Δύο διημερίδες της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών και την υποστήριξη της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας

Claude Lanzmann:  «Shoah»(1985) και «O τελευταίος των αδίκων» (2013).
Προβολές ταινιών και συζητήσεις

Δύο διημερίδες της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε  Αθηνών και την υποστήριξη της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας

2-3 και 9-10Δεκεμβρίου 2016, Παρασκευή και Σάββατο

Χώρος διεξαγωγής των διημερίδων: Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών, Ομήρου 14-16,
106 72 Αθήνα
Οι δύο αυτές ταινίες του Claude Lanzmann συνιστούν μία ενότητα. Το ντοκιμαντέρ «Shoah», διάρκειας 9,5 ωρών, αποτέλεσε σταθμό στην προσέγγιση της γενοκτονίας των εβραίων ενώ  «Ο τελευταίος των αδίκων»,  διάρκειας περίπου 3,5 ωρών, το κύριο μέρος του οποίου γυρίστηκε την ίδια περίοδο με το «Shoah», εμβαθύνει σε μια συγκεκριμένη πτυχή του θέματος.

Οι ταινίες, μνημεία πολιτισμού τα οποία περιγράφουν ακριβώς την καταστροφή του πολιτισμού, θα σχολιαστούν από ψυχαναλυτές, ψυχιάτρους, ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες, δημοσιογράφους, σκηνοθέτες και κριτικούς του κινηματογράφου. Οι συζητήσεις θέλουν να αποτελέσουν έναυσμα ατομικής…

View original post 289 more words

Ρίκα Μπενβενίστε: Αυτοί που επέζησαν. Αντίσταση, Εκτόπιση, Επιστροφή. Θεσσαλονικείς Εβραίοι στη δεκαετία του 1940

Benveniste-ceux-qui-ont-survecuΝέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις Πόλις

σελίδες: 444 • isbn: 978-960-435-455-9 • τιμή: 17 ευρώ

Πριν από τον πόλεμο, ζούσαν στη Θεσσαλονίκη πάνω από 50.000 Εβραίοι. Από αυτούς, περισσότεροι από 46.000 εκτοπίστηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα, όπου, σε ποσοστό περίπου 96%, δολοφονήθηκαν.

Το ανά χείρας βιβλίο αφηγείται ιστορίες Θεσσαλονικιών Εβραίων που σώθηκαν. Οι ιστορίες τους είναι οι εξαιρέσεις που δεν αφήνουν ούτε στιγμή να ξεχαστεί ο κανόνας. Ο κανόνας ήταν ο θάνατος. Μέσα από τεκμήρια και μαρτυρίες, παρακολουθούμε διαδρομές ανθρώπων που μοιράστηκαν κοινές εμπειρίες στα βουνά όπου διέφυγαν για να πολεμήσουν ως αντάρτες, και στα στρατόπεδα όπου υπέμειναν αμέτρητα βάσανα, αλλά επέζησαν. Τους παρακολουθούμε επίσης κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν οι δρόμοι τους παρέμειναν κοινοί ή χώρισαν, αφού άλλοι επέστρεψαν στον γενέθλιο τόπο ενώ άλλοι μετανάστευσαν.

Η εστίαση σε ομάδες ανθρώπων που είχαν κοινές εμπειρίες ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας τις δυνατότητες και τα όρια των επιλογών τους, τις προθέσεις και τα αδιέξοδα, τις αντοχές και τις παραιτήσεις τους. Η επιβίωσή τους έλαβε πολλές όψεις. Τις όψεις που συναντάμε στα πρόσωπα των ίδιων, αλλά και όλων εκείνων με τους οποίους συναντήθηκαν: τόλμη, φόβο, ανυπακοή, συμμόρφωση, καλοσύνη, μικρότητα, αξιοπρέπεια, κακία – και όλα αυτά, στον υπερθετικό βαθμό που επέβαλλαν οι ακραίες συνθήκες του πολέμου και των διωγμών. Τις όψεις, ακόμα, που προσδιόρισε η κοινωνία τους, όταν βρέθηκε παγιδευμένη στη δίνη του πολέμου, της Κατοχής και των διώξεων. Στη διαλεκτική του ατομικού με το κοινωνικό, το τυχαίο διεκδικεί επίσης ένα διόλου ευκαταφρόνητο μερίδιο. Η ποικιλία των διαδρομών αυτών που επέζησαν είναι κρίσιμη για να κατανοήσουμε ένα παρελθόν που δεν εξημερώνεται.

Ρίκα Μπενβενίστε

***

Η Ρίκα Μπενβενίστε γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1959. Σπούδασε Ιστορία στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και έκανε το διδακτορικό της στη Μεσαιωνική Ιστορία στη Σορβόννη (Paris I, Panthéon-Sorbonne).

Δίδαξε στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Σήμερα είναι καθηγήτρια Ιστορίας της Μεσαιωνικής Ευρώπης στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Μελέτες της για τα δικαστικά αρχεία της μεσαιωνικής Γαλλίας, την ιστορική ανθρωπολογία και τις σχέσεις εβραίων και χριστιανών στη μεσαιωνική Δύση έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Στα ερευνητικά της ενδιαφέροντα συμπεριλαμβάνονται η εβραϊκή ιστοριογραφία και η ιστορία του Ολοκαυτώματος.

Κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της: Η ποινική καταστολή της νεανικής εγκληματικότητας τον 19ο αιώνα, 1833-1911 (Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1994), Εβραίοι ταξιδιώτες τον Μεσαίωνα (Νεφέλη, 2000) και Από τoυς Βαρβάρους στους Μοντέρνους: Κοινωνική ιστορία και ιστοριογραφικά προβλήµατα της µεσαιωνικής ∆ύσης (Πόλις, 2007).

  • Το παρακάτω βίντεο περιέχει μια παλιότερη εισήγηση της Ρίκας Μπενβενίστε με θέμα “Μαρτυρίες των επιζώντων και ιστορική έρευνα. Νέες προοπτικές για την ιστορία της Σοά στην Ελλάδα” (“Témoignages des survivants et recherche historique. Nouvelles perspectives pour l’histoire de la Shoah en Grèce”):

Ένα μήνυμα αντίστασης

filia-eis-ta-paidiaΠριν από λίγες εβδομάδες, προβλήθηκε στο πλαίσιο ειδικής εκδήλωσης στα Γιάννενα το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ «Φιλιά εις τα παιδιά» με θέμα τις αφηγήσεις Ελλήνων Εβραίων για την παιδική τους ηλικία στα χρόνια της Kατοχής. Τα παιδιά αυτά γλύτωσαν από τον εκτοπισμό στα στρατόπεδα του θανάτου κυρίως χάρη στην αυτοθυσία χριστιανών συμπολιτών τους – μια εξαίρεση στην Ελλάδα της Κατοχής (για την κάθε άλλο παρά υποδειγματική συμπεριφορά των Ελλήνων χριστιανών απέναντι στους Εβραίους συμπατριώτες τους παραπέμπουμε σε σχετικό άρθρο της Ρένας Μόλχο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Athens Review of Books). Σε αυτό το μικρό σημείωμα θέλουμε να επικεντρωθούμε κυρίως στην υποδοχή της ταινίας του Λουλέ. Η επιτυχία της δεν έγκειται απλώς στο ότι ασχολήθηκαν μαζί της ιστορικοί και ειδικοί της Σοά αλλά και στο ότι αγκαλιάστηκε από το κοινό. Δε γνωρίζουμε άλλη ταινία ελληνικής παραγωγής με πρωταγωνιστές Έλληνες Εβραίους που να έχει παιχτεί σε τόσες πολλές αίθουσες και για τόσες εβδομάδες. Ειδικές προβολές οργανώθηκαν και συνεχίζουν να οργανώνονται σε αρκετές πόλεις. Στην προβολή των Ιωαννίνων, ο κόσμος κατέκλυσε το θεατράκι των Παλιών Σφαγείων, σε σημείο που αρκετοί θεατές, μη μπορώντας να βρουν θέση να καθίσουν, αποφάσισαν να παρακολουθήσουν ολόκληρη την ταινία – ενενήντα περίπου λεπτών – όρθιοι!

Αυτή η αποφασιστικότητα δεν εξηγείται, πιστεύουμε, ούτε από την απουσία εισιτηρίου ούτε και από το ότι οι προβολές στα Παλιά Σφαγεία έχουν γίνει θεσμός. Ο κόσμος θέλει αφενός να μάθει περισσότερα για το εβραϊκό παρελθόν της χώρας που τόσα χρόνια το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, τα ψευτο-ΜΜΕ αλλά και η τοπική κοινωνία απέκρυπταν επιμελώς. Η ταινία του Λουλέ επαναφέρει αφετέρου μία ηθική του Προσώπου που τείνει να εκλείψει από το σημερινό τηλεοπτικό τοπίο. Θα ήταν ίσως λάθος να δούμε αυτήν την ταινία απλώς και μόνο ως μία συλλογή μαρτυριών των «κρυμμένων παιδιών» της Κατοχής. Οι σχεδόν «χαμηλόφωνες» διηγήσεις, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες ως φορείς μνήμης, τα γεμάτα συναισθηματική φόρτιση γράμματα, η ποίηση του Σήφη Βεντούρα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την τηλεοπτική βαρβαρότητα των ημερών, με αποκορύφωμα το υψωμένο δάκτυλο του «Ελεύθερου Σκοπευτή» και τους ναζιστικούς μονολόγους περί αναγκαιότητας της βίας και του ευγονισμού. Ο Γιώργος Κόκκινος έχει επομένως δίκιο όταν επισημαίνει ότι το ντοκιμαντέρ του Λουλέ αποτελεί «ένα μήνυμα αντίστασης στην επελαύνουσα παθογένεια της νεοναζιστικής μνημοκτονίας» (εφ. Το Βήμα, 22/03/2013).

Δημήτρης Κράββαρης

Μαρτυρία ζωής απ’ τον Ισαάκ Μιζάν

Οι μνήμες από το Ολοκαύτωμα παραμένουν όχι μόνο άσβεστες αλλά και τραγικές μέρα με την ημέρα, τόνισε ο κ. Ισαάκ Μιζάν, επιζών των στρατοπέδων της φρίκης. Με αφορμή την εκδήλωση «Το τραύμα & η μνήμη», που διοργάνωσε ο Δήμος Αρταίων και ο Μ/Φ Σύλλογος «Σκουφάς» το περασμένο Σάββατο [17.03.2012] στην αίθουσα του «Σκουφά», ο κ. Μιζάν μίλησε στα τοπικά ΜΜΕ για την τραγική εμπειρία της αιχμαλωσίας στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, την οποία έζησε το Μάρτιο του 1944, στην τρυφερή ηλικία των 16 ετών, όταν συνελήφθη μαζί με την οικογένειά του. Εξέφρασε δε το παράπονο ότι η τοπική κοινωνία εκείνης της εποχής δεν βοήθησε τους Εβραίους της Άρτας να γλυτώσουν από την εχθρότητα των Ναζί. Με έκδηλη την συγκίνηση ο κ. Μιζάν ανέτρεξε στα γεγονότα εκείνης της περιόδου λέγοντας:

«Οι αναμνήσεις μου είναι τραγικές και όπως καταλαβαίνετε είναι πάρα πολύ δύσκολο να επαναφέρω συνέχεια αυτά τα πράγματα. Τα περισσότερα είναι γνωστά. Φύγαμε από δω, μας πιάσανε στις 24 Μαρτίου (1944), φτάσαμε μέχρι την Αθήνα. Από κει πήγαμε στο Άουσβιτς. Στο Άουσβιτς έγινε κάποια διαλογή, τους ικανούς προς εργασία και τους μη ικανούς τους οποίους τους πήραν κατευθείαν και δεν τους ξαναείδαμε από τότε. Ενώ έψαχνα να βρω τους γονείς μου και τις αδερφές μου. Δεν μπορέσαμε να βρούμε κανέναν διότι είχαν πάει κατευθείαν για τα κρεματόρια. Εμάς, τους ικανούς προς εργασία μας είχαν και δουλεύαμε και φτάσαμε μέχρι ένα σημείο που αν δεν μπαίνανε οι Άγγλοι μέσα να μας ελευθερώσουν δεν θα είχε μείνει κανείς από μας. Οι μνήμες παραμένουν όχι μόνο άσβεστες αλλά και πάρα πολύ τραγικές μέρα με την ημέρα. Και όχι μόνο αυτό αλλά είμαι και θυμωμένος με τον εαυτό μου και με όλους τους αποβιώσαντες διότι δεν ξέρω για ποιο λόγο μας τύφλωσε ο Θεός και δεν μπορέσαμε, αφού ξέραμε τι γινόταν στη Θεσσαλονίκη, δεν λάβαμε τα μέτρα μας εμείς τουλάχιστον οι νέοι για να μπορέσουμε να γλιτώσουμε. Αλλά εκτός όλων αυτών έχω και παράπονο απ’ την κοινωνία της Άρτας, ότι δεν μας βοήθησε. Στη Ζάκυνθο την ώρα που πήγαν να τους πιάσουν, βγήκε ο Δεσπότης, βγήκε ο Δήμαρχος και λέει πρώτα εμάς και μετά όλους τους άλλους. Και γλυτώσανε όλοι εκεί. Αυτή ήταν η κακοδαιμονία και ο αντισημιτισμός που υπήρχε στην Άρτα. Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά».

Οι μνήμες δεν πρέπει να σβήσουν. “Όπως είναι ο Παρθενώνας αυτή τη στιγμή που είναι παγκόσμιος και το Ολοκαύτωμα σήμερα είναι παγκόσμιο” τόνισε ο κ. Μιζάν. Εξέφρασε την επιθυμία και την πρόθεση να έρχεται πιο συχνά στην Άρτα, την οποία όπως είπε, αγαπά πάρα πολύ.

Πηγή: ιστοσελίδα του Δήμου Αρταίων

Καντίς στη Συναγωγή της Βέροιας

Την Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011 στις 19.30 θα διαβαστεί στη Συναγωγή της Βέροιας το Καντίς στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Κοινότητας της Βέροιας και των αγαπημένων Ιωσέφ Αρών, Νταίζη Ντανιέλ και Νταβίντ Κοέν.

Μια πρωτοβουλία του ιστολογίου ΧΑΝΙΑ-ΒΕΡΟΙΑ.

Η Συναγωγή της Βέροιας

Ενημέρωση 20/07: Για λόγους ανεξάρτητους της διάθεσης του ιστολογίου αλλά ωστόσο ανυπέρβλητους τεχνικά, η λιτή πρωτοβουλία για την ανάγνωση του Καντίς στη Συναγωγή της Βέροιας δεν θα πραγματοποιηθεί στις 22 Ιουλίου 2011, όπως είχε ανακοινωθεί, κι αναβάλλεται σε χρόνο που θα γνωστοποιηθεί από τη θέση αυτή και με προσωπικά e-mail στους φίλους του ιστολογίου.

Το ιστολόγιο ήθελε να κλείσει μια “εποχή” με το Καντίς αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε….. Υπόσχεται όμως ότι, μετά τις προσωπικές ταλαιπωρίες του διαχειριστή του εδώ και κάποιους μήνες, θα επανέλθει τον προσεχή Σεπτέμβριο με πρωτότυπες αναρτήσεις και διάθεση για γόνιμο διάλογο γύρω από θέματα που απασχολούν όλους εμάς και προκαλούν “αναφυλαξία” στους “Φύρερ” της εθνικής ταυτότητας μας.

Καλό Αύγουστο να έχετε, παρέα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους, τη φύση, τις μουσικές της Μεσογείου και κοντά σ’ αυτά μ’ ένα καλό βιβλίο. Το ιστολόγιο προτείνει να απολαύσετε ένα από αυτά: Την εξαιρετική ποιητική συλλογή του Ιωσήφ Βεντούρα “Κυκλώνιο”.

Πηγή: “Αναβολή σ’ένα καντίς”, ιστολόγιο Χανιά-Βέροια

“Η οφειλόμενη από την πόλη τιμή στους Θεσσαλονικείς Εβραίους που επέζησαν της γενοκτονίας άργησε 66 ολόκληρα χρόνια.”

Τιμήθηκαν οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι που επέζησαν του Ολοκαυτώματος

Του Σταύρου Tζίμα

Η Καθημερινή, 21-06-2011

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ηταν όλοι τους εκεί, στις πρώτες θέσεις του δημοτικού συμβουλίου. Τζίλντα Γιομτόβ, Χάιντς Κούνιο, Μπέλα Μπαραζιλάι, Βενιαμίν Καπόν, Εύα Καράσο… Τριάντα ένας, άντρες και γυναίκες, οι τελευταίοι εν ζωή επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Ζωντανές μνήμες μιας θηριωδίας που σφράγισε τη νεότερη Ιστορία της Ευρώπης. Με τους απαίσιους αριθμούς χαραγμένους ανεξίτηλα στο χέρι και τον νου να παλεύει, μισό και πλέον αιώνα μετά, να απωθήσει από τις σκοτεινές διαδρομές του τον εφιάλτη του Αουσβιτς και του Μπίρκεναου.

Η οφειλόμενη από την πόλη τιμή στους Θεσσαλονικείς Εβραίους που επέζησαν της γενοκτονίας άργησε 66 ολόκληρα χρόνια. Το γιατί είναι μια μεγάλη συζήτηση, την οποία η Θεσσαλονίκη αποφεύγει να ανοίξει, ή την κάνει ψιθυριστά, σε όλες τις πτυχές της, δίνοντας την εντύπωση ότι θέλει να ξεχάσει την τεράστια προσφορά του εβραϊκού στοιχείου στις περιόδους οικονομικής και πολιτιστικής της ακμής. «Κάλιο αργά ποτέ», ήταν η ιστορική συγγνώμη διά στόματος του δημάρχου της κ. Γιάννη Μπουτάρη στη χθεσινή ιστορική εκδήλωση που οργάνωσε το δημοτικό συμβούλιο για να τιμήσει τους επιζήσαντες, αλλά και όλους εκείνους, τους πάνω από 45.000, που εξοντώθηκαν στα ναζιστικά κρεματόρια. «Τιμούμε τους συμπολίτες μας που επέζησαν και για έναν επιπλέον λόγο: επέλεξαν να επιστρέψουν στη μητέρα πόλη, αν και θα μπορούσαν να πάνε στις ΗΠΑ και το Ισραήλ», πρόσθεσε ο κ. Μπουτάρης και τόνισε ότι «η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης που σήμερα αριθμεί περί τις δύο χιλιάδες ψυχές ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ζωντανή».

«Αισθάνομαι συγκίνηση για την απόφαση των γονιών μου να μην εγκαταλείψουν τη Θεσσαλονίκη», είπε ο αντιδήμαρχος οικονομικών και πρώτος Θεσσαλονικιός Εβραίος που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο, κ. Χασδάι Καπόν, ο επιζών πατέρας του οποίου ήταν μεταξύ των τιμωμένων.

«Εμείς οι επιζήσαντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης θέλουμε να συγχαρούμε τον δήμο και του συμβούλους του για τη θέλησή τους να κρατήσουν ολοζώντανη τη μνήμη του Ολοκαυτώματος», τόνισε ο κ. Χάιντς Κούνιο που μίλησε για λογαριασμό και των άλλων επιζώντων, ενώ ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης κ. Νταβίντ Σαλτιέλ επισήμανε την ανάγκη επαγρύπνησης, καθώς αντιλήψεις όπως αυτές που αμφισβητούν το Ολοκαύτωμα μπορεί να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε ανάλογες τραγωδίες.

Χίλιοι εκατό από τους 50.000 περίπου Εβραίους της Θεσσαλονίκης που στο διάστημα από τον Μάρτιο έως και τον Αύγουστο του 1943 μεταφέρθηκαν με 19 αποστολές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αουσβιτς-Μπίρκεναου επέζησαν και στην πλειονότητα επέστρεψαν στη μητέρα πόλη. «Οι επιζώντες βρήκαν τη Θεσσαλονίκη μεταμορφωμένη και αγνώριστη», γράφει ο Μαρκ Μαζάουερ στο βιβλίο του «Θεσσαλονίκη η πόλη των φαντασμάτων». «Εβραϊκές ταφόπλακες ανευρίσκονταν στα ουρητήρια και στους δρόμους και είχαν χρησιμοποιηθεί για την πίστα χορού σε ταβέρνα χτισμένη σε μια γωνιά του παλαιού νεκροταφείου». Επειδή οι τάφοι είχαν ανασκαλευτεί για να βρεθούν οι θησαυροί που υποτίθεται έκρυβαν «είναι ορατά πολλά κρανία και κόκαλα Εβραίων εκτός από τη συναγωγή και το φρενοκομείο που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες. Αλλες συναγωγές τις είχαν ανατινάξει οι Γερμανοί και κείτονταν σε ερείπια».

Και για την αντιμετώπισή τους από τους συμπολίτες τους αναφέρει: «Η απογοήτευση, ο θυμός και η πίκρα που ένιωθαν πολλοί μόλις επέστρεφαν, ήταν αδύνατο να κρυφτούν. Ο εκτοπισμένος ήταν γεμάτος ελπίδες, οι οποίες εξιδανίκευαν την επιστροφή του στην πατρίδα, στους φίλους, τους συγγενείς σε έναν τόπο όπου θα ζούσε θα δούλευε και θα έφτιαχνε το μέλλον του. Οι ελπίδες αυτές γίνονταν θρύψαλα με το που έφτανε. Οσο περίεργο κι αν φαίνεται, εκείνοι που είχαν επιζήσει από τον πόλεμο μέσα στην Ελλάδα υποδέχονταν ψυχρά όσους επέστρεφαν από το Αουσβιτς. Τους ρωτούσαν γιατί αυτοί τα είχαν καταφέρει να βγουν ζωντανοί από τα στρατόπεδα και όχι άλλοι – με το σιωπηρό και κάποτε όχι τόσο σιωπηρό υπονοούμενο ότι είχαν συνεργαστεί και άφησαν τους άλλους να πορευτούν στον θάνατο…».

Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι επιζήσαντες με την επιστροφή τους και στο πέρασμα του χρόνου βυθίστηκαν στη σιωπή, αποφεύγοντας διακριτικά να αναφέρονται στα όσα φοβερά έζησαν στα στρατόπεδα. «Ο παππούς μου, επιζήσας του Ολοκαυτώματος, αρνήθηκε να καταθέσει τη μαρτυρία του στον γιο του και πατέρα μου, ο οποίος έγραψε βιβλίο γι’ αυτούς που επέστρεψαν», ανέφερε χαρακτηριστικά στην «Κ» ο κ. Λέων Νάαρ.

Un Dimanche à Auschwitz (2003), φωτογραφίες του Laurent Wajnberg

Un monument à la mémoire de l’Holocauste a été profané à Salonique / Βεβήλωση Μνημείου Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης (17/6/2011)

Salonique – Un monument à la mémoire de l’Holocauste dans la ville de Salonique en Grèce a été profané [le 17 juin] par des inconnus qui y ont tagué des graffitis antisémites (source: Le Forum de Coordination pour la lutte contre l’antisémitisme)

Le maire de Salonique, Yannis Boutaris, a condamné la profanation avec fermeté. (source: Voria.gr)

Panayotis Dimitras (Greek Helsinki Monitor) signale, toutefois, que les partis politiques grecs, à l’exception des Verts, n’ont pas condamné la profanation.

Profanation du monument à la mémoire de la Shoah à Salonique (juin 2011) / Source: http://www.athjcom.gr

ΕΠΕΙΓΟΝ: ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

www.athjcom.gr

Οι νοσταλγοί του Ναζισμού αμαύρωσαν και πάλι το μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη με την αναγραφή αγκυλωτών σταυρών και αντισημιτικών συνθημάτων.

Το ΚΙΣΕ καταδικάζει την ενέργεια αυτή, και καλεί για άλλη μια φορά τις αρχές να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του Μνημείου Ολοκαυτώματος της πόλης, που θυμίζει σε όλους τη βαρβαρότητα με την οποία ο Ναζισμός οδήγησε στο βιομηχανοποιημένο θάνατο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, 50.000 Εβραίους πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Το ΚΙΣΕ ζητά, επίσης, τη σύλληψη των ενόχων που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό αυτής της πόλης, αναδεικνύοντας το Αντισημιτικό τους μένος, ταυτόχρονα με την απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης να τιμήσει την προσεχή Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011 τους 31 Εβραίους συμπολίτες –θύματα του Ολοκαυτώματος που επέζησαν από τα χιτλερικά στρατόπεδα, εκφράζοντας έτσι το σεβασμό του στην ιστορική μνήμη.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι Αρχές, η Εκκλησία και οι φορείς της πόλης θα καταδικάσουν κατηγορηματικά τέτοιου είδους βάναυσες ενέργειες που είναι αντίθετες με τις αξίες της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Πηγή: Κ.Ι.Σ.

  • Ενδιαφέροντα είναι τα σχόλια του Παναγιώτη Δημητρά την επαύριο της βεβήλωσης (18-06-2011):

Καμιά δήλωση καταδίκης της φοβερής βεβήλωσης του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη (σβάστικες και διαγραφή των πληροφοριών) στις ιστοσελίδες των επτά κομμάτων της βουλής και της κυβέρνησης. Μόνο στις σελίδες των Οικολογων-Πρασίνων και στην προσωπική σελίδα της Διαμαντοπούλου (αλλά όχι σε εκείνη του Υπουργείου Παιδείας) υπάρχουν καταδίκες.

[…] Καμιά αναφορά στις σημερινές έντυπες εκδόσεις των μεγαλύτερων σε κυκλοφορία εφημερίδων (Νέα, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, Έθνος) στη χθεσινή φοβερή βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη (σβάστικες και διαγραφή των πληροφοριών) με εξαίρεση ένα ειδησάριο ολίγων γραμμών στα “σύντομα” της “Καθημερινής.”

Βεβήλωση Μνημείου Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης (17/6/2011) / Πηγή: http://www.athjcom.gr

Βεβήλωση Μνημείου Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης (17/6/2011) / Πηγή: http://www.athjcom.gr

Demjanjuk Free Pending Appeal an Insult to His Victims and Survivors / Ισραηλινή αντίδραση στην απελευθέρωση γηραιού ναζιστή

Breaking News: Demjanjuk Free

Pending Appeal an Insult to His Victims and Survivors

Simon Wiesenthal Center

May 12, 2011

“When we first heard the news that Demjanjuk had been convicted of his crimes, we were very pleased that justice had finally caught up with John Demjanjuk,” said Rabbi Marvin Hier, founder and dean of the Simon Wiesenthal Center.

“But upon hearing the comments of the presiding judge, Ralph Alt, that Demjanjuk was free pending appeal and that –‘Keeping him confined would be disproportionate. The sentence can only begin once any appeal in the case is rejected. It doesn’t seem likely that Demjanjuk will actually serve any more time in the end. … The appeal will take at least a year and at that time his health may not allow putting him in prison’ – we feel that this is an insult to his victims and to the survivors, that after all of this they may see John Demjanjuk strolling in the park in Germany for having been complicit in the mass murder over 28,000,” added Rabbi Hier.

“At the very least they should have done, pending his appeal, is placed him under house arrest given the severity of his crimes,” Hier concluded.

For more information on the history of this case, click here….

Ισραηλινή αντίδραση στην απελευθέρωση γηραιού ναζιστή

Η Καθημερινή 13-05-2011

Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ καταδικάζει την απόφαση δικαστηρίου του Μονάχου να αφεθεί ο υπερήλικας Ντεμιανγιούκ, που καταδικάστηκε ως συνεργός στο Ολοκαύτωμα.

Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ καταδίκασε σήμερα την απελευθέρωση από ένα δικαστήριο του Μονάχου του 91χρονου Τζον Ντεμιανγιούκ, ο οποίος καταδικάστηκε μεν σε 5ετή κάθειρξη, όμως προσμετρήθηκαν ο χρόνος της υπερδιετούς προσωρινής κράτησής του κι η ηλικία του, ο οποίος καταδικάστηκε για την δράση του στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

«Προσβάλλεται με τη γερμανική δικαστική απόφαση η μνήμη των θυμάτων» του Ολοκαυτώματος, ανέφερε το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ.

Σύμφωνα με το σε βάρος του κατηγορητήριο ενώπιον του δικαστηρίου του Μονάχου, ο υπερήλικας Ντεμιανγιούκ υπήρξε συνεργός στη θανάτωση πλέον των 27 χιλιάδων Εβραίων κρατούμενων το 1943 στο ναζιστικό στρατόπεδο Σόμπιμπορ στο πολωνικό έδαφος.

«Έχασε το νόημά της η διαδικασία έκδοσης του κατηγορούμενου όπως κι η παραπομπή του σε δίκη», πρόσθεσε στην ανακοίνωσή του το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ. Πάντως, εξέφρασε ικανοποίηση «επειδή εστάλη το μήνυμα ότι οι υπαίτιοι του Ολοκαυτώματος μπορεί να δικάζονται ύστερα από την παρέλευση τόσων πολλών δεκαετιών».

Ο Ντεμιανγιούκ απελάθηκε στη διάρκεια του 2009 από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου διέμενε από το τέλος της δεκαετίας του 1950 στο τέλος μιας μακράς δικαστικής διαμάχης με τη γενική κατάσταση της υγείας του να αποτελεί μια από τις παραμέτρους της υπόθεσης. Στη δίκη που διεξήχθη στο Μόναχο παρίστατο ξαπλωμένος σε φορείο.

Το, 1986 ο Ντεμιανγιούκ είχε δικαστεί στο Ισραήλ, όμως «απηλλάγη» τελικώς από το Ανώτατο δικαστήριο, «λόγω αμφιβολιών για την ταυτότητά του”- οι Ισραηλινοί αναζήτησαν στο πρόσωπό του τον «Ιβάν τον τρομερό», τον δεσμοφύλακα που με απερίγραπτη σκληρότητα βασάνισε τα θύματά του στο ναζιστικό στρατόπεδο Τρεμπλίνκα, στην ανατολική Πολωνία.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ