Αποστολή στη Γάζα: συνέπεια ή κουταμάρα;

Αποστολή στη Γάζα: συνέπεια ή κουταμάρα;

της Χριστίνας Πουλίδου

4.7.2011

Τελικά, ίσως να μην είναι θέμα σκοπιμοτήτων, ελευθερίας της έκφρασης και ελευθερίας στη διακίνηση προσώπων και αγαθών – ίσως να είναι μια κίνηση αμεριμνησίας, που έχει ευγενή κίνητρα αλλά ενδεχόμενες βαρύτατες συνέπειες. Η επιμονή στην ανθρωπιστική αποστολή για τη Γάζα, σε μιαν εποχή που τα τύμπανα ενός πυρηνικού πολέμου ηχούν στην ευρύτερη περιοχή, συνιστά σοβαρή άγνοια κινδύνου, βαρύτατη αμέλεια και πολιτικό «αυτισμό».

Ας δούμε τα δεδομένα του ζητήματος: Μη Κυβερνητικές οργανώσεις απ΄όλο τον κόσμο αποφάσισαν να επαναλάβουν το εγχείρημα της Γάζας, που πέρσι είχε τραγική κατάληξη – την επιδρομή Ισραηλινών κομμάντος στο τουρκικό πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» και τον θάνατο εννιά τούρκων. Η μεταφορά ιατροφαρμακευτικού υλικού, ενός ασθενοφόρου και υλικού οικοδομών, είναι το πολύτιμο φορτίο που έχουν συγκεντρώσει και θέλουν να διαθέσουν στους Παλαιστίνιους. Ως εδώ καλά.

Το Ισραήλ όμως, στη συνέχεια της επιλογής του για αποκλεισμό της Γάζας, επικαλείται (καταχρηστικά) το (θεμιτό) δικαίωμά του στην αυτο-άμυνα και προειδοποιεί πως δεν θα επιτρέψει την προσέγγιση της Γάζας από θαλάσσης – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Σε μια σπάνια εκδήλωση ευελιξίας της εξάλλου, η κυβέρνηση Νετανιάχου αφήνει ανοιχτά δύο περάσματα προκειμένου να είναι εφικτή η δυνατότητα οδικής μεταφοράς του υλικού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο protagon.gr.

  • Διαβάστε, επίσης, τον αντίλογο του Ριχάρδου Σωμερίτη στο “Βήμα”: Γάζα: η διπλή ντροπή
  • Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ανάρτηση του grassrootreuter: για το free Gaza movement update
  • Ο κ. Ζαν Κοέν διερωτάται: “Πόσο βοήθεια είναι η βοήθεια στη Γάζα;”

“Θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;”

  • Επιτέλους ένας αρθρογράφος που δεν αρκείται στα μισόλογα. Γιατί άραγε τόση σεμνότης; Φοβόμαστε μήπως μας επιπλήξουν οι εγχώριοι Ταλιμπάν;

Ο Μέγας Τρομοκράτης

του Ριχάρδου Σωμερίτη

Το Βήμα 5-5-2011

Ομολογία: το περίμενα το τέλος του Μπιν Λάντεν, το ευχόμουνα μάλιστα από χρόνια και καθυστέρησε. Όπως κάποτε περιμέναμε το οποιασδήποτε μορφής τέλος του Χίτλερ, του Στάλιν, του Φράνκο. Όπως μας προκάλεσε θαυμασμό η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη και θλίψη η αποτυχία της.

Ανήκω σε εκείνους που θεωρούν τη θανατική ποινή σαν κάτι το ακατανόμαστο. Δέχομαι την αντίφαση. Ο Μπιν Λάντεν, υπεύθυνος για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, και που συνέχιζε, σκοτώθηκε από Αμερικανούς κομάντος. Αλλά ο όρος «δολοφονία» που χρησιμοποιούν πολλοί προδίδει κυρίως το μίσος τους για τις ΗΠΑ: θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;

Ο Χίτλερ αυτοκτόνησε. Αργά. Ο Στάλιν και ο Φράνκο «υπέκυψαν στο μοιραίο». Αργά. Όλοι τους όμως πρόλαβαν να εξοντώσουν όσους μπόρεσαν. Για να εδραιώσουν την προσωπική εξουσία τους. Και γιατί αυτό που τους χαρακτήριζε ήταν το βάρβαρο μίσος για τους σε σχέση με αυτούς διαφορετικούς.

Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση για τα έργα της Αλ Κάϊντα, για τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού, για τα εκατομμύρια θύματα των ναζί και την βιομηχανικά οργανωμένη μαζική εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων; Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για τη σφαγή τόσων Ισπανών από τον Φράνκο.

Βέβαια, όλα τα κράτη, και το δικό μας, έχουν διαπράξει ακατανόμαστες σφαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους. Όμως, τα απολυταρχικά και προσωπολατρικά καθεστώτα του 20ου αιώνα προχώρησαν στον τομέα αυτόν όσο κανείς άλλος.

Και ο Μπιν Λάντεν; Η πρωτοτυπία του άλλαξε ακόμα και τον ορισμό της λέξης «τρομοκρατία». Πριν από τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και μετά. Σαν εκδίκηση καταπιεσμένων από τη Δύση αραβικών και μουσουλμανικών λαών; Όχι αλλά σαν έκφραση ενός ακραίου και βίαιου θρησκευτικού φανατισμού και σαν μέθοδος κατάκτησης της εξουσίας στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και αργότερα παντού αλλού.

Εχθρός, ο «άπιστος» όποιος κι αν ήταν. Είναι τραγικό ότι βρέθηκαν εδώ ανεγκέφαλοι που αποπειράθηκαν να εμφανίσουν τον Μπιν Λάντεν σαν μαχητή του παλαιστινιακού αγώνα και της μάχης εναντίον των ιμπεριαλιστών! Ενώ τελικά παραμερίστηκε και από τους όλους τους εξεγερμένους (για δημοκρατία!) αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς.

Ο Μπιν Λάντεν ήταν συμβολικά ο Μέγας Τρομοκράτης. Έχουμε και εδώ τρομοκράτες. Σύμπτωση; Συμπληρώνεται χρόνος από την πυρκαγιά στο υποκατάστημα της Μάρφιν, στη Σταδίου, που προκλήθηκε από «κουκουλοφόρους) με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών υπαλλήλων της την ώρα που οι διαδηλωτές των συνδικάτων και των αριστερών κομμάτων περνούσαν αδιάφοροι εκεί μπροστά κουφοί στις κραυγές των εγκλωβισμένων και αόμματοι. Λίγοι τους θυμούνται κι ανάμεσά τους, προς τιμή της, η Δημοκρατική Συμμαχία και μια ομάδα πραγματικών αναρχικών. Πάντως, οι δολοφόνοι κυκλοφορούν πάντα ανάμεσα μας. «Άγνωστοι»; Ίσως ναι, ίσως όχι…


Άνοδος του νεοναζισμού στην Αθήνα

Τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή στην πλ. Αττικής

εφ. Η Καθημερινή, 10-11-2010

Πλατεία Αττικής – Βικτώρια (14,72%) και πλατεία Αττικής – Αγ. Παντελεήμονας (12,27%) είναι τα δύο εκλογικά διαμερίσματα που έδωσαν στην «Ελληνική Αυγή για την Αθήνα» του κ. Ν. Μιχαλολιάκου τα υψηλότερα ποσοστά. Λαμβάνοντας συνολικά στον Δήμο Αθηναίων το 5,3% των ψήφων, ο κ. Μιχαλολιάκος εξασφάλισε την εκπροσώπησή του στο δημοτικό συμβούλιο. Στα δύο παραπάνω εκλογικά τμήματα, που βρίσκονται στις περιοχές όπου κυρίως δραστηριοποιείται η Χρυσή Αυγή και κατοικούνται από μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών, ο κ. Ν. Κακλαμάνης έλαβε το 33% των ψήφων (δύο ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το 35% που συνιστά τον μέσο όρο του στον Δήμο Αθηναίων) και ο κ. Γ. Καμίνης έλαβε 25,8% (σχεδόν τρεις ποσοστιαίες μονάδες κάτω από τον μέσο όρο του στον Δήμο Αθηναίων). Στα δύο επίμαχα εκλογικά διαμερίσματα η Χρυσή Αυγή ήταν το τρίτο κόμμα επιλογής των κατοίκων. Τέταρτη σε ψήφους ήρθε η Χρυσή Αυγή στα εξής εκλογικά διαμερίσματα: Αγ. Παύλος (10,92%), Αγ. Νικόλαος (9,19%), Φωκίωνος (8,07%), Κολωνός (7,35%), Αγ. Γεώργιος στην Ακαδημία Πλάτωνος (7,30%), Λόφος Σκουζέ (7,24%), Κυψέλη – Πολύγωνο (7,12% και 5,47% στα δύο διαμερίσματα), Κάτω Πατήσια – Σεπόλια (7,03%), Προφ. Δανιήλ (6,68%), Σεπόλια (6,78%), Πατήσια – Κολιάτσου (6,35%), Βοτανικός – Γκαζοχώρι (6,24%), Αγ. Θωμάς (6,04%) και Αγ. Ελευθέριος (6,00%). Σε αυτά τα εκλογικά τμήματα τα ποσοστά του κ. Κακλαμάνη κυμάνθηκαν μεταξύ 33% – 36% και τα ποσοστά του κ. Καμίνη μεταξύ 25% – 30%. Στις ίδιες περιοχές τα ποσοστά του υποψηφίου του ΚΚΕ κ. Ν. Σοφιανού κυμάνθηκαν μεταξύ 10% – 18%. Σε άλλες περιοχές του Δήμου Αθηναίων η Χρυσή Αυγή έλαβε μικρότερα ποσοστά, που σε κάθε περίπτωση όμως υπήρξαν υψηλότερα από το 1% που έλαβε στη Θεσσαλονίκη, το 1,45% που έλαβε στην Πελοπόννησο και το 1,85% που έλαβε στη Δυτική Ελλάδα.

Το σχόλιο του Ριχάρδου Σωμερίτη στο “Βήμα”:

Ο πρώτος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών επιτρέπει και πολλές άλλες διαπιστώσεις: το σύστημα του δικομματισμού άντεξε ακόμα μία φορά προφανώς γιατί είναι συνδεμένο με την πολιτική κουλτούρα της χώρας αλλά και με τον ρεαλισμό. Αυξήθηκε (αναλογικά με τις έγκυρες ψήφους) η δύναμη του νεο-σταλινικού κουκουέ. Καθηλώθηκε στα χαμηλά ο Συν. Η φασιστική Χρυσή Αυγή κατάφερε στην Αθήνα να ξεπεράσει το 5%, κάτι που θα έπρεπε να μελετηθεί και να προβληματίσει, κυρίως που ορισμένες επιθετικά ξενοφοβικές «θέσεις» της γίνονται εύκολα αποδεκτές και έξω από τον χώρο της Ακροδεξιάς-Δεξιάς. (“Μετεκλογικά Συμπεράσματα” 9-11-2010)

Το σχόλιο της εφημερίδας “Η Αυγή” (9/11/2010)

Ο ναζισμός από το παράθυρο

Η Χρυσή Αυγή γιορτάζει την επιτυχία της με ναζιστικό χαιρετισμό. Η εκλογή για πρώτη φορά εκπροσώπου ενός ναζιστικού σχήματος σε δημόσια θέση δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως υποπροϊόν των χθεσινών εκλογών, αλλά ως φαινόμενο που εμφανίζεται πλέον και στην Ελλάδα όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τροφοδοτούμενο από την οικονομική κρίση και την εγκληματική απροθυμία του κράτους να παρέμβει κοινωνικά στο μεταναστευτικό αναθέτοντάς το στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Αυτή η κατάσταση έχει παροξυνθεί στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και υπερτονίζεται προκειμένου να εφευρίσκονται “ένοχοι”. Η ανοχή που έχει επιδείξει το ελληνικό κράτος στους ναζί, παλαιότερα επειδή στελέχωναν το κράτος και το παρακράτος και αργότερα με τον σιωπηρό “συμψηφισμό” της με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, δεν έχει κάτι ανάλογο στον ευρωπαϊκό χώρο

Όμως, στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, υπάρχουν ορισμένες ιδιατερότητες που δεν απαντώνται αλλού: Πρώτον, η Χρυσή Αυγή έχει εκκολαφθεί στη στοργική αγκαλιά των σωμάτων ασφαλείας και της νύχτας και βαρύνεται με δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αγωνιστών της αριστεράς. Δεύτερον, η Χρυσή Αυγή πλαισιώνεται από νέους που έλκονται από τον λεγόμενο “ακροδεξιό ριζοσπαστισμό” με πρόταγμα την υπεράσπιση της πατρίδας. Μιας πατρίδας όμως που έχει Καλάβρυτα, έχει Δίστομο, έχει Κοκκινιά, έχει Κάνδανο, έχει εκατοντάδες καμένα χωριά και χιλιάδες εκτελεσμένους άμαχους από τους ναζί και τους γερμανοντυμένους προγόνους της Χρυσής Αυγής.

Γ.Κ.

Σημείωση του ιστολογίου: Πέρα από τις σωστές επισημάνσεις, η ελληνική Αριστερά οφείλει, ωστόσο, να αναλογιστεί τις δικές της ευθύνες για την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα. Δεν αρκεί να λέμε ότι αυτή η ανησυχητική εξέλιξη αποτελεί “φαινόμενο που εμφανίζεται πλέον και στην Ελλάδα όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τροφοδοτούμενο από την οικονομική κρίση και την εγκληματική απροθυμία του κράτους να παρέμβει κοινωνικά στο μεταναστευτικό αναθέτοντάς το στον κοινωνικό αυτοματισμό”. Η έλλειψη ενός δημοκρατικού-ευρωπαϊκού αριστερού λόγου ευνοεί σαφέστατα την εκκόλαψη του αβγού του φιδιού. Ας αφήσουμε, λοιπόν, κατά μέρος την “αντιμνημονιακή” εκστρατεία και ας ασχοληθούμε με το πώς θα αντιμετωπίσουμε τα ναζιστικά κατακάθια.

Το αβγό του φιδιού

Αλλά αν παρακάμψουμε ερμηνείες που στηρίζονται στις θεωρίες για διεθνείς συνωμοσίες, προβάλλεται αμέσως κάτι το γηγενές και επικίνδυνο της κατηγορίας του «αβγού του φιδιού». Δηλαδή το γεγονός ότι πέρα από τη Χρυσή Αυγή πολλαπλασιάζονται οι ακροδεξιές, φασίζουσες και τελικά ανατρεπτικές ομάδες σε πολλές περιοχές της χώρας. Οι μεν καίνε συναγωγές, οι δε καταστρέφουν εβραϊκά και (πρόσφατο αυτό) μουσουλμανικά νεκροταφεία, άλλες κακοποιούν μετανάστες, ακόμα και παιδιά μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ορισμένες αντιδρούν ρατσιστικά ακόμα και σε σχέδιο τηλεοπτικής εκπομπής με τίτλο «Οι φυλές της Αθήνας», όλες μαζί- με τη βοήθεια αξιότιμων αρθρογράφων και διανοουμένων- κάνουν ό,τι μπορούν για να διατηρείται και να αυξάνεται κλίμα υστερίας σε σχέση με την Τουρκία, την πΓΔ της Μακεδονίας και ήδη με την Αλβανία, λες και δεν αρκούν τα όσα υπαρκτά προβλήματα. Πότε θα βρεθεί κάτι και για τη Βουλγαρία ώστε να «δέσει» η απομόνωσή μας;

Ριχάρδος Σωμερίτης, “Φαιοκόκκινα παπούτσια”, εφ. Το Βήμα 16-09-2010

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ριχάρδου Σωμερίτη ΕΔΩ.

Διαδεδομένες εξισώσεις που οδηγούν στην αντισημιτική βία. Via http://fr.wikipedia.org/wiki/Nouvel_antisémitisme

“Εχουμε το δικαίωμα να είμαστε αντισημίτες;”

Ενόψει της δίκης των τριών μελών της ΜΚΟ “Αντιναζιστική Πρωτοβουλία” (Δευτέρα 12 Απριλίου), σας προτείνουμε να διαβάσετε τις σημαντικές παρεμβάσεις δύο ελλήνων πανεπιστημιακών:

Εχουμε το δικαίωμα να είμαστε αντισημίτες; Στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης μπορούμε να λέμε το οτιδήποτε, προτρέποντας σε φυλετικό μίσος, σε πογκρόμ, σε γενοκτονία; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που τέθηκε στην περυσινή δίκη, και η απάντηση προβλημάτισε σοβαρά. Ακόμα σοβαρότερο προβληματισμό προκάλεσε η παγερή αδιαφορία με την οποία τη δέχθηκε ένα μεγάλο κομμάτι των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Αντιδράσεις του τύπου «Ελα μωρέ τώρα, αυτό είναι το πρόβλημα; Ο Πλεύρης;» έκρυψαν το ουσιαστικό διακύβευμα: τη ρουτινοποίηση της ναζιστικής ιδεολογίας.

(Η Δίκη, του Ανδρέα Πανταζόπουλου)
κλικ για μεγέθυνση

Ενημέρωση 11-04-2010: Επισημαίνουμε τις καίριες παρεμβάσεις τεσσάρων δημοσιογράφων και πολιτικών αναλυτών:

  • Ας σταματήσει ο διεθνής εξευτελισμός, του Διονύση ΓΟΥΣΕΤΗ, εφ. Η Καθημερινή 7/04/2010. Αναφέρεται μεταξύ άλλων: “Ο ΟΗΕ γνώριζε ήδη το μέγεθος του αντισημιτισμού στην ελληνική δικαιοσύνη, από την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI, 2003), η οποία αναφέρεται σαρκαστικά στην «ιδιάζουσα ερμηνεία της έννοιας του ρατσισμού από συγκεκριμένους δικαστικούς λειτουργούς» και συνιστά με απαξιωτικό τρόπο «να ενταθεί η κατάρτιση πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα που παρέχεται στην αστυνομία, τους εισαγγελείς και τους δικαστές»”.
  • Α και Δ , όπως Απίστευτη Δίκη, της Τέτας ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, εφ. Ελευθεροτυπία 9/04/2010. Ο τίτλος τα λέει όλα.
  • Παλαιά και νέα ακροδεξιά, του Τάκη ΚΑΜΠΥΛΗ, εφ. Η Καθημερινή 11/04/2010. Ενδιαφέρουσα ανάλυση με αναφορές στο νόμο Γκεσό (90615/1990) της γαλλικής Βουλής, στις αναλύσεις του Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ και στην πολυπλοκότητα της σύγχρονης (ελληνικής) ακροδεξιάς.
  • Οταν δικάζονται οι αντιναζιστές, του Ριχάρδου ΣΩΜΕΡΙΤΗ, εφ. Το Βήμα 11/04/2010.

Να δεχθούμε ότι δεν πρέπει να διώκεται η άποψη, όποια κι αν είναι. Το ερώτημα όμως είναι αν πέρα από την άποψη έχουμε να κάνουμε και με προτροπή σε έγκλημα. Και το δεύτερο ερώτημα είναι ότι, εφόσον ο κ. Πλεύρης πρέπει να είναι ελεύθερος να παραληρεί, γιατί όσοι τον αμφισβητούν πρέπει να δικάζονται;

(Οταν δικάζονται οι αντιναζιστές, του Ριχάρδου Σωμερίτη)