Ο μύθος του “μοναχικού λύκου” (βίντεο)

του Δημήτρη Κράββαρη

Τον περασμένο Ιούνιο, η οργάνωση Community Security Trust (CST) για την ασφάλεια της Εβραϊκής Κοινότητας της Μεγάλης Βρετανίας συνέταξε μια λεπτομερή έκθεση για το αντισημιτικό μίσος και την προτροπή σε βία από ακροδεξιούς χρήστες στα social media. Το CST βρήκε ότι αυτοί οι χρήστες έχουν εγκαταλείψει τις mainstream ιστοσελίδες όπως το Facebook ή το YouTube και ότι επικοινωνούν πλέον σε πλατφόρμες όπως το Gab, το Telegram, το BitChute και το 4chan καθώς εκεί τους παρέχεται πλήρης ασυλία. Το υλικό που συνέλεξε το CST από αυτές τις τέσσερις πλατφόρμες είναι τόσο ακραίο και σοκαριστικό που οι ιθύνοντες της οργάνωσης αποφάσισαν να μην το δημοσιοποιήσουν αλλά να το κοινοποιήσουν μόνο στις αρχές της Μεγάλης Βρετανίας με την ελπίδα ότι αυτές θα αναλάβουν δράση κατά των online ναζιστικών κοινοτήτων.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Μαρκ Γκάρντνερ συνοψίζει εκ μέρους του CST τα πορίσματα της μη δημοσιοποιημένης έκθεσης. Βασική του θέση: Δεν ισχύει ότι οι ναζί που επιλέγουν εβραϊκούς ή μη στόχους στη Νέα Ζηλανδία, στις ΗΠΑ ή, πιο πρόσφατα, στη Γερμανία είναι «μοναχικοί λύκοι», παρά το γεγονός ότι διαπράτουν τις ένοπλες επιθέσεις μόνοι τους. Χωρίς την ιδεολογική υποστήριξη των online κοινοτήτων και τη συστηματική εξύμνηση κάθε αιματοκυλίσματος δεν θα ήταν δυνατό το πέρασμα από τα λόγια στην πράξη.

Στο βίντεο γίνονται αναφορές και στην επίθεση στη Συναγωγή της Χάλε τον περασμένο Οκτώβριο. Η δίκη του δράστη συνεχίζεται αύριο μετά από διακοπή τριών εβδομάδων. Έως τώρα έχει αρνηθεί να μιλήσει με συγκεκριμένα στοιχεία για τις επαφές του στο διαδίκτυο.

In a new report, CST uncovers shocking extent of terror incitement and anti-Jewish hate created and circulated by right wing extremists online. See how four social platforms are exposed in this ground-breaking research.

Διαβάστε επίσης: Ξεκίνησε η δίκη για την αντισημιτική επίθεση στη Χάλε της Γερμανίας (28/7/2029)

Και μετά την Κοπεγχάγη τι; Η πρόταση του David Harris

DENMARK-SWEDEN-FRANCE-ATTACKS-ISLAM-MEDIA-CHARLIE HEBDO

Ως πότε; Photo by ODD ANDERSEN/AFP/Getty Images

Το διπλό δολοφονικό χτύπημα στην Κοπεγχάγη πριν λίγες μέρες απέδειξε ότι ο τζιχαντιστικός ολοκληρωτισμός έχει βάλει στο στόχαστρό του τόσο την ελευθερία της έκφρασης όσο και την εβραϊκή παρουσία στην Ευρώπη. Ο Ντέιβιντ Χάρις, Γενικός Διευθυντής της οργάνωσης American Jewish Committee (AJC), καταθέτει σε πρόσφατο άρθρό του μια ολοκληρωμένη πρόταση σε οκτώ σημεία για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση αυτής της απειλής. Ας δούμε τα οκτώ σημεία συνοπτικά:

1) Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να οργανώσει επειγόντως μία σύνοδο στην οποία θα συζητηθεί η άνοδος του αντισημιτισμού, όπως αυτή στοιχειοθετείται τόσο από τις επαναλαμβανόμενες αντισημιτικές επιθέσεις, όσο και από πρόσφατες σχετικές έρευνες ή στατιστικές. Αυτή η σύνοδος πρέπει να λάβει συγκεκριμένα μέτρα και να τα εφαρμόσει.

2) Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν ότι ο αντισημιτισμός δε στοχεύει να πλήξει μόνο τη σωματική ακεραιότητα των Ευρωπαίων Εβραίων αλλά και τις ίδιες τις ευρωπαϊκές αξίες. Δε μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο.

3) Είτε το θέλουμε είτε όχι, η πρόσφατη έκρηξη της αντισημιτικής βίας προέρχεται κυρίως από ένα μικρό κομμάτι του μουσουλμανικού πληθυσμού. Το να αποφεύγουμε να αναφερθούμε σε αυτό το απλό δεδομένο, συντελεί στη διαιώνιση του προβλήματος.

4) Το να θέλεις να ευαισθητοποιήσεις τους πολίτες της Ευρώπης για το πρόβλημα του αντισημιτισμού, δεν αποτελεί επ’ ουδενί ισλαμόφοβη πρακτική, όπως ισχυρίζεται κατά καιρούς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο αντιτίθεται σε τέτοιου είδους καμπάνιες.

5) Τόσο οι κυβερνήσεις, όσο και οι ευρύτερες κοινωνίες των χωρών της Ευρώπης δεν πρέπει να αρκεστούν σε ρητορείες και πράξεις συμβολικού χαρακτήρα αλλά να συστρατευτούν συνολικά και με σχέδιο κατά του αντισημιτισμού.

6) Να συνδεθεί επιτέλους η μνήμη του Ολοκαυτώματος με τους κινδύνους του σήμερα. Τι νόημα έχει να οργανώνει κανείς επίσημες τελετές για να θρηνήσει τους νεκρούς συμπολίτες μας, όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει ότι οι Εβραίοι που ζουν σήμερα στην Ευρώπη πρέπει επειγόντως να προστατευτούν;

7) Η Ευρώπη δε χρειάζεται να απολογείται για τις αξίες της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ανοιχτότητας και του πλουραλισμού. Αυτές οι αξίες καθιστούν την Ευρώπη ελκυστική για τους μετανάστες. Αυτές τις αξίες πρέπει να υπερασπιστούμε από κοινού.

8) Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών που ενέσκηψε στην Ευρώπη δε διαφέρει και πολύ από αυτή που βιώνουν οι πολίτες του Ισραήλ. Οι ίδιοι τζιχαντιστές μισούν την Ευρώπη, οι ίδιοι θέλουν να αφανίσουν το Ισραήλ. Ας μη προσπαθεί η Ευρώπη να διαχωρίσει δύο όψεις του ίδιου κινδύνου.

Όλοι οι Ευρωπαίοι είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι είναι Ευρωπαίοι

Όταν ένας δολοφόνος ανοίγει πυρ κατά πολιτιστικού κέντρου που φιλοξενεί εκδήλωση για την ελευθερία της έκφρασης, τα θύματα ενδέχεται να είναι άθεοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, Εβραίοι ή οποιοσδήποτε πολίτης μιας ελεύθερης χώρας. Όταν όμως τα πυρά στοχεύουν τη Συναγωγή της Κοπεγχάγης, τότε ο αποκλειστικός στόχος της επίθεσης είναι οι Δανοί Εβραίοι, η πλειονότητα των οποίων είχε διασωθεί το 1943 από τους συμπατριώτες τους. Τότε οι Δανοί είχαν καταφέρει να μεταφέρουν περισσότερους από 7.000 Εβραίους και σχεδόν 700 μη εβραίους συγγενείς τους στη Σουηδία, η οποία δέχθηκε τους Δανούς πρόσφυγες. Η απαρέγκλιτη τήρηση της αρχής «Όλοι οι Δανοί είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι Δανοί» – για να δανειστούμε τα λόγια του Jacques Schuster – αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (περισσότερα εδώ).

Έχει σημασία να τονιστεί ότι ο δράστης των δολοφονικών επιθέσεων στην Κοπεγχάγη προσπάθησε να αμφισβητήσει αυτήν την εξαιρετική σχέση μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας και της Εβραϊκής Κοινότητας και να επαναφέρει τον γενοκτονικό αντισημιτισμό στο επίκεντρο. Είναι στο χέρι των Δανών αλλά και των Ευρωπαίων γενικότερα να δώσουν μια αποφασιστική απάντηση στο αντισημιτικό μίσος ακολουθώντας τη διευρυμένη αρχή «Όλοι οι Ευρωπαίοι είναι Εβραίοι και όλοι οι Εβραίοι είναι Ευρωπαίοι». Στην αντίθετη περίπτωση οδεύουμε προς μια Ευρώπη χωρίς Εβραίους, μια Ευρώπη δηλαδή χωρίς αύριο.

Αναδημοσιεύουμε το κάλεσμα αλληλεγγύης στην Εβραϊκή Κοινότητα της Δανίας που εξέδωσαν από κοινού η Παγκόσμια Ένωση Εβραίων Φοιτητών και η Ευρωπαϊκή Ένωση Εβραίων Φοιτητών.

After the attacks in Copenhagen: #IGoToSynagogue

Jerusalem – 15th of February 2015

We woke up to tragedy this morning. Our thoughts and prayers are with the families of those killed and injured in yesterday’s murderous attacks in Copenhagen.

The World Union of Jewish Students (WUJS) and the European Union of Jewish Students (EUJS) jointly call on everyone to show solidarity with the Jewish community of Denmark. You can do this by using the hashtag #IGoToSynagogue to express the right of all Jews to gather and live their Judaism in safety and peace; to take a firm position in the face of anti-Semitism; and to also share why living Judaism as part of a community matters to you.

We also call on everyone able to gather at Danish embassies around the world, to express solidarity with the Danish people, to light a candle in memory of yesterday’s victims and to stand tall and strong against terror.

Baruch Dayan Ha’Emet – May their memory be blessed

WUJS_logoThe World Union of Jewish Students (WUJS) is the international, pluralistic, non-partisan umbrella organisation comprising of 48 national independent Jewish Student Unions from all over the world.

Founded in 1924 to combat anti-Jewish quotas in Central and Eastern European University the World Union of Jewish Students was a grassroots network aimed at connecting student groups from all over the world. The aim of The World Union of Jewish Students is to foster the unity of Jewish students worldwide and to strive to ensure their participation in the fulfillment of the aspirations of the Jewish people, its continuity, and the development of its religious, spiritual, cultural and social heritage.

Source: juedische.at

Attentats de Copenhage

La colère de Manuel Valls contre la haine des Juifs / Η οργή του Μανουέλ Βαλς για το μίσος κατά των Εβραίων

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση για τα θύματα των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων, ο Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δεν έκρυψε την οργή του για το γεγονός ότι η Γαλλία από χώρα χειραφέτησης των Εβραίων της έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε μια χώρα στην οποία πολίτες δολοφονούνται εν ψυχρώ μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι. Δε δίστασε, επίσης, να επικρίνει τη γαλλική κοινωνία για τη χλιαρή της στάση απέναντι στην άνοδο της αντισημιτικής βίας, ενώ αναφέρθηκε και στον “νέο αντισημιτισμό”, ο οποίος διαμέσου του ίντερνετ και του μίσους κατά του Ισραήλ δαιμονοποιεί τους Εβραίους εν γένει. Για να καταπολεμήσεις το πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το ονομάσεις, τόνισε. Για τους μη γαλλομαθείς, το κείμενο της παραπάνω ομιλίας του Γάλλου Πρωθυπουργού παρατίθεται σε αγγλική μετάφραση στην ιστοσελίδα algemeiner.com.

manouel-bals-galliaManuel Valls intervient le 13 janvier 2015 devant l’Assemblée nationale pour rendre un hommage solennel aux victimes des attentats contre Charlie Hebdo, la policière de Montrouge et l’Hypercacher de Vincennes.

Il a fait part de sa colère et de son indignation contre la haine des Juifs :

– “Comment accepter qu’en France, terre d’émancipation des juifs, il y a deux siècles, mais qui fut aussi, il y a 70 ans, l’une des terres de son martyre, comment peut-on accepter que l’on puisse entendre dans nos rues crier ‘mort aux Juifs’ ?”

– “Nous devons là aussi nous rebeller, et en posant le vrai diagnostic. Il y a un antisémitisme que l’on dit historique remontant du fond des siècles mais il y a surtout ce nouvel antisémitisme qui est né dans nos quartiers sur fond d’internet, de paraboles, de misère, sur fond de détestation de l’État d’Israël, et qui prône la haine du juif, et de tous les juifs. Il faut le dire. Il faut poser les mots pour combattre cet antisémitisme inacceptable”.

– “Oui, disons-le à la face du monde, sans les Juifs de France, la France ne serait plus la France”.

Texte via CRIF

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

του Αλέκου Ράπτη

                                             [Πρώτη δημοσίευση: εφ. Ηπειρωτικός Αγών, 14 Ιανουαρίου 2015]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στη Γαλλία ένας Αλγερινός ισλαμιστής, μαχητής, δήλωνε μέσα από τις στήλες του διμηνιαίου περιοδικού El Mounquid (ο Σωτήρας) οργάνου του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (FIS), ότι:

«Η Γαλλία έγινε το ουσιαστικό σταυροδρόμι του διεθνούς Σιωνισμού, προνομιακή φωλιά της διασποράς που κινεί, τον κόσμο του χρηματιστικού κεφαλαίου και των σημαντικότερων δυτικών ΜΜΕ και η οποία μέσω αυτής της εξουσίας χειραγωγεί, σύμφωνα με την θέλησή της, την παγκόσμια κοινή γνώμη», μη παραλείποντας δε να καταγγείλει, την «σιωνιστικοποιημένη Γαλλία» που εκφράζει «μίσος για το Ισλάμ και των αρχών του και των πιστών του».

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη ξεκινούσε, την εκστρατεία ενός πολιτισμικού πολέμου που θα εκφραζόταν στην συνέχεια ανοιχτά, μέσα από τους πυλώνες της αντιγαλλικής ξενοφοβίας, του αντισιωνισμού και του ανθεβραισμού.

Βασική αρχή της αντιδυτικής αυτής ξενοφοβίας του Ισλαμικού φονταμελισμού είναι, η ουσιαστική απόρριψη της λέξης «δημοκρατία» ως πράγμα ξένο προς το Ισλάμ και ως επικίνδυνο παράγωγο της δυτικής κουλτούρας που προσιδιάζει, τους εχθρούς του ισλάμ που είναι οι «εβραιομασόνοι», οι «σιωνιστές», οι «άθεοι» και οι «κομμουνιστές».

Στην πραγματικότητα η «θρησκεία της ειρήνης και της ανοχής», αυτό το «φιλήσυχο ισλάμ» της δεκαετίας του 1960 – 1980 απέχει μακράν, από το πραγματικό σημερινό ισλάμ, το οποίο εκφράζεται με φανατισμό και εμπεριέχει έναν προσηλυτισμό και μια στρατολόγηση σε μαχητικά δίκτυα και την διαθεσιμότητα, για ολοκληρωτική στράτευση στην τζιχάντ.

Σ’ αυτόν τον πολιτικοθρησκευτικό νεορατσισμό, σημαντική συμβολή αλλά και τρομακτική επιρροή ασκούν οι φανατικοί ιεροκήρυκες του, που καταθέτουν ως γνήσιοι πολιτικοί αγκιτάτορες την παρότρυνση στο πλήθος, για εξόντωση των «απίστων», υιοθετώντας το ναζιστικό μοντέλο αγκιτάτσιας, που διακήρυττε την εξόντωση των «υπανθρώπων».

«Ζητούμε από τον Αλλάχ να μας βοηθήσει, να εκμηδενίσουμε όλους τους «koufars» απίστους από τον πλανήτη αυτό και να μην αφήσει παρά μόνο τους «mouslims» μουσουλμάνους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι θεωρητικοί και οι ιεροκήρυκες του ισλαμισμού, ξαναπαίρνουν με τα δικά τους μέσα τους δρόμους, του ρατσισμού και της εξόντωσης, βαδίζοντας στους ίδιους δρόμους που ακολουθηθήκαν στην Ευρώπη, στα τέλη του 19ου αιώνα και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Η αναδυόμενη ισλαμική τρομοκρατία, μετά την θεωρητική και μορφωτική κατάρτισή της, μεταπηδά στην πολεμική στρατηγική του ένοπλου αγώνα, εφαρμόζοντας στρατιωτική δομή στα μέλη της και εφαρμογή των ανωτέρω δεδομένων, που στην ρεαλιστική απεικόνιση για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, όπου σ΄αυτόν τον πόλεμο δεν αντιπαρατάσσονται πλέον κρατικές συμμαχίες, αλλά πολιτισμικά μπλοκ, οριζόμενα σύμφωνα με την πολιτιστική αντίληψη στην οποία εκφράζεται ο σύγχρονος δυτικός η εκδυτικισμένος κόσμος, σε αντιδιαστολή με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Αυτή η σύγκρουση πολιτισμών μεταφράστηκε και ερμηνεύτηκε από τους «αντιιμπεριαλιστές» ισλαμιστές, ως κώδικας και στρατηγική θρησκευτικού πολέμου, ένας πόλεμος που βρίσκει εφαρμογή και πρακτική επί των ημερών μας.

Σ’ αυτή την σύγκρουση η ισλαμοτρομοκρατία, εντάσσει στο νεορατσιστικό πρόγραμμα αφανισμού τους τρεις (3) βασικούς παράγοντες, που αντιστέκονται στην «θεϊκή εξισλαμιστική επιχείρηση» του ανθρωπίνου γένους: «τους Εβραίους» «τους Αμερικανούς» και «τους χριστιανούς».

Τα τελευταία χρόνια στην Γαλλία από το 2000 και μετά, καταγράφεται ένα τρομακτικό κύμα εβραιοφοβίας αλλά και μια σειρά από οργανωμένες επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους, οι οποίες γίνονται αντικείμενο ιδεολογικής εκμετάλλευσης, από τα ισλαμοτρομοκρατικά δίκτυα.

Στατιστικά εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στην Γαλλία οι Εβραίοι είναι περίπου 600.000, ενώ ο αριθμός των μουσουλμάνων, φθάνει περίπου στα 4 εκατομμύρια.

Στον αντίποδα όλων αυτών των εβραιοφοβικών εξελίξεων, εκτυλίσσεται το πλαίσιο ενός πολέμου κατά των Εβραίων και ευρύτερα και κατά των «εβραιοσταυροφόρων», ένας πόλεμος κηρυγμένος από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Ουσιαστικά ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, μέσω του ισλαμιστικού προσηλυτισμού, επιχειρεί την ενσωμάτωση των πληθυσμών που προέρχονται από την μετανάστευση και στην συνέχεια την ένταξή τους σε δίκτυα υποστήριξης αλλά και σε ομάδες φανατικών μαχητών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ζωή τους, για την υπόθεση του Ισλάμ.

Η Ευρώπη κατά τον τρόπο αυτό, μεταβλήθηκε αργά αλλά σταθερά σε έδαφος ισλαμικής κατάκτησης, μέσω ενός «διαθρησκευτικού διαλόγου», αλλά και μια ρητορικής γοητείας όπως αυτή εκφερόταν από εποχούμενους Ευρωπαίους φιλο- ισλαμιστές.

Στην πραγματικότητα το πολιτικο-θρησκευτικό πρόγραμμα των Ισλαμιστών για την Ευρώπη, περνούσε μέσω της προοδευτικής στρατηγικής του εξισλαμισμού της Ευρώπης, που αντικατοπτριζόταν στην απόλυτη θεώρηση, που ανέφερε ότι: «Από το ευρωπαϊκό Ισλάμ, στην Μουσουλμανική Ευρώπη», καθώς ο ισλαμικός φονταμελισμός προσέβλεπε ότι, η Ευρώπη αποτελεί και πληρεί τις προϋποθέσεις ούτως ώστε να μεταβληθεί, σε εξισλαμίσιμο χώρο.

Πιθανώς η κατανόηση των ανωτέρω, από τα Ευρωπαϊκά κράτη να ήρθε κάπως καθυστερημένη και γι΄αυτό το λόγο, η πολιτική δράση των Ευρωπαϊκών κρατών, πρέπει να λειτουργήσει κατασταλτικά και χωρίς ανοχές κατά των ισλαμιστών ιεροκηρύκων, που καλούν την εγκαθίδρυση της σαρία, εκθειάζουν την τζιχαντική βία, αλλά και παροτρύνοντας το ανθεβραικό μίσος.

Η ισλαμοτρομοκρατική απειλή στην Ευρώπη, είναι πλέον πραγματικότητα.

Η περίπτωση της Γαλλίας είναι αρκετά χαρακτηριστική, καθώς το συγκεκριμένο αυτό ευρωπαϊκό κράτος, πράττει τα απαιτούμενα και τα νόμιμα, με παραδειγματικό τρόπο μέσα από τους κόλπους της «Ενωμένης Ευρώπης», η οποία φαίνεται ότι είναι αποφασισμένη, να καταπολεμήσει την επερχόμενη ισλαμοτρομοκρατία.

Δυστυχώς όμως, το διπλό τρομοκρατικό κτύπημα που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες στο Παρίσι, από ισλαμιστές φονταμελιστές εναντίων του γαλλικού σατυρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», αλλά και ενός εβραϊκού παντοπωλείου, με αθώα θύματα, έρχεται να επιβεβαιώσει τις πραγματικές προθέσεις της επερχόμενης ισλαμοτρομοκρατίας.

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη, όπως φαίνεται μόλις τώρα αρχίζει. Στην δίνη αυτή των σκοτεινών εξελίξεων, που εισέρχεται η γηραιά Ευρώπη, ο Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο δήλωσε κατηγορηματικά: «ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει μια κολοσσιαία διαδικασία μετανάστευσης, όπως συνέβη πριν από αιώνες στον ρωμαϊκό πολιτισμό κι αν δεν βρούμε μια νέα ισορροπία θα χυθεί πολύ αίμα»

Αλέκος Ράπτης

 Ιωάννινα

[το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα]

OBITUARY (Οι Έλληνες αντιιμπεριαλιστές πενθούν)

Martin Parr’s first post-bin Laden piece of memorabilia. Πηγή: http://www.viceland.com/int/v18n6/htdocs/trinkets-of-terror.php

 

OBITUARY

 Οι Έλληνες αντιιμπεριαλιστές πενθούν

Athens Review of Books Blog, Τρίτη, 31-05-2011

Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Την είδηση της εξόντωσης του Μπιν Λάντεν την πληροφορήθηκα μία περίπου ώρα μετά την εκτύπωση του τεύχους της ARB. Η δεύτερη σκέψη που έκανα είναι: «κρίμα, να μην υπάρχει ο χρόνος δημοσίευσης θερμών συλλυπητηρίων προς όλους εκείνους που πανηγύριζαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001», με τα «καλά να πάθουν!», «καλά τους κάνανε», «η Αμερική θέρισε αυτά που έσπειρε», χτυπήθηκε «η αυτοκρατορία του κακού» κ.τ.τ., και ρητόρευαν για την «εκδίκηση των καταπιεσμένων», τη «Νέμεση», τη «θεία δίκη», που αμφισβητούσαν ακόμη και την ενοχή του Λάντεν[1], ενώ το 42% των Ελλήνων πίστευε ότι την τρομοκρατική επίθεση την έκαναν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ή του Ισραήλ. Τώρα, καθώς όλοι οι τύραννοι που θαύμαζαν λιγοστεύουν, έμελλε να μείνουν ορφανοί και απ’ τον «Κανάρη» και να καταγγέλλουν την… παράνομη εισβολή στο Πακιστάν και τη διατάραξη της οικογενειακής ειρήνης του Μπιν Λάντεν από τους Αμερικανούς, που «δολοφόνησαν» έναν «άοπλο» ο οποίος περιβαλλόταν από «αμάχους».

Ο εξωφρενικός αντιαμερικανισμός που είχε εκφραστεί με ποικίλους τρόπους το 2001 ήταν συγκρίσιμος μόνο με εκείνον της κοινής γνώμης του Πακιστάν, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που έγιναν τότε. Άλλωστε, σύμφωνα με τους Helleban, «Κάτω των ΗΠΑ η τρομοκρατία, όλοι μαζί πορεία στην πρεσβεία»… Αυτό το τυφλό μίσος εκφράστηκε από τους «λειτουργούς» όλων των ελληνικών ΜΜΕ και διάφορους λεγόμενους ή φερόμενους «πνευματικούς ανθρώπους». Η λίστα όμως των θαυμαστών του Μπιν Λάντεν είναι τεράστια, και ζητώ συγγνώμη που θα αδικήσω εκατοντάδες τους οποίους δεν αναφέρω εδώ, αν και έχω φροντίσει στο παρελθόν να μην ξεχαστούν τα ονόματα και οι «αγωνιστικές» περγαμηνές τους[2]. Συνεπώς από τη θέση αυτή συλλυπούμαι τον θεατρικό συγγραφέα Γ. Διαλεγμένο που δήλωνε: «Εγώ αισθάνθηκα υπέροχα! Ήθελα να βιντεοσκοπήσω τα δύο αεροπλάνα να περνούν μέσα από τους Πύργους, όποτε ήμουν θλιμμένος να τα βλέπω να ευχαριστιέμαι»[3]. Τον Δ. Δανίκα που έγραφε πως «αισθάνθηκ[ε] σαν πιστολέρο από ταινία του Τζον Χιούστον που ορμάει εναντίον της συμμορίας ουρλιάζοντας “kill the sons of the bitches”»[4]. Τον βάρδο της φτωχολογιάς Λευτέρη Παπαδόπουλο, που έγραφε για τις ΗΠΑ ότι είναι «πανεπιστήμιο συνωμοσιών και φωλιά ειδεχθών δολοφόνων»[5]. Τον Γ. Σκούρτη που ρωτούσε: «Υπάρχει ΑΘΩΟΣ λαός; Υπάρχουν ΑΘΩΑ θύματα;»[6]. Τον θαυμαστή κάθε τριτοκοσμικού τυράννου, σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, που δήλωνε πως την 11η Σεπτεμβρίου αποδείχθηκε ότι «η υπερδύναμη δεν είναι παντοδύναμη» και ζητούσε «να υπάρξει διαχωρισμός των ευρωπαϊκών συμφερόντων με τα συμφέροντα των Αμερικανών»[7]. Λόγω όμως έλλειψης χώρου θα τους εκπροσωπήσει εδώ όλους με ένα από τα κηρύγματα μίσους και απανθρωπίας ο θεολόγος και εξέχων Ελληνομέτρης Χρήστος Γιανναράς ο οποίος έγραφε[8]:

«…Η μοναδική των ημερών μας υπερδύναμη υπέστη στρατηγική ήττα, συντριπτική. Χτυπήθηκε στην καρδιά των πανίσχυρων κέντρων της εξουσίας της, οικονομικής, στρατιωτικής, τεχνολογικής. Μπροστά στα μάτια ολόκληρης της υφηλίου, ο ακαταγώνιστος πάνοπλος γίγαντας εμφανίστηκε να συντρίβεται και να καταρρέει από χτύπημα σφεντόνας. Ίσως η σύνολη ανθρώπινη Ιστορία δεν ξαναείδε τέτοια κεραυνοβόλο και παταγώδη ήττα στρατηγική. (…)

Μήπως ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή πραγματικοί υπαίτιοι της τραγωδίας, είναι αυτοί που άφησαν την αμερικανική κοινωνία έκθετη σε τέτοιο μίσος, σε τέτοιον τυφλό φανατισμό και μένος ανθρώπων που αδικήθηκαν και σπρώχτηκαν στην απελπισία; Μήπως κάποια άλλη πολιτική της υπερδύναμης στον διεθνή χώρο θα είχε αποκλείσει το μίσος και την οργή;

Τέτοιος προβληματισμός δεν άγγιξε τους ηγέτες της υπερδύναμης. Δικό τους αποκλειστικό μέλημα, από την πρώτη στιγμή: να εντοπισθεί αποδιοπομπαίος τράγος, εξιλαστήριο για τη στρατηγική τους πανωλεθρία θύμα.

Να βρουν αντιπάλους και να τους λιώσουν. Φυσικά εκ του ασφαλούς, όπως εκ του ασφαλούς, άτρωτα θωρακισμένοι στην πολεμική τους τεχνολογία, έλιωναν τα γυναικόπαιδα στη Βαγδάτη και στη Σερβία. Η εξόντωση αθώων αμάχων είναι η φρικωδέστερη πτυχή του παραλογισμού που τον βαφτίζουμε πόλεμο. Αλλά η υπερδύναμη δεν το βλέπει έτσι. Όταν η ίδια εξοντώνει αμάχους, το κάνει για λόγους «ανθρωπιστικούς», λόγους υπεράσπισης «αξιών» του πολιτισμού της. Όταν τα θύματά της την εκδικούνται εξοντώνοντας επίσης αθώους, τότε πρόκειται για «τρομοκρατία», για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Αυτή η ηθική τυφλότητα ήταν πάντοτε μέσα στην Ιστορία οδός αυτοκαταστροφής – σηματοδοτεί το ιστορικό τέλος της υπερδύναμης.

Συναρπαστική η σημαντική ενάργεια των μύθων: ο αποδεδειγμένα αήττητος Γολιάθ δεν διανοείται το ενδεχόμενο να πεθάνει, θεωρεί αυτονόητο ότι θα συντρίψει τον αντίπαλο. Με αυτήν τη βεβαιότητα κατεβαίνει στη μάχη. Αντίθετα, ο αντίπαλός του έχει αποφασίσει να πεθάνει και χάρη σε αυτήν την απόφαση συντρίβει τον Γολιάθ.

«Λοιπόν, πώς το ’κανες, καπετάν Kωνσταντή, να κάψεις την τούρκικη ναυαρχίδα;

– Να, ξύπνησα ένα πρωί και είπα: Kωνσταντή, θα πεθάνεις»!

Αλήθεια, μέσα στη ναυαρχίδα υπήρχαν αθώα τουρκόπουλα, ναύτες, μούτσοι – ήταν «τρομοκράτης» ο Kανάρης; Τρομοκράτης ο Σαμουήλ στο Kούγκι, ο Χρήστος Kαψάλης στο Μεσολόγγι, ο ηγούμενος Γαβριήλ και ο Γιαμπουδάκης στο Αρκάδι; Δεν ήταν «καμικάζι» όλοι αυτοί, δεν αποφάσισαν να σκοτωθούν για να σκοτώσουν; Πώς θα συνεχίσουμε να εξυμνούμε ρητορεύοντας τη θυσία τους, που μας χάρισε την ελευθερία και την ιστορική επιβίωση, όταν οι κυβερνήτες μας σήμερα πειθαρχούν στους ορισμούς της «τρομοκρατίας» που επιβάλλει η Ιερή Συμμαχία; Μήπως ήταν άλλα τότε τα «ιδανικά»; (…)».

Τα ονόματα των νεκρών ομογενών της 11/9 που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ

Τα ονόματα των νεκρών ομογενών δεν δημοσιεύθηκαν σε κανένα ελληνικό μέσον ενημέρωσης. Δεν δημοσιεύθηκε καν η είδηση ότι δεκάδες ομογενείς βρήκαν τραγικό θάνατο στους Δίδυμους Πύργους. Στο βιβλίο «Καλά να πάθουν!». Η ελληνική κοινή γνώμη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, δημοσίευσα τα παρακάτω 49 ονόματα νεκρών ομογενών, τα οποία κανένα ελληνικό μέσον ενημέρωσης δεν αναδημοσίευσε:

Ahladiotis Joanne, Alikakos Ernest, Apollo Peter, Aranyos Patrick, Babakitis Ariene (Αμερικανίδα νυμφευμένη με E/A), Bantis Katherine, Brennan Peter (ελληνικής καταγωγής), Damaskinos Thomas, Demas Anthony, Economos Constantine (Gus), Elferis Michael, Fosteris Anna, Grekiotis Jimmy, Grouzalis Ken, Hagis Steven, Halikiopoulos Leonidas, Haramis Vassilios, Haros Frances, Katsimatides John, Klares Richard, Kokkinos Steve, Kousoulis Daniele, Kuras Patricia, Maounis James, Markoulis George, Mastandrea Phillip, Mousouroulis Stilianos, Moutos Peter, Nickolas John, Papadopoulos/Papas Nikos, Papaioanou Bill, Papageorge James, Paris George. Pigis Theodoros, Pouletsos Daphne, Poulos Richard, Poulos Stephen, Pullis Edward, Savvas hony, Siskopoulos Muriel (Αμερικανίδα νυμφευμένη με E/A), Soulas Timothy, Stergiopoulos Andrew, Tarrou Michael, Theodoridis Michael, Tselepis William, Tzemis Jennifer, Zannetos Steve, Zavvos Gus, Zois Prokopios.

ΛΕΖΑΝΤΑ

Η Ανθούλα Κατσιματίδη, αδελφή του Γιάννη Κατσιματίδη που σκοτώθηκε στις 11/9, συζητά με τον Πρόεδρο Ομπάμα, κατά την εκδήλωση προς τιμήν της μνήμης των 3.000 θυμάτων της μαζικής δολοφονίας που έγινε στο Ground Zero, στις 4 Μαΐου 2011.

THE HELLENIC TIMES

______________________________________

[1] Λόγου χάρη: «Δεν δόθηκαν ακόμη στη δημοσιότητα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ενοχή του Μπιν Λάντεν. Κι όμως, λέγε-λέγε-λέγε, όλοι πλέον, ή οι συντριπτικώς περισσότεροι στον Δυτικό Κόσμο φέρονται ωσάν ο Μπιν Λάντεν να ’ναι ένοχος. Απλός, καλός, παλιός γκαιμπελισμός» (Στάθης Σταυρόπουλος, Ελευθεροτυπία, 2 Οκτωβρίου 2001). Ακόμη κι όταν προβλήθηκε βίντεο με ομολογία του Λάντεν αυτός έγραψε: «Μαϊμού-κασέτα των Αμερικανών περί τον Μπιν Λάντεν» (14 Δεκεμβρίου 2001).

[2] Οι έξαλλες δηλώσεις τους είναι καταγεγραμμένες στο Μανώλης Βασιλάκης, «Καλά να πάθουν!». Η ελληνική κοινή γνώμη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, Γνώσεις, Αθήνα Μάιος 2002.

[3] Περ. Eco & Artis, τχ. 5, 2001.

[4] Τα Νέα, 12 Σεπτεμβρίου 2001.

[5] Σ’ αυτόν χρωστούμε και την καταγραφή δήλωσης του σημερινού αρχηγού της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά: «…αλλά για τους Γερμανούς (στο Αμβούργο), που εξέθρεψαν και εκτρέφουν τρομοκράτες –τους τρομοκράτες που τίναξαν στον αέρα τους δίδυμους πύργους– [οι Αμερικανοί] δεν έβγαλαν άχνα!» (Τα Νέα, 29 Σεπτεμβρίου 2001).

[6] Τα Νέα, 24 Σεπτεμβρίου 2001.

[7] Ραδιοσταθμός Flash, 13 Σεπτεμβρίου 2001.

[8] Καθημερινή, 23 Σεπτεμβρίου 2001.

 

“Θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;”

  • Επιτέλους ένας αρθρογράφος που δεν αρκείται στα μισόλογα. Γιατί άραγε τόση σεμνότης; Φοβόμαστε μήπως μας επιπλήξουν οι εγχώριοι Ταλιμπάν;

Ο Μέγας Τρομοκράτης

του Ριχάρδου Σωμερίτη

Το Βήμα 5-5-2011

Ομολογία: το περίμενα το τέλος του Μπιν Λάντεν, το ευχόμουνα μάλιστα από χρόνια και καθυστέρησε. Όπως κάποτε περιμέναμε το οποιασδήποτε μορφής τέλος του Χίτλερ, του Στάλιν, του Φράνκο. Όπως μας προκάλεσε θαυμασμό η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη και θλίψη η αποτυχία της.

Ανήκω σε εκείνους που θεωρούν τη θανατική ποινή σαν κάτι το ακατανόμαστο. Δέχομαι την αντίφαση. Ο Μπιν Λάντεν, υπεύθυνος για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, και που συνέχιζε, σκοτώθηκε από Αμερικανούς κομάντος. Αλλά ο όρος «δολοφονία» που χρησιμοποιούν πολλοί προδίδει κυρίως το μίσος τους για τις ΗΠΑ: θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;

Ο Χίτλερ αυτοκτόνησε. Αργά. Ο Στάλιν και ο Φράνκο «υπέκυψαν στο μοιραίο». Αργά. Όλοι τους όμως πρόλαβαν να εξοντώσουν όσους μπόρεσαν. Για να εδραιώσουν την προσωπική εξουσία τους. Και γιατί αυτό που τους χαρακτήριζε ήταν το βάρβαρο μίσος για τους σε σχέση με αυτούς διαφορετικούς.

Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση για τα έργα της Αλ Κάϊντα, για τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού, για τα εκατομμύρια θύματα των ναζί και την βιομηχανικά οργανωμένη μαζική εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων; Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για τη σφαγή τόσων Ισπανών από τον Φράνκο.

Βέβαια, όλα τα κράτη, και το δικό μας, έχουν διαπράξει ακατανόμαστες σφαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους. Όμως, τα απολυταρχικά και προσωπολατρικά καθεστώτα του 20ου αιώνα προχώρησαν στον τομέα αυτόν όσο κανείς άλλος.

Και ο Μπιν Λάντεν; Η πρωτοτυπία του άλλαξε ακόμα και τον ορισμό της λέξης «τρομοκρατία». Πριν από τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και μετά. Σαν εκδίκηση καταπιεσμένων από τη Δύση αραβικών και μουσουλμανικών λαών; Όχι αλλά σαν έκφραση ενός ακραίου και βίαιου θρησκευτικού φανατισμού και σαν μέθοδος κατάκτησης της εξουσίας στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και αργότερα παντού αλλού.

Εχθρός, ο «άπιστος» όποιος κι αν ήταν. Είναι τραγικό ότι βρέθηκαν εδώ ανεγκέφαλοι που αποπειράθηκαν να εμφανίσουν τον Μπιν Λάντεν σαν μαχητή του παλαιστινιακού αγώνα και της μάχης εναντίον των ιμπεριαλιστών! Ενώ τελικά παραμερίστηκε και από τους όλους τους εξεγερμένους (για δημοκρατία!) αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς.

Ο Μπιν Λάντεν ήταν συμβολικά ο Μέγας Τρομοκράτης. Έχουμε και εδώ τρομοκράτες. Σύμπτωση; Συμπληρώνεται χρόνος από την πυρκαγιά στο υποκατάστημα της Μάρφιν, στη Σταδίου, που προκλήθηκε από «κουκουλοφόρους) με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών υπαλλήλων της την ώρα που οι διαδηλωτές των συνδικάτων και των αριστερών κομμάτων περνούσαν αδιάφοροι εκεί μπροστά κουφοί στις κραυγές των εγκλωβισμένων και αόμματοι. Λίγοι τους θυμούνται κι ανάμεσά τους, προς τιμή της, η Δημοκρατική Συμμαχία και μια ομάδα πραγματικών αναρχικών. Πάντως, οι δολοφόνοι κυκλοφορούν πάντα ανάμεσα μας. «Άγνωστοι»; Ίσως ναι, ίσως όχι…


Κάποιοι θρηνούν το θάνατο του Μπιν Λάντεν, και μάλιστα δημοσίως / Pour le dessinateur Stathis, les Américains n’ont pas traduit Ben Laden en justice “de peur qu’il révèle tout”

  • Παραθέτουμε αποσπάσματα από το σημερινό εμετικό άρθρο του σκιτσογράφου Στάθη Σταυρόπουλου. Και σε αυτό το κείμενο, η Δύση ταυτίζεται με το ναζισμό (η Reductio ad Hitlerum είναι ειδικότητα του Στάθη), ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους το 2001 είναι έργο των αμερικανικών υπηρεσιών. Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν, άλλωστε, είναι για τον Στάθη ένα “αιμοσταγές δημιούργημα των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και της ίδιας της Αμερικανικής κυβέρνησης”.
  • Cela fait des années que le dessinateur grec Stathis (Stavropoulos) ne cesse de répéter dans les textes et les dessins qu’il fait paraître dans le grand quotidien Eleutherotypia que les Américains, les Européens et les Israéliens sont des terroristes et des nazis en comparant son pays, la Grèce, à un gigantesque camp de concentration. Dans sa nouvelle diatribe parue aujourd’ hui (nous en citons les principaux extraits ci-dessus) Stathis réitère sa reductio ad hitlerum et n’hésite pas à avancer que les Américains ont voulu éliminer Ossama Ben Laden et ne pas le traduire en justice “de peur qu’il révèle tout”. Mais, révéler quoi au juste? “Il ne faut pas être dupes!” nous dit le dessinateur Stathis, car “Services secrets américains=Ben Laden”!
  • A lire également: “Le jour où Ben Laden n’est pas mort” sur Slate.fr.

[…] Οι Δυτικοί δολοφονούν πέρα από κάθε νομιμότητα, ακόμα και πολεμική, σε ακήρυκτο πόλεμο κι εν καιρώ ειρήνης, όποιον γουστάρουν κι όποιον προγράφουν. Αν αυτό δεν είναι τρομοκρατία, τι είναι τρομοκρατία; Αν αυτό δεν είναι έγκλημα πολέμου (μάλιστα εν καιρώ ειρήνης) τι είναι τα εγκλήματα πολέμου; Εάν οι Ναζί δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το αίμα που χύνουν δεκάδες χρόνια τώρα οι Αμερικανονατοϊκοί ποια «ξαγορά» θα έχει; Ή μήπως το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων, εκατομμυρίων πλέον, είναι κατώτερο αίμα, αίμα υπανθρώπων; οπότε, γιατί να ανοίξει μύτη στη Γιούτα ή το Λονδίνο; Γιατί να κατηγορηθούν για εγκλήματα πολέμου ο Ομπάμα, η Μέρκελ ή ο Σαρκοζί; Ούτε Μιλόσεβιτς είναι, ούτε Σαντάμηδες. Απλώς φασίστες ανωτέρας ποιότητος, ναζί καθώς πρέπει κι εγκληματίες πολέμου για το καλό μας…

Οι Αμερικανοί δολοφόνησαν το φάντασμα του Μπιν Λάντεν. Υπήρξε ένα χρήσιμο φάντασμα κι ελπίζεται το ίδιο χρήσιμος να ‘ναι και ο θάνατός του.

Το ερώτημα ποιον απ’ όλους τους Μπιν Λάντεν δολοφόνησαν οι Αμερικανοί παρέλκει.

Αντιθέτως, το ερώτημα περί την εντολή δολοφονίας κι όχι σύλληψης (εάν ήταν δυνατόν) του φανατικού ισλαμιστή δολοφόνου εγείρεται δικαιολογημένα.

Εάν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν συνελαμβάνετο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να δικαστεί. Κι αν εδικάζετο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να μιλήσει. (η υπογράμμιση δική μας)

Συνεπώς η καθαρή εντολή δολοφονίας κι οπωσδήποτε όχι σύλληψης του αιμοσταγούς αυτού δημιουργήματος των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και της ίδιας της Αμερικανικής κυβέρνησης, ήταν η μόνη λογική. […] (Στάθης, “σκότωνε, και μη ερεύνα”, Ελευθεροτυπία 03-05-2011)

Σχετική ανάρτηση: “Απάντηση σ’ένα αντισημιτικό παραλήρημα” (25-01-2010)

Pour Stathis, la Constitution Européenne n’est que le “Quatrième Reich”.