Διάλεξη του Matthias Küntzel για τον αντισημιτισμό στη Μέση Ανατολή

matthias_kuntzel_1474_mk

Ο Ματίας Κύντσελ (πηγή: Wikipedia)

Την 1η Δεκεμβρίου και ώρα 7 το απόγευμα, ο πολιτολόγος Ματίας Κύντσελ θα δώσει διάλεξη στην Αθήνα (American College of Greece – DEREE) με θέμα: Hitler’s Legacy: Antisemitism in the Middle East. Από τις εκδόσεις Τροπή κυκλοφορεί η μελέτη του “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων. Ισλαμισμός, ναζισμός και οι ρίζες της 11ης Σεπτεμβρίου”.

Hitler’s Legacy: Antisemitism in the Middle East

When: Thursday, December 1, 19:00

Where: John S. Bailey Library, Upper Level

Organized by: Department of History

A lecture by:
Dr. Matthias Küntzel
Political scientist and author

Νέα κυκλοφορία: “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων”

Ματίας Κύντσελ (Matthias Küntzel): Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων. Ισλαμισμός, ναζισμός και οι ρίζες της 11ης Σεπτεμβρίου. Πρόλογος του Jeffrey Herf. Μετάφραση: Γιάννης Καραπαπάς. Εκδόσεις Τροπή 2016

Παρουσίαση:

«Το “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων” αποτελεί μια συναρπαστική ιστορική περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ο σύγχρονος ισλαμικός εξτρεμισμός διαποτίστηκε από τον αντισημιτισμό του Τρίτου Ράιχ. Ο Κύντσελ αναδεικνύει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πριν τους βαθιούς και περίπλοκους ιστορικούς δεσμούς ανάμεσα στον ευρωπαϊκό εθνικοσοσιαλισμό και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα». (Fred Siegel, City Journal)

Jihad et la haine des juifs

Το εξώφυλλο της γαλλικής έκδοσης (2015)

«Το “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων” εξετάζει ένα νέο είδος αντισημιτισμού, τον ισλαμιστικό τζιχαντισμό, ο οποίος κηρύσσει το μίσος κατά των Εβραίων. Ο Ματίας Κύντσελ προσφέρει μια καλά θεμελιωμένη ανάλυση αυτού του ισλαμισμού ως ιδεολογίας. Ο νέος ισλαμιστικός αντισημιτισμός είναι ένα είδος ρατσισμού και ολοκληρωτισμού, και με την 11η Σεπτεμβρίου αυτός ο αντισημιτισμός απέκτησε παγκόσμιες διαστάσεις. Το βιβλίο του Κύντσελ αποτελεί μια πάρα πολύ ευχάριστη συνεισφορά στην κατανόηση αυτού του θέματος». (Bassam Tibi)

«Η μουσουλμανική εβραιοφοβία έχει πολλές και διάφορες αιτίες. Κάποιες συνδέονται με την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, άλλες πηγαίνουν πολύ μακρύτερα πίσω στην ιστορία. Η επίδραση την ναζιστικής ιδεολογίας στη μουσουλμανική εβραιοφοβία θεωρείται συχνά πολιτικά μη ορθή και επομένως έχει απωθηθεί. Στο “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων ο Ματίας Κύντσελ προσφέρει μια καλά ενημερωμένη και νηφάλια συζήτηση πάνω σε ένα φαινόμενο που αγνοείται συχνά για πολιτικούς λόγους». (Walter Laqueur)

«Το “Τζιχάντ και μίσος κατά των Εβραίων” αυξάνει πολύ την κατανόησή μας όσον αφορά τις ρίζες της σύγχρονης τρομοκρατίας και μας προκαλεί να στοχαστούμε πάνω στην πολιτική ουσία της σύγχρονης συζήτησης που διεξάγεται για την τρομοκρατία, για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και τη Μέση Ανατολή». (Russell Berman, περιοδικό “Telos”)

Δείτε τα περιεχόμενα του βιβλίου εδώ.

Η προσωπική ιστοσελίδα του Matthias Küntzel: matthiaskuentzel.de

“Το Ολοκαύτωμα δεν πρέπει να εκπροσωπεί μόνο εκατομμύρια θύματα, αλλά ένα θύμα συν ένα θύμα συν ένα θύμα”

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Eλλάδος και οι Εκδόσεις Καπόν με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου των Μπεάτε & Σερζ Κλάρσφελντ “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ, Κυνηγώντας τους Ναζί” πραγματοποίησαν εκδήλωση-συζήτηση, παρουσία των συγγραφέων που έγινε τη Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016, στις 7μ.μ., στο Auditorium Theo Angelopoulos του Γαλλικού Ινστιτούτου Eλλάδος.

Kεντρικός ομιλητής ήταν ο Σερζ Κλάρσφελντ.

Συντονιστής
Νίκος Μπακουνάκης
Δημοσιογράφος, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου.

Παρέμβαση
Σταύρος Ζουμπουλάκης
Πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Πηγή: Το βιβλιοπωλείο της Ραχήλ – Rachel’s Bookshop (facebook)

O καθηγητής Γιώργος Κόκκινος μιλάει για το Ολοκαύτωμα στο Πρώτο Πρόγραμμα

Via giorgoskokkinos.blogspot.com

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δημητρούλη και την εκπομπή του Πρώτου Προγράμματος της ΕΡΤ “Αναμενόμενα και μη”.

 

27 Ιανουαρίου 1945: τα σοβιετικά στρατεύματα ανοίγουν διάπλατα την πύλη του Άουσβιτς αποκαλύπτοντας την πρωτοφανή βαρβαρότητα των Ναζί. Πώς διαχειρίστηκαν αυτό το «ευρωπαϊκό τραύμα» όσοι υπέφεραν, όσοι ήξεραν, όσοι έκαναν πως δεν ήξεραν, όσοι ακόμα δεν θέλουν να ξέρουν;

Kokkinos_interview_2016

Ο ιστορικός Γιώργος Κόκκινος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ερευνά, αναδεικνύει, ερμηνεύει και σχολιάζει τις επιλεκτικές χρήσεις, καταχρήσεις και αποσιωπήσεις του Ολοκαυτώματος στο βιβλίο του “Το Ολοκαύτωμα. Η διαχείριση της τραυματικής μνήμης – θύτες και θύματα” (Εκδόσεις Gutenberg).

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

Charles Patterson: Τα ζώα, η σκλαβιά και το Ολοκαύτωμα (2005)

Από πού προέρχονται οι πόλεμοι, ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η βία και η σκληρότητα που είναι τόσο ενδημικά φαινόμενα στον ανθρώπινο πολιτισμό; Γιατί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται και σφαγιάζουν ο ένας τον άλλον τόσο τακτικά; Γιατί το είδος μας είναι τόσο επιρρεπές στη βία; Για να απαντήσουμε αυτές τις ερωτήσεις, θα κάναμε καλά να σκεφτούμε την εκμετάλλευση και τη σφαγή ζώων από εμάς και την επίδρασή τους στον ανθρώπινο πολιτισμό. Θα μπορούσε να είναι αλήθεια ότι καταπιέζουμε και σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον τόσο εύκολα επειδή η κακοποίηση και η σφαγή των ζώων μας έχουν απευαισθητοποιήσει στα δεινά και τον θάνατο των άλλων;

Η «εξημέρωση» των ζώων –η εκμετάλλευση των κατσικιών, των προβάτων, των βοοειδών και άλλων ζώων για το κρέας, το γάλα, τις δορές και την εργασία τους που άρχισε στην Εγγύς Ανατολή πριν από περίπου 11.000 χρόνια– άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας. Στις πρώτες κοινωνίες κυνηγών-συλλεκτών υπήρχε κάποια αίσθηση συγγένειας μεταξύ ανθρώπων και ζώων, που απεικονίστηκε με τον τοτεμισμό και τους μύθους που παρουσίαζαν τα ζώα είτε ως πλάσματα μισά ζώα και μισά ανθρώπους είτε ως δημιουργούς και προγόνους της ανθρώπινης φυλής. Εντούτοις, η ανθρωπότητα πέρασε τον Ρουβίκωνα όταν οι βοσκοί και οι κτηνοτρόφοι της Εγγύς Ανατολής άρχισαν να ευνουχίζουν, να δένουν για να περιορίσουν και να μαρκάρουν αιχμάλωτα ζώα για να ελέγξουν την κινητικότητα, τη διατροφή, την αύξηση και την αναπαραγωγική ζωή τους. Για να κρατηθούν συναισθηματικά σε απόσταση από τη σκληρότητα που επέβαλαν, υιοθέτησαν μηχανισμούς αποσύνδεσης, αιτιολόγησης, άρνησης και ευφημισμού, οι οποίοι στην πορεία έγιναν μια σκληρότερη και πιο άσπλαχνη κατάσταση.

Το 1917 ο Σίγκμουντ Φρόιντ έθεσε το ζήτημα σε προοπτική όταν έγραψε: «Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του προς τον πολιτισμό, ο άνθρωπος απέκτησε μια εξουσιαστική θέση πάνω στα φιλικά πλάσματα του ζωικού βασιλείου. Δεν αρκέστηκε ωστόσο σε αυτή την υπεροχή και άρχισε να τοποθετεί ένα κενό ανάμεσα στη φύση του και στη δική τους. Αρνήθηκε στα ζώα την κατοχή λόγου, απέδωσε στον ίδιο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεία κάθοδο που του επέτρεψε να εκμηδενίσει τον δεσμό της κοινότητας ανάμεσα σε αυτόν και το ζωικό βασίλειο».

Η κυριαρχία, ο έλεγχος και ο χειρισμός που χαρακτηρίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μεταχειρίζονται τα ζώα που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους, έχουν θέσει τον τόνο και έχουν χρησιμεύσει ως μοντέλο για τον τρόπο που οι άνθρωποι μεταχειρίζονται ο ένας τον άλλον. Η υποδούλωση/εξημέρωση των ζώων προετοίμασε το έδαφος για την ανθρώπινη δουλεία. Όπως ο Karl Jacoby γράφει, η δουλεία ήταν «κατά λίγο περισσότερο η επέκταση της εξημέρωσης στους ανθρώπους».

Στους πρώτους πολιτισμούς που προέκυψαν στις κοιλάδες των ποταμών της αρχαίας Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας, της Ινδίας και της Κίνας, η εκμετάλλευση των ζώων για τροφή, γάλα, δέρμα και εργασία ήταν τόσο σταθερά καθιερωμένη, που αυτοί οι πολιτισμοί καθαγίασαν την αντίληψη ότι τα ζώα υπήρχαν απλώς προς όφελός τους. Αυτό επέτρεψε στους ανθρώπους να τα χρησιμοποιούν, να τα κακοποιούν και να τα σκοτώνουν με ατιμωρησία. Οδήγησε επίσης τους ανθρώπους να τοποθετήσουν άλλους ανθρώπους –αιχμαλώτους, εχθρούς, ξένους και εκείνους που ήταν διαφορετικοί ή τους ήταν αντιπαθητικοί– στην άλλη πλευρά αυτής της μεγάλης διαίρεσης, όπου δυσφημήθηκαν ως«κτήνη», «χοίροι», «σκυλιά», «πίθηκοι», «αρουραίοι» και «παράσιτα». Ο προσδιορισμός άλλων ανθρώπων ως ζώων ήταν πάντα μια δυσοίωνη ανάπτυξη επειδή τους έκανε άξιους να ταπεινωθούν, να τεθούν υπό εκμετάλλευση ή να δολοφονηθούν. Όπως γράφει ο Leo Kuper στο Genocide: Its Political Use in theTwentieth Century, «ο κόσμος των ζώων είναι μια ιδιαίτερα εύφορη πηγή μεταφορών απανθρωποποίησης».

Από το σφαγείο στο στρατόπεδο εξόντωσης

Η σχέση της εκμετάλλευσης των ζώων με το Ολοκαύτωμα είναι λιγότερο προφανής από ότι είναι στην περίπτωση της σκλαβιάς, αλλά η σύνδεση υφίσταται σε κάθε περίπτωση. Πάρτε την περίπτωση του Χένρι Φορντ, ο αντίκτυπος του οποίου άρχισε τον 20ό αιώνα, μεταφορικά μιλώντας, σε ένα αμερικανικό σφαγείο και τελείωσε στο Άουσβιτς.

Στην αυτοβιογραφία του, My Life and Work (1922), o Φορντ αποκάλυψε ότι η έμπνευσή του για τη γραμμή παραγωγής προήλθε από μια επίσκεψη που έκανε ως νέος σε ένα σφαγείο του Σικάγο. «Πιστεύω ότι αυτό ήταν η πρώτη κινούμενη γραμμή που εγκαταστάθηκε ποτέ. Η ιδέα [της γραμμής παραγωγής] κατά έναν γενικό τρόπο προήλθε από τους υπερυψωμένους ιμάντες που χρησιμοποιούν οι συσκευαστές του Σικάγο στην επεξεργασία των βοοειδών». Μια δημοσίευση της Swift and Company εκείνο τον καιρό περιέγραψε την αρχή της κατανομής εργασίας που τόσο εντυπωσίασε τον Φορντ: «Τα σφαγμένα ζώα, με το κεφάλι να κρέμεται προς τα κάτω, περνούν από τον εργάτη στον άλλο, καθένας από τους οποίους εκτελεί κάποιο συγκεκριμένο βήμα στην όλη διαδικασία». Η βιομηχανοποιημένη σφαγή των ζώων ήταν μόνο ένα βήμα μακριά από τη συνεχή μαζική δολοφονία των ανθρώπων. Στη νουβέλα του J. Μ. Coetzee, The lives of Animals, η πρωταγωνίστρια Ελίζαμπεθ Κοστέλο λέει στο ακροατήριό της: «Το Σικάγο μας έδειξε το δρόμο: στις μάντρες του Σικάγο οι Ναζί έμαθαν πώς να επεξεργάζονται πτώματα».

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον πρωταρχικό ρόλο του σφαγείου στην ιστορία της αμερικανικής βιομηχανίας. «Οι ιστορικοί έχουν στερήσει από τους συσκευαστές τον νόμιμο τίτλο τους, εκείνο των πρωτοπόρων της μαζικής παραγωγής», γράφει ο James Barrett στη μελέτη του για τους εργάτες στα συσκευαστήρια του Σικάγο στις αρχές της δεκαετίας του 20ού αιώνα, «γιατί δεν ήταν ο Χένρι Φορντ αλλά ο Gustavus Swift και ο Philip Armour που ανέπτυξαν την τεχνική της γραμμής παραγωγής που συνεχίζει να συμβολίζει την ορθολογική οργάνωση της δουλειάς». Ο Χένρι Φορντ, που εντυπωσιάστηκε πολύ από τον αποτελεσματικό τρόπο που θανάτωναν και τεμάχιζαν τα ζώα οι συσκευαστές κρέατος στο Σικάγο, είχε τη δική του μοναδική συνεισφορά στη σφαγή των ανθρώπων στην Ευρώπη. Όχι μόνο ανέπτυξε τη μέθοδο της γραμμής παραγωγής που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί για να σκοτώσουν Εβραίους, αλλά προώθησε επίσης μια κακοήθη αντισημιτική εκστρατεία που βοήθησε να συμβεί το Ολοκαύτωμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 η «Dearborn Independent», η εβδομαδιαία εφημερίδα του Φορντ, δημοσίευσε μια σειρά άρθρων βασισμένα στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, μια αντισημιτική προκήρυξη που κυκλοφορούσε στην Ευρώπη. Ο Φορντ δημοσίευσε μια συλλογή άρθρων με τη μορφή βιβλίου υπό τον τίτλο Ο Διεθνής Εβραίος, η οποία μεταφράστηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και διαδόθηκε ευρέως από αντισημίτες, ηγέτης των οποίων ήταν ο Γερμανός εκδότης Theodor Fritsch, ένας πρώιμος υποστηρικτής του Χίτλερ. Χάρη σε μια καλά χρηματοδοτούμενη διαφημιστική εκστρατεία και το γόητρο του ονόματος του Φορντ, ο Διεθνής Εβραίος γνώρισε σημαντική επιτυχία τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς.

Ο Διεθνής Εβραίος βρήκε το πιο δεκτικό του ακροατήριο στη Γερμανία, υπό τον τίτλο Ο Αιώνιος Εβραίος. Ο Φορντ ήταν πάρα πολύ δημοφιλής στη Γερμανία και ήταν επόμενο όταν η αυτοβιογραφία του μεταφράστηκε στα γερμανικά, να γίνει αμέσως νούμερο ένα σε πωλήσεις στη χώρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Αιώνιος Εβραίος έγινε γρήγορα η Βίβλος του γερμανικού αντισημιτισμού, με τον εκδοτικό οίκο του Fritsch να τυπώνει έξι εκδόσεις μεταξύ του 1920 και του 1922.

Όταν το βιβλίο του Φορντ επήλθε στην προσοχή του Χίτλερ, εκείνος χρησιμοποίησε μια μικρότερη έκδοσή του στον ναζιστικό πόλεμο προπαγάνδας ενάντια στους Εβραίους της Γερμανίας. Το 1923 ένας ανταποκριτής της «Chicago Tribune» στη Γερμανία, ανέφερε ότι η οργάνωση τού Χίτλερ στο Μόναχο «απέστελλε τα βιβλία του κ. Φορντ με φορτηγά». Ο Baldur von Schirach, ηγέτης του κινήματος νεολαίας του Χίτλερ, είπε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι έγινε ένας πεπεισμένος αντισημίτης στην ηλικία των δεκαεπτά, αφότου διάβασε τον Αιώνιο Εβραίο. «Δεν έχετε ιδέα τι μεγάλη επιρροή είχε αυτό το βιβλίο στη σκέψη της γερμανική νεολαίας. Η νεώτερη γενιά έβλεπε με θαυμασμό τα σύμβολα επιτυχίας και ευημερίας όπως ο Χένρι Φορντ, και εάν εκείνος έλεγε πως οι Εβραίοι είναι υπαίτιοι, ήταν επόμενο να τον πιστέψουμε».

Ο Χίτλερ θεωρούσε τον Φορντ συνάδελφος εν όπλοις και είχε ένα πορτρέτο του στον τοίχο του γραφείου του. Όταν το 1923 ο Χίτλερ άκουσε ότι ο Φορντ ίσως κατέβει για Πρόεδρος των ΗΠΑ, είπε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο: «Μακάρι να μπορούσα να στείλω μερικά από τα ειδικά στρατεύματά μου στο Σικάγο και σε άλλες μεγάλες αμερικανικές πόλεις για να βοηθήσουν στις εκλογές. Βλέπουμε τον Χένρι Φορντ ως τον ηγέτη του αναπτυσσόμενου φασιστικού κινήματος στην Αμερική. Μόλις μεταφράσαμε και δημοσιεύσαμε τα αντιεβραϊκά άρθρα του. Το βιβλίο κυκλοφορεί σε όλη τη Γερμανία κατά εκατομμύρια». Ο Χίτλερ εγκωμίασε τον Φορντ στο Ο Αγών μου, ενώ είναι και ο μόνος Αμερικανός που αναφέρεται στο βιβλίο. Όταν το 1931 ένας δημοσιογράφος της «Detriot News» ρώτησε τον Χίτλερ τι σήμαινε γι’ αυτόν το πορτρέτο του Φορντ στον τοίχο του, ο Χίτλερ είπε: «Θεωρώ τον Χένρι Φορντ έμπνευσή μου».

Αν και ο Φορντ σταμάτησε την «Dearborn Independent» στα τέλη του 1927 και συμφώνησε να αποσύρει τον Διεθνή Εβραίο από την αγορά βιβλίων, αντίγραφα του βιβλίου συνέχισαν να κυκλοφορούν κατά μεγάλους αριθμούς σε όλη την Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική. Στη ναζιστική Γερμανία η επιρροή του συνέχισε να είναι ισχυρή, με τους Γερμανούς αντισημίτες να το διαφημίζουν και να το διανέμουν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, βάζοντας συχνά τα ονόματα του Χένρι Φορντ και του Αδόλφου Χίτλερ μαζί στο εξώφυλλο. Μέχρι τα τέλη του 1933, ο Fritsch είχε δημοσιεύσει 29 εκδόσεις, όλες με μια εισαγωγή που εγκωμίαζε τον Φορντ για τη «σπουδαία υπηρεσία» του στην Αμερική και στον κόσμο για τις επιθέσεις του στους Εβραίους.

Το 1938, επί τη ευκαιρία των εβδομηκοστών πέμπτων γενεθλίων του, ο Φορντ, ο μεγάλος θαυμαστής του αποτελεσματικού τρόπου θανάτωσης και κομματιασμού των ζώων στην Αμερική, δέχτηκε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Γερμανικού Αετού, την υψηλότερη τιμή που παραχώρησε η ναζιστική Γερμανία σε κάποιον αλλοδαπό (ο Μουσολίνι ήταν ένας από τους άλλους τρεις αλλοδαπούς που τιμήθηκαν κατ’ αυτό τον τρόπο).

Στις 7 Ιανουαρίου 1942 –ακριβώς έναν μήνα μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, η οποία έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο– ο Φορντ έγραψε μια επιστολή στον Sigmund Livingston, πρόεδρο της Anti-Defamation League, στον οποίο εξέφρασε την αποδοκιμασία του για το «μίσος ενάντια στους Εβραίους ή οποιαδήποτε άλλη φυλετική ή θρησκευτική ομάδα». Μέχρι τότε, ωστόσο, οι Einsatzgruppen (γερμανικές κινητές φονικές ομάδες) στην Ανατολή είχαν ήδη δολοφονήσει εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίων ανδρών, γυναικών και παιδιών, και το πρώτο γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης στο Κέλμνο ήταν ήδη σε λειτουργία.

Από την Αναπαραγωγή Ζώων στη Γενοκτονία

Μια ακόμα αμερικανική συμβολή στην Τελική Λύση της ναζιστικής Γερμανίας που είχε τις ρίζες της στην εκμετάλλευση των ζώων ήταν η ευγονική. Η εκτροφή εξημερωμένων ζώων –αναπαράγοντας τα πιο επιθυμητά και ευνουχίζοντας και δολοφονώντας τα υπόλοιπα– αποτέλεσε το μοντέλο για τις αμερικανικές και γερμανικές προσπάθειες ευγονικής να αναβαθμίσουν τους πληθυσμούς τους. Η Αμερική άνοιξε τον δρόμο όσον αφορά τις αναγκαστικές στειρώσεις, αλλά η ναζιστική Γερμανία έφτασε γρήγορα σε αυτό το επίπεδο και συνέχισε μέχρι το επίπεδο της γενοκτονίας.

Η επιθυμία να βελτιωθούν οι κληρονομικές ιδιότητες του ανθρώπινου πληθυσμού, είχε τις αρχές της στα 1860 όταν ο Φράνσις Γκάλτον, ένας Άγγλος επιστήμονας και ξάδελφος του Κάρολου Δαρβίνου, στράφηκε από τη μετεωρολογία στη μελέτη της κληρονομικότητας (ο Γκάλτον έπλασε τον όρο «ευγονική» το 1881). Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα οι γενετικές θεωρίες, που κατασκευάστηκαν υποθέτοντας ότι η κληρονομικότητα βασιζόταν σε άκαμπτα γενετικά σχέδια ελάχιστα επηρεασμένα από το κοινωνικό περιβάλλον, είχαν εξουσιάσει την επιστημονική σκέψη. Το κίνημα της ευγονικής στην Αμερική άρχισε με τη δημιουργία της American Breeders’ Association (ABA) το 1903. Στο δεύτερο συνέδριο της ABA το 1905, μια σειρά εκθέσεων για τη μεγάλη επιτυχία που επιτεύχθηκε στην εκλεκτική αναπαραγωγή ζώων και φυτών προέτρεψαν τους εκπροσώπους να ρωτήσουν γιατί τέτοιες τεχνικές δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στα ανθρώπινα πλάσματα. Η δημιουργία μιας επιτροπής για την Ανθρώπινη Κληρονομικότητα στο τρίτο συνέδριο της ABA το 1906, εκτόξευσε το αμερικανικό κίνημα ευγονικής.

Ηγέτης του κινήματος ήταν ο ερευνητής πουλερικών Τσαρλς Ντάβενπορτ, ο οποίος δούλεψε ως διευθυντής του Eugenics Record Office στο Cold Spring Harbor του Long Island της Νέας Υόρκης. Ο Ντάβενπορτ, ο οποίος περιέγραψε την ευγονική ως την «επιστήμη βελτίωσης της ανθρώπινης φυλής μέσω της βέλτιστης αναπαραγωγής», ανυπομονούσε για τη στιγμή που μια γυναίκα δεν θα δεχόταν πλέον έναν άνδρα «χωρίς να γνωρίζει τη βιολογικογενεαλογική του ιστορία» όπως ένας κτηνοτρόφος δεν θα έπαιρνε «ένα γεννήτορα για τα πουλάρια ή τα μοσχάρια του χωρίς να έχουν εκλεκτή καταγωγή». Πίστευε ότι «η πιο προοδευτική επανάσταση στην ιστορία» θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν «το ανθρώπινο ζευγάρωμα μπορούσε να τοποθετηθεί στο ίδιο υψηλό επίπεδο με αυτό της αναπαραγωγής αλόγων». Η εφαρμογή της στείρωσης άρχισε στην Αμερική το 1887, όταν ο επιθεωρητής του Σανατορίου του Σινσινάτι δημοσίευσε την πρώτη δημόσια σύσταση για τη στείρωση των εγκληματιών, τόσο ως τιμωρία όσο και ως τρόπο αποτροπής μελλοντικών εγκλημάτων. Για να στειρώσουν τους αρσενικούς εγκληματίες, οι αρχές χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι αγρότες στα αρσενικά ζώα που δεν επιλέγονταν για αναπαραγωγή – τον ευνουχισμό. Ο ευνουχισμός ήταν η συνιστώμενη μέθοδος που χρησιμοποιούνταν για να στειρωθούν οι αρσενικοί εγκληματικοί παραβάτες μέχρι 1899, όταν και υιοθετήθηκε η αγγειεκτομή ως πρακτικότερη.

Το 1907 η Ιντιάνα πέρασε τον πρώτο κρατικό νόμο στείρωσης. Μέχρι το 1930 περισσότερες από τις μισές αμερικανικές πολιτείες είχαν περάσει νόμους που ενέκριναν τη στείρωση εγκληματιών και διανοητικά άρρωστων ανθρώπων, με την Καλιφόρνια να πρωτοπορεί κατέχοντας περισσότερο από το εξήντα τοις εκατό των αναγκαστικών στειρώσεων της χώρας. Μέχρι τη δεκαετία του ’30 η υποχρεωτική στείρωση είχε ευρεία υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες με προέδρους κολεγίων, κληρικούς, εργαζόμενους στον κλάδο της διανοητικής υγείας και διευθυντές σχολείων να συγκαταλέγονται μεταξύ των ισχυρότερων υποστηρικτών της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτέλεσαν γρήγορα μοντέλο για τις άλλες χώρες που ήθελαν να στειρώσουν τους «ελαττωματικούς» τους. Το 1929 η Δανία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που πέρασε έναν τέτοιο νόμο και ακολουθήθηκε γρήγορα και από άλλα ευρωπαϊκά έθνη.

Στη Γερμανία, η οποία πέρασε τον νόμο στείρωσης έξι μήνες αφότου οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, η ευγονική ρίζωσε βαθιά στους ιατρικούς και επιστημονικούς κύκλους μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1920 δύο σεβαστοί ακαδημαϊκοί –ο Karl Binding, ένας ευρέως δημοσιευμένος νομικός μελετητής, και ο Alfred Hoche, ένας καθηγητής ψυχιατρικής με ειδικότητα στη νευροπαθολογία– δημοσίευσαν το Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens (Έγκριση για την Καταστροφή Ζωής Ανάξια Ζωής). Εκεί υποστήριζαν ότι ο γερμανικός νόμος πρέπει να επιτρέψει την φιλεύσπλαχνη δολοφονία των νοσηλευόμενων ασθενών που ήταν lebensunwert («ανάξιοι ζωής») και των οποίων οι ζωές ήταν «χωρίς σκοπό» και αποτελούσαν φορτίο στους συγγενείς τους και στην κοινωνία. Αρχίζοντας στη δεκαετία του ’20, το Ίδρυμα Ροκφέλερ και άλλα αμερικανικά ιδρύματα παρείχαν εκτενή οικονομική ενίσχυση για τις έρευνες ευγονικής στη Γερμανία. Ώσπου να έρθουν οι Ναζί στην εξουσία, είχαν ήδη καθιερωθεί περισσότερα από 20 ιδρύματα για τη «φυλετική υγιεινή» στα γερμανικά πανεπιστήμια.

Ο Νόμος για την Αποτροπή της Αναπαραγωγής Ανεπαρκών Απογόνων, που ψήφισε η ναζιστική κυβέρνηση στις 14 Ιουλίου 1933, απαιτούσε τη στείρωση των ασθενών που πάσχουν από διανοητικές και φυσικές διαταραχές. Έως τότε, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη στειρώσει περισσότερους από 15.000 ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν έγκλειστοι σε φυλακές ή σπίτια για διανοητικά αρρώστους. Οι αμερικανικοί νόμοι για τη στείρωση έκαναν τέτοια ευνοϊκή εντύπωση στον Χίτλερ και στους ακολούθους του, που η ναζιστική Γερμανία κοίταξε στις Ηνωμένες Πολιτείες προς αναζήτηση φυλετικής ηγεσίας και ο Χίτλερ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρόοδο της ευγονικής στις Ηνωμένες Πολιτείες: «Έχω μελετήσει με πολύ ενδιαφέρον τους νόμους διαφόρων αμερικανικών κρατών σχετικά με την πρόληψη της αναπαραγωγής από ανθρώπους των οποίων οι απόγονοι, κατά πάσα πιθανότητα, είτε δεν θα είχαν καμία αξία είτε θα ήταν επιβλαβείς στη φυλετική παρακαταθήκη». Εντούτοις, οι προσπάθειες της ναζιστικής Γερμανίας για στείρωση ξεπέρασαν γρήγορα αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εκτιμήσεις του συνολικού αριθμού Γερμανών που στειρώθηκαν εξαιτίας της δράσης των Ναζί, κυμαίνεται από 300.000 έως 400.000.

Οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν επίσης από τους αμερικανικούς νόμους περί μετανάστευσης, οι οποίοι εσώκλεισαν τους ανθρώπους με κληρονομικές ασθένειες και περιόρισαν τους ανθρώπους από τις μη σκανδιναβικές χώρες. Το 1934 ο Γερμανός φυλετικός ανθρωπολόγος Hans F. Κ. Gunther, είπε σε ένα ακροατήριο στο πανεπιστήμιο του Μονάχου ότι οι αμερικανικοί νόμοι μετανάστευσης πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως οδηγία και έμπνευση για τη ναζιστική Γερμανία. Οι Γερμανοί φυλετικοί επιστήμονες επίσης θαύμαζαν τους αμερικανικούς νόμους διαχωρισμού και διασταύρωσης. Στην πραγματικότητα, οι ναζιστές θεωρητικοί παραπονέθηκαν ότι οι γερμανική φυλετική πολιτική βρισκόταν πίσω από την αντίστοιχη της Αμερικής, επισημαίνοντας ότι σε ορισμένες νότιες πολιτείες ένα πρόσωπο που είχε κατά 1/32 μαύρη καταγωγή σύμφωνα με τον νόμο ήταν μαύρο, ενώ στη Γερμανία, εάν κάποιος ήταν Εβραίος κατά 1/8 ή σε πολλές περιπτώσεις και κατά 1/4, αυτό το πρόσωπο θεωρούνταν νόμιμα Άριος.

Οι Αμερικανοί ήταν οι ισχυρότεροι ξένοι υποστηρικτές των ναζιστικών φυλετικών πολιτικών. Το 1934 η «Eugenic News» εξήγγειλε ότι «σε καμία χώρα του κόσμου η ευγονική δεν είναι πιο ενεργή ως εφαρμοσμένη επιστήμη απ’ ότι είναι στη Γερμανία» και εγκωμίασε το ναζιστικό νόμο στείρωσης ως μια ιστορική πρόοδο. Ομάδες Αμερικανών ανθρωπολόγων, ψυχολόγων, ψυχιάτρων και γενετησιολόγων επισκέφτηκαν τη ναζιστική Γερμανία όπου είχαν υψηλού επιπέδου συναντήσεις με ναζιστές ηγέτες και επιστήμονες και επισκέφτηκαν ιδρύματα φυλετικής υγιεινής, τμήματα δημόσιας υγείας και δικαστήρια κληρονομικής υγείας. Όταν οι Αμερικανοί επέστρεψαν και έκαναν αναφορές σχετικά με τις επισκέψεις τους στα επαγγελματικά περιοδικά και στα ενημερωτικά δελτία, εγκωμίασαν το γερμανικό πρόγραμμα στείρωσης.

Όπως ο Αμερικανός Τσαρλς Ντάβενπορτ, έτσι και ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των ναζιστικών Ες Ες και βασικός αρχιτέκτονας της Τελικής Λύσης, άρχισε την εκπαίδευση του στην ευγονική με την αναπαραγωγή ζώων. Οι γεωργικές σπουδές και η εμπειρία του στην αναπαραγωγή κοτών τον έπεισαν ότι αφού όλα τα συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά είναι κληρονομικά, ο περισσότερο αποτελεσματικός τρόπος να διαμορφωθεί το μέλλον ενός πληθυσμού –ανθρώπινου ή άλλου– ήταν να καθιερώσει τα προγράμματα αναπαραγωγής που ευνοούσαν τον επιθυμητό και εξάλειφαν τον ανεπιθύμητο. Ο Χίμλερ ήταν σύντομα σε θέση να εφαρμόσει ευγονικές αρχές και μεθόδους στα ανθρώπινα πλάσματα με τέτοιο τρόπο που κανένας αμερικανικός ευγονιστής δεν μπόρεσε ποτέ.

Ο Ρούντολφ Ες, διοικητής του Άουσβιτς και ένας ακόμα ισχυρός υποστηρικτής της ευγονικής με παρελθόν στην εκτροφή ζώων, έγραψε στην αυτοβιογραφία του μετά τον πόλεμο ότι το αρχικό σχέδιο για το Άουσβιτς ήταν να γίνει σε έναν κύριο σταθμό γεωργικής έρευνας. «Όλα τα αναπαραγωγικά είδη επρόκειτο να συγκεντρωθούν εκεί». Εντούτοις, το καλοκαίρι του 1941 ο Χίμλερ τον κάλεσε στο Βερολίνο για να τον ενημερώσει για τη μοιραία διαταγή της μαζικής εξολόθρευσης των Εβραίων της Ευρώπης, μια διαταγή που μετέτρεψε σύντομα το Άουσβιτς στο «μεγαλύτερο σφαγείο ανθρώπων που γνώρισε ποτέ η ιστορία». Μέχρι το καλοκαίρι του 1942 το Άουσβιτς ήταν ένα απέραντο κέντρο για τη βελτίωση των πληθυσμών ανθρώπων και ζώων, που ολοκληρωνόταν με τα κέντρα αναπαραγωγής και το στρατόπεδο εξόντωσης Μπίρκεναου για την επιλεκτική εξόντωση Εβραίων, τσιγγάνων και άλλων «υπανθρώπων». Η γερμανική ευγονική μπήκε σε μια νέα θανάσιμη φάση το 1939, όταν ο Χίτλερ εξέδωσε μια μυστική εντολή για τη συστηματική δολοφονία διανοητικά των καθυστερημένων, συναισθηματικά διαταραγμένων και φυσικά ασθενικών Γερμανών που αποτελούσαν ντροπή για τον μύθο της Άριας υπεροχής.

Όταν τα «ελαττωματικά» παιδιά ταυτοποιήθηκαν και μπήκαν σε ιδρύματα, οι γιατροί και οι νοσοκόμες είτε τα λιμοκτονούσαν, είτε τους έδιναν θανατηφόρες δόσεις λουμινάλ (ηρεμιστικό), βερονάλης (χάπια ύπνου), μορφίνης ή σκοπολαμίνης. Κατά το πρόγραμμα «ευθανασίας» –που ονομάστηκε Πρόγραμμα T4 ή απλά T4– ενήλικοι μεταφέρθηκαν σε ειδικά φονικά κέντρα εξοπλισμένα με θαλάμους αερίων. Το T4 σκότωσε μεταξύ 70.000 και 90.000 Γερμανών προτού σταματήσει επίσημα τον Αύγουστο του 1941. Το 1942, όχι πολύ μετά αφότου οι Γερμανοί ψυχίατροι έστειλαν τον τελευταίο ασθενή στους στους θαλάμους αερίων, το Journal of the American Psychiatric Association δημοσίευσε ένα άρθρο που απαίτησε τη δολοφονία των καθυστερημένων παιδιών («των λαθών της φύσης»).

Η αναπαραγωγή και η επιλεκτική θανάτωση ζώων που ήταν στο κέντρο της αμερικανικής και γερμανικής ευγονικής παρήγαγαν έναν αριθμό του βασικού προσωπικού του Τ4, συμπεριλαμβανομένων αυτών που εστάλησαν στην Πολωνία για να διευθύνουν τα στρατόπεδα θανάτου. Ο Victor Brack, αρχιδιευθυντής του Τ4, είχε δίπλωμα στη γεωργία από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ο Hans Hefelmann, που διεύθυνε το γραφείο που συντόνιζε τη δολοφονία των ανάπηρων παιδιών, είχε διδακτορικό στην αγροτική οικονομία. Πριν περάσει περισσότερα από δύο χρόνια στο κέντρο ευθανασίας Hartheim στην Αυστρία, ο Bruno Bruckner είχε εργαστεί ως θυρωρός σε ένα σφαγείο στο Linz. Ο Willi Mentz, ένας ιδιαίτερα σαδιστικός φρουρός στην Τρεμπλίνκα, ήταν υπεύθυνος για τις αγελάδες και τα γουρούνια σε δύο κέντρα θανάτου Τ4, το Grafeneck και το Hadamar. Ο τελευταίος διοικητής της Τρεμπλίνκα, ο Kurt Franz, εκπαιδεύτηκε μαζί με έναν αρχιχασάπη πριν καταταγεί το SS. Ο Karl Frenzel, που εργάστηκε ως θερμαστής στο Hadamar πριν τον στείλουν στο στρατόπεδο εξόντωσης Σόμπιμπορ, ήταν επίσης χασάπης. Για το γερμανικό προσωπικό που εστάλη στην Πολωνία για να εξολοθρεύσει Εβραίους, η εμπειρία στην εκμετάλλευση και τη σφαγή ζώων απεδείχθη άριστη κατάρτιση.

Η εκμετάλλευση και η σφαγή ζώων παρέχουν το υπόβαθρο για τη μαζική δολοφονία ανθρώπων και την καθιστούν πιθανότερη επειδή μας ρυθμίζει να συγκρατούμε το ενσυναίσθημά μας, τον οίκτο και τον σεβασμό προς εκείνους που είναι διαφορετικοί. Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ έγραψε: «Η δολοφονία των ζώων απέχει μόνο ένα μικρό βήμα από τη δημιουργία θαλάμων αερίων α λα Χίτλερ». Πράγματι, έτσι είναι. Σχεδόν την ίδια εποχή ο Γερμανός Εβραίος φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο, έκανε μια παρόμοια τοποθέτηση: «Το Άουσβιτς ξεκινάει κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει ένα σφαγείο και σκέφτεται: είναι απλά ζώα».

Πράγματι έτσι ξεκινάει.

Το πρωτότυπο κείμενο (Animals, Slavery, and the Holocaust) μπορεί να διαβαστεί εδώ.

Σημείωση του ιστολογίου: Η παρούσα μετάφραση του Κώστα Αλεξίου δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο ιστολόγιο enantiastonantisimitismo.wordpress.com. Από τις εκδόσεις του Πράσινου Ινστιτούτου κυκλοφορεί το βιβλίο αναφοράς του Charles Patterson Αιώνια Τρεμπλίνκα. Η συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα και το Ολοκαύτωμα (2014), μτφρ: Κώστας Αλεξίου. Το βιβλίο παρουσιάζεται αναλυτικά από την Άννα Μαρία Δρουμπούκη στο τρέχον τεύχος του περιοδικού The Books’ Journal, σελ. 66-70.

patterson-eternal-treblinka

Η «Μηχανή του Χρόνου» για τα ατιμώρητα εγκλήματα της Μεραρχίας Εντελβάις στην Ήπειρο και την Κεφαλονιά / Eine Sendung des griechischen Fernsehens zu den Gräueltaten der “Edelweiß”-Division in Epirus und auf Kefalonia

Το εντελβάις (στο σκούφο και στα μανίκια της στολής) ήταν το διακριτικό της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ, μιας επίλεκτης μονάδας που αποτελούνταν από Βαυαρούς και Αυστριακούς στρατιώτες. Πίσω από το άνθος κρυβόταν, όμως, μια αιμοσταγής ομάδα εγκληματιών. Η Μεραρχία Εντελβάις αιματοκύλησε τα Βαλκάνια και την Ελλάδα το 1943-44, έχοντας ήδη αναλάβει επιχειρήσεις στην Πολωνία, τη Γαλλία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση.

Μέσα σε λίγους μήνες, κατέκαψε και ερήμωσε εκατοντάδες χωριά στην Ήπειρο, κατέσφαξε τους κατοίκους του Κομμένου, των Λιγκιάδων και της Μουσιωτίτσας με το πρόσχημα των αντιποίνων, ενώ ευθύνεται και για το ξεκλήρισμα της Εβραϊκής Κοινότητας των Ιωαννίνων. Τα εγκλήματα της Μεραρχίας Εντελβάις ανέδειξε με τις έρευνές του ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ.

Στη «Μηχανή του Χρόνου» που προβλήθηκε στις 28 Οκτωβρίου (βλ. το βίντεο παρακάτω) αποκαλύπτονται τα ονόματα των αξιωματικών και των στρατιωτών που διέπραξαν τα ειδεχθή εγκλήματα, χωρίς ποτέ να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς έγιναν επιφανή στελέχη της μεταπολεμικής Γερμανίας. Στην εκπομπή μιλούν συγγενείς των θυμάτων και επιζώντες – μεταξύ αυτών και η Εσθήρ Κοέν, ο ιστορικός Ιάσων Χανδρινός, οι ιστορικοί ερευνητές Αλέκος Ράπτης και Απόστολος Παπαγεωργίου, ο Πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας των Ιωαννίνων Μωυσής Ελισάφ, ο καθηγητής Παιδαγωγικής Αθανάσιος Γκότοβος, ο καθηγητής Μαθηματικών Παναγιώτης Τσαμάτος και ο φιλόλογος Δημήτρης Βλαχοπάνος.

Die “Edelweiß”-Division war eine Eliteeinheit der Wehrmacht, die aus Österreichern und Bayern bestand und 1939-43 am Polen-, Frankreich- und Jugoslawienfeldzug sowie am Krieg gegen die Sowjetunion teilnahm. Ab Frühjahr 1943 war sie mit Besatzungsaufgaben auf dem Balkan und in Griechenland betraut. Dort wurden Repressalien gegen die ansässige Bevölkerung, Geiselerschießungen, Erschießungen der als Partisanenhelfer Verdächtigen, das Niederbrennen von Dörfern und der Abtrieb des Viehs ausgeübt. Allein in den drei Monaten zwischen Anfang Juli und Anfang Oktober 1943 sollen etwa 207 Ortschaften mit etwa 4.500 Häusern zerstört und über 2.000 Zivilisten, Griechen und Albaner, getötet worden sein.

Ein Beispiel dafür ist das Massaker von Kommeno in Epirus (Nord-Westen Griechenlands), dem 317 Einwohner zum Opfer fielen, darunter Kleinkinder, 94 Kinder unter 15 Jahren und zahlreiche Personen über 65 Jahre. Die Division beteiligte sich auch aktiv an der Durchführung der Deportation der jüdischen Gemeinde von Ioannina (Hauptstadt von Epirus) am 25. März 1944 nach Auschwitz-Birkenau. 95 Prozent der jüdischen Gemeinde wurden durch diese Aktion ausgelöscht. Im September 1943 übte die Division Massenmord an nach der Kapitulation Italiens auf der Insel Kefalonia gefangengenommenen Soldaten der Division Acqui. [Quelle: http://de.wikipedia.org/wiki/1._Gebirgs-Division_%28Wehrmacht%29]

Die Verbrechen der “Edelweiß”-Division untersucht Hermann Frank Meyer in seinem Buch „Blutiges Edelweiß. Die 1. Gebirgsdivision im Zweiten Weltkrieg“ (Berlin 2008).

Der griechische Sender Nerit widmete vor einigen Wochen eine Sendung (siehe Video oben – leider ohne englische oder deutsche Untertitel) diesem Thema, in der Überlebende und Zeitzeugen von den Verbrechen der “Edelweiß”-Division berichten. In der Sendung sprechen außerdem Forscher, wie Iason Chandrinos und Alekos Raptis, der Vorsitzende der jüdischen Gemeinde von Ioannina und Universitätsprofessor, Moisis Elisaf, und der Universitätsprofessor Athanasios Gotovos. Es sei zudem darauf verwiesen, dass die Taten der 1. Gebirgsdivision in der Bundesrepublik nie strafrechtlich geahndet wurden.

Deportation der Mitglieder der jüdischen Gemeinde von Ioannina am 25. März 2014.

Deportation der Mitglieder der jüdischen Gemeinde von Ioannina am 25. März 2014.

Εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του Saul Friedländer «Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι»

Ekdilosi_Friedländer_November_2014Friedländer: It does makes a considerable difference whether the Nazis murdered millions of people who didn’t know what was going to happen to them or killed people who had already assumed the worst.

SPIEGEL: Because it explains why the extermination process went so smoothly?

Friedländer: Yes.

SPIEGEL: The opposite position was held by the recently deceased Holocaust historian Raul Hilberg. “The best way to grasp the reality of the situation,” he said, “is to reconstruct events from the perspective of the perpetrators.”

Friedländer: I have great respect for Hilberg. He was the classic expert on the machinery of extermination. But he only worked with documents left by the perpetrators and thought that the victims had gone to their deaths like lambs to the slaughter. If you read between the lines, you can even sense the rage with which he writes about the Jews’ lack of resistance. But they simply didn’t know what was happening. […]

[απόσπασμα συνέντευξης του Saul Friedländer στο περιοδικό Der Spiegel το 2007]

“Παραλήπτης Άγνωστος”, μια παράσταση για την άνοδο του ναζισμού

Παραλήπτης Άγνωστος (Address Unknown)
της Kathrine Kressmann Taylor
σε σκηνοθεσία Νάντιας Φώσκολου
από τις 21 μέχρι τις 31 Μαΐου 2014
@ Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Συντελεστές
Μετάφραση – σκηνοθεσία: Νάντια Φώσκολου
Σκηνογραφία – video design: Μικαέλα Λιακατά
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα
Παίζουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αλμπέρτο Φάις

από τις 21 μέχρι τις 31 Μαΐου 2014 || Τετάρτη 21, Πέμπτη 22, Παρασκευή 23, Σάββατο 24, Πέμπτη 29, Παρασκευή 30 στις 21 :00 || Σάββατο 31 Μαΐου στις 19:00 και στις 21:30 || Γενική είσοδος: 10 ευρώ, μειωμένο εισιτήριο (άνεργοι, φοιτητές, κάρτα ΣΕΗ) : 5 ευρώ.

Address_Unknown1Περίληψη

Σαν Φρανσίσκο (ΗΠΑ) / Μόναχο (Γερμανία), 1932
Μέσα από την αλληλογραφία δύο αδελφικών φίλων, επιτυχημένων μεταναστών στην Αμερική, ο ένας εκ των οποίων αποφασίζει να επιστρέψει στη Γερμανία, το έργο αιχμαλωτίζει μια φιλία — και την ανθρωπότητα ολόκληρη — σε μια στιγμή ιστορικής μεταμόρφωσης.
Καθώς ο Χίτλερ αναρριχάται στην εξουσία, η σχέση των δύο φίλων φθίνει ανεπανόρθωτα και καταλήγει στην προδοσία.
Παρακολουθώντας με κομμένη την ανάσα μια κλασική ιστορία προδοσίας και εκδίκησης, δομημένη με κινηματογραφικό σασπένς, η παράσταση διερευνά το ζήτημα της προσωπικής ευθύνης σε περιόδους κρίσεων.

Σύντομη ιστορία του κειμένου

Κλασική νουβέλα δι’ αλληλογραφίας, αιχμηρό, λιτό και προφητικό κείμενο για τις απαρχές του Τρίτου Ράιχ, την άνοδο του ναζισμού, τη διείσδυση της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας στις συνειδήσεις, η νουβέλα Παραλήπτης άγνωστος (Address Unknown), πρώτο βιβλίο της αμερικανίδας συγγραφέως Kathrine Kressmann Taylor, γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1938 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα χρόνο πριν από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Κυκλοφόρησε πρώτα ως short story σε ένα αμερικάνικο περιοδικό και αναδημοσιεύτηκε γρήγορα από το Reader’s Digest σε μορφή βιβλίου. Οι πωλήσεις ξεπέρασαν τα 50.000 αντίτυπα και το κείμενο απαγορεύτηκε αμέσως στη Γερμανία.
Η νουβέλα έπεσε ύστερα σε μια σχετική λήθη, μέχρι τη δεύτερή της αναδημοσίευση, το 1995, με αφορμή την 50η επέτειο της απελευθέρωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ένα χρόνο πριν από το θάνατο της Kathrine Kressmann Taylor.

Η συγγραφέας Kathrine Kressmann Taylor (1903-1996)

Η Kathrine Kressmann γεννήθηκε το 1903 στο Πόρτλαντ της Πολιτείας Όρεγκον. Αφού αποφοίτησε από το University of Oregon, μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου εργάστηκε στον χώρο της διαφήμισης. Το 1928, η Kathrine Kressmann παντρεύτηκε τον Elliott Taylor, ιδιοκτήτη διαφημιστικής εταιρείας. Δέκα χρόνια αργότερα, το ζευγάρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου δημοσιεύτηκε το Address Unknown. Τόσο ο εκδότης όσο και ο σύζυγός της θεώρησαν ότι η νουβέλα ήταν «πολύ δυνατή για να εμφανιστεί ως υπογεγραμμένη από γυναίκα», και δημοσίευσαν το έργο με την υπογραφή Kressmann Taylor, αφαιρώντας το μικρό όνομα της Kathrine — η οποία επρόκειτο να κρατήσει σε όλη της την καριέρα το νέο αυτό ονοματεπώνυμο. Η στηλίτευση του ναζισμού αποτελεί το θέμα και του επόμενου βιβλίου της Taylor, Until That Day (1942). Το 1947, η συγγραφέας άρχισε να διδάσκει δημοσιογραφία και δημιουργική γραφή στο Gettysburg College της Πενσυλβανία.
Το 1995, όταν η Taylor ήταν 91 ετών, το Address Unknown επανεκδόθηκε και έγινε πλέον διεθνές best-seller, χαρίζοντάς της έναν νέο γύρο αναγνώρισης. Πέθανε το 1996, έχοντας περάσει τον τελευταίο χρόνο της ζωής της δίνοντας συνεντεύξεις και υπογράφοντας αντίτυπα του βιβλίου της.

Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αλμπέρτο Φάις (Πηγή: flickr.com)

Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αλμπέρτο Φάις (Πηγή: flickr.com)

« Αγαπητέ Max… », « Αγαπητέ Martin… »

Ποιος είναι αυτός ο Αδόλφος Χίτλερ που δείχνει να αναρριχάται προς την εξουσία στη Γερμανία ; Δεν μου αρέσουν όσα διαβάζω γι’ αυτόν…
(21 Ιανουαρίου 1933)

Η νουβέλα Παραλήπτης Άγνωστος αποτελείται από 19 επιστολές που ανταλλάσσουν δύο φίλοι, ο Martin Schulse, 40 ετών, Γερμανός, παντρεμένος, πατέρας τριών παιδιών, και ο Max Eisenstein, 40 ετών, εργένης, πολιτογραφημένος Αμερικάνος εβραϊκής καταγωγής.
Χρόνια συνέταιροι, έχοντας ιδρύσει και διευθύνει μαζί μια γκαλερί έργων τέχνης στο San Francisco, ο Max και ο Martin χωρίζουν εν μέρει όταν, το 1932, ο Martin αποφασίζει να επιστρέψει στο Μόναχο με την οικογένειά του.
Από τις 12 Νοεμβρίου του 1932 μέχρι τις 18 Μαρτίου του 1934, οι δύο φίλοι, χωρισμένοι από έναν ωκεανό, αλληλογραφούν τακτικά. Ο Max μιλάει για τη μοναξιά του, για τις δουλειές της γκαλερί, και πληροφορείται από τον φίλο του για τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Ο Martin, με τη σειρά του, διηγείται την εγκατάσταση και την καινούργια του ζωή σε μια Γερμανία διαλυμένη από την οικονομική κρίση, μια Γερμανία που δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει κατά την επιστροφή του.
Είναι οι τελευταίοι μήνες της πρωθυπουργίας Hindenburg ˙ η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ρίχνει τα τελευταία της φώτα, αλλά κανείς δεν παίρνει ακόμη στα σοβαρά τους λόγους ενός άσημου φανατικού ονόματι Hitler.
Καθώς η μια επιστολή διαδέχεται την άλλη, ένα απειλητικό βουητό αρχίζει να σκιάζει την αλληλογραφία των δύο φίλων.
Οι πολιτικές ισορροπίες αλλάζουν ξαφνικά τον Μάρτιο του 1933 και ο Eisenstein διαπιστώνει πως ο καρδιακός του φίλος, υπό την επιρροή μιας ναζιστικής ιδεολογίας που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, έχει αρχίσει να υιοθετεί τις αντιλήψεις του καινούργιου καθεστώτος.
Μήπως πρόκειται όμως για μια προσποίηση, στην οποία προβαίνει ο Martin με στόχο να ξεγελάσει τη λογοκρισία του Τρίτου Ράιχ;
Η απορία αυτή λύνεται όταν ο Max ζητάει από τον Martin να παράσχει άσυλο και προστασία στη μικρή του αδερφή, τη Griselle, ανερχόμενη ηθοποιό στη Βιέννη, η οποία βρίσκεται, μετά από τη θέσπιση των νόμων που απαγορεύουν στους Εβραίους την άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων, υπό τη διαρκή απειλή μιας σύλληψης.

Έγραψαν για το κείμενο :

« Το σύγχρονο αυτό διήγημα είναι κυριολεκτικά τέλειο. Πρόκειται για το πιο αποτελεσματικό κατηγορώ εναντίον του ναζισμού που έχει γίνει ποτέ σε έργο μυθοπλασίας. »
[« The New York Times Book Review »]

« Καθώς εξαπλώνεται η ναζιστική ιδεολογία, και μαζί της ο ενθουσιασμός του Martin γι’ αυτήν, η φιλία διαβρώνεται και η ίδια η αλληλογραφία απειλείται. Δεν μπορώ να αποκαλύψω αυτό που ακολουθεί, παρά μόνο λέγοντας ότι η ανατροπή (coup de théâtre) στην οποία προβαίνει η Taylor στο τέλος δεν είναι μόνο λαμπρή —εγγράφοντας τις ίδιες τις επιστολές μέσα στην πλοκή — αλλά φέρνει την απόδειξη, κατά μια διττή έννοια, του τρόπου με τον οποίο οι γραμμένες λέξεις μπόρεσαν να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό όπλο κατά της εξουσίας των Ναζί. »
[Anne Karpf, « The Guardian », 13 Ιουνίου 2002]

« Έργο μυθοπλασίας, [Παραλήπτης άγνωστος] αποτελείται από την αλληλογραφία που ανταλλάσσουν ανάμεσα στο 1932 και το 1934 δύο φίλοι, συνέταιροι σε μια γκαλερί έργων τέχνης του San Francisco : ο Max Eisenstein, Εβραίος του οποίου η αδερφή προσπαθεί να κάνει καριέρα ως ηθοποιός στη Βιέννη και ο Martin Schulse, γερμανικής καταγωγής, που επιλέγει να επιστρέψει στο Μόναχο της Γερμανίας. Φαίνεται πως η συγγραφέας εμπνεύστηκε την αρχική ιδέα του διηγήματος από κάποιες αυθεντικές επιστολές. Το διήγημα γνώρισε από τη δημοσίευση του στο «Story Magazine» εξαιρετική επιτυχία. Το «Reader’s Digest» το αναδημοσίευσε υπό μια συμπυκνωμένη μορφή. Έγινε από τότε ένα είδος ανεξακρίβωτου λογοτεχνικού ιπτάμενου αντικείμενου, ένα είδος κρυφού αριστουργήματος. »
[Frédéric Vitoux « Le Nouvel Observateur »]

« Το καθαρό και αιχμηρό του ύφος, από το οποίο αναδύεται μια κρυμμένη τρυφερότητα, δίνει σ’ αυτό το προφητικό κείμενο μια δαιμονική δύναμη. Τελειώνοντας την ανάγνωσή του, μία μόνο επιθυμία διακατέχει τον αναγνώστη : να μοιραστεί την ανακάλυψη αυτή με άλλους. Με όλους. Γρήγορα. »
[Martine Laval, « Télérama »]

Βιογραφικά των συντελεστών

Νάντια Φώσκολου

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Columbia, όπου έκανε τριετές επαγγελματικό μεταπτυχιακό στη Σκηνοθεσία Θεάτρου με υποτροφία του Κληροδοτήματος Μινωτή και του Ιδρύματος Fulbright. Είναι αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου (DEA) Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής ‘Florent’ (Παρίσι).
Τον Αύγουστο του 2013 σκηνοθέτησε το έργο Peninsula του Nathan Wright στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Fringe της Νέας Υόρκης. Η παράσταση τιμήθηκε με το βραβείο Παράστασης Συνόλου (Outstanding Ensemble) και επελέγη για τα Fringe Encores: peninsulatheplay.com
Το 2013, παρουσίασε την παράσταση Καλοκαίρι στα Σώματα με τη Γιασεμί Κηλαηδόνη (κείμενα Σωτήρη Δημητρίου) στο Θέατρο Μεταξουργείο (επαναλήφθηκε τη σαιζόν 2013-14), ενώ την άνοιξη του 2013 είχε σκηνοθετήσει το Lake Full of Iron; Sky Full of Hope, πάλι του Nathan Wright, στο Manhattan Repertory Theatre της Νέας Υόρκης. Το 2011 σκηνοθέτησε το Ρωμαίος και Ιουλιέττα στο Θέατρο Θησείον (συνεχίστηκε το 2012-13 για δεύτερη χρονιά). Το 2008, σκηνοθέτησε σε sold-out πρεμιέρα στο Baryshnikov Arts Center το Opus D’Amour της Anna Forsythe.
Στη Νέα Υόρκη έχει επίσης σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Ψύλλοι στ’Αυτιά του Φεντώ, Οι Καλύτερες Προθέσεις του Μπέργκμαν, Protest του Χάβελ, Τρεις Αδελφές του Τσέχωφ, καθώς και τα σύγχρονα έργα After της Erin Browne, Naked Fish και Mission του Nathan Wright.
Στην Αθήνα: Πώς ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου του Αλαίν Ντε Μποττόν (Άδειος Χώρος – Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου), Ταξίδι στις Κάτω Χώρες του Ζαν-Λυκ Λαγκάρς (Ομάδα Κινηματο-θέατρον), το αφήγημα του Βενεντίκτ Εροφέεφ «Μόσχα-Πετουσκί» σε θεατρική διασκευή με τίτλο Black Russian (Θέατρο Μεταξουργείο), και το έργο Γείτονας του Μάριους Ιβασκεβίσιους σε μορφή αναλογίου για το Εθνικό Θέατρο.
Έχει εργαστεί ως συντονίστρια χώρων στον καλλιτεχνικό οργανισμό ‘chashama’ της Νέας Υόρκης, ως ερευνήτρια στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί», και ως βοηθός σκηνοθέτη του Γιάννη Χουβαρδά (Ιδιωτικές Ζωές του Νόελ Κάουαρντ, Αμόρε – Θέατρο του Νότου). Μεταφράζει για το θέατρο από τα αγγλικά και τα γαλλικά. Φωτογραφίες παραστάσεων: www.flickr.com

Μικαέλα Λιακατά

Γεννήθηκε στην Αθήνα τo 1982. Δουλεύει ως σκηνογράφος και video designer σε παραστάσεις θεάτρου, χορού και ταινίες μικρού μήκους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αποφοίτησε με άριστα από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, το Μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ “Χώρος-Σχεδιασμός-Πολιτισμός” και από το πρόγραμμα Master of Fine Arts, Design for Stage and Film, Tisch School of the Arts, NYU, της Νέας Υόρκης. Είναι υπότροφος των Ιδρυμάτων Αλέξανδρος Ωνάσης, Fulbright και Αττική Παράδοση. Έχει δουλέψει ως βοηθός video designer δίπλα στον video artist Tal Yarden στις παραστάσεις όπερας (σε σκην. Ivo Van Hove) Der Schatzgräber, του Franz Schreker, DeNederlandse Opera – Άμστερνταμ (2012), Macbeth του Guiseppe Verdi, Όπερα της Lyon (2012), La Clemenza di Tito, του W.A. Mozart, La Monnaie – Βρυξέλλες (2013), Brokeback Mountain, του Charles Wuorinen, Theatro Real, Μαδρίτη (2014). Έχει επίσης δουλέψει δίπλα στον Tal Yarden για τη συναυλία της παγκόσμιας οργάνωσης UNAids στο Kennedy Center, Washington DC. (2012). Στη Νέα Υόρκη σχεδίασε σκηνικά για τις παραστάσεις: Camino Real, του Tennessee Williams, σκηνοθεσία Shana Cooper (2012), Major Barbara του G.B. Shaw, σκηνοθεσία Janet Zarish (2011), Hypochondria του Kyle Jarrow, σκηνοθεσία Jimmy Maize (2011), την ταινία μικρού μήκους Yield, σκηνοθεσία Nelson Eusebio (2012), καθώς και δύο παραστάσεις χορού, σε χορογραφίες των Jenny Rocha (Rocha Dance Company) και Michael Laskaris-Claire Westby-Samuel Swanton (2010 και 2011). Στην Ελλάδα, έχει συνεργαστεί με τη θεατρική εταιρεία “Πόλις” και έχει σχεδιάσει video animation για την παράσταση O Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας, της Jane Taylor, σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου, θέατρο Απόλλων, Σύρος, (2009). Έχει σχεδιάσει σκηνικά για την ταινία μικρού μήκους “Συντήρηση”, σε σκηνοθεσία Ιφιγένειας Δημητρίου, Νύχτες Πρεμιέρας (2013) Έχει κερδίσει πρώτο βραβείο σε έναν πανελλήνιο επαγγελματικό και έναν πανελλήνιο φοιτητικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. www.mikaelaliakata.com

Δημήτρης Αγαρτζίδης

Γεννήθηκε στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Γιώργου Κιμούλη “Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας”και στο Εργαστήρι Φωνητικής Τέχνης του Σπύρου Σακκά. Διδάσκει υποκριτική και φωνητική- αναπνευστική αγωγή. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις: “Περσινή αρραβωνιαστικιά” της Ζυράννας Ζατέλη, “Τρεις αδελφές à Moscou, στη Μόσχα, to Moscow, nach Moskau!”, βασισμένη στο έργο του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ και “Παγκόσμια ιστορία της αϋπνίας” πάνω σε κείμενα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Έχει συνεργαστεί, στο Εθνικό και στο ελεύθερο θέατρο, με σκηνοθέτες όπως ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Σωτήρης Χατζάκης, η Άντζελα Μπρούσκου, ο Γιάννης Λεοντάρης, η Ιώ Βουλγαράκη, ο Αντώνης Καλογρίδης, ο Κοσμάς Φοντούκης, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Γιώργος Κιμούλης κ.α. σε έργα Ευριπίδη, Σοφοκλή, Τσέχωφ, Σαίξπηρ, Πούσκιν, Καζαντζάκη, Τ. Ουίλιαμς, Μαριβό, Πετρουσέφσκαγια, Σιμελπφένιχ κ.α. Στον κινηματογράφο έπαιξε στην ταινία του Δημήτρη Αθανίτη «Τρεις μέρες ευτυχίας» και στην τηλεόραση στη σειρά «Μίλα μου βρώμικα» της Μυρτώς Κοντοβά. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Elephas tiliensis.

Αλμπέρτο Φάις

Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στο θέατρο έχει λάβει μέρος στις παραστάσεις :
Οι Δαιμονισμένοι, Μελίνα-όπου και να ταξιδέψω, Θησέας και Αριάδνη, Η μέλισσα, Οιδίπους Τύραννος, Άμλετ, Ιππείς, Κατά φαντασίαν ασθενής, Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας, Πέρσες, Ξενοδοχείον ο Παράδεισος, Πολύ κακό και τίποτα, Όρνιθες, Οιδίπους – ΑντιΟιδίπους, Γυάλινος Κόσμος, Ο κύκλος με την κιμωλία, Το ημέρωμα της στρίγγλας, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Μιζερέρε, Νεφέλες, Φοιτηταί. Έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Σ. Σπυράτου, Α. Ρεβή, Τσ. Γκραουζίνις, Β. Νικολαϊδη, Γ. Μπέζο, Α. Ρήγα, Κ. Ρήγο, Δ. Λιγνάδη, Θ. Μουμουλίδη, Ν. Μπράντιτς, Κ. Τσιάνο, Γ. Ιορδανίδη, Σ. Τσακίρη.
Έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές Ονειροπαγίδα, Αν μ’αγαπάς, Ήρθε κι έδεσε, Η αδερφή της αδερφής της αδερφής μου, Τα χαϊδεμένα παιδιά, Γοργόνες, Ευτυχισμένοι μαζί, Τα μαχαιρώματα, Το κόκκινο δωμάτιο και στο ντοκιμαντέρ Σπύρος Λούης του Γ. Σμαραγδή.

__________________________________

Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου εκπροσωπούνται από την εταιρεία / Agent : Macnaughton Lord Representation, 44 South Molton Street, London W1K 5RT

__________________________________

theatre / performance art / poetry / installation / readings / documentary / creative writing / music

Πολυχώρος Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, 11361, Κυψέλη, Αθήνα

Τ: (00 30) 213 00 40 496 || Mobile: (00 30) 69.45.34.84.45

Email: info@polychorosket.gr
Site: http://polychorosket.gr/
Facebook: https://www.facebook.com/kentron.el
Twitter: https://twitter.com/TVControlCenter
Flickr: http://www.flickr.com/photos/79921428@N03/sets
YouTube: http://www.youtube.com/channel/UC0rOD1_SgjuNrkNmx59_sMg?feature=mhee
Vimeo: https://vimeo.com/user16922222/videos
Teaser: http://www.youtube.com/watch?v=74G9Da77Vxo
__________________________________

Πρόσβαση στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων: λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 || τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 || τρόλεϊ (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 || ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια).
Χάρτης GoogleMaps:
https://plus.google.com/115399163603766834337/about?gl=fr&hl=en

Πηγή: facebook.com

Η απάντηση του “Ιανού” κι ένα σχόλιο

Από τον “Ιανό” λάβαμε και δημοσιεύουμε την εξής απάντηση στη διαμαρτυρία μας για τη διάθεση συγκεκριμένου βιβλίου του Κ. Πλεύρη στο κατάστημα της Αριστοτέλους.

Κύριε Κράββαρη καλησπέρα σας.

Eκ μέρους του ΙΑΝΟΥ, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω, για την ενημέρωση σχετικά με την ανάρτηση στο blog σας,  την οποία όπως βλέπω υπογράφετε και ο ίδιος.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, βρέθηκε από λάθος στο συγκεκριμένο σημείο και θα μετακινηθεί σε άλλο ράφι του βιβλιοπωλείου της Αριστοτέλους.

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι ο ΙΑΝΟS δεν θα αναλάμβανε ποτέ την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου, αντιθέτως έχει εκδώσει στο παρελθόν βιβλία όπως:

50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ … ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΒΡΑΙΑΣ της Έρικας Κούνιο-Αμαρίλιο, 2006 http://www.ianos.gr/50-xronia-meta-81878.html

ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΛΟΪΣ ΜΠΡΟΥΝΕΡ Ο δήμιος των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης του Σπύρου Κουζινόπουλου, 2005 http://www.ianos.gr/ipothesi-alois-mprouner.html

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ του Ανδρέα Λ.Σεφιχά  http://www.ianos.gr/anamniseis-mias-zois-kai-enos-kosmou.html

Ως βιβλιοπωλείο όμως, δεν ασκούμε και δεν είναι στις προθέσεις μας να ασκήσουμε οποιουδήποτε τύπου λογοκρισία στα προς πώληση βιβλία.

Σχετικά, με το σημείωμα-βιογραφικό του συγγραφέα, σας γνωρίζω ότι δεν αποτελούν άποψη ή θέση του ΙΑΝΟΥ για τον συγγραφέα. Αναπαράγουμε πάντα αυτολεξεί τα κείμενα που στέλνουν οι εκδότες με την κυκλοφορία ενός βιβλίου, εφόσον δεν προσβάλουν κατά οποιονδήποτε τρόπο την κοινή γνώμη.

Παραμένουμε στην διάθεσή σας για οποιαδήποτε άλλη διευκρίνιση και πληροφορία.

Με εκτίμηση

για τον ΙΑΝΟ,

Άννα Θεοδόση

Διεύθυνση Επικοινωνίας

Σχόλιο του ιστολογίου: Η μετακίνηση ενός ναζιστικού βιβλίου από το συγκεκριμένο ράφι είναι μια μίνιμουμ κίνηση εκ μέρους του «Ιανού» η οποία, όμως, δε μας ικανοποιεί απόλυτα. Επειδή ακριβώς ο «Ιανός» ως εκδοτικός οίκος έχει δείξει ευαισθησία στο θέμα του Ολοκαυτώματος, θα μπορούσε να δώσει το καλό παράδειγμα και εντός του βιβλιοπωλείου του, αποσύροντας συμβολικά τον ναζιστικό λίβελλο του Πλεύρη, αλλά και κάθε συνωμοσιολογικό βιβλίο που συνετέλεσε στο Ολοκαύτωμα, όπως «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Ας μη ξεχνάμε ότι ο «Ιανός» δραστηριοποιείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη, της οποίας η πολυπληθής Εβραϊκή Κοινότητα κυριολεκτικά ξεκληρίστηκε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι ένα τελευταίο σχόλιο για τα βιογραφικά των συγγραφέων: Θεωρούμε ότι στην περίπτωση του Πλεύρη ο «Ιανός» αλλά και κάθε ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο δεν έχει το δικαίωμα στην ουδετερότητα, διότι τα πομπώδη λόγια του συγκεκριμένου συγγραφέα περί «επιστημονικών απόψεων» είναι κατάφωρα ψέματα. Όπως κάθε επιχείρηση, έτσι κι ένα βιβλιοπωλείο διέπεται από ηθικούς κανόνες και οφείλει να ενημερώνει τους πελάτες του για τέτοιου είδους θέματα. Ας μη τα ισοπεδώνουμε όλα στο όνομα της ουδετερότητας και της μη άσκησης λογοκρισίας. Ξανασκεφτείτε το και μάλιστα άμεσα.

Δημήτρης Κράββαρης

Ενημέρωση, 10.04.2014: Ο «Ιανός» αφαίρεσε από την ιστοσελίδα του το αυτοβιογραφικό σημείωμα του Πλεύρη, στο οποίο τα βιβλία του κρίνονται ως «αυστηρώς επιστημονικά».

Ο Πλεύρης στον “Ιανό” (διαμαρτυρία)

Διαμαρτυρία

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα, στυγνού δολοφόνου της 17Ν, ο Αριστείδης Χατζής επισήμανε οκτώ βασικές αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, σε ανάρτηση που έκανε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook, στις 12 Μαρτίου. Υπενθυμίζουμε τις τρεις πρώτες:

«1. όποια/ος θέλει μπορεί να δημοσιεύσει ό,τι θέλει εφόσον της/του ανήκει πνευματικά

2. ακόμα κι ένας στυγνός δολοφόνος έχει το δικαίωμα να γράψει και να δημοσιεύσει κείμενα όπου θα περιγράφει τα εγκλήματά του

3. μία/ένας εκδότρια/της έχει δικαίωμα να εκδώσει το βιβλίο του δολοφόνου και να το διανείμει σε όσα βιβλιοπωλεία θέλουν να το πουλήσουν […]»

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης δεν είναι δολοφόνος, το 2006 εξέδωσε ωστόσο ένα ογκώδες βιβλίο με τον τίτλο «Εβραίοι, όλη η αλήθεια», στο οποίο επαναφέρει με επιμονή τον γενοκτονικό αντισημιτισμό των ναζί. Παραθέτουμε τρεις μόνο φράσεις από το βιβλίο, ώστε να φανεί ευκρινέστερα ο νοσηρός χαρακτήρας του συγκεκριμένου πονήματος:

«Ξυπνήστε, οι επίβουλοι Εβραίοι σκάπτουν τον τάφον των Εθνών. Ξυπνήστε και ρίξατέ τους μέσα, διότι τους αξίζει».

«Φταίει ο πολιτισμένος κόσμος που ανέχεται τα διεθνή παράσιτα που λέγονται Ιουδαίοι… φθάνει η ώρα των αντιποίνων…».

«Διότι Εβραίος (στο θρήσκευμα) και άνθρωπος είναι έννοιαι αντιφατικαί, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλην». (Πηγή: http://www.antinazi.gr/articles/dikiplevri/ad_pantaz.htm)

Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ενημερωμένα ελληνικά βιβλιοπωλεία, ο «Ιανός», επέλεξε να διαθέσει αυτό το ναζιστικό βιβλίο στο κεντρικό του κατάστημα (Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη) και μάλιστα στο ράφι που έχει αφιερώσει «στους Εβραίους»! Ένα βιβλίο, δηλαδή, που προτρέπει στην επανάληψη της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης («Καλώς κάνουν και διατηρούν το στρατόπεδον [το Άουσβιτς] εις καλήν κατάστασιν, διότι ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον») διατίθεται στο υπόγειο του «Ιανού» μαζί με μαρτυρίες Εβραίων συμπολιτών μας για το Ολοκαύτωμα ή με τη «Διάσωση» της Καρίνας Λάμψα και του Ιακώβ Σιμπή (Αθήνα 2012)! Ο τρόπος με τον οποίο διατίθεται αυτό το βίαια αντιεβραϊκό πόνημα αποτελεί ασφαλώς προσβολή όχι μόνο για τους Έλληνες Εβραίους αλλά και για κάθε δημοκράτη πολίτη.

Απευθύνουμε λοιπόν έκκληση στον «Ιανό» είτε να αποσύρει τον κατάπτυστο λίβελλο από τα ράφια του είτε να μετακινήσει το εν λόγω βιβλίο σε άλλο ράφι, προσθέτοντας μάλιστα, ει δυνατόν, προειδοποιητικό σημείωμα για τους αναγνώστες. Ενδιάμεση λύση, για εμάς, δεν υπάρχει! Μπορεί, τέλος, να μας εξηγήσει ο «Ιανός» για ποιο λόγο παραθέτει άκριτα στο ηλεκτρονικό του βιβλιοπωλείο σημείωμα του ίδιου του Πλεύρη, σύμφωνα με το οποίο το έργο του είναι «αυστηρώς επιστημονικόν»;

Angela María Arbeláez, Δημήτρης Κράββαρης, Παναγιώτης Κράββαρης

Απρίλιος του 2014