Στα δίχτυα του μελοδράματος

[…] Το μελόδραμα έχει ως κυριότερο μορφολογικό χαρακτηριστικό ότι αποτελεί αντανάκλαση μιας ξεκάθαρης, απλοϊκής κοσμοθεωρίας, μιας άποψης για τον κόσμο που κινείται αποκλειστικά στη δίτονη κλίμακα άσπρο/μαύρο, δίχως καμία υποψία γκρίζου – γι’ αυτό άλλωστε αποτελεί τέλεια έκφραση της ακροφιλίας μας. Αντίστοιχα, οι ήρωές του είναι ή απόλυτα καλοί ή απόλυτα κακοί. Το αγνό γενναίο παλικάρι, η πτωχή πλην τίμια κοπέλα, ο σατανικός, φιλήδονος πλούσιος που την ποθεί, καθώς κι ο βρωμερός σπιούνος του, είναι κλασικοί μελοδραματικοί τύποι. Η πλοκή κινείται επίσης με στερεότυπα, με πιο κοινό το αίσιο τέλος, όπου το παλικάρι σώζει την κοπέλα και την οδηγεί νυφούλα στην εκκλησιά, κατανικώντας τα μύρια εμπόδια που του στήνει ο δαιμονικός αντίπαλος. Η αρετή στο τέλος θριαμβεύει και το κακό συντρίβεται κατά κράτος, φέρνοντας δάκρια χαράς στα μάτια των θεατών, που βλέπουν πανευτυχείς να επικυρώνεται η ασπρόμαυρη κοσμοθεωρία τους. Το αίσιο τέλος, βέβαια, μπορεί να αργήσει. Αλλά δεν πειράζει: η καθυστέρηση απλώς αυξάνει την προσμονή και άρα, εντέλει, την απόλαυση.

Αν ήθελα να καταγράψω λεπτομερώς τις περιπτώσεις των μελοδραματικών αφηγήσεων ολόγυρά μας, δεν θα ’φτανε ολόκληρη η εφημερίδα. Μα, όπου κοιτάξεις θα τις βρεις, από το μεγάλο στο μικρό: από την ακατάσχετη συνωμοσιολογία για τις ξένες δυνάμεις που μας απειλούν (απόλυτα καλοί=«αληθινοί Ελληνες», απόλυτα κακοί=Μέρκελ, ΔΝΤ και ντόπιοι πράκτορές τους), στη δικαιολόγηση της ανομίας (απόλυτα καλοί=παρανομούντες, απόλυτα κακό=κράτος), και την επίθεση των χούλιγκαν στο Θέατρο Τέχνης (απόλυτα καλό=Ολυμπιακός, απόλυτα κακό=ΠΑΟΚ) – καθώς και τόσες άλλες. Αλλά βέβαια το μελόδραμα δυναστεύει και τις ευρύτερες, εθνικές μας αφηγήσεις. Ετσι, ξεσήκωσε θύελλες η σειρά «1821», του ΣΚΑΪ, καθότι επιχειρεί να πει την ιστορία της Επανάστασης ψύχραιμα, επιτρέποντας και κάποιους τόνους γκρίζου. Ετσι, προκαλούν τη μήνι μερίδας της Αριστεράς όσες αναλύσεις της δεκαετίας του 1940 αρνούνται το σύνηθες μανιχαϊκό σχήμα (απόλυτα καλοί=αριστεροί, απόλυτα κακοί=οι άλλοι). […]

Απόστολος Δοξιάδης “Στα δίχτυα του μελοδράματος”, Η Καθημερινή 20-02-2011

Η δομή του μελοδράματος επηρεάζει σαφέστατα και τον τρόπο που η ελληνική κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται την ισραηλο-παλαιστινιακή διαμάχη. Ακόμα και ο αραβικός κόσμος δείχνει τον τελευταίο καιρό ότι παραμερίζει (οριστικά;) το σύνηθες μανιχαϊκό σχήμα “Ισραήλ=απόλυτο κακό / Παλαιστίνιοι ή Άραβες γενικότερα=απόλυτο καλό”. Όπως τόνισε πρόσφατα ο Olivier Roy σε άρθρο του στην εφημερίδα Le Monde, οι θεωρίες συνωμοσίας (“η Αμερική και το Ισραήλ ευθύνονται για τη δυστυχία του αραβικού κόσμου”) έπαιξαν ελάχιστο ρόλο στις λυτρωτικές  εξεγέρσεις των Τυνήσιων και των Αιγυπτίων.

Είναι η ισλαμοφοβία “ο αντισημιτισμός του 21ου αιώνα”; (Απάντηση σε δημοσίευμα της εφημερίδας “Το Βήμα”)

του Δημήτρη Κράββαρη

Την Τρίτη 12 Οκτωβρίου, η εφημερίδα «Το Βήμα» δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Αυστρία μετά τις πρόσφατες εκλογές που έλαβαν χώρα στο κρατίδιο της Βιέννης. Σύμφωνα με τον Γιάννη Γαλιανό, συντάκτη του συγκεκριμένου άρθρου, η επιτυχία των ακροδεξιών οφείλεται στην «αντι-ισλαμιστική [sic]» τους ρητορική και προπαγάνδα. Ο κ. Γαλιανός καταλήγει σ’ένα συμπέρασμα που, κατά τη γνώμη μας, δεν πρέπει να περάσει ασχολίαστο:

«O αυστριακός δημοσιολόγος Γκέοργκ Χόφμαν-Οστενχοφ το λέει χωρίς περιστροφές: «Ο αντι-ισλαμισμός [sic] είναι η νέα εκδοχή του αντισημιτισμού. Και μάλιστα αυτό ισχύει για ολόκληρη την Ευρώπη». Απόδειξη, θυμίζει, είναι οι πρόσφατες εκλογές στην Ολλανδία και στη Σουηδία. Η Αυστρία όμως συνιστά ένα είδος θλιβερής πρωτοπορίας. «Το κακό άρχισε το 2000, όταν οι Συντηρητικοί συνασπίστηκαν με τον Γεργκ Χάιντερ. Ετσι έσπασε το μεταπολεμικό δημοκρατικό ταμπού στην Ευρώπη το οποίο όριζε ότι οι ακροδεξιοί δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις». Από τότε, προσθέτει, ο ρατσισμός επανήλθε στα πολιτικά προγράμματα. «Ο αντισημιτισμός μπήκε στο ντουλάπι. Ο αντι-ισλαμισμός όμως εισβάλλει στα σαλόνια και πολλοί Συντηρητικοί είναι υπερήφανοι γι΄ αυτόν».»

(Αυστρία: Ψήφισε Ακροδεξιά ο ένας στους τέσσερις)

Σχετικά με το παραπάνω απόσπασμα, θέλουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

1. Καταρχήν, να συνεννοηθούμε για το νόημα των λέξεων: οι ακροδεξιοί δεν είναι «αντι-ισλαμιστές» αλλά «ισλαμόφοβοι», θεωρούν δηλαδή ότι οι μουσουλμάνοι πολίτες δεν έχουν κανένα δικαίωμα ένταξης στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και ότι επιπλέον απειλούν τη συνοχή αυτών των κοινωνιών. Οι ακροδεξιοί και οι κάθε λογής ισλαμόφοβοι φαντασιώνονται μια κοινωνία «καθαρή», χωρίς μετανάστες. Η ισλαμοφοβία συνιστά, επομένως, ένα επικίνδυνο είδος ξενοφοβικού ρατσισμού. Υπάρχει όμως και ο «ισλαμισμός» που εκφράζει μια ισχνή μειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου, είναι όμως ιδιαίτερα δολοφονικός και επιδιώκει να προκαλέσει εκατόμβες νεκρών: τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας επιθετικότητας τα βιώσαμε την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου 2001.

2. Με βάση τους παραπάνω ορισμούς, μπορούμε άραγε να ισχυριστούμε ότι η ισλαμοφοβία «είναι ο αντισημιτισμός του 21ου αιώνα»; Για να συμψηφίσουμε αυτά τα δύο φαινόμενα, πρέπει να εξετάσουμε το κατά πόσο υπάρχουν στην Ευρώπη οργανωμένες ομάδες που επιχειρούν να παρουσιάσουν τους μουσουλμάνους ως τους υπαίτιους όλων των δεινών της γης ή που απεργάζονται τη γενοκτονία των μουσουλμάνων της Ευρώπης ή ακόμα τον πλήρη αφανισμό ενός μουσουλμανικού κράτους. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Το μόνο κράτος του οποίου η ύπαρξη κάθε τόσο τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι το Ισραήλ.

3. Μπήκε όντως ο αντισημιτισμός «στο ντουλάπι», όπως διατείνονται οι κκ. Χόφμαν-Όστενχοφ και Γαλιανός; Τότε γιατί η αστυνομία περιπολεί έξω από τις συναγωγές της Γερμανίας εν έτει 2010; Η συναγωγή των Χανίων πυρπολήθηκε μήπως από ψυχασθενείς; Τα γραπτά του Πλεύρη είναι μήπως μια σταγόνα μίσους στον ωκεανό της Ελληνικής Δημοκρατίας;

4. Ποιος είναι ο Γκέοργκ Χόφμαν-Όστενχοφ που φαίνεται να θαυμάζει τόσο ο κ. Γαλιανός; Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος προέρχεται από τους κόλπους της αυστριακής Ακροαριστεράς (Ομάδα Επαναστατικών Μαρξιστών, τροτσκιστές) που τη δεκαετία του εβδομήντα το είχε βάλει σαν σκοπό να δαιμονοποιεί εκ του ασφαλούς την αμερικανική και ισραηλινή πολιτική. Ως ένας από τους αρχισυντάκτες του περιοδικού Profil, o Γκέοργκ Χόφμαν-Όστενχοφ επιδίδεται εδώ και χρόνια στην σχετικοποίηση του αντιεβραϊκού μένους του Αχμαντινεντζάντ. Τον Ιούνιο του 2009, για παράδειγμα, διαβεβαίωνε σε άρθρο του στο Profil ότι το Ιράν δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά για πολεμικούς σκοπούς. Απευθύνεται προφανώς σε αφελείς.

Είναι λυπηρό που μια εφημερίδα με το κύρος και την ιστορία του «Βήματος» αναπαράγει με άκριτο τρόπο θέσεις και απόψεις ανεύθυνων δημαγωγών όπως ο Χόφμαν-Όστενχοφ. Άκριτες ταυτίσεις ισλαμοφοβίας και αντισημιτισμού δεν βοηθούν στην καταπολέμηση ούτε του πρώτου, αλλά ούτε και του δεύτερου. Ακόμα χειρότερα, τέτοιου είδους συμψηφισμοί σχετικοποιούν τη Σοά, τη γενοκτονία δηλαδή των Εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί.

 

Το αβγό του φιδιού

Αλλά αν παρακάμψουμε ερμηνείες που στηρίζονται στις θεωρίες για διεθνείς συνωμοσίες, προβάλλεται αμέσως κάτι το γηγενές και επικίνδυνο της κατηγορίας του «αβγού του φιδιού». Δηλαδή το γεγονός ότι πέρα από τη Χρυσή Αυγή πολλαπλασιάζονται οι ακροδεξιές, φασίζουσες και τελικά ανατρεπτικές ομάδες σε πολλές περιοχές της χώρας. Οι μεν καίνε συναγωγές, οι δε καταστρέφουν εβραϊκά και (πρόσφατο αυτό) μουσουλμανικά νεκροταφεία, άλλες κακοποιούν μετανάστες, ακόμα και παιδιά μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ορισμένες αντιδρούν ρατσιστικά ακόμα και σε σχέδιο τηλεοπτικής εκπομπής με τίτλο «Οι φυλές της Αθήνας», όλες μαζί- με τη βοήθεια αξιότιμων αρθρογράφων και διανοουμένων- κάνουν ό,τι μπορούν για να διατηρείται και να αυξάνεται κλίμα υστερίας σε σχέση με την Τουρκία, την πΓΔ της Μακεδονίας και ήδη με την Αλβανία, λες και δεν αρκούν τα όσα υπαρκτά προβλήματα. Πότε θα βρεθεί κάτι και για τη Βουλγαρία ώστε να «δέσει» η απομόνωσή μας;

Ριχάρδος Σωμερίτης, “Φαιοκόκκινα παπούτσια”, εφ. Το Βήμα 16-09-2010

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ριχάρδου Σωμερίτη ΕΔΩ.

Διαδεδομένες εξισώσεις που οδηγούν στην αντισημιτική βία. Via http://fr.wikipedia.org/wiki/Nouvel_antisémitisme

Νέο ιστολόγιο για την εβραιοφοβία στην Ισπανία / Nouveau blog sur la judéophobie en Espagne contemporaine

Texte suivi d’une version française

Ένας εικοσιτριάχρονος φοιτητής με το ψευδώνυμο Midtskogen ξεκίνησε εδώ και λίγο καιρό ένα ιστολόγιο στην αγγλική γλώσσα για την εβραιοφοβία α λα ισπανικά.

Η πιο πρόσφατη ανάρτησή του αφορά τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Ισπανία το 2006, την περίοδο που ο ισραηλινός στρατός ενεπλάκη σε πόλεμο με τη Χεζμπολά στα νότια του Λιβάνου.

Στις διαδηλώσεις αυτές, μας λέει ο Midtskogen, εμφανίστηκαν πανό όπως το παρακάτω:

Που πάει να πει: “Όχι άλλα Ολοκαυτώματα”, με το Άστρο του Δαυίδ να εξισώνεται με τη ναζιστική σβάστικα. Το αγαπημένο άθλημα των σύγχρονων αντισημιτών δηλαδή.

Όπως μας πληροφορεί το αξιόλογο γαλλόφωνο ιστολόγιο Philosémitisme, το πρότυπο του ισπανού μπλόγκερ είναι η νορβηγική ιστοσελίδα Norway, Israel and the jews, που αξίζει να επισκεφτείτε.

Un jeune étudiant de 23 ans a eu récemment la bonne idée de lancer un blog en anglais sur la judéophobie espagnole.

Le titre du blog: Spain, Israel and the Jews

Le 14 mars, l’auteur du blog a consacré une note aux manifestations qui ont eu lieu en Espagne contre l’état d’Israël en 2006, lors de la guerre qui a opposé l’armée israélienne au Hezbollah au sud du Liban. Des manifestants avaient brandi des panneaux sur lesquels l’étoile de David (comprendre: la politique israélienne) était assimilée à la croix gammée (voir photo ci-dessus).

Comme nous renseigne le blog francophone Philosémitisme, le blog “Spain, Israel and the Jews” est le dernier en date d’une série de blogs qui ont vu le jour récemment et qui s’inspirent des principes proclamés par le site influent et incontournable “Norway, Israel and the Jews“.

Ας συνειδητοποιήσουμε αυτό που με εξαιρετική διαύγεια έχει επισημάνει πρωτοποριακά ο φιλόσοφος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ: η σημερινή κυρίαρχη φιγούρα του αντισημίτη φοράει τα ρούχα του «αντισιωνιστή», του «αντιρατσιστή». Επαψε να επικεντρώνεται στη «φυλή», μετατοπίστηκε, στοχεύει πλέον την ίδια την πολιτική ύπαρξη του Ισραήλ, που ενσαρκώνει το νέο «απόλυτο κακό». Ο σκληρός πυρήνας της νέας εβραιοφοβίας είναι το απεριόριστο μίσος του Ισραήλ, μια ριζική ισραηλοφοβία. Το σύνθημα «θάνατος στο Ισραήλ!» αντικατέστησε το σύνθημα «θάνατος στους Εβραίους!». Βέβαια, όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι αντισιωνιστές δεν κηρύσσουν τη βίαιη καταστροφή του Ισραήλ. Η υπαρκτή όμως κλιμάκωση των «αντισιωνιστικών» στάσεων (ενταγμένη σε ένα πνεύμα αντιδυτικισμού), από την άγνοια, την αφέλεια και τη σύγχυση μέχρι τη συνειδητή μαχητική απόρριψη, δεν πρέπει να μας αποκρύπτει την εξ αντικειμένου ενότητα και επικινδυνότητα της νέας εβραιοφοβίας.

Ανδρέας Πανταζόπουλος, Εβραιοφοβία, εφ. Ελευθεροτυπία, 6 Μαρτίου 2010

Στις 13 Φεβρουαρίου η Δρέσδη θυμάται και διαδηλώνει / Am 13. Februar 2010 in Dresden – Erinnern und Handeln

Quelle: mut-gegen-rechte-gewalt.de
  • Deutsche Fassung folgt

του Δημήτρη Κράββαρη

Με το σχηματισμό μιας τεράστιας ανθρώπινης αλυσίδας και τη διεξαγωγή μίας διαθρησκευτικής «προσευχής για την ειρήνη» (Friedensgebet, μέσο αντίστασης την εποχή της Ανατολικής Γερμανίας) χιλιάδες κάτοικοι της Δρέσδης αλλά και επισκέπτες από άλλες γερμανικές πόλεις προτίθενται να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην απόφαση (νεο)ναζιστικών ομάδων απ’ όλη την Ευρώπη να πραγματοποιήσουν «πένθιμη παρέλαση» (Trauermarsch) στις 13 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης. Αφορμή είναι η 65η επέτειος του βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1945 που προκάλεσε το θάνατο αρκετών χιλιάδων αμάχων. Πράξη στρατιωτικά αναγκαία (το Γ’ Ράιχ δεν είχε ακόμα ηττηθεί οριστικά), ο βομβαρδισμός της Δρέσδης χρησιμοποιείται από τη (νεο)ναζιστική προπαγάνδα με στόχο τη σχετικοποίηση της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης και τη γενικότερη αμφισβήτηση του γεγονότος ότι ο ναζισμός υπήρξε μια μηχανή του θανάτου. Για τους νεοναζί ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα «Ολοκαύτωμα με βόμβες» (“Bomben-Holocaust”).

Τι μας κάνει εντύπωση; Η συστράτευση σχεδόν όλου του πολιτικού, εκκλησιαστικού και καλλιτεχνικού κόσμου για την επιτυχία της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας (ονόματα και ιδιότητες μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ εδώ). Οι Γερμανοί Εβραίοι δεν παρακαλάνε για στήριξη όπως στην Ελλάδα, αυτή είναι δεδομένη τουλάχιστον στην περίπτωση της Δρέσδης.

Στο κάλεσμα που παραθέτουμε παρακάτω και που υπογράφουν θεολόγοι, καθηγητές και πολιτικοί, καθίσταται ξεκάθαρο ότι οι ακροδεξιές πρακτικές είναι όχι μόνο «ασυμβίβαστες με τις δημοκρατικές αξίες» αλλά και με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Για τους υπογράφοντες θρησκεία και δημοκρατία είναι αλληλένδετες αξίες (κάτι που δεν είναι αυτονόητο στην Ελλάδα).

Στην Ελλάδα ένα πρώτο βήμα έγινε με την “Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προάσπιση του Εβραϊκού Νεκροταφείου Ιωαννίνων” και τα δύο πρωτοσέλιδα που αφιέρωσε ο «Ηπειρωτικός Αγώνας» στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία (“Όλοι μαζί μια αλυσίδα” και “Τα Γιάννενα που μπορούν“). Αλλά η αντίσταση στην αντισημιτική βία και ρητορική δεν είναι υπόθεση μόνο ενός απογεύματος. Πρέπει να ξεκινήσει από το σχολείο. Μαθήματα όπως η Ιστορία, τα Θρησκευτικά και η Λογοτεχνία πρέπει να αλλάξουν ριζικά το περιεχόμενό τους ώστε να διενεργηθεί μια σωστή συζήτηση για την ιδιοσυστασία του ναζιστικού φαινομένου, του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού του εικοστού αιώνα.

Κάναμε μια πρόχειρη έρευνα στο ελληνόφωνο ίντερνετ προκειμένου να βρούμε πληροφορίες για το βομβαρδισμό της Δρέσδης. Σιχαίνεσαι να κάνεις κλικ. Από τα λίγα κείμενα που μπορούμε να προτείνουμε είναι η κριτική του Hλία Mαγκλίνη για το μυθιστόρημα του Χάρι Μούλις “Το πέτρινο νυφικό κρεβάτι” (Η Καθημερινή, 19.03.2006):

Oυσιαστικά, ο Γερμανός πεζογράφος και δοκιμιογράφος επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της ηθικής τάξης γύρω από αυτές τις αποστολές, χωρίς ποτέ να καταφύγει σε αβασάνιστους και άτοπους συμψηφισμούς, στους οποίους καταφεύγουν οι νοσταλγοί του ναζισμού (η Δρέσδη είναι σύμβολο για τους νεοναζί, οι οποίοι αρέσκονται να εξισώνουν τη φρίκη της με την κτηνωδία του Aουσβιτς).

Über Sachsen hinaus formiert sich ein breites Bündnis von Nazi-Gegnern. Das Bündnis will in der Tradition der Friedensgebete der Kirchen in der DDR den rechtsextremen Aufmarsch am 13. Februar in Dresden nicht hinnehmen. An diesem Tag jährt sich die Bombardierung Dresdens zum 65. Mal. Seit mehreren Jahren zieht das Gedenken Dresdens auch Alt- und Neonazis an, die ihren Geschichtsrevisionismus verbreiten wollen. Die Junge Landsmannschaft Ostdeutschland hat für mehrere Jahre im Voraus „Trauermärsche“ in Dresden angemeldet. Getrauert werden soll um die Toten der Bombardierung. Dabei wird allerdings der historische Kontext völlig verdreht. Die NPD-Mitglieder setzen die industrielle und geplante Vernichtung von Jüdinnen und Juden mit der Bombardierung Dresdens gleich und benutzen Schlagwörter wie „Bombenholocaust“.

[Quelle: Tagesspiegel „Prominente protestieren gegen rechtsextremen Aufmarsch in Dresden“ (13.01.2010) und Amadeu-Antonio-Stiftung „Dresden 2010 – Was ist wann und wo?“]

In Griechenland gibt es einen solchen Widerstand gegen Rechtsextremismus leider noch nicht, obwohl Rechtsextremisten seit einigen Jahren sehr aktiv sind. Auf der griechischen Mittelmeer-Insel Kreta haben Brandstifter im vergangenen Monat zweimal einen Brandanschlag auf eine Synagoge verübt. Weder eine Partei noch ein Bündnis oder die orthodoxe Kirche haben zu einer Kundgebung aufgerufen, um gegen dieses Verbrechen zu protestieren.

Anders war es in Ioannina (im Norden Griechenlands), wo der jüdischer Friedhof viermal im vergangenen Jahr geschändet wurde, ohne dass die Täter verhaftet wurden: am 18. Dezember 2009 bildeten ungefähr 100 Bürger eine Menschenkette rund um den Friedhof. Am gleichen Abend organisierte die „Initiative für den Schutz des jüdischen Friedhofs von Ioannina“ eine Tagung über die Geschichte den Juden von Ioannina. Dieses Ereignis wurde von den griechischen Medien fast ignoriert, nicht aber von den israelischen.

Pressemitteilung

Am 13. Februar 2010 in Dresden – Erinnern und Handeln

Aufruf zum Friedensgebet für alle Menschen guten Willens

Wir laden alle Menschen ein, sich am 13. Februar 2010 unter dem Motto “13. Februar 2010 – Erinnern und Handeln” an der Menschenkette Dresdner Bürgerinnen und Bürger und dem hinführenden Friedensgebet an verschiedenen Stationen der Erinnerung zu beteiligen. Wir beten für Frieden und Menschenwürde, für gleiche Rechte aller Menschen ohne Ansehen der Religion, der Nationalität, der Hautfarbe, des Geschlechts und des Standes, für Stärkung gesellschaftlichen Engagements gegen Menschenfeindlichkeit und Gewalt.

Wir wollen mit unseren Gebeten und Posaunen gehört und gesehen werden von denen, die den Gedenktag missbrauchen, um ihre rechtsextremistische Gesinnung zu demonstrieren.

Wir halten öffentlich sicht- und hörbaren Widerstand gegen extrem rechte Dominanzbestrebungen und Aufmärsche für unverzichtbar, um deutlich zu machen, dass diese gesellschaftlich zu ächten sind. Rechtsextremismus in Dresden und anderswo ist unvereinbar mit demokratischen Werten, die für viele von uns in unseren jeweiligen religiösen Überzeugungen wurzeln.

Denn wieder mobilisieren zum 13. Februar 2010 – dem Jahrestag der Bombardierung Dresdens – Rechtsextremisten aus ganz Europa zu einem Aufmarsch in Dresden. Dieser hat sich in den vergangenen zehn Jahren zum größten europäischen Treffen der Alt- und Neonazis entwickelt. Der Aufmarsch steht in den Traditionslinien des historischen Nationalsozialismus. Die Gleichsetzung der Opfer der Luftangriffe auf Dresden mit den Ermordeten in den Konzentrations- und Vernichtungslagern soll den Holocaust verharmlosen. Damit wird der Vernichtungscharakter der deutschen Kriegsführung im 2. Weltkrieg verschwiegen und die Fragen nach Schuld und Verantwortung werden verdreht. Das Ziel der Alliierten war die Befreiung Europas und Deutschlands vom Nationalsozialismus. Die Bombardierung Dresdens steht damit im Zusammenhang mit der Beendigung dieses mörderischen Regimes. Diese Sicht schließt auch die Trauer um die Toten dieses Bombenangriffs auf Dresden ein.

Wir wollen deutschlandweit diejenigen Religionsgemeinschaften und gesellschaftlichen Gruppen, die Kirch- und Pfarrgemeinden und alle Engagierten in Dörfern und Städten stärken, die für eine demokratische Kultur einstehen und sich immer wieder beherzt dem Rechtsextremismus in den Weg stellen. Deshalb werden wir als breites Bündnis – in der Tradition der Friedensgebete der Kirchen in der DDR – am 13. Februar 2010 bei dem zur Menschenkette hinführenden Friedensgebet mit allen Menschen guten Willens „Erinnern und Handeln in Dresden“.

 

Απάντηση σ’ένα αντισημιτικό παραλήρημα

Ναι! όσον οι Ισραηλινοί θα φέρονται σαν ναζί, πολλοί, όλο και πιο πολλοί, θα τους συγκρίνουμε με τους χιτλερικούς, τα σύμβολά τους, τον αγκυλωτό σταυρό -με ό,τι δηλαδή τους ενοχλεί περισσότερο.

Οταν προ εικοσαετίας περίπου εμφανίσθηκαν οι πρώτες τέτοιες συγκρίσεις (κυρίως με σκίτσα) το κάναμε για να σοκάρουμε -με δέος και τρόμο- για να αφυπνίσουμε, έστω διά της υπερβολής.

Τώρα πια η σύγκριση αυτή γίνεται με (ανήμπορη) οργή, απερίγραπτη αποστροφή κι ελάχιστες ελπίδες. Ισως αυτή η σύγκριση να ‘χει πλέον ξεπεραστεί απ’ τα πράγματα. Και ναζί να τους λες πια, οι Ισραηλινοί δεν καταλαβαίνουν…

… όπως ούτε οι ναζί καταλάβαιναν.

Αυτά διατείνεται σε σημερινό του άρθρο στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” ο σκιτσογράφος Στάθης. Θεωρεί μάλιστα ότι ο πρόσφατος εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων δεν είναι τίποτε άλλο παρά προϊόν προβοκάτσιας.

Αναδημοσιεύουμε αμέσως παρακάτω την απάντηση ενός αναγνώστη με την οποία συμφωνούμε:

Ο/Η Σίμων Πέτρας έγραψε: (πριν 4 ώρες)
Μένω εμβρόντητος με αυτή την βαθειά αντισημιτική τοποθέτηση σε μια εφημερίδα με, συνήθως, εξαιρετικά δημοκρατικά διαπιστευτηρια.

1. Πως γίνεται χωρίς να υπάρχουν ομολογίες η εφημερίδα να έχει όχι μόνο αποφασίσει την ενοχή των συγκεκριμένων κατηγορουμένων (πιθανότατη σύμφωνα με τα δεδομένα) αλλά και την ιδιότητά τους σαν προβοκάτορες όταν οι ίδιοι δηλώνουν αντισημίτες (μάλλον απίθανη).

2. Πως γίνεται το άρθρο της WSJ που λέει ότι ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα εκμεταλλεύται την σύγχυση ανάμεσα στους Εβραίους και το κράτος του Ισραήλ, να κριτικάρεται με επίκληση στην “ναζιστική” συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ – επιβεβαιώνοντας έτσι τα λεγόμενα του WSJ και αποκαλύπτοντας τον αντισημιτισμό του γράφοντος σύμφωνα με τον δεδομένο ορισμό.

3. Πως γίνεται να συγκρίνει κανείς το ολοκαύτωμα με την Γάζα. Όλοι μας καταδικάζουμε την συμπεριφορά του Ισραήλ στην Γάζα αλλά είναι δυνατόν να συγκρίνουμε μια δράση ενάντια σε μια ομάδα χωρίς προθέσεις κατά της Γερμανίας (6 εκ νεκροί) με την δράση ενάντια σε μια ομάδα που η ηγεσία (Χαμάς, Χετζμπολά) της θέτει σαν στόχο την ολοκήρωτική καταστροφή του Ισραήλ;

Είναι κακή μέρα όταν ανακαλύπτεις πως μια εφημερίδα της οποίας την γνώμη σέβεσαι από τότε που ιδρύθηκε πέφτει έτσι στον βούρκο του εύκολου ρατσισμού – αλλά δεν το καταλαβαίνει,

όπως ούτε και οι ναζί το καταλάβαιναν.

Σημείωση: Το άρθρο της Wall Street Journal (WSJ) στο οποίο αναφέρεται ο Σίμων Πέτρας ανήκει στον Andrew Apostolou και επιγράφεται The Shame of Modern Greece.

Για την αντισημιτική διάσταση των σκίτσων του Στάθη αλλά και του Κυρ σάς προτείνουμε να δείτε σχετικό ντοκουμέντο της οργάνωσης Honestly Concerned (“Examples of Anti-Semitic and problematic Cartoons concerning the Middle East conflict in the Western Media”).