομικές αρχές διέταξαν τα εβραϊκά καταστήματα να κλείσουν νωρίς. Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτές οι τραγωδίες ήταν μόνο η τελευταία πράξη ενός τρομερού δράματος. Η φιλελεύθερη κουλτούρα της Ευρώπης έχει προσπαθήσει για πολύ καιρό να υποβαθμίσει τον αντισημιτισμό αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα νόμιμο παράπονο που μόνο σπανίως φεύγει εκτός ορίων και να δικαιολογήσει το ριζοσπαστικό Ισλάμ με βάση κοινωνικοοικονομικά ζητήματα και την μετααποικιακή ενοχή. Αυτοί οι αρθρογράφοι, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και οι ηγέτες που άλλαξαν το θέμα και μίλησαν για ισλαμοφοβία με υποτιθέμενο σκοπό να κατευνάσουν τους μισαλλόδοξους, τώρα θερίζουν την λαίλαπα της ηθικής και πολιτικής δειλίας τους.

Η Ευρώπη έχει ανεχτεί τον αντισημιτισμό στις τάξεις της για πολύ καιρό. Είναι καιρός πια οι Ευρωπαίοι να αρχίσουν να δείχνουν μηδενική ανοχή στη μη ανοχή.

Πηγή: NY DAILY NEWS, 9/01/2015

Μετάφραση από τα αγγλικά: Κ. Α.

Γιατί δεν θα πάω στην πορεία ενάντια στην Ισραηλινή Πρεσβεία / Why I will NOT join the demo against the Israeli embassy

poreia-gaza-22-7-4    80949-tumblr_n9eaadicqe1ti7d62o1_1280

[Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο stepanyantsp.espivblogs.net.]

Γιατί, μολονότι δεν υποστηρίζω κανέναν πόλεμο και καμιά αιματοχυσία σε όλο τον πλανήτη, βλέπω πως οι αριστερές οργανώσεις που παίρνουν θέση υπέρ των Αράβων της Παλαιστίνης, δεν κάνουν καμία αναφορά στο εναρκτήριο γεγονός του πολέμου, ότι απήχθησαν και δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ τρεις Εβραίοι πιτσιρικάδες από τη Χαμάς γιατί το έγκλημα τους ήταν να γεννηθούν Εβραίοι… Είναι, λοιπόν, αυτά προϊόν κάποιου ειρηνόφιλου σκεπτικού;

Γιατί, όταν αργότερα δολοφονήθηκε ο νεαρός Άραβας ήταν αυτό, το «σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ» που κινητοποίησε ό,τι είχε και δεν είχε από κατασταλτικούς μηχανισμούς, συμπεριλαμβανόμενης και της μισητής Μοσάντ, για να βρει και να συλλάβει τους δολοφόνους του, ενώ το ίδιο διάστημα οι αντίπαλοι του προσφέραν και συνεχίζουν να προσφέρουν στοργή και βοήθεια στους δολοφόνους των τριών νεαρών Εβραίων και η αριστερά στην ελλάδα αυτό το ονομάζει «παλαιστινιακή αντίσταση»…

Γιατί αυτές οι «αντι-πολεμικές διαδηλώσεις» έξω από την ισραηλινή πρεσβεία δεν εναντιώνονται στα στρατιωτικά τούνελ της Χαμάς ούτε και στον οπλισμό που της παρέχει το Ιράν και η Χεζμπολάχ, ίσα-ίσα ελληνικές αριστερές οργανώσεις από την Κόντρα και το μετωπικό της σχήμα της Δικτύωσης για την Αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Ιντιφάντα Αντίσταση μέχρι το ‘Δίκτυο Σπάρτακος’ και τη ‘Διαδρομή Ελευθερίας’ υιοθετούν το σύνθημα «νίκη στα όπλα της αντίστασης», στα καταστατικά τους κείμενα, δε, υποστηρίζουν την «αντίσταση» των Αράβων εναντίον του Ισραήλ «με κάθε μέσο», πράγμα που εννοεί και τις ανατινάξεις μέσα σε καφετέριες και λεωφορεία στο Ισραήλ. Ένας από τους ηγέτες των αριστερών αυτών οργανώσεων, τέλος, έχει τιμηθεί από τον ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε. Στην δε απλή επισήμανση του διαδικτυακού τόπου Athens Indymedia πως οι χρήστες του δεν πρέπει να ζητωκραυγάζουν τις δολοφονίες πολιτών και κληρωτών στρατιωτών στο Ισραήλ, οι θαμώνες του εξεγέρθηκαν με τις πιο αισχρές αντισημιτικές προκαταλήψεις και θεωρίες συνωμοσίας. Είναι, λοιπόν, αυτά τα πιστεύω προϊόν κάποιας αντιπολεμικής διάθεσης;

Γιατί είμαι αρκετά καχύποπτος με την ένταση και τη μαζικότητα αυτών των διαδηλώσεων (μέχρι και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε, φορώντας μια κεφίγια), με αφορμή όπως λένε μια αιματοχυσία, όταν καμία διαδήλωση δεν έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι και καθόλου δεν κόπτονται για την τριετή πλέον αιματοχυσία στη Συρία με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, για τους αποκεφαλισμούς και τους απαγχονισμούς 1.500 ανθρώπων στο Ιράκ μέσα στον τελευταίο μήνα, για τη δολοφονία τουλάχιστον 50 αριστερών και συνδικαλιστών από νεοναζί στις αρχές του περασμένου Μάη. Δεν είναι περίεργο να εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά όταν στο στόχαστρο είναι το ‘εβραϊκό κράτος’ απέναντι σε όλα τα περιστατικά αιματοχυσιών στον πλανήτη, για τα οποία όμως συνήθως καμία διαδήλωση δεν θα διεξαχθεί και, συχνά, κανείς δεν θα ενημερωθεί καν;

Γιατί έχω δει παραπάνω από μια φορά να κατασκευάζονται ειδήσεις από τους Άραβες της Παλαιστίνης αλλά και από τα δυτικά πρακτορεία (REUTERS, BBC, κτλ) παίρνοντας μια καθόλου αντικειμενική στάση απέναντι στην ισραηλινο-αραβική διένεξη κι αυτό τουλάχιστον με προβληματίζει για τους σκοπούς των δημοσιευμάτων αυτών. Δεν προβληματίζει κανέναν άλλον;

Γιατί βλέπω επιλεκτικές ευαισθησίες εκ μέρους των αριστερών αυτής της χώρας απέναντι σε «κακόμοιρους Παλαιστίνιους» όταν αυτοί πολεμούν κάπου μακριά από την ελλάδα το λεγόμενο «σιωνιστικό κράτος», ενώ όταν αυτοί οι ίδιοι Παλαιστίνιοι στιβάζονται ως μετανάστες στα ελληνικά στρατόπεδα κράτησης μεταναστών, η «ευαισθησία» πάει περίπατο… και ξαφνικά, ακόμα κι αυτός που φοράει την κεφίγια έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, ναι ο αρχηγός του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, σφυράει αδιάφορα, μιλώντας για «το πρόβλημα» της μετανάστευσης. Οι άραβες, άρα, έχει αξία να ζουν μόνον όσο ζουν και πεθαίνουν στη μέση ανατολή;

Γιατί βλέπω κι άλλες επιλεκτικές ευαισθησίες εκ μέρους των αριστερών αυτής της χώρας να παρομοιάζουν μια χώρα σαν το Ισραήλ με το «άπαρτχαϊντ» και τους «ναζί», όταν η ίδια τους η χώρα έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά εξόντωσης εβραίων στην Ευρώπη κατά τον Β’ Π.Π. – που σημαίνει ότι ελάχιστοι από τους έλληνες χριστιανούς προσφέρθηκαν για να βοηθήσουν στη διάσωση τους, διαθέτει έναν εθνικό ύμνο που τραγουδά, μεταξύ άλλων, τη σφαγή χιλιάδων μουσουλμάνων και εβραίων κατά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, δεν αναγνωρίζει καμία μειονότητα στο εσωτερικό της χώρας, έχει εκλεγμένο νεοναζιστικό κόμμα που παίρνει 7% στις εκλογές και πρώην νεοναζί υπουργούς, είναι πρώτη στον αντισημιτισμό στην Ευρώπη, πρώτη στις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Ρομά μέσα στην Ε.Ε., αθωώνει λιμενικούς που έχουν κατηγορηθεί από μετανάστες για τον πνιγμό των παιδιών τους στο Αιγαίο, αθωώνει επίσης μεγαλο-αγρότες που πυροβολούν μετανάστες-εργάτες γης στα χωράφια τους επειδή οι τελευταιοι ζητήσαν τα δεδουλευμένα τους και διατηρεί στρατόπεδα κράτησης μεταναστών με 10.000 κρατούμενους εντός τους. Γιατί να μην κοιτάει, λοιπόν, κανείς/καμιά τα χάλια της χώρας όπου μένει, αντί να προσφέρει άλλοθι στις αθλιότητες του κράτους του/της, κι έτσι να αφήσει τους ισραηλινούς και τους άραβες της Παλαιστίνης να βρει ο καθένας ποιον πρέπει να βρίσει στο εσωτερικό της χώρας του;

Γιατί βλέπω κάθε φορά που ένας πόλεμος διεξάγεται στη Μέση Ανατολή να βγαίνουν αντίστοιχοι λόγοι από μεγάλα κομμάτια της ευρωπαϊκής αριστεράς, μιας αριστεράς που π.χ. στην Αγγλία φαίνεται να έχει ξεχάσει το παρελθόν της ίδιας της Αγγλίας, της δολοφονικής βρετανικής αυτοκρατορίας που ακόμη και σήμερα οφείλει την ανάπτυξη της στα πόσα έχει κλέψει από όλες της τις αποικίες, μιας αριστεράς που π.χ. στη Γερμανία έχει ξεχάσει μάλλον το Ολοκαύτωμα και με ορμή ξαναμπαίνει στο κυνήγι των Εβραίων που γλίτωσαν από το κυνήγι της 70 χρόνια πριν, εξαπολύοντας εν έτει 2014 συνθήματα στις διαδηλώσεις της όπως «οι Εβραίοι στους θαλάμους αερίων!», μιας αριστεράς που π.χ. στη Γαλλία έχει μάλλον ξεχάσει τα πτώματα της Αλγερίας, έχει κλείσει τα μάτια της απέναντι στις μόλις φετινές επεμβάσεις του γαλλικού στρατού στην Αφρική, αλλάζει το θέμα όταν η κουβέντα πάει στο μεγάλο αποκλεισμό των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού και διεξάγει ένα άθλιο κυνήγι και μαζικές απελάσεις εναντίον των ρομά… Γιατί να συμμετέχει, λοιπόν, καμιά και κανείς από εμάς σε αυτή την υποκρισία;

Γιατί όντας ενάντια σε κάθε φασισμό, έχω διαβάσει κι έχω ασχοληθεί με το έγκλημα των εγκλημάτων, το Ολοκαύτωμα, καταλαβαίνοντας την εξοντωτική φύση του αντισημιτισμού, καθώς και ότι αυτός ο αντισημιτισμός δεν έπαψε να υπάρχει μετά το 1945. Ιδιαίτερα, δε, με τις εικόνες, τα πλακάτ, τα συνθήματα και τους στόχους του σημερινού αντι-σιωνιστικού κινήματος σε όλη την Ευρώπη και εκτός αυτής, δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να ξεχωρίσω αντισημιτισμό και αντι-σιωνισμό και, σίγουρα, μια αντι-πολεμική διαδήλωση με αντισημιτικές εκφράσεις δεν μπορώ να ανεχτώ.

10557363_488119407988828_6133450013402066384_n
(σχόλιο υποψήφιας βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ)

Γίνεται, εξάλλου, να συγχωρήσουμε τον αντισημιτισμό μετά το Ολοκαύτωμα με οποιονδήποτε μανδύα κι αν φοράει; Δεν γίνεται!

StepanyanTSP, 04 Αυγούστου 2014.

___________________________________

Because, although I do not support any form of war and bloodshed around the world, I see the leftist organizations that support the Arabs of Palestine are not willing to make any reference at all at the starting point of the current conflict in Gaza; that is, the fact that three Jewish kids were abducted and murdered in cold blood by Hamas for committing the crime of being Jewish… So, is that omission any kind of pro-peace attitude?

Because, later, when the young Arab was murdered, it was that “evil Zionist state of Israel” that initiated a large-scale procedure, including investigations by the much-hated Mossad, to find and arrest the murderers of the kid, while at the same time Israel’s opponents were offering every hospitality and help to the murderers of the three young Jews, and on top of that the Greek Left calls all these “Palestinian resistance”…
Because all these “anti-war demonstrations” outside the Israeli embassy are not opposing neither the Hamas tunnels nor the arms that it‘s been given by Iran and Hizbullah; quite the opposite I ‘d say. Greek leftist organizations like “Kontra” and the “Network for Solidarity to Palestinian Resistance”, the “Spartakus Network” and the newspaper “Route of Freedom” adopt slogans like “Victory to the arms of resistance” (see the photo) and in their texts support the “by any means” resistance against Israel; that is, “fighters” blowing up inside cafés and buses in Israel. Needless to say that one of the leaders of these organizations has been accepted and honored by Ismail Haniyeh himself. So, is all this part of a certain anti-war sentiment?

Because I am suspicious enough over the tension and the massive character of these demonstrations that take place because of the bloodshed – as they say, (even the leader of the leftist party of SYRIZA, Tsipras, wore a keffiyeh and rushed into a demo outside the Israeli embassy) since the very same people were much more than indifferent for the three-years-long bloodshed in Syria, where hundreds of thousands have been killed, or the beheadings and crucifixions of 1.500 people that have died in Iraq in the past July, or even the brutal murders of 50 leftists, by neo-Nazis in Odessa during the first days of May 2014. Isn’t weird that when the ‘Jewish state’ is on target all these people have to apply double standards, while they will not dedicate any of their demos in all other incidents on the planet, if they even know about them?

Because I have seen more than once the Arabs, as well as the western media (Reuters, BBC, etc), to construct or simply spread fake news from Gaza, adopting very often a non-objective stance towards the Israeli-Arab conflict and that fact seriously makes me wonder about their intentions. Nobody else does?

Because I see a certain selective sensitivity being applied on behalf of the left of this country towards the “poor Palestinians”, when the latter fight somewhere far from Greece against the so-called “Zionist state”, while when these Palestinians are being sustained in the Greek immigrants’ detention camps, then suddenly all sensitivity is gone… and even the guy with the keffiyeh outside the Israeli embassy, who happens to be the leader of the party of the alleged Radical Left speaks of a certain “immigration problem” in Greece. So, do the Arabs worth our solidarity as long as they keep in distance, as long as they live and die in Middle East?

Because I see more selective sensitivity on behalf of that Left when they compare Israel to “apartheid” or “nazis”, and they do forget (?) that their own country had one of the higher rates of Jews’ extermination in Europe in the second world war (86%) – and that means that just a handful of Greek Christians helped their Jewish compatriots to be saved by the Nazis, that this very country owns a national hymn that sings, among others, the slaughtering of thousands of non-combatant Muslims and Jews during the founding moments of the Greek state, that this very country does not recognize the existence of any ethnic minority, that this very country has an elected neo-Nazi party with 7% of the votes and ex-Nazi ministers… I wonder if this Left also forgets that Greece was recently found to be the most anti-Semitic country in Europe (69% of its citizens, according to ADL), while it has also been described as the worst state towards the human rights of Roma citizens, while the courts of this country recently acquitted a few coast guards for drowning immigrants’ children in the Aegean Sea, while the courts of this country also recently acquitted farmers that shot dozens of immigrants-workers for requesting their accruals… Does this Left also forgets, I wonder, the dozens of immigrants’ detention centers spread around the country (where about 10,000 of them are kept in the worst conditions). So, why doesn’t anyone look for the misery and pain, humiliation and death his/her own country offers, instead of finding alibis for all these in the face of the Israeli state? Why doesn’t anyone relax with Israelis and Arabs of Palestine alike and let them deal with the policies in their respective homelands?

Because I bitterly see that each time a war is bursting in the Middle East, big parts of the European Left adopt similar schemes of analysis and concepts of thoughts… As if the British Left has forgotten the British past, the murderous British Empire that even today owes its well-being and growth to other people’s money, work and sacrifices, in places so far as India. As if the German Left has forgotten the Holocaust and now re-enters the game of hunting the Jews that got away from her 70 years ago, by spreading bloody slogans like “Jews to the Gas!” in year 2014. As if the French Left has forgotten the corpses of Algeria, the just some months ago ‘walk’ of its troops in Africa, the awful expels of Roma people, or the long-term exclusion of immigrants in the Parisian suburbs. And it goes on like that. So, why anyone should take part in this hypocrisy?

Because finding me decisive against any fascism, having studied and dealt at a certain degree with the so-called “crime of the crimes”, the Holocaust, and understanding the exterminating nature of anti-Semitism, as well as that anti-Semitism has not stopped existing after 1945, I cannot discern, I cannot know when, I cannot tell the difference between anti-Zionism and anti-Semitism. I have seen the images, I have seen the slogans, the placards, the texts and the goals of the todays’ anti-Zionist movement through Europe and beyond her, and I am saying that it is truly hard to make distinctions between any anti-Zionism, leftist or neo-Nazi, and anti-Semitism.
10557363_488119407988828_6133450013402066384_n

[A facebook post by SYRIZA (radical left) party candidate in the national elections of 2012, Eleni Andriopoulou, quoted saying: “You Hitler faggot, you were a clear-cut fascist, but you have never finished your job…“]

And since that’s how it goes, I can’t stand to be a part of an anti-war demonstrations that bears anti-Semitic expressions of speech and acts like that. Is it possible to forgive some anti-Semitism after Holocaust even if it is for an anti-war demo today? Not a chance!

Stepanyan TSP, August 04, 2014.

Source: stepanyantsp.espivblogs.net.

Μια ελληνική εκδοχή της Χαμάς

Εκείνο που δεν υπολογίσαμε είναι ότι ξαφνικά η “Χρυσή Αυγή” άλλαξε και πήρε την τακτική της Χαμάς, κάνει κοινωνικό έργο. Και η τακτική της Χαμάς είναι που την ανέβασε. […] Αυτοί που κυνηγάνε όλους αυτούς τους μετανάστες που είναι Ισλάμ επωφελούνται από την τακτική των μαχητικών, ισλαμικών κινημάτων που είναι η κοινωνική διάσταση. […] Γι’ αυτό κι εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι θα εξαφανιστεί το φαινόμενο. Όταν ένα φαινόμενο αποκτά ρίζες σε κομμάτια της κοινωνίας, θα μείνει.

Πέτρος Μάρκαρης στους “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη (13-05-2012)

Ο Άμος Οζ για τη φύση της Χαμάς και για τα όρια της καταφυγής στη βία / Amos Oz sur la nature du Hamas et les limites du recours à la force armée

Η γαλλική εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε πριν λίγες μέρες ένα ενδιαφέρον κείμενο του μεγάλου ισραηλινού συγγραφέα και ακτιβιστή Άμος Οζ, στο οποίο διατυπώνει την άποψη ότι μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών το Ισραήλ άρχισε να χάνει προοδευτικά τον έλεγχο της χρήσης των βίαιων μέσων για την υπεράσπιση της ακεραιότητάς του.

Παραθέτουμε σε ελληνική μετάφραση τη συνέχεια του άρθρου του:

«[…] Ο αποκλεισμός που το Ισραήλ επέβαλε στη λωρίδα της Γάζας είναι, μεταξύ άλλων, ο δηλητηριασμένος καρπός αυτής της θεωρίας. Προκύπτει από την εσφαλμένη υπόθεση ότι η Χαμάς δύναται να ηττηθεί διά της βίας, ή γενικότερα ότι το παλαιστινιακό πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί διά της δύναμης και όχι δια της διπλωματικής οδού. Η Χαμάς όμως δεν είναι απλώς και μόνο μια τρομοκρατική οργάνωση. Η Χαμάς είναι μια αφαίρεση. Μια φανατική θέαση των πραγμάτων που γέννησε η απελπισία και η απογοήτευση μεγάλου αριθμού Παλαιστινίων. Είναι συνεπώς αδύνατο να καταπολεμηθεί μια ιδέα διά της βίας – με αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς, άρματα εισβολής, ή ακόμα κομάντο του ναυτικού. Το να αντιπαρατεθείς σε μια ιδέα, σημαίνει ότι πρέπει να προτείνεις μια άλλη σαφώς πιο ελκυστική και πιο εφαρμόσιμη.

Το μόνο μέσον που διαθέτει το Ισραήλ για να καταπολεμήσει ριζικά τη Χαμάς είναι η τάχιστη επίτευξη μιας συμφωνίας με τους Παλαιστινίους, με στόχο τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα εντός των ορίων του 1967, έχοντας την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα. Το Ισραήλ πρέπει να υπογράψει αυτή την ειρήνη με τον Αμπού Μάζεν [Μαχμούντ Αμπάς] και τους συνεργάτες του, ώστε να μετατρέψει την ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη σε μια διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Η οποία, τελικά, θα διευθετηθεί μέσω διαπραγματεύσεων με τη Χαμάς, ή, ακόμα καλύτερα, ενσωματώνοντας τη Φατάχ και τη Χαμάς.

Με το να αναχαιτίσουμε εκατό πλοία επιπλέον στ’ανοιχτά της Γάζας, με το να στείλουμε εκατό φορές ακόμα τις δυνάμεις μας να περικυκλώσουν τη Γάζα, με το ν’αναπτύξουμε τις στρατιωτικές, αστυνομικές και μυστικές μας δυνάμεις δεν θα λύσουμε το πρόβλημα επ’ουδενί. Διότι δεν είμαστε μόνοι μας πάνω σε αυτή τη γη, ούτε οι Παλαιστίνιοι είναι περισσότερο μόνοι. Δεν είμαστε μόνοι στην Ιερουσαλήμ, ούτε οι Παλαιστίνιοι.

Και για όσο καιρό Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι δε θ’αναγνωρίζουν τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτό το απλό γεγονός, θα ζούμε όλοι μας σε κατάσταση μόνιμης πολιορκίας – στη Γάζα θα επιβάλλεται ο ισραηλινός αποκλεισμός, και στο Ισραήλ ο αραβικός και διεθνής αποκλεισμός.

Η χρήση δύναμης είναι ζωτική για τη χώρα μας, δεν υποτιμώ τη σημασία της. Χωρίς αυτή, δε θα είχαμε επιζήσει ούτε εικοσιτέσσερις ώρες. Ουδείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει την ισχύ της. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η μόνη έννομη χρήση της ένοπλης δύναμης είναι η πρόληψη, η οποία συντείνει στο να αποτραπεί η καταστροφή ή η κατοχή του Ισραήλ, στο να προστατευθούν οι ζωές μας και η ελευθερία μας.

Η προτίμηση της ένοπλης δράσης για άλλους σκοπούς – για επίλυση των προβλημάτων διά της βίας ή για καταδίκη κάποιων ιδεών, για παράδειγμα – θα μας οδηγήσει ενδεχομένως σε περαιτέρω καταστροφές, όπως αυτή που συνέβη στα διεθνή ύδατα, στ’ ανοιχτά της θάλασσας, έναντι των ακτών της Γάζας.

Nous citons l’extrait d’un article d’ Amos Oz sur “Les limites du recours à la force armée”, que l’écrivain israélien a fait paraître récemment en réaction à l’arraisonnement de la “flottille de la liberté” par l’armée israélienne. La traduction française de cet article a paru dans “Le Monde”:

[…] Intercepter encore cent bateaux au large de Gaza, envoyer cent fois encore nos troupes encercler Gaza, déployer encore et encore des forces militaires, policières et secrètes ne résoudra pas le problème. Car nous ne sommes pas seuls sur cette terre, où les Palestiniens ne le sont pas davantage. Nous ne sommes pas seuls à Jérusalem, et les Palestiniens non plus.

Et tant qu’Israéliens et Palestiniens ne reconnaîtront pas les conséquences découlant de ce simple fait, nous vivrons tous en état de siège permanent – Gaza sera soumis au blocus israélien, et Israël au blocus arabe et international.

L’usage de la force est vital pour notre pays, je n’en sous-estime pas l’importance. Sans elle, nous ne survivrions pas même vingt-quatre heures. Nul ne doit méconnaître son pouvoir. Mais nous ne pouvons oublier non plus que le seul usage légitime de la force est celui de la prévention et ne tend qu’à empêcher la destruction ou l’occupation d’Israël, protéger nos vies et notre liberté.

Privilégier la force à d’autres fins – résoudre les problèmes par la violence ou condamner des idées, par exemple – nous mènerait à d’autres catastrophes, à l’instar de celle survenue dans les eaux internationales, en haute mer, en vue des côtes de Gaza.

(Traduit de l’hébreu par Sylvie Cohen.)

Amos Oz 2005