Η μακριά, αιματηρή οδός που οδήγησε στη σφαγή του Charlie Hebdo

"Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο."
“Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.”

Για χρόνια, η Ευρώπη απέτυχε να λάβει υπόψιν της με ειλικρίνεια το ριζοσπαστικό Ισλάμ και τον αντισημιτισμό

των Emanuele Ottolenghi και Benjamin Weinthal

Τα συνθήματα στους τοίχους γράφτηκαν με αφορμή την αποτρόπαια σφαγή στη γαλλική σατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα «Charlie Hebdo» και την μετέπειτα θανατηφόρα ομηρία που έλαβε χώρα στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ στο Παρίσι. Η τραγωδία που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή είναι αποκαρδιωτική για όποιον εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι μια ανοιχτή κοινωνία που προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα του καθενός. Οι ρίζες της είναι βαθιές και δεν θα έπρεπε να σοκάρουν κανέναν. Στο κάτω κάτω, το σκηνικό είχε ήδη θεσπιστεί από τον εφησυχασμό και την άρνηση της Ευρώπης να αντιδράσει στον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και στον αντισημιτισμό.

Στην Ευρώπη, πάνω από τον αντισημιτισμό που συνοδεύει την άνοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, βασιλεύει η κουλτούρα της ατιμωρησίας – μια κουλτούρα που τροφοδοτείται από προκατάληψη και χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι Ευρωπαίοι που συγκλονίστηκαν από τις εν λόγω επιθέσεις θα πρέπει να επανεξετάσουν τα στατιστικά στοιχεία του οργανωμένου αντισημιτισμού από την αρχή της δεύτερης παλαιστινιακής Ιντιφάντα, τον Σεπτέμβριο του 2000, όταν έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε συναγωγές σε όλη την ήπειρο και η λεκτική βία, οι βίαιες επιθέσεις και η δημόσια υποκίνηση εναντίον των Εβραίων έγιναν κοινός τόπος.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμηθούν ότι ένα σκίτσο που απεικόνιζε τον τότε πρωθυπουργό του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, να τρώει ένα παιδί και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Independent» την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, κέρδισε το βραβείο για την καλύτερη πολιτική γελοιογραφία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2003. Από τότε, οι Ισραηλινοί ηγέτες έχουν ποικιλοτρόπως απεικονιστεί με ναζιστικές στολές ή ως Ρωμαίοι εκατόνταρχοι που σταυρώνουν τον Γιασέρ Αραφάτ, σε ένα αναμάσημα της κατηγορίας των Εβραίων ως δολοφόνων του Χριστού.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι η γαλλική κυβέρνηση χρειάστηκε περισσότερα από τρία έτη για να αναθέσει στο Υπουργείο Εσωτερικών την υποβολή έκθεσης για τον αντισημιτισμό στη Γαλλία. Η έκθεση δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2004 και πολλοί διανοούμενοι και ισλαμιστές σχολιαστές την κατέκριναν και την απέρριψαν ως δήθεν φιλικά προσκείμενη στο Ισραήλ.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι τον Ιανουάριο του 2006 ο Ilan Halimi, ένας 23χρονος Γαλλοεβραίος, απήχθη, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από ισλαμιστές ριζοσπάστες στο Παρίσι. Θα πρέπει να φρεσκάρουμε τη μνήμη τους σχετικά με τις σημαίες της Χαμάς και τη Χεζμπολάχ που ανέμιζαν σε αντιισραηλινές διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες τον Ιανουάριο του 2009, όταν μετριοπαθείς πολιτικοί έκαναν πορεία μαζί με ισλαμιστές ριζοσπάστες συγκρίνοντας τη Γάζα με το Άουσβιτς.

Μια πρόσφατη απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έβγαλε τη Χαμάς από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο να συμπεριληφθεί στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων η πολιτική πτέρυγα της Χεζμπολάχ, παρά το γεγονός ότι τον Ιούλιο του 2012 επιτέθηκε σε έδαφος της ΕΕ, στη Βουλγαρία, σκοτώνοντας πέντε Ισραηλινούς και έναν Βούλγαρο.

Θα πρέπει να θυμηθούν ότι το ίδιο έτος, ριζοσπάστες ισλαμιστές δολοφόνησαν Εβραίους μαθητές στην Τουλούζη.

Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάστηκε πέντε χρόνια για να σχηματίσει έναν λειτουργικό ορισμό του αντισημιτισμού, εξαιτίας της επίμονης αντίθεσης των κύκλων που συνδέουν τον αντισημιτισμό με τον αντισιωνισμό. Βρισκόμενη κάτω από διαρκή επίθεση, τελικά η Ε.Ε. απέσυρε τον λειτουργικό της ορισμό το 2013.

Είναι ώρα να αφήσουμε τα αισθήματά μας στην άκρη και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι σημαίνει το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 2015 οι αστυνομικές αρχές διέταξαν τα εβραϊκά καταστήματα να κλείσουν νωρίς. Είναι ώρα να συλλογιστούμε τη σημασία του γεγονότος ότι η κεντρική συναγωγή του Παρισιού έκλεισε το Σάββατο για πρώτη φορά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτές οι τραγωδίες ήταν μόνο η τελευταία πράξη ενός τρομερού δράματος. Η φιλελεύθερη κουλτούρα της Ευρώπης έχει προσπαθήσει για πολύ καιρό να υποβαθμίσει τον αντισημιτισμό αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα νόμιμο παράπονο που μόνο σπανίως φεύγει εκτός ορίων και να δικαιολογήσει το ριζοσπαστικό Ισλάμ με βάση κοινωνικοοικονομικά ζητήματα και την μετααποικιακή ενοχή. Αυτοί οι αρθρογράφοι, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και οι ηγέτες που άλλαξαν το θέμα και μίλησαν για ισλαμοφοβία με υποτιθέμενο σκοπό να κατευνάσουν τους μισαλλόδοξους, τώρα θερίζουν την λαίλαπα της ηθικής και πολιτικής δειλίας τους.

Η Ευρώπη έχει ανεχτεί τον αντισημιτισμό στις τάξεις της για πολύ καιρό. Είναι καιρός πια οι Ευρωπαίοι να αρχίσουν να δείχνουν μηδενική ανοχή στη μη ανοχή.

Πηγή: NY DAILY NEWS, 9/01/2015

Μετάφραση από τα αγγλικά: Κ. Α.

Yohan Cohen, Yoav Hattab, Philippe Braham, François-Michel Saada

Αυτά είναι τα ονόματα των τεσσάρων θυμάτων της αιματηρής ομηρείας στο εβραϊκό σουπερμάρκετ Hyper Cacher:

1. Yohan Cohen (22 ετών)

2. Yoav Hattab (21 ετών)

3. Philippe Braham (40 ετών περίπου)

4. François-Michel Saada (60 ετών περίπου)

Οι σκιτσογράφοι δολοφονήθηκαν επειδή σχεδίασαν. Οι αστυνομικοί επειδή τους προστάτευσαν. Οι Εβραίοι επειδή ήταν Εβραίοι.

Πηγή: jssnews.com

the israel project

Ελευθερία, ισότητα, κενέλ;

Εξευτελισμός της έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης (liberté d'expression), ναζιστικοί χαιρετισμοί τύπου "κενέλ" ελαφρά τη καρδία και επίδειξη ανανάδων (παραπομπή στο εμετικό τραγούδι του Ντιεντονέ με τον τίτλο "Shoananas": Παρίσι, 26/01/2014. AFP PHOTO / PIERRE ANDRIEU

Εξευτελισμός της έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης (liberté d’expression), ναζιστικοί χαιρετισμοί τύπου “κενέλ” ελαφρά τη καρδία και επίδειξη ανανάδων (παραπομπή στο εμετικό τραγούδι του Ντιεντονέ με τον τίτλο “Shoananas”): Παρίσι, 26/01/2014. AFP PHOTO / PIERRE ANDRIEU

Décidément, il y a quelque chose de pourri au royaume de France.

Elie Barnavi, 28/01/2014 (via)

Την Πρωτομαγιά του 2002, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν τους δρόμους του Παρισιού για να διαδηλώσουν ενάντια σ’ ένα πρόσωπο και μια ιδεολογία. Τι είχε συμβεί; Ένας εχθρός της République, ο ακροδεξιός Ζαν-Μαρί Λεπέν, μόλις είχε καταφέρει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, συγκεντρώνοντας το 18% των ψήφων. Ένα από τα πανό που ξεδιπλώθηκαν εκείνη την Πρωτομαγιά έγραφε το εξής: «Στις 5 Μαΐου, κάντε τον Λεπέν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας». Ο Λεπέν ήταν και είναι γνωστός για τις αντισημιτικές και αναθεωρητικές εμμονές του – σ’ ένα από τα πολυάριθμα αντισημιτικά του ξεσπάσματα είχε χαρακτηρίσει τους θαλάμους αερίων μια «ασήμαντη λεπτομέρεια της ιστορίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου».

Οι διαδηλωτές του 2002 απέρριψαν με σαφήνεια και σθεναρότητα τον λεπενικό αναθεωρητισμό. Έκτοτε μεσολάβησε, ωστόσο, μια θεαματική αύξηση της αντισημιτικής βίας στη Γαλλία με αποκορύφωμα τη στυγερή δολοφονία τεσσάρων Εβραίων – εκ των οποίων τρία παιδιά – στην Τουλούζη. Το 2013 καταγράφτηκαν μόνο στη Γαλλία 614 κρούσματα αντισημιτικής βίας, έναντι 389 το 2011, ήτοι μια αύξηση της τάξης του 58%. Πριν από λίγες μέρες (26 Ιανουαρίου), ο αντισημιτισμός σημείωσε νέο θρίαμβο: οπαδοί του Ντιεντονέ διαδήλωσαν στο Παρίσι μαζί με ακροδεξιούς, ορκισμένους εχθρούς του Ολάντ και πολέμιους των εκτρώσεων καθώς και της επέκτασης του δικαιώματος γάμου στα ομόφυλα ζευγάρια. Διαδηλωτές επιδόθηκαν εκστατικά σε ναζιστικούς χαιρετισμούς τύπου «κενέλ», ενώ ακούστηκαν ανατριχιαστικά συνθήματα όπως «Εβραίε, η Γαλλία δε σου ανήκει» (βλ. το βίντεο παρακάτω).

Ό,τι δεν κατάφερε ο Λεπέν δια της «κλασικής οδού» (προκλητικές δηλώσεις, ύβρεις και απειλές), το πέτυχε ο Ντιεντονέ σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα με μόνο μέσο το μνησίκακο «χιούμορ». Κατέστησε το μίσος για τη μνήμη της Shoah αποδεκτό στους πολλούς και το προσάρμοσε στη γενιά του ίντερνετ και του γρήγορου κλικ, βγάζοντάς το από την «απομόνωση» της ακροδεξιάς κλίκας. Κι αυτό δεν προμηνύει καθόλου καλές εξελίξεις.

Ευχαριστούμε το Μιχάλη Δασκαλάκη-Γιόντη για την επισήμανση του παραπάνω βίντεο.

Μάρτιος-Αύγουστος του 1943: Θεσσαλονίκη, επίκεντρο της καταστροφής των Εβραίων της Ελλάδας / Mars-août 1943 : Salonique, épicentre de la destruction des Juifs de Grèce

Έκθεση στο Μουσείο Mémorial de la Shoah, Παρίσι.

Διάρκεια της έκθεσης: 1η Δεκεμβρίου 2013 – 16 Μαρτίου 2014.

Εβραίοι της Θεσσαλονίκης βαδίζουν την οδό Εγνατία προς το γκέτο του Βαρώνου Χιρς, το οποίο είχε μετατραπεί σε διαμετακομιστικό στρατόπεδο για τους εκτοπισμούς προς το Άουσβιτς, κάτω από τα βλέμματα των Χριστιανών συμπολιτών τους. Θεσσαλονίκη, 1943. © Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. / Des Juifs de Salonique marchent vers le ghetto Baron Hirsch, transformé en camp de transit avant les déportations vers Auschwitz. Salonique, Grèce, 1943. © Musée Juif de Thessalonique.

Εβραίοι της Θεσσαλονίκης βαδίζουν την οδό Εγνατία προς το γκέτο του Βαρώνου Χιρς, το οποίο είχε μετατραπεί σε διαμετακομιστικό στρατόπεδο για τους εκτοπισμούς προς το Άουσβιτς, κάτω από τα βλέμματα των Χριστιανών συμπολιτών τους. Θεσσαλονίκη, 1943. © Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. / Des Juifs de Salonique marchent vers le ghetto Baron Hirsch, transformé en camp de transit avant les déportations vers Auschwitz. Salonique, Grèce, 1943. © Musée Juif de Thessalonique.

Τις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πόλεμου, η Θεσσαλονίκη – αποκαλούμενη «η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» – αριθμεί 56.000 Εβραίους, ήτοι το 70% της εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδας.

Στις 9 Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί μπαίνουν στην πόλη θέτοντας σ’ εφαρμογή τα πρώτα αντισημιτικά μέτρα· στη συνέχεια, από τον Ιούλιο του 1942, αρχίζουν τις διώξεις και τους δημόσιους εξευτελισμούς. Τον επόμενο χρόνο, οι Εβραίοι συγκεντρώνονται σε γκέτο και στις 15 Μαρτίου του 1943 αναχωρεί ο πρώτος συρμός με προορισμό το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, στην Πολωνία.

Μέσα σε μερικούς μήνες, από τον Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο, οι ναζί Ντήτερ Βισλιτσένι και Αλόις Μπρούνερ, σε συνεργασία με τον Μαξ Μέρτεν, αξιωματικό υπεύθυνο των σχέσεων με τον τοπικό πληθυσμό, οργανώνουν τον εκτοπισμό του συνόλου σχεδόν της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Συνολικά εκτοπίστηκαν περισσότεροι από 48.000 θεσσαλονικείς Εβραίοι, ενώ επέστρεψαν λιγότεροι από 2.000.

70 χρόνια μετά, η παρούσα έκθεση ανατρέχει στους μήνες κατά τη διάρκεια των οποίων η Θεσσαλονίκη έγινε – μετά από 450 και πλέον χρόνια σεφαραδίτικης ζωής – Judenrein (χωρίς Εβραίους). Τα αρχειακά ντοκουμέντα, οι φωτογραφίες και τα αντικείμενα που εκτίθενται για πρώτη φορά στο Μουσείο Mémorial de la Shoah αναπαριστούν μια σχεδόν άγνωστη στην Γαλλία πτυχή της ιστορίας του Ολοκαυτώματος.

Η έκθεση παρουσιάζει και δάνεια του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης.

Επιστημονική επιμέλεια: Λεόν Σαλτιέλ, υποψήφιος Διδάκτορας Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη.

Συντονισμός και έρευνα: Sophie Nagiscarde και Caroline François, Mémorial de la Shoah.

Είσοδος ελεύθερη

Μετάφραση από τα γαλλικά: Δημήτρης Κράββαρης. Θερμές ευχαριστίες στον Λεόν Σαλτιέλ για την συμβολή του στη διαμόρφωση του παρόντος κειμένου.

Exposition DOSSIER au Mémorial de la Shoah, Paris

du 1er décembre 2013 au 16 mars 2014

À la veille de la Seconde Guerre mondiale, Salonique, surnommée « La Jérusalem des Balkans », abrite 56 000 Juifs, soit 70% de la communauté juive de Grèce.

Le 9 avril 1941, les Allemands entrent dans la ville et mettent en place les premières mesures antisémites puis, à partir de juillet 1942, les persécutions et les humiliations collectives. Deux ans plus tard, les Juifs sont rassemblés dans un ghetto, et le 15 mars 1943 le premier convoi part vers Auschwitz-Birkenau, en Pologne.

En quelques mois, de mars à août, la déportation de la quasi-totalité de la communauté juive de Salonique est organisée par les nazis Dieter Wisliceny et Aloïs Brunner, avec Max Merten, officier en charge des Affaires civiles. Au total, plus de 48 000 Juifs de Salonique sont déportés ; moins de 2 000 reviendront.

70 ans après, l’exposition revient sur les quelques mois durant lesquels Salonique devint, après plus de 450 ans de vie séfarade, Judenrein (sans Juifs). Les documents d’archives, photographies et objets présentés pour la première fois au Mémorial illustrent un aspect peu connu en France de l’histoire de la Shoah.

Exposition présentée avec les prêts du Musée juif de Thessalonique.

Commissariat scientifique :

Léon Saltiel, doctorant en histoire contemporaine grecque, université de Macédoine, Thessalonique.

Coordination et recherches :

Sophie Nagiscarde et Caroline François, Mémorial de la Shoah.

Entrée libre

niveau Crypte et entresol

via memorialdelashoah.org

Jérémie, 19 ans: “ça touche tous les Français, pas seulement les juifs” / “Αυτό που συνέβη μας αφορά όλους, όχι μόνο τους Εβραίους” (Ζερεμί, 19 ετών)

Στο Παρίσι, μια σιωπηλή πορεία οργανώθηκε αυθόρμητα, στις εννιά το βράδυ, στην κεντρική αρτηρία που ενώνει την πλατεία Ρεπουμπλίκ με την πλατεία της Βαστίλης. Χιλιάδες άτομα περπάτησαν αργά, δίνοντας τα χέρια σιωπηλά, χωρίς συνθήματα και με μόνη τη φλόγα κάποιων κεριών. (via)

Jérémie, 19 ans, a été alerté par un message sur Facebook. «Grande marche silencieuse ce lundi soir à 20h30. Rendez-vous place de la République», à Paris. Il n’a pas hésité une seconde, «en tant que citoyen, d’abord. S’en prendre à des enfants, de manière aussi effroyable, ça touche tous les Français, pas seulement les juifs.» (via)

Ένοχος για αντισημιτικά σχόλια

  • Και ενώ στην Ελλάδα οι αντισημίτες δρουν και εκφράζονται ανενόχλητα:

Ολοκληρώθηκε η δίκη του Γκαλιάνο

Δικαστήριο του Παρισιού έκρινε ένοχο τον Βρετανό σχεδιαστή μόδας

AFP PHOTO / JACQUES DEMARTHON (FILES) - A photo taken on June 22, 2011 shows fashion designer John Galliano arriving at the Paris' court hall for his trial. Πηγή: http://prdchroniques.blog.lemonde.fr/2011/09/08/john-galliano-condamne-pour-injures-publiques/attachment/1556/

Δικαστήριο του Παρισιού έκρινε σήμερα ένοχο τον Βρετανό σχεδιαστή μόδας Τζον Γκαλιάνο για τα αντισημιτικά σχόλια που είχε κάνει σε καφέ του Παρισιού και τον καταδίκασε να καταβάλει πρόστιμο συνολικά 6.000 ευρώ με αναστολή.

Ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Dior καταδικάστηκε από το πλημμελειοδικείο του Παρισιού να καταβάλει πρόστιμο 4.000 ευρώ με αναστολή για περιστατικό που σημειώθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 2011 και πρόστιμο 2.000 ευρώ με αναστολή για άλλο περιστατικό που είχε σημειωθεί στις 8 Οκτωβρίου του 2010 στο ίδιο καφέ του Παρισιού.

Ο Γκαλιάνο θα πρέπει επίσης να καταβάλει ένα ευρώ για ηθική βλάβη στα θύματα των προσβολών του, τις οποίες διατύπωσε ενώ βρισκόταν σε κατάσταση μέθης, όπως και σε πέντε αντιρατσιστικές οργανώσεις που προσέφυγαν εναντίον του. Επίσης θα πρέπει να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα στις SOS Racisme, Mrap, UEJF και Licra.

Η εισαγγελία είχε ζητήσει την επιβολή προστίμου τουλάχιστον 10.000 ευρώ.

Ενώπιον του δικαστηρίου ο Γκαλιάνο είχε παραδεχτεί ότι υποφέρει από «τριπλό εθισμό» στο αλκοόλ, τα υπνωτικά χάπια και τα Βάλιουμ και ότι είχε κάνει θεραπεία αποτοξίνωσης για δύο μήνες στην Αριζόνα και στη συνέχεια στην Ελβετία.

«Σε όλη μου τη ζωή, πολεμούσα τις προκαταλήψεις, τη μισαλλοδοξία και τις διακρίσεις», είχε προσθέσει.

Πηγή: tovima.gr

Σειρά συναντήσεων και ομιλιών για την εβραϊκή και διασπορική κουλτούρα

Στις 23 και 24 Ιανουαρίου 2010 ο Σύλλογος για τη Διδασκαλία του Ιουδαϊσμού ως Κουλτούρας (Association pour l’enseignement du judaïsme comme culture-AJEC) διοργανώνει στο Παρίσι μία ενδιαφέρουσα σειρά συναντήσεων και ομιλιών που θίγουν το δίπολο “Βιβλία των εβραϊκών κόσμων” και “Διάλογος των διασπορών μεταξύ τους”. Φιλοδοξία αυτού του σημαντικού συλλόγου είναι η προώθηση ενός ευρύτερου διαλόγου σχετικά με τη διασπορική διάσταση του ιουδαϊσμού και τη σχέση του με άλλες Διασπορές, όπως την αρμενική, την αφρικανική ή την κινεζική.

Ξεχωρίζει η παρουσία του μεγάλου ισραηλινού συγγραφέα ‘Αμος Οζ, ο οποίος θα παρουσιάσει το νέο του βιβλίο και θα συζητήσει για το σύνολο του έργου του με τον κριτικό και εκδότη Manuel Carcassonne, ή ακόμα μια στρογγυλή τράπεζα για τη σχέση Εβραίων και Πολωνών κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όλες οι συναντήσεις θα λάβουν χώρα στο ξενοδοχείο Lutetia, 49 boulevard Raspail.

 Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής (Πηγή: Conseil Représentatif des Institutions juives de France):

Samedi 23 janvier 2010

 
18h30 à 20h : Minorités et citoyenneté en France
 
Regards croisés sur la condition minoritaire en France et sur le rapport entre identité ethnico-religieuse et citoyenneté. Avec l’essayiste Ghaleb Bencheikh (La Laïcité au regard du Coran, éd. Presses de la Renaissance), l’historien Pap Ndiaye (La Condition noire, essai sur une minorité française, éd. Calmann-Lévy) et les sociologues Dominique Schnapper et Chantal Bordes-Benayoun (co-auteurs, La Condition juive, la tentation de l’entre-soi, éd. PUF). Séance animée par Nadine Vasseur, écrivain et journaliste.
 
20h30-22h  Amos Oz,  l’Ecrivain et le militant
 
Romancier, essayiste, et militant pour la paix au Proche Orient, Amos Oz est l’un des plus grands intellectuels israéliens. Il présentera son nouveau recueil de nouvelles, Scènes de vie villageoise (éd. Gallimard) qui sort le 14 janvier en France, et parlera de l’ensemble de son œuvre avec Manuel Carcassonne, critique littéraire et éditeur.
 
Dimanche 24 janvier 2010
 
11h-12h30 : Juifs et Polonais devant l’histoire
 
Un dialogue entre un romancier et deux historiens. Yannick Haenel (Jan Karski , éd. Gallimard) évoque  le personnage de Jan Karski, témoin bouleversant dans  « Shoah » de Claude Lanzmann, qui fut chargé en 1942 par la Résistance polonaise de prévenir les Alliés de l’extermination des Juifs d’Europe. Annette Wieviorka et Jean-Charles Szurek (co-directeurs Juifs et Polonais 1939-2008, éd. Albin Michel) abordent le  travail de la mémoire en Pologne, « le pays témoin » du génocide des Juifs, et la question des relations judéo-polonaises. Séance ponctuée de chants en yiddish par Michèle Tauber. Modérateur : Izio Rosenman, Directeur de la revue « Plurielles » et président de l’AEJC.
 
14h30-16h – Ceux qui nous hantent
 
Trois romanciers explorent les obsessions et les fantômes du passé. Dans Le Tombeau de Tommy, (éd. Gallimard) d’Alain Blottière, un jeune acteur se glisse dans la peau de Thomas Elek, un Juif hongrois de 17 ans qui fut fusillé avec les autres résistants de l’Affiche rouge en 1944. Dans Démon (éd. de l’Olivier) de Thierry Hesse, un grand reporter, obsédé par le destin de ses grands-parents juifs russes, traque les traces de l’Histoire jusqu’au cœur de la Tchétchénie. L’Origine de la violence, (éd. Le Passage) de Fabrice Humbert évoque l’histoire d’un jeune professeur de lycée qui, lors d’une visite du camp de Buchenwald avec ses élèves, est attiré par la photographie d’un détenu ressemblant étrangement à son père. Modératrice : Anny Dayan Rosenman, auteur et Maître de conférence en littérature.
 
16h30-17h30 –  A l’heure de la Mondialisation
 
L’économiste Daniel Cohen écrit dans La Prospérité du vice. Une introduction (inquiète) à l’économie (éd. Albin Michel) :« Le principal risque du XXIe siècle tient moins à la confrontation des cultures ou des religions qu’à celui d’une répétition, au niveau planétaire, de l’histoire de l’Occident lui-même ». A l’heure de la mondialisation, vers quel avenir l’Occident entraine-t-il le reste du monde ? Entretien avec Sandrine Treiner, rédactrice en chef à France 24.
 
18h-19h  Rome et la Judée
 
Professeur d’histoire des religions, Mireille Hadas-Lebel (Rome, la Judée et les Juifs éd. Picard 2009) nous offre, à partir de sources littéraires juives, grecques, romaines et chrétiennes, un récit des événements entre les Ier et IIème siècles et une analyse de la confrontation des cultures juive et romaine. Gérard Mordillat et Jérôme Prieur sont co-auteurs de grandes enquêtes télévisées pour Arte et d’une collection d’essais aux éditions du Seuil. Leur dernier essai Jésus sans Jésus, La christianisation de l’Empire romain retrace les étapes décisives du christianisme entre les Ier et Vème  siècles.  Séance animée par Jacques Munier, producteur à France Culture de l’émission A Plus d’un titre. 
 
19h30h- 21h  La Littérature au cœur
 
Dans Un Cœur intelligent (éd. Stock/Flammarion) Alain Finkielkraut analyse neuf de ses œuvres préférées en un panorama qui va de Milan Kundera à Vassili Grossman, Sebastian Haffner, Albert Camus, Philip Roth, Joseph Conrad, Fedor Dostoïevski, Henry James et  Karen Blixen. Il rend ainsi un hommage passionné aux pouvoirs de la littérature et à sa capacité à déchiffrer notre monde. En dialogue avec Claude Arnaud, écrivain et critique littéraire.