Παρουσίαση του 4ου τεύχους του περιοδικού «Άνθρωπος»

Πραγματοποιήθηκε χθες η διαδικτυακή παρουσίαση του 4ου τεύχους του αξιόλογου περιοδικού «Άνθρωπος» (διευθυντής: Μιχάλης Πάγκαλος). Στην παρουσίαση συμμετείχε και ο υπεύθυνος του παρόντος ιστολογίου μιλώντας για τη διαχρονία της αντισημιτικής βίας στη Γερμανία και την Ελλάδα. Στο ακόλουθο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την εκδήλωση.

Τι χάθηκε και τι σώζεται μετά το Άουσβιτς

Στις 19 Απριλίου του 2019 πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος μία σημαντική εκδήλωση για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Πρίμο Λέβι, με ομιλητές τους Σταύρο Ζουμπουλάκη και Θανάση Γιαλκέτση. Με αφορμή την έκδοση των ομιλιών τους σε βιβλίο, ο Μιχάλης Πάγκαλος, διευθυντής του περιοδικού Άνθρωπος, γράφει στο Βιβλιοδρόμιο των Νέων (28-29 Αυγούστου 2021) για την αξία της μαρτυρίας του Λέβι. Αναδημοσιεύουμε παρακάτω το άρθρο του με την άδειά του.

Λόγος και σώμα των στρατοπέδων στον Πρίμο Λέβι και τον Λεβινάς (απόσπασμα)

του Μιχάλη Πάγκαλου

[αρχική δημοσίευση: περιοδικό Νέα Εστία, Αφιέρωμα στον Πρίμο Λέβι (1919-1987), τχ. 1821, Απρίλιος 2009, σ. 663-706]

nea_estia_1821[…]

3. Το σώμα στο Άουσβιτς

 Από τις πρώτες σελίδες του Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, η είσοδος στο κολαστήριο του Άουσβιτς αισθητοποιείται  με το μαρτύριο της δίψας:

Το ταξίδι κράτησε είκοσι λεπτά. Το φορτηγό σταμάτησε και είδαμε μια μεγάλη πύλη και πάνω της μια επιγραφή ζωηρά φωτισμένη (…): ARBEIT MACHT FREI, η εργασία απελευθερώνει. Κατεβήκαμε και μας οδήγησαν σ’ έναν μεγάλο, γυμνό θάλαμο, ελαφρά θερμασμένο. Πώς διψάμε! Ο αδύναμός ήχος του νερού στα καλοριφέρ μας αγριεύει. Εδώ και τέσσερις μέρες δεν ήπιαμε καθόλου νερό. Κι όμως υπάρχει μια βρύση: μια ταμπέλα πάνω της γράφει ότι απαγορεύεται να πιεις γιατί το νερό είναι μολυσμένο. Ανοησίες, είναι φανερό ότι μας κοροϊδεύουν, «αυτοί» ξέρουν ότι πεθαίνουμε από τη δίψα, μας βάζουν σ’ ένα δωμάτιο με βρύση και Wassertrinken verboten.[1] Εγώ πίνω και παρακινώ τους συντρόφους μου να πιουν κι αυτοί∙ αλλά το φτύνω αμέσως, το νερό είναι χλιαρό και γλυφό και μυρίζει έλος.[2]

Ο Λέβι δεν εμφορείται από την οίηση των ιδεαλιστών∙ η ανθρωπινότητα του ανθρώπου δεν ελλοχεύει στις συνάψεις του «καθαρού λόγου» με την «καθαρή βούληση». Η επιθυμία και η ανάγκη στον άνθρωπο είναι σωματικές, τα βασανιστήρια είναι σωματικά, όπως και η έκφραση και η σκέψη που εκφράζονται μέσα απ’ το σώμα. Υποβάλλοντας τους κρατουμένους στα ανελέητα βασανιστήρια της πείνας, της δίψας της ορθοστασίας και του ξύλου, οι ναζιστές τους οδηγούν, ήδη, πριν τον θάλαμο αερίων, στην πνευματική και ηθική απονέκρωση. Τα σωματικά βασανιστήρια, έλεγε ο Λεβινάς, πλήττουν την υποτιθέμενα «άτρωτη» βούληση του ιδεαλισμού στην ίδια την καρδιά του δι’ εαυτόν της. Ο Λέβι μιλά για την κόλαση των βασανιστηρίων:

Αυτή είναι η κόλαση. Στις μέρες μας, η κόλαση πρέπει να είναι αυτό, ένας άδειος θάλαμος, εμείς κατάκοποι να στεκόμαστε όρθιοι, με μια βρύση που στάζει και να μην μπορείς να πιεις, να περιμένουμε κάτι, σίγουρα τρομερό, και να μη συμβαίνει τίποτα, και οι ώρες να περνούν και να μη συμβαίνει τίποτα. Πώς να σκεφτούμε; Δεν μπορούμε πια να σκεφτούμε, είμαστε σχεδόν νεκροί. Κάποιος κάθεται στο πάτωμα. Ο χρόνος περνά, σταγόνα, σταγόνα.[3]

Οι μέθοδοι θανάτωσης του σώματος κλιμακώνονται σε μια ευρύτατη γκάμα που αρχίζει από την πείνα και τη δίψα για να συμπεριλάβει την πολύωρη ορθοστασία και το ξύλο, τις μολυσματικές αρρώστιες (τύφος, διεφθερίτιδα) και, τέλος, τις μαζικές δολοφονίες και τη μαζική εξόντωση στους θαλάμους αερίων. Το χειμαζόμενο σώμα των στρατοπέδων δεν είναι το άτρωτο σώμα της δυτικής φιλοσοφίας, που από τον Πλάτωνα ως τον Χούσσερλ γνωρίζει να «υπερίπταται» του θανάτου εμβαπτιζόμενο διαμέσου της «αθάνατης ψυχής» στην καθολικότητα  των ιδεών και του λόγου. Η «ψυχή», για τον Πρίμο Λέβι, δεν είναι αθάνατος λόγος αλλά τρωτό σώμα.

Γνωρίζουμε ότι η Φαινομενολογία της αντίληψης [1945] του Merleau-Ponty  και το Ολότητα και Άπειρο [1961] του Λεβινάς είναι τα δύο μεγάλα βιβλία στα οποία επιχειρείται η διατύπωση μιας φαινομενολογικής σκέψης εναντίον της καρτεσιανής αντικειμενοποίησης του σώματος. Ο Merleau-Ponty αναζητά έναν τρίτο τρόπο ύπαρξης –ούτε πράγμα, ούτε συνείδηση– που θα ήταν ο «αμφίπλευρος» τρόπος ύπαρξης του «δικού μου» σώματος[4] και μιλά για την αδυνατότητα να θέσουμε το σώμα σε απόσταση, ώστε να αποστασιοποιηθούμε απ’ αυτό και τα πάθη του. Το σώμα δεν είναι ούτε υποκείμενο ούτε αντικείμενο αλλά αυτό που «αγγίζει και αγγίζεται», «βλέπει και βλέπεται», και, τελικά, δίδεται μέσα από το φαινόμενο της «σάρκας» [chair]. Το σώμα «δηλοί πρόθεση» και «φανερώνει εσωτερικότητα». Πρόκειται, όμως, για μια εσωτερικότητα σχεδίου, δηλαδή ελευθερίας. Εναντίον της μακραίωνης δυτικής παράδοσης του αναστοχασμού (réflexion) που μας δίνει «το σώμα ως ιδέα» και όχι την «εμπειρία» η την «πραγματικότητα» του σώματος, o Merleau-Ponty επανέρχεται, ακριβώς, στην «εμπειρία του ιδίου σώματος» και, επηρεασμένος από τον Χάιντεγκερ, στο σώμα ως όχημα του «είναι στον κόσμο». Το σώμα είναι, τελικά, στον Merleau-Ponty ο φορέας «των διαθέσεων και των δυνατοτήτων που καθιστούν δυνατές τις προθέσεις και τα προσωπικά σχέδια του καθενός»[5].

levinas_autrement Ούτε αντικείμενο αλλά ούτε σχέδιο, θα αντιτάξει με σθένος ο Εβραίος Λεβινάς, ερχόμενος να αντιπαρατεθεί όχι μόνο με τη φαινομενολογία, αλλά με όλη εκείνη τη στωικό-χριστιανική παράδοση της ελευθερίας που παραγνώρισε και περιθωριοποίησε τη βιβλική σκέψη. Η ελευθερία δεν μπορεί να συνίσταται σε μια ατάραχη ενατένιση του σύμπαντος, εναρμονισμένη με την αταραξία του στωικού. Η βιβλική σκέψη είναι εγγενώς πολιτική: η ελευθερία, υποστηρίζει ο Λεβινάς, δεν ευοδώνεται παρά ως οικονομική ισότητα και πολιτική δικαιοσύνη και ως ένα υποφέρειν-για-τους-άλλους της ευθύνης που, μέσα στην ιστορία, γράφεται πάνω στους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς προκειμένου να τους νοηματοδοτήσει και να τους αναπροσανατολίσει προς το αγαθό. Ο Λεβινάς καταδεικνύει στον χριστιανισμό τα επιχωματωμένα βιβλικά του θεμέλια. Ομοίως, ο Λεβινάς ενοφθάλμισε στη γαλλική φαινομενολογία έννοιες που υπερβαίνουν κατά πολύ τη δική της πνευματικότητα και τα δικά της όρια, όπως, αίφνης, η έννοια της τρωτότητας και της παθητικότητας ψυχής και σώματος. Σε ρητή αντίθεση με τους άλλους δύο μεγάλους Γάλλους φιλοσόφους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς –τον Σαρτρ και τον Μερλώ-Ποντύ– η «υποκειμενικότητα του υποκειμένου» δεν δίνεται, για τον Λεβινάς, μέσα στην πρόθεση και το σχέδιο, αλλά, ακριβώς, μέσα στην εντολή[6] που, ηχώ και κρυστάλλωμα ενός ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού στους αντίποδες του ναζισμού, με προσαρτά ως ανοιχτή και αιμάσσουσα πληγή στους άλλους:

Η υποκειμενικότητα του υποκειμένου είναι η τρωτότητά του, η έκθεση στα παθήματα, αισθητικότητα, παθητικότητα πιο παθητική από κάθε παθητικότητα[7].

Το «είμαι δεμένος με τους άλλους, πριν δεθώ με το σώμα μου» του Λεβινάς, δηλαδή η εντολή, διαυγάζει την εσωτερικότητα του σώματος κατά την ίδια λογική με την οποία, όταν ο Αυγουστίνος έλεγε για το Θεό ότι, interior intimo meo et superior sumo meo, διεύγαζε την εσωτερικότητα της ψυχής[8]. Ο πεζογράφος Λέβι θα εστιάσει στο τρωτό σώμα αναδεικνύοντας τόσο το συνολικό σχέδιο της γενοκτονίας όσο και τον πολιτισμό που το γέννησε και το πραγματοποίησε στις βιομηχανίες του θανάτου. Αυτό κάνει, παραδείγματος χάριν, μιλώντας μας για τα ξύλινα χοντροπάπουτσα που φορούσαν οι κρατούμενοι. Αν νομίζει κανείς, λέει, ότι τα παπούτσια στο Λάγκερ είναι ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας, απατάται οικτρά:

ο θάνατος για τους κρατουμένους ξεκινά από τα παπούτσια: για τους περισσότερους από εμάς είναι ένα αληθινό βασανιστήριο, γιατί μετά από λίγες ώρες βάδισμα, σου προκαλούν οδυνηρές πληγές που μοιραία μολύνονται. Στο εξής θα είσαι αναγκασμένος να περπατάς σαν να έχεις μια μπάλα δεμένη στο πόδι (έτσι εξηγείται και το παράξενο βάδισμα της στρατιάς των φαντασμάτων που επιστρέφουν κάθε βράδυ σε παράταξη)˙ παντού θα φτάνεις τελευταίος και παντού θ’ αμείβεσαι με κλωτσιές, αν σε κυνηγάνε δεν θα μπορείς να ξεφύγεις˙ τα πόδια πρήζονται και η τριβή με το ξύλο των παπουτσιών γίνεται ανυπόφορη. Η μόνη λύση είναι το αναρρωτήριο˙ αλλά το να μπεις στο αναρρωτήριο με τη διάγνωση «dicke Füsse» (πρησμένα πόδια) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, γιατί όλοι ξέρουν (και πρώτοι απ’ όλους οι Ες Ες) ότι η αρρώστια αυτή εδώ δεν θεραπεύεται[9].

Η πεζογραφία της ανοιχτής πληγής δίδεται από τον ρεαλισμό του ενδεούς, πεινασμένου, άρρωστου και, τελικά, νεκρού σώματος. Το ναζιστικό μίσος εκφράστηκε με ιδιαίτερη σφοδρότητα και μανία εναντίον όχι μόνο των ζωντανών αλλά και των νεκρών! Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, οι ναζί επιχείρησαν τη βιομηχανική καύση των πτωμάτων στα κρεματόρια με φρενήρεις ρυθμούς[10]! Απόλυτη εκμηδένιση, εξαφάνιση κάθε ίχνους του άλλου ανθρώπου, βιομηχανικός θάνατος χωρίς κηδεία και μνημόσυνο ! Ο ναζιστικός πολιτισμός του Είναι ως «δύναμης που ρέει», συνόψισε όλη τη φονική πλευρά του δυτικού πολιτισμού: κατάργησε τη δημοκρατία και μετάτρεψε το κράτος σε φονικό Μολώχ. Λάτρεψε την ιδεολογία και τις πρακτικές του απόλυτου, του «ολοκληρωτικού» πολέμου. Οργάνωσε βιομηχανικά τη βία και το μαζικό θάνατο. Προπαγάνδισε και εξαπέλυσε τον πιο άγριο αντισημιτισμό από καταβολής κόσμου. Έφτασε τέλος να μεταχειριστεί με την πιο βάρβαρη μεταχείριση το ίδιο ανθρώπινο σώμα, και μάλιστα το νεκρό σώμα, αυτό που «κάθε πολιτισμός, από την προϊστορική ακόμα εποχή», λέει ο  Πρίμο Λέβι περιέβαλλε, ανέκαθεν, «με σεβασμό, τιμές και φόβο»:

Η μεταχείριση που επιφυλασσόταν στο λείψανο των νεκρών στα Λάγκερ ήθελε να διακηρύξει πως δεν επρόκειτο για ανθρώπινο λείψανο, αλλά για ακατέργαστη ύλη, χωρίς αξία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, ύλη μόνο για κάποια βιομηχανική χρήση. Ξυπνούν φρικίαση και τρόμο μετά από δεκαετίες, τα εκθέματα του μουσείου του Άουσβιτς, οι τόνοι σε σωρούς, των κομμένων μαλλιών των γυναικών πριν μπουν στους θαλάμους αερίων ή στο Λάγκερ: έχουν ξεθωριάσει και φθαρεί από το χρόνο αλλά δεν έπαψαν να ψιθυρίζουν στον επισκέπτη τη βουβή κατηγορία[11].

Ο δυτικός πολιτισμός, όπως επισημαίνει  ο Philippe Nemo[12], είναι ο πολιτισμός που ενσάρκωσε ουδιώδεις πτυχές της Αθήνας, της Ρώμης και της Ιερουσαλήμ. Ο ίδιος πολιτισμός, ωστόσο, παραμένει επίσης, ανεξάλειπτα, ο πολιτισμός των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, του Άουσβιτς και της Χιροσίμα. Με τη φονική αυτή πλευρά του δυτικού λόγου θα πρέπει να αντιμετρηθούμε, να την αναλύσουμε και να κατανοήσουμε τις αιτίες της και τις ιστορικο-πολιτικές συνθήκες ανάδυσής της. Στην πεζογραφία του Πρίμο Λέβι ο λόγος του νεκρού σώματος αποκαθηλώνει την ενδημική οίηση του δυτικού λόγου ως πρωτείου της οντολογίας εις βάρος της ηθικής. Ας μετρηθούν οι στιγμές που στη μη-ιουδαιοχριστιανική σκέψη, στο δυτικό  «οντολογισμό», δηλαδή, από τον Παρμενίδη ως τον Χάιντεγκερ, το τρωτό σώμα μπόρεσε να αποτέλεσε αφετηρία και εφαλτήριο για τη σκέψη. Είναι ελάχιστες τον αριθμό και ωχριούν μπροστά στα μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα.

Οι εικόνες του μεταπολεμικού κόσμου με τα ξυπόλυτα παιδιά και τους εξαθλιωμένους εργάτες, όσους γύρισαν ζωντανοί από το μέτωπο, δεν έγιναν ποτέ, για παράδειγμα, το θέμα της αγέρωχης φιλοσοφίας του Μ. Χάιντεγκερ. Ο Χάιντεγκερ δεν ασχολήθηκε ποτέ με κοινούς θνητούς, αλλά μόνο με την Κοσμο-Ιστορία, εφόσον η σκέψη του Είναι που ξεγεννά την Ιστορία ως μοίρα ίσταται υπεράνω της κοινής μοίρας των εύθραυστων όντων[13]. Το ανθρωποσφαγείο του πολέμου δεν έγινε ποτέ θέμα του. Το πολιτικό κρίνειν αντικαθίσταται στον Χάιντεγκερ από την «κρίση της Ιστορίας». Στη μεταφυσική και την αισθητική του αρεσκόταν να αναπλάθει τους αρχαϊκούς γερμανικούς μύθους περί αυτοχθονίας. Σύμφωνα με το «βαθύ» γερμανικό αισθητισμό του Χάιντεγκερ, τα παπούτσια του Βαν Γκογκ, σημαίνουν, για παράδειγμα, το μόχθο του αγρότη που αυλακώνει τη μητέρα–γη, και όχι τον μόχθο του πληβείου και του ακτήμονα –ακόμη και ο ιδρώτας του αγρότη θα γίνει αισθητική, στη σκέψη αυτή! Πρόκειται για όλο αυτό τον άρρωστο αισθητισμό του αγρού και της «χαραγμένης μοναξιάς του μονοπατιού» υπό τη σκέπη των αρχαϊκών θεών χωρίς πρόσωπο. Ο Χάιντεγκερ ύμνησε τον «κόσμο του χωριάτη»[14] και προσκύνησε, όσο κανείς άλλος, τον αρχαϊσμό της μοίρας. Στον αντίποδα του Χάιντεγκερ, ο Λέβι αγάπησε τον πάσχοντα άνθρωπο. Για τον Λέβι, τα πράγματα του κόσμου τούτου και συνεπώς τα παπούτσια και τα ρούχα δεν ανήκουν στο μυθικό βασίλειο της «μητέρας-γης» και των «χθονίων θεών» αλλά στον άνθρωπο-κρατούμενο των στρατοπέδων. Τα παπούτσια και τα ρούχα ανήκουν στον όμηρο των Λάγκερ, τον κρατούμενο με τα ματωμένα πόδια, το λαό της Βίβλου, θρησκευόμενους και άθεους καθώς και στους πολιτικούς κρατούμενους και κατ’ επέκταση στον άστεγο, τον «γυμνό και τον ανυπόδητο», τον ξένο, τον φτωχό και, με την πρωταρχική έννοια, τον προλετάριο αυτού του κόσμου.

Έχει ειπωθεί ότι ο ναζισμός ήταν, επίσης, ένας αισθητισμός, μια λατρεία της τέχνης. Ο Λέβι έβλεπε ότι οι ναζιστές σέβονταν και τιμούσαν την τέχνη και την κουλτούρα πάνω από τον άνθρωπο. Στο αυτοβιογραφικό του, Τι ωραία Κυριακή! –ένα από τα πληρέστερα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον ναζισμό και τον σταλινισμό– ο συνοδοιπόρος του Λέβι, Χόρχε Σεμπρούν, διηγείται πως στο στρατόπεδο που ήταν έγκλειστος οι Γερμανοί είχαν αποψιλώσει όλα τα δέντρα του λόφου που βρισκόταν εκεί, εκτός από μια βελανιδιά, γιατί σ’ αυτήν είχε χαράξει τα αρχικά του ο Γκαίτε[15]! Ναζιστική λατρεία της τέχνης! Όπως έχει δείξει ο Lacoue-Labarthe, ο ναζισμός μπορεί, πράγματι, να περιγραφεί ως «εθνικο-αισθητισμός»[16]. Νομίζω πως, δικαίως, τόσο ο Lacoue-Labarthe όσο και ο Agamben προσέφυγαν στον Χάιντεγκερ, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν την ιδιαιτερότητα του ναζισμού. Στον Homo sacer ο Agamben, συνδέει την χαϊντεγκεριανή έννοια της Verfallenheit, δηλαδή την «πτώση» ή «καταπεπτωκότητα» που ιδιάζει σε όλα τα γεγονικά όντα, με την ιδιότητα της τροπής του «χαρίσματος» [Hingabe] της κατάστασης αυτών των όντων σε «καθήκον» [Aufgabe].[17] Οι μάζες των εργαζομένων και των ανέργων που αναλαμβάνοντας το πεπρωμένο τους υποστήριξαν τον Χίτλερ αποδεικνύουν πόσο βαθιά είχε εισχωρήσει ο Χάιντεγκερ στη μεταφυσική του ναζισμού: ο ναζισμός είναι η εν «αποφασιστικότητα» ανάληψη της μοίρας, δηλαδή κατ’ ουσίαν μια «αποφασιστική» υποδούλωση, μια συνειδητή αλλοτρίωση, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης. Αποφασίζουμε συνειδητά και με ενθουσιασμό τον εξανδραποδισμό μας!

Σωστά, ο Agamben επισημαίνει ότι η ανάληψη της «κατάστασης» δια της μετονομασίας της σε «καθήκον» συνιστά την ακύρωση «όλων των παραδοσιακών ορισμών του ανθρώπου», των κλασικών ορισμών που μπορούσαν να θέτουν αντικειμενικούς, ηθικούς φραγμούς, στο σωστό και το λάθος. Χωρίς πνευματικό ένδυμα, ο δυτικός άνθρωπος θα προσδεθεί, όπως το έβλεπε ο Λεβινάς, ήδη, από το 1934[18], στο βιολογικό εκμαγείο του, κατά Lacoue-Labarthe, τύπου της φυλής, δηλαδή το γερμανικό σώμα. Η βιολογία υφαρπάζει τη θέση της ηθικής και το «πνεύμα» ανάγεται στο μυώδες (γερμανικό) σώμα. Ο ναζισμός ήρθε να σαρώσει τα «πνευματικά ενδύματα» του δυτικού ανθρώπου, λοιδωρώντας το (μονοθεϊστικό) πνεύμα δια της γύμνιας του σώματος, δηλαδή του οχήματος της ράτσας. Ως βιολογισμός, ο ναζισμός απογύμνωσε τον άνθρωπο από τα πνευματικά του ενδύματα. Αλλά τα πνευματικά ενδύματα δεν είναι τίποτα άλλο από τις ηθικές ποιότητες και εντολές. Η διαστρέβλωση, παραχάραξη και τελικά καταστροφή της εντολής, της ηθικής μας φύσης, οδήγησε στην τερατογονία στην καρδιά της Ευρώπης και του δυτικού πολιτισμού, που αξιώνει την περιγραφή του κατεξοχήν «πολιτισμού της ελευθερίας». Ο πολιτισμός της ελευθερίας χωρίς εντολή έφτασε, όμως, να κατασκευάσει βιομηχανικά τον απόλυτο εξανδραποδισμό της ελευθερίας, τον σατανικό κόσμο των Λάγκερ:

Το βιολογικό, με την έννοια του αναπόδραστου που κομίζει, καθίσταται κάτι πολύ περισσότερο από ένα αντικείμενο της πνευματικής ζωής, γίνεται η ίδια η καρδιά της. Οι μυστηριώδεις φωνές του αίματος, οι επικλήσεις της κληρονομικότητας και του παρελθόντος των οποίων το σώμα είναι ο αινιγματικός φορέας, χάνουν τον επιτακτικό χαρακτήρα των ζητημάτων που υπόκεινται στη λύση ενός Εγώ κυριαρχικώς ελεύθερου (…) Η ουσία του ανθρώπου δεν βρίσκεται πλέον στην ελευθερία αλλά σ’ ένα είδος αλυσόδεσης[19].

Αυτή η προσάρτηση στο βιολογικό σώμα έγινε, τελικά, μέσα στο ναζισμό, προσάρτηση στην πολεμική ιδεολογία και τον πόλεμο ως μοίρα. Είναι γνωστό ότι οι θεωρητικοί του ναζισμού, αλλά και ο ίδιος ο Χίτλερ θεωρούσαν τον πόλεμο και τον φόνο του άλλου, και ιδίως του ασθενέστερου, ως την καθ’ εαυτή φύση του ανθρώπου. Στην, κατά Πολιάκοφ, «πολεμο-ζωολογία» του Χίτλερ, ο ένας άνθρωπος κατασπαράσσει και φονεύει τον συνάνθρωπό του με την ίδια ευκολία και φυσικότητα που αλληλοσπαράσσονται τα άγρια ζώα ή όπως  η «γάτα τρώει το ποντίκι»[20] – είναι γνωστό, άλλωστε, ότι οι Εβραίοι παρομοιάζονταν συστηματικά  από τους ναζί με ποντίκια, όπως, πρόσφατα, στη Ρουάντα, οι Τούτσι από τους Χούτου με κατσαρίδες. Από την πρώτη ως την ακροτελεύτια σελίδα του ο Πρίμο Λένι μας δείχνει ότι ως απόλυτη εναντίωση προς το βιβλικό «ου φονεύσεις», το «να φονεύεις» διοργανώθηκε σε γιγαντιαίο σύστημα, και σ’ ένα ιμπεριαλιστικό και αιμοσταγές κράτος, που έφτασε να αντιπροσωπεύει, μέσα στο χιτλερικό δαρβινισμό, την ίδια την «ανθρώπινη φύση» ![21]

                                                          

                                                                                   Σκλάβοι, πηγαινοερχόμαστε χιλιάδες

                                                                                    φορές στη βουβή δουλειά,

                                                                       νεκροί στην ψυχή πριν

                                                                      τον ανώνυμο θάνατο.

(Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, σ. 66)

4.  Aποπροσωποποίηση και  il y a

Ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος του στοχασμού του Λέβι θα αφιερωθεί στη μεγάλη και ανώνυμη μάζα των «Μουσουλμάνων» του στρατοπέδου, που πρωτοπαρουσιάζεται στο ένατο κεφάλαιο του Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, με τον τίτλο, «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν», και επεκτείνεται, στη συνέχεια, στο ομώνυμο, τελευταίο βιβλίο του Λέβι που κυκλοφόρησε το 1986, λίγο πριν το θάνατό του. Σε όλα αυτά τα κείμενα, είναι φανερό ότι το φαινόμενο των «Μουσουλμάνων» τον συγκλόνισε και τον άγγιξε, ιδιαιτέρως, καθώς είδε να ενσαρκώνεται σ’ αυτό, η πιο ακραία εκδοχή της βίας και της αποπροσωποποίησης των στρατοπέδων. Οι «Μουσουλμάνοι», το τελευταίο κατακάθι της πλέμπας του στρατοπέδου[22], οι Muselmäner, αυτοί που βούλιαξαν:

αυτοί που βούλιαξαν είναι η ψυχή του στρατοπέδου˙ αυτοί, η ανώνυμη μάζα, ακατάπαυστα ανανεούμενη και πάντα η ίδια, η μάζα των μη-ανθρώπων που βαδίζουν και εξαντλούνται μέσα στη σιωπή, με σβησμένη μέσα τους τη θεία φλόγα, άδειοι μέσα τους για να υποφέρουν πραγματικά. Διστάζει κανείς να τους ονομάσει ζωντανούς: διστάζει να ονομάσει θάνατο τον θάνατό τους, που δεν τον φοβούνται καν γιατί είναι πολύ κουρασμένοι ακόμη και να τον αισθανθούν. Η χωρίς πρόσωπο παρουσία τους κατακλύζει τη μνήμη μου και εάν θα μπορούσα να κλείσω σε μια εικόνα το κακό της εποχής μας, θα διάλεγα την οικεία σε μένα εικόνα: ένας άνθρωπος λιπόσαρκος, με σκυμμένο κεφάλι και κυρτούς ώμους, χωρίς ίχνος σκέψης στα μάτια και το πρόσωπο του[23].

Η φριχτή μοίρα αυτών που βούλιαξαν οδηγεί τον Λέβι στη σκέψη ότι αυτοί που, όπως αυτός, επέζησαν τελικά από τα κρεματόρια δεν ήταν οι «καλύτεροι»:

Επιζούσαν οι χειρότεροι, δηλαδή αυτοί που προσαρμόζονταν, οι καλύτεροι χάθηκαν όλοι (…) Το επαναλαμβάνω, εμείς οι επιζώντες δεν είμαστε οι αυθεντικοί μάρτυρες.[24]

Πριν οδηγηθούν στους θαλάμους αερίων οι «Μουσουλμάνοι» έχουν χάσει τόσο κάθε δυνατότητα συνείδησης. Αν κατάφερναν να επιζήσουν, οι «Μουσουλμάνοι» θα ήταν οι μόνοι αυτόπτες και αυθεντικοί μάρτυρες. Επειδή όμως «αυτός που αντίκρισε τη Μέδουσα δεν επέστρεψε για να διηγηθεί ή επέστρεψε άφωνος», η μόνη αυθεντική μαρτυρία έχει οριστικά χαθεί. Οι σπουδαίες αυτές σελίδες του Πρίμο Λέβι εγγράφουν το ναζισμό στη μακραίωνη ιστορία της ειδωλολατρίας και της αλλοτρίωσης. Ο ναζισμός δεν εκπροσώπησε μονάχα ένα ιδεώδες πολέμου και ισχύος. Έστησε, επίσης, μια τέλεια οργανωμένη βιομηχανία θανάτου. Και μέσα και διαμέσου όλων αυτών, διαμέσου της καταστροφής των Εβραίων, ο ναζισμός επέβαλλε, επίσης, την καταστροφή της σκέψης και της ικανότητας αφήγησης:

Την πλήρη εκμηδένιση, το τετελεσμένο έργο, κανείς δεν το διηγήθηκε, με τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν επέστρεψε για να διηγηθεί το θάνατό του. Αυτοί που βούλιαξαν, ακόμη και εάν είχαν χαρτί και μολύβι, δεν θα είχαν διηγηθεί, γιατί ο θάνατός τους είχε ήδη συμβεί πριν νεκρωθεί το σώμα τους˙ εβδομάδες πριν σβήσουν, είχαν χάσει την ικανότητα να παρατηρούν, να θυμούνται, να συγκρίνουν και να εκφράζονται.[25]

Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό που μέσα στα στρατόπεδα και μέσα από όλα τα σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια τις προσβολές και τις ταπεινώσεις, αποπροσωποποιεί και καταδικάζει στον πνευματικό και ηθικό θάνατο τα θύματά του; Ακόμα κι αν αυτό ποτέ δεν μπορεί να περιγραφεί πλήρως στο πρώτο πρόσωπο, όπως λέει ο Λέβι, μαρτυρίες για την αποπροσωποποίηση διασώθηκαν, ωστόσο, και υπάρχουν. Το Μεγάλο Ταξίδι, του κρατούμενου στο Μπούχενβαλτ, Χόρχε Σεμπρούν, για παράδειγμα, είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των στρατοπέδων. Ανατινάζοντας όλες τις χρονικές συμβάσεις, η αφήγηση του Σεμπρούν ρέει ασταμάτητα μέσα από εγκιβωτισμούς, προλήψεις και αναλήψεις που οργανώνονται μέσα από ένα ρητό και υπόρρητο διάλογο με τον δολοφονημένο σύντροφο, το «παλικάρι απ’ το Σεμούρ», του οποίου οι λέξεις επανέρχονται σαν αρμοί μιας βαθύτερης συνομιλίας που στερεώνει την αφήγηση – ενός λέγειν, θα έλεγε ο Λεβινάς, πάνω στο οποίο θεμελιώνεται το λεχθέν του βιβλίου. Ένα τέτοιο λέγειν εκφέρεται, για παράδειγμα, στις σελίδες 70-75, όπου ο αφηγητής αναλογίζεται και επαναλαμβάνει τη φράση του χαμένου συντρόφου του, δεν θα τελειώσει αυτή η νύχτα.

Ήταν η τέταρτη νύχτα του μεγάλου ταξιδιού στο οποίο οι κρατούμενοι μεταφέρονταν με το τραίνο στο Μπούχενβαλτ. Ο Σεμπρούν μιλά για μια αίσθηση του μη-πραγματικού που είχε αρχίσει να τους κατακλύζει. Μια αίσθηση που δεν μοιάζει με παλιότερες «εμπειρίες» του, όταν τριγυρνούσε πεινασμένος στο Μπουλβάρ Σαιν Μισέλ, γιατί, τώρα δεν την προκαλεί ο ίδιος αλλά εγχαράσσεται στα, έξω απ’ αυτόν, γεγονότα. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν ότι στην εμπειρία των στρατοπέδων ελλοχεύει, κατ’αρχάς, ένα αίσθημα του μη-πραγματικού. Στην υποθετική φράση, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, δεν υπολανθάνει άλλωστε μια παραπομπή στη δυνατότητα της θηριωδίας; Η ίδια η θηριωδία, που από μια άποψη είναι ότι πιο ξένο υπάρχει για τον άνθρωπο, μια φαντασμαγορία του δαιμονικού, έγινε μέσα στα στρατόπεδα απτή πραγματικότητα. Ο ίδιος ο Σεμπρούν μιλά για μια παράδοξη εξοικείωση με το «μη-πραγματικό και το παράλογο», για «τον απολύτως αφύσικο κόσμο της φυλακής και του θανάτου»[26].

Σ’ ένα από τα πρώτα και όχι επαρκώς συζητημένα βιβλία του, Από την ύπαρξη στο υπαρκτό[27], ο Λεβινάς είχε προχωρήσει ακόμη βαθύτερα στην κατεύθυνση του προσδιορισμού του τρομερού βιώματος της αποπροσωποποίησης. Το απρόσωποlevinas_existence «υπάρχει», το il y a, γράφει, δεν είναι πρωταρχικά η δαψίλεια του Είναι που ονειρευόταν ο Χάιντεγκερ, αλλά, εντελώς αντίθετα, ο τρόμος της δαψίλειας αυτής! Το απρόσωπο υπάρχει υπάρχει πέραν της περατότητας και πέραν της εναλλαγής είναι και μηδενός. Πρόκειται για κάτι φρικτότερο από το μηδέν, για κάτι που προκαλεί τρόμο. Αν τρέμουμε μπροστά στο μηδέν και το θάνατο, λέει ο Λεβινάς, είναι γιατί «το απρόσωπο υπάρχει, μας συνέχει ολοκληρωτικά».[28] Πίσω από το ρεαλισμό των Γάλλων πεζογράφων, και ιδίως του Μωπασάν, ο Λεβινάς αναζητά τη λογοτεχνική περιγραφή του τρόμου:

ορισμένα αποσπάσματα του Υσμάν, του Ζολά, η γαλήνια και μειδιώσα φρίκη κάποιας αφήγησης του Μωπασάν, δεν προσφέρουν μόνο, όπως ενίοτε διατείνονται, μια «πιστή» ή υπερβολική απεικόνιση της πραγματικότητας, αλλά διεισδύουν πίσω από τη μορφή που αποκαλύπτει το φως σε αυτή την υλικότητα που αντί να αντιστοιχεί στο φιλοσοφικό υλισμό των συγγραφέων αποτελεί το σκοτεινό βάθος της ύπαρξης. Μας παρουσιάζουν τα πράγματα μέσα από μια νύχτα, σαν μια μονότονη παρουσία που μας πνίγει μέσα στην ξαγρύπνια[29].  

Η λεβινασιανή ανάλυση στηρίζεται στην εγελιανή έννοια της στιγμής, η οποία ως στιγμή του επωμισμού, της προσπάθειας και της κόπωσης σημαίνει την «καθυστέρηση του παρόντος που καθυστερεί απέναντι στον εαυτό του»[30]. Ο Λεβινάς μιλά για την κόπωση ως «καταδίκη στο παρόν»[31] μέσα στην αναγκαιότητα του επωμισμού της ύπαρξης που καταδικάζει το υπαρκτό μέσα στο είναι και συγχρόνως, διαμέσου της προσπάθειας, το συγκροτεί ως αυτόνομη υπόσταση πέραν του είναι. Είναι πολύ σημαντικό, και αποτελεί την κεντρικότερη, ίσως, ιδέα του ιουδαιοχριστιανισμού, το ότι το μοιραίο και το τραγικό δεν αποτελούν συμβεβηκότα αλλά ουσιώδεις προσδιορισμούς του είναι. Το είναι στη σκέψη του Λεβινάς είναι το τραγικό ως τέτοιο. Ο θάνατος είναι η μοίρα του είναι. Πράγματι, νομίζω ότι είναι σωστό να πούμε ότι στην ενιαία ιουδαιοχριστιανική παράδοση τα θεμέλια του είναι –και του κόσμου– συγκλονίζονται από τον, πανταχού παρόντα, θάνατο.

Ο ιουδαιοχριστιανισμός αντέστρεψε τις αξίες στην πνευματική ιστορία της Δύσης. Ο αρχαιοελληνικός κόσμος ως πεδίο αναγνώρισης και τιμής δεν καταργείται, βέβαια, αλλά κάμπτεται μπροστά στο πρωτεύον και το κύριο, που είναι, ακριβώς, το κατεξοχήν τρωτό και απειλούμενο, δηλαδή το πρόσωπο του «ελαχίστου αδελφού». Το μοιραίο λέει ο Λεβινάς είναι «το άπειρο της ύπαρξης που αναλώνεται μέσα στη στιγμή»[32], μέσα στην ένταση και την κόπωση των τεταμένων μυώνων όπου «σιγοστάζει ο κρύος ιδρώτας του ασυγχώρητου της ύπαρξης»[33]. Ο Λεβινάς είναι ο φιλόσοφος των εργαζόμενων τάξεων του 20ου αιώνα. Ολόκληρο το επιχείρημά του συνοψίζεται στην έννοια του Είναι ως υπέρογκου και αδυσώπητου φορτίου[34]. Το Είναι είναι φορτίο σε βαθμό τέτοιο που το ίδιο το ανθρώπινο πράττειν  –διαμέσου του οποίου και μόνο συγκροτείται, από την άλλη μεριά, το υπαρκτό αποστασιοποιούμενο από το είναι– να συνιστά, εγγενώς, «υποταγή και δουλεία».[35] Αναλύοντας αυτή τη, δυνάμει του φορτίου του Είναι, εγγενή υποδούλωση του ανθρώπινου πράττειν, ο Λεβινάς φτάνει ως το σημείο να μιλήσει για τη φρίκη της αιωνιότητας, εάν, βεβαίως, η αιωνιότητα συνίστατο στη διαιώνιση αυτής της αιώνιας υποδούλωσης, στον τρόμο του Είναι:

 η προσπάθεια είναι καταδίκη επειδή επιφορτίζεται τη στιγμή σαν ένα αναπόδραστο παρόν. Συνιστά μια αδυνατότητα να απαλλαγεί από την αιωνιότητα στην οποία διανοίγεται. Είναι καταδίκη επειδή επιφορτίζεται πλήρως τη στιγμή και μέσα στη στιγμή προσκρούει στη σοβαρότητα της αιωνιότητας. Εξ ου ο βαθύς διαλογισμός του Μπωντλαίρ πάνω στον σκελετωμένο καλλιεργητή. Η ύπαρξή του φαίνεται αθεράπευτα αιώνια και συνάμα ταμένη στην οδύνη: αλίμονο αιωνίως! Θα έπρεπε, ίσως, να σκάβουμε σε κάποια άγνωστη χώρα τη σκληρή γη και να βυθίζουμε κάτω από τα αιμόφυρτα και ξυπόλητα πόδια μας μια βαριά τσάπα.[36]

Η καταδίκη αυτή στην αιώνια υποδούλωση εκφράζεται πολύ καθαρά στις σελίδες του Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος ως υποταγή σε μια χωρίς όρια οδύνη. Οι ρεαλιστικές εικόνες του Πρίμο Λέβι φωτίζουν μ’ ένα καινούργιο φως τη φαινομενολογία της προσπάθειας και της κόπωσης που επιχείρησε να χτίσει ο Λεβινάς.

μια ακόμα μέρα αρχίζει, ίδια με όλες τις άλλες, τόσο μεγάλη που είναι αδύνατο να φανταστούμε το τέλος της, μας χωρίζουν τόσο κρύο, τόση πείνα, τόση κούραση.[37]

Το Λάγκερ λέει ο Λέβι  δεν αντιπροσωπεύει, απλώς, μια «τιμωρία», διότι στην τιμωρία αυτή δεν προβλέπεται κανένα τέρμα. Το Λάγκερ είναι αντίθετα μια μορφή ύπαρξης[38], ένα απεριόριστο και αιώνιο βασίλειο του τρόμου. Η λογοτεχνική περιγραφή φωτίζει και επιβεβαιώνει τις αφηρημένες φαινομενολογικές ιδέες. Η λογοτεχνική περιγραφή μας κάνει να ριγούμε όταν, αίφνης, διαπιστώνουμε ότι η «νύχτα», ο «εφιάλτης», η «αγρύπνια», και ο «τρόμος» είναι, ακριβώς, οι λέξεις με τις οποίες περιγράφεται η εμπειρία του στρατοπέδου:

Σε όλη τη διάρκεια της νύχτας, στην εναλλαγή του ύπνου, του εφιάλτη και της αγρύπνιας, καραδοκεί ο τρόμος και η αναμονή του εγερτηρίου: με τη βοήθεια μιας μυστηριώδους ικανότητας, γνωστής σε πολλούς, μπορούμε χωρίς ρολόγια να υπολογίζουμε το χτύπημα με μεγάλη προσέγγιση. Στην καθορισμένη ώρα του εγερτηρίου, διαφορετική σε κάθε εποχή αλλά πάντα πριν την αυγή, χτυπά παρατεταμένα η καμπάνα του εγερτηρίου, και τότε σε όλα τα παραπήγματα ο νυχτερινός φρουρός παραδίδει υπηρεσία: ανάβει τα φώτα, σηκώνεται και ανακοινώνει την καθημερινή μας καταδίκη: «Aufstehen», ή πολύ συχνά στα πολωνικά: «Wstawac» (…) Η ξένη λέξη πέφτει σαν πέτρα στην ψυχή όλων μας. «Εγερτήριο»: η απατηλή προστασία της ζεστής κουβέρτας, η λεπτή θωράκιση του ύπνου, η νυχτερινή, αν και βασανιστική,  απόδραση γίνονται κομμάτια και είμαστε ξανά και αμετάκλητα εκτεθειμένοι στην προσβολή, εντελώς γυμνοί και τρωτοί.[39]

Όπως ο Λέβι και ο Σεμπρούν έτσι και ο Λεβινάς θα μιλήσει, περισσότερο απ’ ότι για την αγωνία του θανάτου, για τη «φρίκη της νύχτας» και, τελικά, για τον φόβο όχι του μηδενός αλλά του ίδιου του Είναι. Το «είναι-προς-θάνατο» του πρώιμου Χάιντεγκερ παρέμενε, ακόμη, τουλάχιστον εν μέρει, μέσα στην κατανόηση. Το αυτοπαρεχόμενο Είναι της κοσμοϊστορικής εποχής ως Έργο – έργο τέχνης [Kunst-werk], έργο σκέψης [Denk-werk], έργο του Κράτους [Staats-werk] συνοψιζόμενα στον αρχαϊκό χαϊντεγκεριανό θεό που, κατά τη συνέντευξη στον Spiegel, μόνο αυτός «μπορεί να μας σώσει», υπερβαίνει και εξοστρακίζει, αντίθετα, κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Εναντίον του χαϊντεγκεριανού έργου ο Λεβινάς μιλά για τον φόρτο του ατελεύτητου είναι, τον οποίο ταυτίζει με τη σιωπή και τη φρίκη της νύχτας:

Ενώ η αγωνία στον Χάιντεγκερ επιτελεί το «είναι-προς-θάνατον» το οποίο συλλαμβάνει και κατανοεί κατά κάποιο τρόπο – η φρίκη της νύχτας χωρίς διέξοδο και χωρίς απόκριση είναι η ασυγχώρητη ύπαρξη.[40]

Κατά ένα παράδοξο τρόπο, λοιπόν, η φρίκη της νύχτας «χωρίς έξοδο» και «χωρίς απόκριση» ομοιάζει επικίνδυνα με τη φρίκη των στρατοπέδων! Το στρατόπεδο δεν είναι απλώς το «μηδέν» αλλά κάτι πολύ εφιαλτικότερο και τρομακτικότερο. Το στρατόπεδο είναι ίδια η πραγμάτωση της λογικής του Χίτλερ, όχι απλώς το μηδέν αλλά, όπως είπε ο Χάρυ Μούλις για τον Χίτλερ, «το μηδέν που μηδενίζει» [41], η λογική της απόλυτης εκμηδένισης ή, κατά την πολεμική διατύπωση του Λεβινάς, το ίδιο το Είναι που «δεν έχει θύρες εξόδου».[42] Δεν πρόκειται για απλά ρητορικά σχήματα. Για να προχωρήσουμε βαθύτερα στον προσδιορισμό των εννοιών θα πρέπει να εξηγήσουμε τι σημαίνει ότι το είναι εμφανίζεται σαν ένα «απρόσωπο πεδίο» ή σαν το απόλυτο σκότος. Τι νόημα έχουν αυτές οι εκφράσεις; Πρόκειται, ακριβώς, λέει ο Λεβινάς, για ένα πεδίο όπου «η άρνηση και η εκμηδένιση και το μηδέν είναι συμβάντα, όπως η κατάφαση και η δημιουργία και η επιβίωση», πλην όμως, απρόσωπα συμβάντα. Αυτό που κάνει, λοιπόν, τον Λεβινάς να τρομάζει δεν απλώς ο θάνατος και το μηδέν, αλλά το είναι ως «πεδίο δυνάμεων» και «συμβάντων» για τα οποία δεν υπάρχει κανείς να επωμιστεί την ευθύνη, γιατί, όπως είπαμε, το μόνο που υπάρχει πάνω από τα υπαρκτά είναι το απρόσωπο υπάρχει, δηλαδή το χαϊντεγκεριανό Είναι. Πιστεύω ότι αυτή η λεβινασιανή ιδέα της αποπροσωποποίησης δεν μπορεί να διευκρινιστεί, επαρκώς, παρά μέσα από την πεζογραφία των στρατοπέδων και ιδιαιτέρως εκείνη του Πρίμο Λέβι. Η λογοτεχνική περιγραφή έρχεται να φωτίσει φιλοσοφικές ιδέες που διαφορετικά, διατυπωμένες σε ένα τόσο αφηρημένο ιδίωμα, όπως αυτό της φαινομενολογίας, κινδυνεύουν να παραμείνουν απροσπέλαστες, δηλαδή ακατανόητες.

Οι ναζιστές, μας λέει ο Λέβι, δεν επιδίωκαν μονάχα τον αφανισμό των Εβραίων. Μαζί με τον αφανισμό των θυμάτων τους επιδίωκαν και την πλήρη ταπείνωσή τους. Αλλά με ποια σκοπιμότητα; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία ενός τόσο απύθμενου μίσους; Ο βαθύτερος σκοπός των ναζί ήταν μέσω της ταπείνωσης αυτής, να φτάσουν στην αποπροσωποποίησή και, αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι, στην «αποεβραιοποίηση» των θυμάτων τους.  Ο Λέβι το εξηγεί όταν περιγράφει με τρόπο ανατριχιαστικό τη συγκρότηση από τους ναζί των «Ειδικών Ομάδων», αποτελούμενων από Εβραίους:

έπρεπε να είναι Εβραίοι αυτοί που θα οδηγούσαν στους φούρνους τους Εβραίους, έπρεπε να αποδείξουν ότι οι Εβραίοι είναι υπάνθρωποι, κατώτερη φυλή, λυγίζουν σε κάθε ταπείνωση, μέχρι του σημείου να εξοντώνουν εαυτούς.[43]

Η δημιουργία των  Ομάδων-συνεργατών υπηρετούσε, λοιπόν, σύμφωνα με τον Λέβι αυτόν τον τρομακτικό σκοπό, την ηθική ταπείνωση των θυμάτων:

Εμείς ο λαός των κυρίων είμαστε οι εξολοθρευτές σας, αλλά κι εσείς είστε όμοιοί μας (…) δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, ο εχθρός του Χιλιετούς Ράιχ: δεν είστε πλέον ο λαός που αρνείται τα είδωλα. Σας αγκαλιάσαμε σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας: κηλιδωμένοι από το ίδιο σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως εμείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδελφό σας. [44]

Το ναζιστικό επιχείρημα διαθέτει λογική συνοχή, μέσα στο τυφλωμένο και απύθμενο μίσος του: «Δεν είστε πλέον ο λαός που αρνείται τα είδωλα και αναζητά την αλήθεια και την ηθική, συνεπώς, η ηθική πρέπει να καταστραφεί μαζί με εσάς, τον αρχαίο λαό του Ισραήλ». Δεν ισχύει παρά ο νόμος της φυλής, το «δίκαιο του ισχυροτέρου». Δεν υπάρχει Θεός, ούτε ηθικός νόμος, παρά μόνον ο Φύρερ και το ναζιστικό κράτος! Επιστροφή στη λατρεία των ειδώλων! Υπό το κράτος των ειδώλων, Εβραίοι και ναζιστές, θύματα και θύτες γίνονται το ένα και το αυτό μέσα στον απόλυτο τρόμο! Ο ναζισμός είναι ο απόλυτος κυνισμός, η εκ θεμελίων άρνηση της ηθικής. Η εκμηδένιση αυτή της ηθικής υπόστασης του ανθρώπου αναπτύχθηκε στο στρατόπεδο ως την πιο απόλυτη παράνοια. Η «γεωμετρική τρέλα» είναι η καθημερινή μουσική του Λάγκερ:

εμβατήρια και λαϊκά τραγούδια, αγαπητά σε κάθε Γερμανό. Όλα έχουν χαραχτεί βαθιά στο μυαλό μας, θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα ξεχάσουμε από το Λάγκερ: είναι η φωνή του Λάγκερ, η ακριβής έκφραση της γεωμετρικής του τρέλας (…) Όταν παίζουν αυτή τη μουσική ξέρουμε ότι οι σύντροφοι έξω στην ομίχλη ξεκινούν για τη δουλειά˙ η ψυχή τους είναι νεκρή και η μουσική τους παρασέρνει όπως ο άνεμος τα ξερά φύλλα, αντικαθιστώντας τη βούλησή τους.[45]

Πώς μεταφράζεται συγκεκριμένα η κεντρική θέση του Λεβινάς ότι «η ηθική προηγείται της οντολογίας»; Εάν ο «τρόμος του είναι», στον Λεβινάς, μπορεί πράγματι να συνδεθεί με τα στρατόπεδα, όπως υποστηρίζω, τότε η «φρίκη του είναι» δεν είναι τίποτα άλλο από τη φρίκη της Εβραϊκής γενοκτονίας και όλων των γενοκτονιών. Ωσάν ο πόλεμος, ο φόνος και ο απόλυτος φόνος, που είναι η γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, να ήταν γεγονότα τόσο τεράστιας εμβέλειας και σημασίας που απ’ τη στιγμή που διαπράττονται, εγγράφονται, πλέον, στο ίδιο το «Είναι», επισκιάζοντας το για πάντα, όπως το αίμα του Άβελ που «βοά μέσα απ’ τη γη».

Ο Λέβι και ο Λεβινάς εξεγείρονται, λοιπόν, απέναντι στο αποτρόπαιο αυτό ενδεχόμενο της αποπροσωποποίησης. Ο τρόμος γεννιέται από την προοπτική οικοδόμησης ενός κόσμου του Άιχμαν, ενός κόσμου, δηλαδή, όπου, παρ’ όλες τις κατηγορικές προσταγές, κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα και κανείς δεν λογοδοτεί απέναντι σε κανένα. Το απόλυτο βιβλικό σκότος πριν τη δημιουργία του κόσμου, αντιστοιχεί στην πράξη χωρίς ηθικό πράττοντα, στην πράξη-Άιχμαν, δηλαδή σ’ αυτό ακριβώς που κατ’ ουσίαν υπήρξε η διαβολική μεγαμηχανή του χιτλερισμού. Ο απόλυτος τρόμος για τον οποίο μιλά ο Λεβινάς δεν είναι, λοιπόν, απλώς, ο θάνατος ή το απύθμενο αντισημιτικό μίσος, αλλά η παραγωγή του ανθρώπου-Άιχμαν, η εξαπόλυση –υπό τα φαιά ενδύματα, ασφαλώς, των κοσμοϊστορικών, υψηλών πεπρωμένων της εποχής–  του απρόσωπου και μαζικού θανάτου, του θανάτου ως εξολόθρευσης και ολικού αφανισμού, η δυνατότητα του Άουσβιτς.

Όπως το έχει δει ο Günther Anders, στο σημερινό τεχνικό κόσμο η απροσωποποίηση μπορεί να προσλάβει τη μορφή του μετασχηματισμού όλων μας, εκόντων ακόντων, σε Άιχμαν και σε Eatherly[46]. Τα  ναζιστικά στρατόπεδα, ως βιομηχανίες θανάτου, εκπροσωπούν εμβληματικά αυτή τη δυνατότητα του τεχνικά οργανωμένου και τέλεια διαρρυθμισμένου φόνου και του απόλυτου ηθικού εξανδραποδισμού του πράττοντος – πράγμα που ο Αριστοτέλης δεν μπορούσε, φυσικά, να προβλέψει. Ο τέλειος φόνος μπορεί να είναι μονάχα ο φόνος μιας μηχανής που εκτελεί τεχνικά παραγγέλματα. Αυτό ακριβώς είναι, κατά Άντερς, το μεγάλο δίδαγμα του Άουσβιτς: ότι ο άνθρωπος μπορεί –και μάλιστα ότι επιπλέον τείνει!– στην εποχή της τεχνικής, να μεταμορφωθεί σ’ αυτήν τη φονική μηχανή. Ο Άντερς μιλά για την συναισθηματική και ηθική μας αδυναμία να αντιδράσουμε απέναντι στο υπέρμετρο, λέξη που αποτελεί ένα άλλο όνομα γι’ αυτή την ίδια τεχνική εξουδετέρωση της ευθύνης:

Το «υπέρμετρο», αδιάφορο αν αφορά σχέδια, επιδόσεις στην παραγωγή ή ενέργειες που μόλις ολοκληρώσαμε, μας αφήνει πάντοτε ψυχρούς ή μάλλον (καθώς ακόμη και η ψυχρότητα θα μπορούσε να θεωρηθεί αίσθημα) όχι ψυχρούς αλλά παντελώς άθικτους. (…) Τα έξι εκατομμύρια παραμένουν για μας ένα νούμερο. (…) ανάμεσα στα αισθήματα που αποτυγχάνουν δεν είναι μόνο η φρίκη ή ο σεβασμός ή η συμπόνια αλλά και το αίσθημα της ευθύνης. Όσο κι αν αυτό μοιάζει με απεικόνιση της κόλασης, ισχύει και εδώ ό,τι και για τη φαντασία και την αντίληψη: πως όσο αυξάνεται το μέγεθος των αποτελεσμάτων που επιδιώκουμε ή που έχουμε ήδη επιτύχει, το αίσθημα ευθύνης γίνεται ολοένα και πιο αδύναμο∙ πως εντέλει μηδενίζεται –πράγμα που σημαίνει ότι ολόκληρος ο μηχανισμός των αναστολών μας ακινητεί απόλυτα– μόλις ξεπεραστεί ένα συγκεκριμένο ανώτατο όριο.  Και επειδή ισχύει αυτός ο κανόνας της κόλασης, ο δρόμος είναι πια ανοιχτός στη θηριωδία.[47]                                 

[…]

Ως προσανατολισμός του λόγου προς τον άλλο άνθρωπο η θρησκεία δεν μπορεί να ταυτίζεται με μια άσαρκη καθολικότητα καντιανού τύπου[48]. Στην ιουδαιοχριστιανική, τουλάχιστον, θρησκευτικότητα η «συνείδηση» δεν είναι σολιψισμός αλλά απόλυτη επαγρύπνηση για τον κόσμο και η θρησκευτική συνείδηση ορίζει τη θεμελιώδη αδυνατότητα να «κλείσεις τα μάτια» μπροστά στα δεινά του άλλου, την αδυνατότητα να κοιμηθείς μπροστά στον πόνο του κόσμου[49]. Η μοντέρνα λογοτεχνία ως «αφυπνισμένη σκέψη»[50] της «αλλοιωμένης» εσωτερικότητας ξαναβρίσκει αυτή την πνευματικότητα της επαγρύπνησης με τον δικό της τρόπο και τις δικές της μεθόδους. To συμπέρασμα, ωστόσο, της λογοτεχνικής και της θρησκευτικής αναθεώρησης της νεωτερικότητας είναι κοινό: η ελληνική συνιστώσα της Δύσης, η σοφία των αιώνιων μνημείων του λόγου, η αποσπασμένη οίηση του καθολικού λόγου δεν αρκεί προκειμένου να διασφαλίσει την αληθινή ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Η δυνατότητα αυτή συνανήκει, αντίθετα, με την ανθρώπινη ευθραστότητα και την ταπείνωση του σώματος που προφέρει το «είμαι ένα τίποτα»[51] ή το «ἐγὼ εἰμὶ γῆ καὶ σποδὸς»».[52] Η δυνατότητα της ειρήνης διασώζεται, τελικά, στη μαρτυρία εκείνων που, όπως ο Πρίμο Λέβι, κατάφεραν να βγουν από το κολαστήριο διασώζοντας πάνω στο κορμί τους τη «δυσοίωνη είδηση» για το «τι κατάφερε να κάνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο μέσα στο Άουσβιτς».[53] Μακράν από το να «ωχριά», η μνήμη του Άουσβιτς πρέπει, συνεπώς, να διαπεράσει τον λόγο και τη σκέψη της σημερινής Ευρώπης, Ευρώπης της οποίας οι ελίτ συνεχίζουν να διεξάγουν πολέμους,[54] εργαλειοποιώντας, μάλιστα, τη μνήμη του Ολοκαυτώματος μέσω της ένταξής του στη ρητορική των δικαιωμάτων! Εναντίον αυτής της εργαλειοποίησης, το έργο του Πρίμο Λέβι μπορεί να λειτουργήσει ως η απαραίτητη υπόμνηση της φρίκης που ελλοχεύει μέσα σε κάθε άτρωτη και αλαζονικά άθεη κοινωνία καθώς, επίσης, και ως υπόμνηση για την ουσιαστική απώλεια της βιβλικής συνιστώσας της Ευρώπης, συνιστώσας που ορίζει τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης ως εκείνο το έλεος ειρήνης άνευ του οποίου ακόμη και τα μεγαλύτερα και τελειότερα επιτεύγματα του δυτικού πολιτισμού και του λόγου –όπως, αίφνης, το κράτος και η τεχνική–  τρέπονται αδηρίτως, σε τέλεια οργανωμένες και διαρρυθμισμένες μηχανές φόνου!

Μιχάλης Πάγκαλος

[Απόσπασμα από πολύ εκτενέστερο κείμενο του συγγραφέα με τίτλο “Λόγος και σώμα των στρατοπέδων στον Πρίμο-Λέβι και τον Λεβινάς”, το οποίο δημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία, Αφιέρωμα στον Πρίμο Λέβι (1919-1987), τχ. 1821, Απρίλιος 2009, σ. 663-706. Η τρίτη υποενότητα του κειμένου (“Το σώμα στο Άουσβιτς”) έχει αναδημοσιευτεί και στην ιστοσελίδα frear.gr.].

Σημειώσεις

[1] Γερμανικά στο πρωτότυπο: «Απαγορεύεται να πιεις».

[2] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, μτφ. Χαρά Σαρλικιώτη, Άγρα 1997, σ. 24.

[3] Ό.π.

[4] Gallimard, Παρίσι, 1945, σ. 173 κ.ε.

[5] Είναι η θέση του σχολιαστή του Merleau-Ponty, Renaut Barbaras, στο βιβλίο του, Le tournant de lexpérience. Recherches sur la philosophie de Merleau Ponty, Vrin, 1998. Βλ. και την ευσύνοπτη παρουσίαση της Michela Marzano, Η φιλοσοφία του σώματος, Que sais-je ? PUF, Παρίσι, 2007, μτφ. Αθηνά Μπάζου, Το Βήμα, 2007, σ. 51, απ’ όπου και το απόσπασμα.

[6] Βλ. Εμμανουέλ Λεβινάς, Ελευθερία και Εντολή, Εστία 2006.

[7] Εμμανουέλ Λεβινάς, Αutrement qu’être ou au-dela de l’essence, Martinus Nijhoff, 1974, σ. 53.

[8] «Interior intimo meo et superior sumo meo», Εξομολογήσεις ΙΙΙ. 6. 11, [ελλ. μτφ. Φ. Αμπατζοπούλου, εκδόσεις Πατάκη, 1997].

[9] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, μτφ. Χαρά Σαρλικιώτη, Άγρα 1998, σ. 40.

[10] Ως εξαφάνιση κάθε ίχνους του άλλου, ακόμη και των έσχατων χειρονομιών στοργής και πένθους των ζωντανών προς τους νεκρούς τους, η καύση των νεκρών η οποία στις φιλελεύθερες κοινωνίες εκθειάζεται ως «πολιτιστικό δικαίωμα» είναι, κατά τη γνώμη μου, μια πράξη βαρβαρότητας.

[11] Πρίμο Λέβι, Αυτοί που σώθηκαν και αυτοί που βούλιαξαν, ό.π., σ. 129.

[12] Φιλίπ Νεμό, Τι είναι η Δύση, μτφ. Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, Πέννυ Μέγγουλη, Αμαλία Σταθάκη, Ιωάννα Χονδρού, Θεώνη Χρυσανθοπούλου, επιμέλεια Μαρία Παπαδήμα, Εστία, 2008.

[13] Βλ. Είναι και Χρόνος, μτφ. Γιώργος Τζαβάρας σ. 384. Για το θέμα της χαιντεγκεριανής αποφασιστικότητας, ως αντίποδα της βιβλικής τρωτότητας, ας μου επιτραπεί να παραπέμψω και στο κείμενό μου «Μονοθεϊσμός, ελευθερία, αυτονομία και εντολή»,  Αφιέρωμα της Νέας Εστίας στον Λεβινάς, τεύχος 1814, Σεπτέμβριος 2008, σ. 315 κ.ε.

[14] Βλ., «στη γη ανήκουν αυτά τα παπούτσια και μέσα στον κόσμο της χωριάτισσας διαφυλάσσονται» Χάιντεγκερ, Η προέλευση του έργου τέχνης, εισαγωγή, μτφ. Γιώργος Τζαβάρας, Δωδώνη, Ιωάννινα, 1986, σ. 54-55.

[15] «Ναι λέει ο Σβαρτς. Όταν ο λόφος αποψιλώθηκε, αυτό το εξαιρέσαμε, σε ανάμνηση του Γκαίτε! Και ξεκινά, ο καλός σου ένα μακρύ δεκαρικό περί του εθνικοσοσιαλιστικού σεβασμού έναντι της σεβαστής μας γερμανικής πνευματικής παράδοσης», Χόρχε Σεμπρούν, Τι ωραία Κυριακή!, μτφ. Μπάμπης Λυκούδης, Εξάντας, 1989, σ. 239.

[16] Βλ., Λακού-Λαμπάρτ και Νανσύ, Ο μύθος του ναζισμού, ό.π.

[17] Giorgio Agamben, Ηοmo Sacer, Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, μτφ. Παναγιώτης Τσιαμούρας, επίμετρο Γιάννης Σταυρακάκης, Scripta, 2005, σ. 234.

[18] Στο σπουδαίο άρθρο του «Quelques réflexions sur la philosophie de l’hitlérisme», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Esprit, 26, το 1934. Ο Agemben λέει ότι αυτό το άρθρο του Λεβινάς  «συνιστά ακόμη και σήμερα την πιο πολύτιμη συνεισφορά για την κατανόηση του εθνικοσοσιαλισμού», βλ. Homo sacer, ό.π.

[19] Emmanuel Lévinas, « Quelques réflexions sur la philosophie de l’hitlérisme », Esprit, 26, 1934, σσ. 204-206. Παραθέτω τη μετάφραση του Π. Τσιαμούρα, στο Giorgio Agamben, Ηοmo Sacer, Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, ό.π., σσ. 235-236.

[20] Η παρομοίωση χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ.

[21] Για το λόγο αυτό ο  Π. Κονδύλης έχει άδικο όταν θεωρεί ότι οι «χριστιανικές και ιδεαλιστικές δυαρχίες» δεν είναι παρά το ψευδεπίγραφο ένδυμα των εν συγκρούσει πραγματικών δυνάμεων και συμφερόντων, τις οποίες ο φιλόσοφος θα όφειλε να ατενίζει με «στωική φαιδρότητα ψυχής» αφού «έτσι είναι τα πλάσματα της Φύσης και δεν μπορούν να κάμουν αλλιώς», (Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, Νεφέλη, 1988, σσ. 37-38). Ο Κονδύλης δεν είναι, βέβαια, σε καμία περίπτωση, ρατσιστής και ναζιστής, αλλά πόσο αντιστέκεται στην ωμή δύναμη μια φιλοσοφία που αντιλαμβάνεται την επιδίωξη της απόλυτης ισχύος εν είδη εντολής εγγεγραμμένης στην βαθύτερη, φύση του ανθρώπου; Η δύναμη με την οποία επιβάλλεται το αυτονόητο είναι, επίσης, μια μορφή οίησης που τυφλώνει το πνεύμα. Χρησιμότερο, απ’ αυτή τη φιλοσοφική, «περιγραφική» αποδοχή της ιδεολογίας του πολέμου, θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, να ερευνηθεί η έννοια της φύσεως και οι μετασχηματισμοί της στη δυτική φιλοσοφία και θεολογία και, ειδικότερα, η απογύμνωση της έννοιας του ανθρώπου από τα ουσιώδη ηθικά της κατηγορήματα κατά τη μετάβαση από το Μεσαίωνα στη νεωτερικότητα, όπως το έχει δείξει, για παράδειγμα, ο MacIntyre στο After Virtue, Dukworth, Λονδίνο, 1981, σ. 59-60.

[22] Χόρχε Σεμπρούν, Ο νεκρός που μας χρειάζεται, μετάφραση-επίμετρο, Οντέτ Βαρών Βασάρ, Εξάντας 2003, σ. 41.

[23] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, ό.π.,  σ. 109, κ.ε.

[24] Πρίμο Λέβι, Αυτοί που σώθηκαν και αυτοί που βούλιαξαν, ό.π., σ. 87.

[25] Πρίμο Λέβι, Αυτοί που σώθηκαν και αυτοί που βούλιαξαν, ό.π., σ. 88, υπογράμμιση δική μου.

[26] Χόρχε Σεμπρούν, Το Μεγάλο Ταξίδι, μτφρ. Άρης Αλεξάνδρου, Εξάντας, 1974, σσ. 70-71.

[27] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, μτφ. Κωστής Παπαγιώργης, Ίνδικτος, 1999. Ο γαλλικός τίτλος του βιβλίου, De lexistence à lexistant,  θα μπορούσε, ορθότερα, να μεταφραστεί στα ελληνικά ως, Από την ύπαρξη στο υπαρκτό, αφού ο Λεβινάς αντιτάσσει στη φρίκη του γενικού και ανώνυμου «υπάρχει» το συγκεκριμένο υπαρκτό.

[28] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 13.

[29] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 68.

[30] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 34.

[31] Ό.π.

[32] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 93. Ο βιβλικός Λεβινάς αναζητά στον χρόνο την απελευθέρωση από το τραγικό της μοίρας: «Ο χρόνος, αντί να συνιστά το τραγικό μπορεί να χαρίσει την ελευθερία», ο.π.

[33]  Ό.π.,

[34] Υπ’ αυτήν την έννοια πιστεύω ότι οι στοχασμοί αυτοί του Πρίμο Λέβι και του Λεβινάς πάνω στο σώμα και την υποδούλωση μπορούν να συνδεθούν άμεσα με τη σκέψη, ιδίως του νεαρού, Μαρξ. Για την παραγνωρισμένη ηθικο-υπαρξιακή έννοια της υποδούλωσης στον Μαρξ βλέπε το σπουδαίο βιβλίο του Έριχ Φρομ, Η εικόνα του ανθρώπου στον Μαρξ, Μπουκουμάνης, 1975. Ο Φρομ έχει επεξεργαστεί τη βιβλική έννοια του ειδώλου και της ειδωλολατρίας. Για το λόγο αυτό, οι αναλύσεις του πάνω στην καπιταλιστική υποδούλωση της εργατικής τάξης, διαμέσου της αντικειμενοποίησης της σχέσης μας με τον άλλο άνθρωπο – έτσι αναλύει ο Φρομ τον μαρξιστικό «φετιχισμό του εμπορεύματος» – είναι εξαιρετικά βαθιές και πρωτότυπες.

[35] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 32.

[36] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 33

[37] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, ο.π.,  σ. 75

[38] «Το είδος της ύπαρξης που μας δόθηκε, χωρίς χρονικά όρια στους κόλπους της γερμανικής κοινωνίας», Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, ό.π.,  σ. 100.

[39] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, ό.π., σ. 75.

[40] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπάρχον, ο.π., σ. 71, υπογράμμιση δική μου.

[41] Στο εφιαλτικό μυθιστόρημά του, Σιγκφριντ, ο γιος του κτήνους, μτφ. Ινώ Μπαλτά, Καστανιώτης 2003, σ. 131.

[42] Εμμανουέλ Λεβινάς, Από την ύπαρξη στο υπαρκτό, σ. 73, βλ., επίσης, «αντί να μας οδηγήσει στο Θεό, η έννοια του είναι μας οδηγεί στην απουσία του Θεού, στην απουσία κάθε όντος. Οι πρωτόγονοι βρίσκονται απολύτως πριν από την Αποκάλυψη, πριν από το φως». Το φως στον Λεβινάς είναι το ηθικό φως και η πηγή του είναι το πρόσωπο του άλλου, που έρχεται να αναστείλει τη βία και να διαλύσει τα σκοτάδια κάθε αντι-ανθρωπισμού και αρχαϊσμού.

[43] Πρίμο Λέβι, Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν, ό.π., σ. 53.

[44] Πρίμο Λέβι, Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν, ό.π., σ. 55, 57.

[45] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, ό.π., σ. 60.

[46] Ο Claude Eatherly είναι ο πιλότος της Χιροσίμα και είναι πρόσωπο τραγικό. Στον Άιχμαν, αντίθετα, απάδει το επίθετο τραγικός, διότι, όπως, αποδείχτηκε στη δίκη του, που έγινε στην Ιερουσαλήμ το 1961, ο Άιχμαν δεν ήταν απλός εκτελεστής διαταγών, όπως ήθελε να παρουσιάζεται, αλλά ένας από τους βασικούς εγκεφάλους και οργανωτές της γενοκτονίας. Δικαίως, στη σκέψη του Άντερς, ο Άιχμαν εκπροσωπεί τον απολύτως εξανδραποδισμένο άνθρωπο, τον τεχνικό διαχειριστή του θανάτου και δικαίως ο Άντερς επισημαίνει τον κίνδυνο της εποχής της τεχνικής ως κίνδυνο παραγωγής ανθρώπων-Άιχμαν στο σήμερα!

[47] Γκύντερ Άντερς, Εμείς οι γιοι του Άιχμαν, μτφ. Κώστας Σπαθαράκης, επίμετρο Σταύρος Ζουμπουλάκης, σσ. 36-38: «Οι κανόνες της κόλασης».

[48] Ο Καντ έψεγε την πολιτική διάσταση του Εβραϊσμού όταν έλεγε ότι ο «Ιουδαϊσμός δεν αποτελεί καθόλου μια θρησκεία», αλλά τη συγκέντρωση μια φυλής «κάτω από απλώς πολιτικούς νόμους», Η θρησκεία εντός των ορίων του λόγου και μόνο, μετάφραση, σημειώσεις, επιλεγόμενα, Κώστας Ανδρουλιδάκης, Πόλις 2007, σ. 232. Ο Καντ υποτιμά την ιστορική και πολιτική εμπειρία της Βίβλου. Άλλα όσο απίθανο είναι να υπάρξει μια αποστειρωμένη «θρησκεία στα όρια του Λόγου και μόνο», άλλο τόσο είναι και για την ηθική να υπάρχει χωρίς την πολιτική –χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μία ανάγεται εξ ολοκλήρου στην άλλη. Η λατρεία δεν είναι άλογη. Ο χώρος του έλλογου είναι πολύ ευρύτερος απ’ όσο νόμιζε ο Καντ. Ο Πρίμο Λέβι, αντίθετα, έχει κατανοήσει βαθιά ότι τα πιο καίρια ηθικά ερωτήματα και διλήμματα δεν είναι διαδικαστικά αλλά έρχονται στην ηθική από «έξω», δηλαδή, από την ιστορία και την πολιτική. Στη σημερινή «κοινωνία της αδιαφορίας» η λατρεία χρειάζεται να ξαναβρεί το κοινωνικό και πολιτικό της συμπλήρωμα.

[49] Βλ., εδώ, Εμμανουέλ Λεβινάς, De Dieu qui vient à l’idée, Vrin, 1981, «De la conscience à la veille», σ. 34-61,  καθώς και το εκπληκτικό βιβλίο του Pierre Pachet, Aux Aguets, Essais sur la conscience et l’histoire, Μaurice Nadeau, Παρίσι, 2002.  

[50] Μεταφράζω έτσι τον όρο « pensée éveillée » του Pierre Pachet.

[51] Βλ. τον λόγο της Εκάβης από τις Τρωάδες του Ευρυπίδη, στίχος 109.

[52] Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις, 18.27.

[53] Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, σ. 64.

[54] Βλ. Σταύρος Ζουμπουλάκης, Στη σκηνή του κόσμου, ό.π. το πρώτο κείμενο «Η Αμερική βομβαρδίζει τη Σερβία και η Ευρώπη βομβαρδίζει τον εαυτό της», σ. 13-22

“Η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος στο ελληνικό σχολείο. Θεωρητικές προσεγγίσεις και διδακτικές προτάσεις”: Οι περιλήψεις των ανακοινώσεων

Βασίλης Αντωνόπουλος, Το Ολοκαύτωμα στο μάθημα των Θρησκευτικών

Το ερώτημα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης προς τον Θεό: «Τί ὅτι ὁδός ἀσεβῶν εὐοδοῦται;» (Γιατί για τους ασεβείς όλα πάνε καλά;) επανήλθε στο προσκήνιο μετά το Άουσβιτς με ασύλληπτη ένταση. Ο Χανς Γιόνας το διατύπωσε ακόμα πιο προκλητικά: «Τι είδους Θεός επέτρεψε το Άουσβιτς;».

Στο μάθημα των θρησκευτικών επιχειρείται, μέσα από την ανάγνωση κειμένων-μαρτυριών και την προβολή ντοκυμαντέρ, να γίνει κατ’ αρχάς γνωστή, όσο είναι δυνατόν, η θηριωδία στις ακραίες διαστάσεις της και, εν συνεχεία, να διερευνηθούν και να συζητηθούν με τους μαθητές τα μεγάλα ερωτήματα που προέκυψαν από αυτή την εμπειρία: πρώτον, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μεταχειρίζεται με τέτοιον τρόπο έναν συνάνθρωπό του; Και, δεύτερον, πού βρίσκεται ο Θεός όταν συμβαίνουν τέτοια ανείπωτα εγκλήματα και δράματα;

Εύη Μανοπούλου, Η ανασύσταση του ανθρώπινου προσώπου: τα «δώρα» της προφορικής ιστορίας στη διδασκαλία του Ολοκαυτώματος

Τα τελευταία χρόνια οι πιο προβεβλημένες τεχνικές διδασκαλίας του Ολοκαυτώματος αξιοποιούν εργαλεία της προφορικής ιστορίας, όπως είναι η ανασύσταση του βιώματος με τις διάφορες μορφές προσωπικής καταγραφής και μαρτυρίας. Με τις τεχνικές αυτές, που φωτίζουν τις επώνυμες ιστορίες των ανθρώπων, έρχεται ξανά στο προσκήνιο το ανθρώπινο πρόσωπο. Με ποιο περιεχόμενο, όμως, αναδεικνύεται η έννοια του προσώπου κατά τη διαδικασία αυτή; Ποια εικόνα του ανθρώπινου όντος συγκροτούν οι μαρτυρίες των θυμάτων και ποια θραύσματα της ταυτότητας του αφηγητή εισχωρούν σ’ αυτή την εικόνα; Η πολυμορφία των αφηγήσεων δίνει τη δυνατότητα της επιλογής του τρόπου χρήσης τους ως παιδαγωγικών εργαλείων, ενώ ταυτόχρονα προκύπτει η ανάγκη να καθοριστούν οι γνώμονες αυτής της χρήσης.

Μιχάλης Πάγκαλος, Το «ριζικό κακό»: ένα κεφάλαιο ηθικής που λείπει από το σχολικό πρόγραμμα

Το «ριζικό κακό» είναι μια φιλοσοφική έννοια που έχει τις απαρχές της στον Καντ. Στην περίπτωση του ναζισμού, όμως, σαρκώνεται εμβληματικά στη φιγούρα του Άιχμαν. Στην απολογία του, που έλαβε χώρα στην περιβόητη δίκη του (Ιερουσαλήμ, 1961), ο Άιχμαν είπε ότι δεν ευθύνεται για το κακό που διέπραξε, γιατί απλώς «εκτελούσε εντολές». Η απολογία αυτή του Άιχμαν βρίσκεται στη ρίζα των θεωριών της «κοινοτοπίας του κακού» σχετικά με τον ναζισμό, την οποία πρώτοι υποστήριξαν η Χάννα Άρεντ (Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Έκθεση για την κοινοτοπία του Κακού, 1963) και ο Γκύντερ Άντερς (Εμείς οι γιοι του Άιχμαν, 1964). Πώς πρέπει να κατανοήσουμε το «ριζικό κακό» μέσα από την περίπτωση Άιχμαν; Πώς οφείλουμε, ειδικότερα, να διδάξουμε το κεφάλαιο αυτό ηθικής στους μαθητές του ελληνικού σχολείου, Γυμνασίου και Λυκείου, και πώς πρέπει να το συνδέσουμε με το σήμερα;

Μαρία Φραγκουλάκη, Το Ολοκαύτωμα στην Ιστορία της Γ΄ Λυκείου

Ο τρόπος που εντάσσεται το Ολοκαύτωμα στη διδακτέα ύλη της Ιστορίας στη Γ΄ Λυκείου δεν αναδεικνύει τη μοναδικότητά του ως γεγονότος και τον πρωτοφανή χαρακτήρα του. Προσφέρεται στους μαθητές μια αποσπασματική προσέγγιση, η οποία, σε συνδυασμό με την απουσία αναφοράς στην ύπαρξη ακμαίων εβραϊκών κοινοτήτων σε διάφορες ελληνικές πόλεις πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συντελεί ώστε το Ολοκαύτωμα να μην αντιμετωπίζεται ως γεγονός που σχετίζεται και με την εθνική ιστορία.

Ζητούμενο είναι, μέσα από τη διδασκαλία, να αναδειχθεί ο σεβασμός και η αποδοχή στην ετερότητα αλλά και η εγρήγορση, ώστε παρόμοια εγκλήματα να μην συμβούν ξανά.

Ελένη Μπεζέ, Εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας πριν, στη διάρκεια και μετά τον πόλεμο. Μια διδακτική πρόταση

Ο δάσκαλος ή ο καθηγητής που επιθυμεί να διδάξει το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, και ειδικότερα των Ελλήνων Εβραίων, συχνά έρχεται αντιμέτωπος με την άγνοια των μαθητών γύρω από την παρουσία Εβραίων στον ελλαδικό χώρο. Λαμβάνοντας υπόψη την απουσία σχετικού διδακτικού υλικού από τα σχολικά βιβλία, θα επιχειρήσουμε, εν είδει εισαγωγής σε μια διδακτική ενότητα που θα αφορούσε το Ολοκαύτωμα ή ως έναυσμα για τη διεξαγωγή μιας ερευνητικής εργασίας project, να σκιαγραφήσουμε τη ζωή δύο σημαντικών εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας (της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης) από τον Μεσοπόλεμο ως τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Κύριος στόχος μας, μέσα από προφορικές και γραπτές πηγές (όπως, λ.χ., μαρτυρίες επιζησάντων και αποσπάσματα από τον Τύπο της εποχής), καθώς και φωτογραφικό υλικό, ο εμπλουτισμός της διδασκαλίας του Ολοκαυτώματος και η ανάδειξη τόσο της τοπικής διάστασης του γεγονότος όσο και της συνάφειάς του με την εθνική αλλά και την ευρωπαϊκή ιστορία.

Γεωργία Γκότση, Η εβραϊκή μνήμη στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία

Η ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων Εβραίων αποτελούσε μέχρι πρόσφατα ένα «κρυμμένο» κομμάτι του πάτριου αφηγήματος, κλεισμένο σε αρχεία που δύσκολα άνοιγαν (και ανοίγουν), καλυμμένο με σιωπές που δύσκολα έσπαγαν, απωθημένο στα υπόγεια της συλλογικής μνήμης, εξορισμένο από τη μεγάλη επιφάνεια του θεσμικού λόγου, ιστορικού, λογοτεχνικού, καλλιτεχνικού, ή ανασυρμένο υπό το πλάγιο φως της «ζωής των άλλων». Η σοδειά από το κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα δείχνει ότι η προπολεμική ζωή, ο εκτοπισμός και η μεταπολεμική τύχη των Ελλήνων Εβραίων αποτελούν πλέον ένα από τα αγαπημένα θέματα της λογοτεχνικής γραφής, ειδικότερα της μυθιστορηματικής. Τα ερωτήματα που αναδύονται είναι πολλαπλά: Τι προκάλεσε ή με τι συνδέεται η εστίαση του σύγχρονου λογοτεχνικού φακού στους Εβραίους, εμβληματικούς «άλλους» της ελληνορθόδοξης κοινωνίας; Πώς ανακατασκευάζει η λογοτεχνία αυτή το παρελθόν; Με άλλα λόγια, ποιες εικόνες του επιλέγει να προβάλει στον αναγνώστη του 21ου αιώνα, διαθέτοντας τη μεταμοντέρνα αυτογνωσία ότι κάθε φως ερμηνεύει ή σκηνοθετεί αυτό που υπήρξε, ενώ κάθε νέα προβολή του αποτελεί παρεμβολή στη συλλογική μνήμη; Τι υποδηλώνει η μυθοπλασιακή σύνδεση οχληρών εμπειριών του παρόντος με τα βιώματα του παρελθόντος για τα κατοχικά και εμφυλιακά τραύματα της ελληνικής κοινωνίας; Εν τέλει, κατά πόσο η σύγχρονη λογοτεχνική αφύπνιση της εβραϊκής μνήμης θα μπορούσε να ενεργοποιήσει μια παιδευτική λειτουργία γνώσης για τη γενοκτονία των Εβραίων και στοχασμού γύρω από τους λόγους που την κρατούσαν στα παρασκήνια της δημόσιας ιστορίας;

Εκδήλωση: “Η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος στο ελληνικό σχολείο. Θεωρητικές προσεγγίσεις και διδακτικές προτάσεις”

dentro

“For is the tree of the field man” – Zadok Ben David (2003): http://www.flickr.com/photos/45215977@N00/3045402464/ (Ευχαριστούμε θερμά τον Yosef22Adar για την επισήμανση.)

Το Άουσβιτς δεν αφορά μόνο το παρελθόν αλλά και το παρόν και το μέλλον των κοινωνιών μας, αφού, χωρίς τη μνήμη του Άουσβιτς και χωρίς τη δική μας συνειδητοποίηση, η θηριωδία είναι πάντα δυνατή.

Ο Τομέας Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και η Ομάδα για τη Μελέτη και τη Διδασκαλία του Ολοκαυτώματος σας προσκαλούν στην εκδήλωση με θέμα:

Η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος στο ελληνικό σχολείο. Θεωρητικές προσεγγίσεις και διδακτικές προτάσεις

την Τρίτη 5 Μαρτίου, στις 18.00, στο Αμφιθέατρο Δρακόπουλου του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

18.00-18.20

Βασίλης Αντωνόπουλος, Θεολόγος, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Το Ολοκαύτωμα στο μάθημα των Θρησκευτικών

18.20-18.40

Εύη Μανοπούλου, Φιλόλογος, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Η ανασύσταση του ανθρώπινου προσώπου: τα «δώρα» της προφορικής ιστορίας στη διδασκαλία του Ολοκαυτώματος

18.40-19.00

Μιχάλης Πάγκαλος, Φιλόλογος, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση – Διδάσκων Φιλοσοφία, Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Το «ριζικό κακό»: ένα κεφάλαιο ηθικής που λείπει από το σχολικό πρόγραμμα

19.00-19.10

Ερωτήσεις – συζήτηση

19.10-19.20

Διάλειμμα

19.20-19.40

Μαρία Φραγκουλάκη, Φιλόλογος, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Το Ολοκαύτωμα στην Ιστορία της Γ΄ Λυκείου

19.40-20.00

Ελένη Μπεζέ, Φιλόλογος – Ιστορικός, Υποψήφια Διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας πριν, στη διάρκεια και μετά τον πόλεμο. Μια διδακτική πρόταση

20.00-20.20

Γεωργία Γκότση, Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Η εβραϊκή μνήμη στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία

20.20-20.40

Σάββας Μιχαήλ, Συγγραφέας

Το παιδί και το Άουσβιτς

20.40-21.00 Ερωτήσεις – συζήτηση

21.00 Λήξη

Συντονιστής: Δημήτρης Μπλατσούκας, Καθηγητής Μουσικής, Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

*

https://www.facebook.com/events/187968937994020/

“Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα”

Χανιώτικα Νέα, 23/07/2012

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ*

[η αναδημοσίευση γίνεται με την άδεια του συγγραφέα]

Ενα εξαιρετικό βιβλίο για το κήρυγμα (“Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα”, επιμέλεια: Σταύρος Ζουμπουλάκης) εκδόθηκε πρόσφατα στην Αθήνα από τις βιβλικές εκδόσεις του “Αρτου Ζωής”. Με βιβλία όπως των Ricœur και LaCocque (“Ας σκεφτούμε με τη Βίβλο”) ή του Koch (“Οι προφήτες”) ή ακόμη το “Κυριακοδρόμιο” με τα γραπτά κηρύγματα των βιβλικών θεολόγων στα ευαγγελικά αναγνώσματα, ο “Αρτος Ζωής” προσπαθεί να εμπλουτίσει και να ανανεώσει τον στοχασμό και τη συζήτηση πάνω στη Βίβλο.

Η Βίβλος, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι μία από τις πηγές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού (Βλ. Ρεζίς Ντεμπρέ, “Οδοιπορικό στις χώρες της Βίβλου”). Όπως όμως αντιλαμβάνονται πλέον οι μεγάλοι στοχαστές της Ευρώπης -αναφέρω ενδεικτικά την περίπτωση του Γιούργκεν Χάμπερμας- η Βίβλος εκτός από βιβλίο πίστης είναι και βιβλίο σκέψης και στοχασμού, απαραίτητο για κάθε σύγχρονο Ευρωπαίο πολίτη και συνώνυμο της ανθρωπιάς για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι καίριο να καταλάβουμε ότι ο προφήτης Ησαΐας ή οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι εξίσου σημαντικές για την παιδεία μας του όσο και ο Όμηρος ή ο Θουκυδίδης. Το “Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα” περιέχει κείμενα για την ιστορία του κηρύγματος στην Ελλάδα (π. Α. Πινακούλας, Γ. Μποροβίλος), εισηγήσεις για τη ζωή και το έργο μεγάλων κηρύκων της καθολικής και προτεσταντικής χριστιανικής Εκκλησίας, όπως του Τζων Νιούμαν (π. Δ. Μπαθρέλλος), του Ντήτριχ Μπονχαίφφερ (Στ. Ζουμπουλάκης) και του Στάνλεϋ Χάουερβας (π. Ε. Γκανάς) και δύο επιλογικές ομιλίες για την απελπιστική κατάσταση του κηρύγματος στη σημερινή ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία (π. Θ. Μαρτζούχος, π. Β. Χαβάτζας). Ας σημειώσουμε επίσης ότι κάθε ομιλία πλαισιώνεται από τη συζήτηση που την ακολούθησε. Η συζήτηση και ο στοχασμός πάνω στον κόσμο μας με τη Βίβλο ανοιχτή είναι ακριβώς αυτό που λείπει από τη σημερινή Εκκλησία και τους σημερινούς χριστιανούς και σε αυτή την πρόκληση προσπαθεί να απαντήσει και ο “Αρτος Ζωής”.

Πράγματι, το βιβλίο ξεκινά με την ειλικρινή διαπίστωση ότι εκκλησιαστικό κήρυγμα βρίσκεται δεκαετίες τώρα σε κατάσταση απελπιστική: «στους ναούς μας ή δεν γίνεται κήρυγμα ή αυτό που γίνεται καλύτερα ας μην γινόταν. Οι εξαιρέσεις μετριούνται στα δάχτυλα. Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο από αυτό: το κήρυγμα δεν φαίνεται να απασχολεί σχεδόν κανέναν. Ελάχιστων κληρικών και θεολόγων ταράζει τον ύπνο η κατάσταση του κηρύγματος. Αλλά υπάρχει και το τρισχειρότερο: το κήρυγμα -το κήρυγμα εν γένει, όχι απλώς αυτό που υπάρχει σήμερα- θεωρείται περιττό, κάτι που έρχεται να διαταράξει την πληρότητα και το κάλλος της θείας λειτουργίας, σχεδόν επιζήμιο. Την άποψη αυτή μάλιστα την εκφράζουν πολλοί από τους πιο συνειδητούς και συνεπείς χριστιανούς της Εκκλησίας μας. Χρειάζεται λοιπόν να πείσουμε ξανά ότι το κήρυγμα δεν είναι μια ρητορεία, παρά είναι ο τρόπος με τον οποίο η Εκκλησία απευθύνει εξακολουθητικά την κλήση του Θεού προς τον καθέναν από εμάς, και μόνον όταν η απάντηση του καθενός μας σε αυτήν την κλήση είναι ιδού εγώ, μόνο τότε γινόμαστε μέλη του λαού του Θεού, μέλη της Εκκλησίας».

Από τα κείμενα του βιβλίου ξεχωρίσαμε δύο. Το πρώτο είναι του π. Βασιλείου Χαβάτζα, “Το κήρυγμα στην πραγματικότητα”. Ο π. Χαβάτζας επισημαίνει και αναλύει επτά προβληματικά στοιχεία στον εκκλησιαστικό χώρο που δυσχεραίνουν ή ακόμη και απαξιώνουν, σήμερα, το κήρυγμα: 1) την υποτίμηση του Λόγου και την αποδοκιμασία της διανοητικής λειτουργίας που «υποτίθεται ότι δεν έχει θέση στη χριστιανική πίστη», 2) μια σαφή θεολογική υστέρηση στο κήρυγμα: «το Ευαγγέλιο περιφρονείται, η θεολογία μπορεί να νοηματοδοτεί τον λόγο αλλά έχει αξία μόνο ως στοιχείο αντιπαράθεσης με αιρετικούς, αντιπάλους κ.λπ. και απομένουν οι ευσεβείς διηγήσεις και ιστορίες είτε από τα γεροντικά είτε, κατά προτίμηση, από τους σύγχρονους γέροντες», 3) ο ιερέας, είτε εκ πεποιθήσεως είτε από εθισμό στην καθημερινή πράξη, οδηγείται στο να γίνεται μόνο «τελετουργός αγιαστικών πράξεων, υποτιμώντας το έργο της διδασκαλίας», 4) η παραπάνω αντίληψη οδηγεί και το εκκλησιαστικό σώμα στη νοοτροπία ότι το κήρυγμα είναι περιττός πλεονασμός και όχι, ως όφειλε, αναπόσπαστο μέρος της λειτουργικής συνάξεως 5) μια εξουσιαστική αντίληψη «που διατρέχει πολλές φορές εμάς τους κληρικούς απέναντι στον λαό» και υποτιμά το ακροατήριο, 6) την τάση που υπάρχει να καθίσταται το κήρυγμα ιδεολογική τοποθέτηση και, τέλος, 7) τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η λεγόμενη “επικαιροποίηση” του κηρύγματος: «φοβούμαι ότι συχνά η επικαιροποίηση καταντά ένας απλός σχολιασμός της επικαιρότητας, χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση από ευαγγελική σκοπιά για την πραγματικότητα». (σ. 200-203). Σε αυτό το τελευταίο σημείο, ο π. Χαβάτζας αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο πολλοί ιερείς αναφέρονται στην τρέχουσα κρίση, όπως περίπου οι αρχηγοί των λαϊκιστικών κομμάτων, χωρίς ποτέ να επισημαίνουν την ευθύνη του ακροατηρίου τους για τον τρόπο ζωής του.

Ας αναφερθούμε, τέλος, στη συγκλονιστική περίπτωση του Γερμανού αντιχιτλερικού πάστορα Ντήντριχ Μπονχαίφφερ σύγχρονου μάρτυρα της χριστιανικής πίστης, όπως παρουσιάζεται από τον Σταύρο Ζουμπουλάκη. Ο Μπονχαίφερ είναι ιδρυτικό μέλος της “Ομολογούσας Εκκλησίας” στη Γερμανία, που αποσπάστηκε από την επίσημη προτεσταντική Εκκλησία όταν η τελευταία, κάτω από την πίεση του κινήματος των Γερμανών Χριστιανών (Deutsche Christen) υποτάχτηκε στην εξουσία των ναζί. Οι ναζί τον κρέμασαν στις 4 Απριλίου 1945, σε ηλικία 39 ετών, στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Φλόσσενμπουργκ, ένα μήνα πριν από την επίσημη παράδοση της Γερμανίας. Στα μαθήματά του για το κήρυγμα της δεκαετίας του 1930 ο Μπονχαίφφερ θα τονίσει τη βασική του θέση ότι ο κήρυκας δεν είναι «συνήγορος του Θεού αλλά μάρτυρας». Ο κήρυκας δεν (πρέπει να) είναι «δικηγόρος του Θεού και της Αγίας Γραφής» που πασχίζει να πείσει για το δίκιο τους, αλλά μάρτυρας. Συμπληρωματικά προς αυτή τη βασική θέση ο Μπονχαίφφερ τονίζει ότι «ο κήρυκας δεν είναι αυτός που αναγγέλλει την αμαρτία, αλλά αυτός που μαρτυρεί για τη νίκη κατά της αμαρτίας». «Μη χρησιμοποιείς το κήρυγμα σαν ρόπαλο για να τσακίσεις την κοινότητα». «Είμαστε μάρτυρες, λέει, και όχι οι σάλπιγγες της τελικής κρίσης». Όπως επισημαίνει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (σ. 135) «ο κήρυκας είναι μάρτυρας του Χριστού, σύμφωνα με την εντολή «μάρτυρές μου έσεσθε» (Πρ. 1,8 και Λκ. 24,48). Είναι μάρτυρας όπως ο Χριστός, «ο μάρτυς ο πιστός (Απ. 1,5· 3,14), όπως ο Θεός ο ίδιος (Ιω. 5,9· Ρωμ 1,9)». Το ερώτημα που διατυπώνει ο Μπονχαίφφερ σε γράμμα του (γράμμα της 30ης Απριλίου 1944) προς τον επιστήθιο φίλο του Μπέτγκε λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή του, δηλαδή το «πώς ο Χριστός θα είναι ο Κύριος της ζωής και εκείνων που δεν έχουν θρησκεία;» είναι μάλιστα, σύμφωνα με τον Στ. Ζουμπουλάκη, το κατεξοχήν κηρυγματικό ερώτημα της εποχής μας. Πιστεύουμε ότι το ερώτημα αυτό συνδέεται καίρια με την ηθική πλευρά της θρησκείας, χωρίς την οποία -χωρίς την καθημερινή θυσία για τον «ελάχιστο αδελφό» που εντέλλεται ο ίδιος ο Χριστός- αυτή καταντά μια απλή τυπολατρία.

*φιλόλογος, διδάκτωρ φιλοσοφίας, διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Αφιέρωμα της “Νέας Ευθύνης” στον Εμμανουέλ Λεβινάς

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στο σπουδαίο φιλόσοφο Εμμανουέλ Λεβινάς (1906-1995) και ένα μικρότερο στον ποιητή Γιώργο Γεραλή (1917-1996) περιλαμβάνει το δέκατο τεύχος του περιοδικού “Νέα Ευθύνη”.

Το τεύχος ανοίγει με μελέτημα του Κώστα Στεργιόπουλου για τον ποιητή Γιώργο Γεραλή. Ακολουθούν κείμενο του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου («Λυρική συνάντηση. Επιστολές προς Γιώργο Γεραλή»), το οποίο παρουσιάζει τέσσερις επιστολές (των Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, Μανόλη Αναγνωστάκη, Πέτρου Σπανδωνίδη και Νίκου Καρούζου), διαφορετικών χρονικών περιόδων προς τον Γ. Γεραλή, και ποιήματα των Αντώνη Μακρυδημήτρη («Έρμη στα ξένα», «Εικόνες ανθρώπων») και Άγγελου Καλογερόπουλου («Ο ξένος»).

Το αφιέρωμα στον Λεβινάς ανοίγει μ’ ένα θεμελιώδες για τη φιλοσοφία του κείμενο, το «Η ηθική ως πρώτη φιλοσοφία» (μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής, θεώρηση: Μιχάλης Πάγκαλος). Ακολουθούν κείμενα των Κώστα Ανδρουλιδάκη («Ε. Λεβινάς και Ι. Καντ – παράλληλοι»), Άγγελου Μουζακίτη («Η ριζική ετερότητα ως θεραπευτική πρακτική: ηθική, ψυχανάλυση, ψυχοθεραπεία»), δύο μεταφράσεις κειμένων του Λεβινάς («Η κιβωτός και η μούμια», σε μετάφραση Μιχάλη Πάγκαλου και «Οφθαλμός αντί οφθαλμού», σε μετάφραση Δημήτρη Τσινικόπουλου και θεώρηση Μιχάλη Πάγκαλου). Στη συνέχεια δημοσιεύονται τα μελετήματα του Μιχάλη Πάγκαλου («Μοναδικότητα μέσα στην καθολικότητα. Σκέψεις για τον Λεβινάς και τον Μπέννι Λέβι») και του αρχιμ. Παντελεήμονα Μανουσάκη («Διαβάζοντας τον Λεβινάς ενάντια στον Λεβινάς: Θάνατος, επιθυμία, γονιμότητα», μετάφραση: Νίκος Μανωλόπουλος). Το ποίημα του Πάουλ Τσελάν «Καθώς την επομένη ήταν ν’ αρχίσουν οι εκτοπισμοί» (μετάφραση: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς) αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για ένα ακόμα κείμενο του Λεβινάς, το «Πάουλ Τσελάν: Από το είναι στο άλλο» (μετάφραση: Δημήτρης Ελευθεράκης, θεώρηση: Ευστάθιος Γιαννής).

Μετά το τέλος του αφιερώματος δημοσιεύονται «Οι ψυχές της γιαγιάς μου», διήγημα της Μαρίας Κουγιουμτζή, δύο ποίηματα της Τζίνας Ξυνογιαννακοπούλου («Αριστερόστροφα του ρολογιού» και «Παραλλαγή») και το πεζό του Δημήτρη Θ. Γκότση «Μια φούχτα»).

Στους «Προσανατολισμούς» θα βρείτε: «Η δυτική χριστιανική αντίληψη περί δικαιοσύνης – Αυγουστίνος» του Μαριάνου Δ. Καράση, «Η ανάγκη της συνειδητοποιημένης επικοινωνίας» του Διονύση Κ. Μαγκλιβέρα και «Ανάξιοι της τραγωδίας;» του Κώστα Χατζηαντωνίου. Γλωσσικά σχόλια γράφει ο Γιάννης Β. Κωβαίος, κριτική τέχνης ο Νίκος Αλ. Μηλιώνης, θεατρική κριτική η Έλενα Σταγκουράκη, για τον κινηματογράφο ο Αχιλλέας Ντελλής. Δημοσιεύονται, ακόμα, κείμενα και σχόλια των Γιώργου Βαρθαλίτη, Λάκη Παπαστάθη (Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο), Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου, Κώστα Βραχνού, Νατάσας Κεσμέτη, Μερόπης Ν. Σπυροπούλου, Αντρές Σάντσεθ Ρομπάυνα (Για τον Τάπιες, μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου) κ.ά.

  • Με αφορμή το αφιέρωμα της Νέας Ευθύνης στον Εμμανουέλ Λεβινάς, παραθέτουμε μια τηλεοπτική συνέντευξη που ο Γάλλος φιλόσοφος είχε παραχωρήσει το 1993 στον Μισέλ Φιλντ (με αγγλικούς υπότιτλους):

 

Η «ανίερη συγκυβέρνηση» και η Αριστερά

Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ “ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ”

του Μιχάλη Πάγκαλου

πηγή: enthemata.wordpress.com (22-01-2012)

Juan Genoves, «Ο εναγκαλισμός», 1976 (η εικόνα του εξωφύλλου της «Ανίερης Συγκυβέρνησης»). Πηγή: enthemata.wordpress.com

Το μικρό βιβλίο Ανίερη Συγκυβέρνηση (εκ. Πόλις, 2011) του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι μια σύντομη αλλά περιεκτική διάλεξη που ο συγγραφέας έδωσε στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Η ημερομηνία της διάλεξης είναι σημαδιακή, 16 Νοεμβρίου 2011, την ημέρα που η νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, με 255 ψήφους υπέρ. Έτσι λοιπόν 37 χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση και παραμονή του εορτασμού της 38ης επετείου του Πολυτεχνείου, ορκίστηκε κυβέρνηση σοσιαλιστών και ακροδεξιών μέσα στη «γενική σιωπή και ανακούφιση»:

«δεν μπορώ, λέει ο συγγραφέας, να φανταστώ πιο άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης! Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς συγκυβερνά με τον παλαιό Γραμματέα της Νεολαίας της ΕΠΕΝ (το κόμμα του Παπαδόπουλου) και πρόεδρο επίσης του λεπενικού Ελληνικού Μετώπου!» (σ. 33).

Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Κατά τον συγγραφέα, η ελληνική κρίση αναλύεται σε δύο πτυχές ή αιτίες: μια εξωτερική και μια εσωτερική. Η εξωτερική σχετίζεται με τα τεράστια προβλήματα που πηγάζουν από την «παγκόσμια συστημική κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και της «άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», υπό την αιγίδα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, η οποία πιστεύει στην ορθολογικότητα των αυτορρυθμιζόμενων αγορών, δηλαδή τον «μεγαλύτερο μύθο που υπάρχει», (σ. 13). Τα προβλήματα αυτά γίνονται μάλιστα ακόμη πιο δυσεπίλυτα δεδομένης της παγκοσμιοποίησης που «έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν αδύνατη, τη λήψη μέτρων προστασίας των εθνικών οικονομιών» (σ. 12). Η παγκοσμιοποίηση καταργεί εν τοις πράγμασι τις δικλείδες προστασίες του έθνους κράτους και παραδίδει τους οικονομικά ασθενέστερους βορρά στην αδηφαγία των αγορών.

Δικαίως, ο συγγραφέας θεωρεί τους 900.000 ανέργους «θρυαλλίδα» τοποθετημένη στα θεμέλια της κοινωνίας : «άνεργοι παντού, στις πόλεις και τα χωριά, άνεργοι που όλο αβγαταίνουν» (σ. 36). Αλλά και από τους εργαζόμενους, λίγοι είναι όσοι απολαμβάνουν εργασιακή ασφάλεια. Η υποαπασχόληση, η αστάθεια, η αβεβαιότητα, οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας καταστρέφουν κάτι πολύ σημαντικό, δηλαδή την ίδια την έννοια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας αλλά και του κοινωνικού ρόλου του εργαζόμενου:

η εργασία έχει γίνει απλώς αγώνας επιβίωσης […] Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο η εργασία του είναι μόνο σκληρός αγώνας επιβίωσης γίνεται έρμαιο, έρμαιο της ανάγκης, μεταβάλλεται σε φρικτό ατομιστή, που αντιμετωπίζει τους άλλους ως εχθρούς». (σ. 15).

Αν όμως η κρίση της οικονομίας συνδέεται με τη συνολική συστημική κρίση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και αυτό αποτελεί την εξωτερική αιτία, τότε ποια είναι η εσωτερική; Ο συγγραφέας το λέει απερίφραστα: το φαινόμενο ή ακόμα ο «ψυχισμός» της ανομίας, η ενδημική, δηλαδή, παθολογία μιας κοινωνίας που παράγει απαίδευτα, αγενή, ανεύθυνα και ανομικά άτομα είναι κατά τον Ζουμπουλάκη το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η ανομία αυτή, βρίσκει γόνιμο έδαφος να φυτρώσει και να αναπτυχθεί στον νοσηρό ατομικισμό του Έλληνα που είναι διαρκώς θυμωμένος — πάει να πει: φταίνε πάντα οι άλλοι– και αυτοθυματοποιούμενος, ατομικά και συλλογικά (σ. 23).

Προκειμένου να εικονογραφήσει με ένα παράδειγμα την έκταση του φαινομένου της ανομίας, ο επί χρόνια υπηρετήσας ως φιλόλογος Ζουμπουλάκης επικαλείται τις εθιμοτυπικές πια κάθε χρόνο στη χώρα μας καταλήψεις των σχολείων. Στο σημείο αυτό εντοπίζει και τις βαριές ευθύνες της Αριστεράς που συχνά ανέχεται ή ακόμη και επικροτεί τις καταλήψεις. Με τις καταλήψεις οι μαθητές μαθαίνουν πράγματι κάτι σημαντικό, λέει ειρωνικά ο συγγραφέας, δηλαδή ότι όποια παρανομία κι αν διαπράξουν, θα βρουν συμπαραστάτες στα συνδικάτα [όπως, αίφνης, στην ανεύθυνη στάση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ στα επεισόδια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου], στα κόμματα, στα ΜΜΕ και εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να τιμωρηθούν ποτέ. Το μάθημα αυτό θα το εφαρμόσουν ευθύς μόλις μπουν στο πανεπιστήμιο, όπου θα συνεχίσουν τον αγώνα με την ίδια «μορφή πάλης», την οποία μάλιστα θα διευρύνουν με εντοιχισμούς καθηγητών και πρυτάνεων (σ. 23).

Εν μέσω όλων αυτών των παθολογικών φαινομένων που μαρτυρούν την οικονομική, ηθική και πνευματική κρίση της κοινωνίας, φτάσαμε και στη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στη διακυβέρνηση της χώρας, συμμετοχή που, κατά τον συγγραφέα, αποτελεί το κύριο γνώρισμα της νέας κυβέρνησης. Πολλοί την υποβαθμίζουν. Οι πολιτικοί και οι πανεπιστημιακοί του εκσυγχρονιστικού ιδίως μπλοκ, οι ίδιοι που δεν χάνουν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν εναντίον και του πιο ασήμαντου φαινομένου «ανορθολογισμού», όταν προέρχεται από άλλους χώρους (όπως, λόγου χάρη, από το χώρο της Εκκλησίας) δείχνουν εδώ να έχουν χάσει τη φωνή τους.

Το ΛΑΟΣ εκμεταλλεύτηκε τον κενό χώρο που του έδωσαν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις –και η Αριστερά– και εμφανίστηκε ως η δύναμη που εκπροσωπεί τη λογική και τη σύνεση! Η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση δεν αποτελεί δευτερεύον αλλά είναι το μείζον ζήτημα επειδή συνιστά παραβίαση ενός «ιδρυτικού κανόνα» της δημοκρατίας μας, «παραβίαση που αργά η γρήγορα πληρώνεις» (σ. 35). Αν, όπως μας έμαθε ο Καστοριάδης, η δημοκρατία δεν είναι μόνο «απόψεις» αλλά επίσης και αξίες και ήθη και πρακτικές και στάσεις ζωής, τότε οι δικές τους «αξίες» είναι μισαλλόδοξες, εθνικιστικές, ξενόφοβες και αντισημιτικές. Ο Ζουμπουλάκης το βλέπει και το καταδικάζει:

η δική μας κοινή λογική και σύνεση λέει άλλα, λέει ότι δεν συνεργαζόμαστε ΠΟΤΕ με ρατσιστές, αντισημίτες, φιλοχουντικούς, φιλοχιτλερικούς, με όσους μισούν τους μετανάστες, τους Τούρκους, τους ομοφυλόφιλους και, περισσότερο από όλους, τους Εβραίους, που θεωρούν το Άουσβιτς μύθο, που δέχονται τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ως γνήσια και αληθινά (σ. 29).

Εκμεταλλευόμενη τα οξύτατα προβλήματα που δημιουργεί η κρίση, όπως η ανεργία και το μεταναστευτικό, η ακροδεξιά απειλεί να επιβάλλει σήμερα την ατζέντα της, επιβάλλοντας μια «λεπενοποίηση» της πολιτικής ζωής. Το πρόβλημα στο οποίο οφείλουν να απαντήσουν οι αριστερές και κεντροαριστερές πολιτικές δυνάμεις, αν θέλουν να σταθούν υπεύθυνα απέναντι στο λαό, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επανίδρυση του διαλυμένου ελληνικού κράτους, με την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού κράτους ευνομίας αλλά και δικαιοσύνης. Ο εύκολος και ανεύθυνος λαϊκισμός και η μηδενιστική απαξίωση των θεσμών πρέπει αμέσως να σταματήσει. Τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα οφείλουν να διαπαιδαγωγούν τους πολίτες στην ευθύνη και η ευθύνη γεννιέται εκεί που το άτομο υπερβαίνει τον εαυτό του, τις άμεσες επιθυμίες και τα περιχαρακωμένα ατομικά του συμφέροντα, για να ενταχθεί σε μια παράδοση: στην κοινότητά της, στα βιβλία της, στα έντυπά της, στις αξίες της. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, και το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει η Αριστερά: είτε η ένταξη στην Αριστερά θα εγγράφεται σε μια ηθική και πολιτική παράδοση αξιών (ή αρετών), δημοκρατίας, αδελφοσύνης, δικαιοσύνης και θα σημαίνει την ανάληψη μιας ευθύνης για τον κόσμο, είτε η επίκληση της Αριστεράς θα είναι, όπως σήμερα, απλώς μια ρητορική συχνά ανομικών ατομικών διεκδικήσεων που υπονομεύει το ίδιο το βαθύτερο ιδανικό της αριστερής στάσης ζωής, δηλαδή την αφιέρωση στους άλλους, που φτάνει ως τη θυσία, και την ευθύνη για τον κόσμο. Αλλά, έτσι, ως ανυπόληπτη σκιά του εαυτού της και συγχρόνως ως μη διαθέτουσα ρεαλιστική πρόταση για την κοινωνία, η Αριστερά, αργά η γρήγορα, θα σβήσει από τον πολιτικό χάρτη.

O Μιχάλης Πάγκαλος είναι φιλόλογος και διδάσκει φιλοσοφία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

To δημόσιο σχολείο απαντά στην έξαρση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού

Του Μιχάλη Πάγκαλου*

Ως απάντηση στον αντισημιτισμό, τον αντι-μουσουλμανισμό και τη μισαλλοδοξία και εν γένει το ρατσισμό και την ξενοφοβία ήρθε στο μάθημα της λογοτεχνίας των Πανελλαδικών Εξετάσεων το ωραίο διήγημα του Γιώργου Ιωάννου, Στου Κεμάλ το Σπίτι, με βασική πρωταγωνίστρια μια τουρκάλα, μουσουλμάνα και με παράλληλο κείμενο απόσπασμα από την “Απογραφή ζημιών” του ίδιου συγγραφέα που, για όποιον δεν το έχει διαβάσει, αρχίζει ως εξής:

“Δίπλα στο “Ακρόπολις” και μέχρι την οδό Πλάτωνος ήταν στη σειρά σπίτια μικρά και παμπάλαια, όπου μέχρι και την κατοχή κατοικούσανε οικογένειες Εβραίων. Αυτά, με το ξενοδοχείο μαζί, σχημάτιζαν τη βορινή πλευρά της πλατείας που σήμερα ονομάζεται “Μακεδονομάχων”. Τα Σάββατα, γριές Εβραίισες, με τις πατροπαράδοτες ατλαζένιες φορεσιές της Καστίλλιας στέκονταν στις εξώπορτες με σταυρωμένα τα χέρια, για να περάσει ήσυχα και αναμάρτητα η άγια αργία…”

Επίσης, στο μάθημα “Γενικής Παιδείας” της Ιστορίας μπήκε ως θέμα το Ολοκαύτωμα.

Οι επιλογές αυτές αποδεικνύουν ότι το δημόσιο σχολείο μπορεί να αντισταθεί στο κύμα του ρατσισμού και του αντισημιτισμού και ότι στην πραγματικότητα είναι το πιο αποτελεσματικο όπλο που διαθέτουμε εναντίον της μισαλλόδοξης μαύρης προπαγάνδας και πρέπει να το υπερασπιστούμε.

Διότι, συχνά, γίνεται από την άκρα-δογματική αριστερά μια αμετροεπής κριτική απέναντι στην κοινωνία η οποία συμπαρασύρει και το σχολείο, που εξισώνεται μ’ έναν με απλό μηχανισμό “καταπίεσης”. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι βάλλουν εναντίον ενός από τους πυλώνες της δημοκρατίας μας; Δεν καταλαβαίνουν ότι κοινωνίες χωρίς διδασκαλία των “μεγάλων κειμένων”, φιλοσοφικών, λογοτεχνικών και θρησκευτικών και χωρίς σχολείο θα είναι κοινωνίες βάρβαρες και φασιστικές;

Μ. Πάγκαλος είναι φιλόλογος, διδάκτωρ πανεπιστημίου.

Διαβάστε επίσης: “Ο Πρίμο Λέβι και ο σύγχρονος αντισημιτισμός / Primo Levi et l’antisémitisme contemporain” και “Χριστιανοί και Αριστεροί στον δημόσιο χώρο (Πρόταση για διάλογο με αφετηρία το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο, Βιβλιοπωλείον της Εστίας,  Αθήνα  2010)”, δύο πρόσφατα κείμενα του Μ. Πάγκαλου.

Η ανεντιμότητα των κονδυλογράφων

του Δημήτρη Κράββαρη

Με τη σύμφωνη γνώμη του Μιχάλη Πάγκαλου, φιλολόγου και τακτικού συνεργάτη του περιοδικού «Νέα Εστία», προχωρούμε σήμερα στην αναδημοσίευση ενός κειμένου του στο οποίο παρουσιάζει με ευσύνοπτο τρόπο ένα παλαιότερο τεύχος του οικείου περιοδικού αφιερωμένο στον ιταλό συγγραφέα Πρίμο Λέβι (βλ. την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο «Ο Πρίμο Λέβι και ο σύγχρονος αντισημιτισμός»).

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στον γερμανό ζωγράφο Φέλιξ Νούσμπαουμ, το έργο του οποίου αποτυπώνει ανεξίτηλα την υπαρξιακή αγωνία ενός ανθρώπου απέναντι στο επικείμενο τέλος. Μετά από μια δεκαετία απελπισμένων περιπλανήσεων ανά την Ευρώπη, ο Νούσμπαουμ συλλαμβάνεται το 1944 από τη Wehrmacht και μεταφέρεται πάραυτα στο Άουσβιτς και στο θάλαμο αερίων. Ο Πρίμο Λέβι, όπως σημειώνει ο Μιχάλης Πάγκαλος, «έγινε συγγραφέας μέσα στο Άουσβιτς και εξαιτίας του Άουσβιτς». Το βιβλίο του με τίτλο «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (εκδόσεις Άγρα 2000) έχει θέμα τη ζωή στα ναζιστικά στρατόπεδα του θανάτου και «θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας».

Το αφιέρωμα όμως της Νέας Εστίας στον Πρίμο Λέβι δεν είναι επίκαιρο μόνο λόγω της πρόσφατης επετείου της απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τα σοβιετικά στρατεύματα. Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή τον καταστροφικό εμπρησμό της συναγωγής των Χανίων η λέξη «Ισραήλ» ως συνώνυμο του απόλυτου κακού επανεμφανίστηκε στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Το σημαίνον «Ισραήλ» έχει απογυμνωθεί πλέον από το περιεχόμενό του: Δεν είναι η χώρα Ισραήλ με τις τάσεις του, τη μουσική του, τους δισταγμούς και τα ατοπήματά του, είναι ένας σκοτεινός υπονομευτής που επιβουλεύεται μια «ανήμπορη» χώρα η οποία «βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση» έχοντας επομένως «ανάγκη τις ξένες τράπεζες».

Η συνέντευξη που δίνει ο Λέβι το 1982 στον Ιταλό δημοσιογράφο της Repubblica Giampaolo Pansa δείχνει έναν άλλο δρόμο. «Στη συνέντευξη αυτή, που αποτελεί υπόδειγμα νηφάλιας σκέψης, ο Εβραίος Λέβι δείχνει τον τρόπο να διαφωνείς πολιτικά με την κυβέρνηση του Ισραήλ και ακόμη να καταδικάζεις εντονότατα, όταν πρέπει, την πολιτική της, χωρίς όμως να διολισθαίνεις στην επικίνδυνη ατραπό του αντισημιτισμού και της δαιμονοποίησης του κράτους του Ισραήλ» (Μιχάλης Πάγκαλος).

Ας μην ξεχνάμε την απάντηση που έδωσε ο παλαιστίνιος διανοούμενος Έντουαρντ Σάιντ σε άραβες συναδέλφους του που δήλωναν γοητευμένοι από τις αναθεωρητικές ιδέες του Roger Garaudy («Η Σοά δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα των σιωνιστών»): Αυτός που δεν είναι ικανός να αναγνωρίσει τα γεγονότα, το ότι δηλαδή οι γείτονές του υπήρξαν θύματα μιας γενοκτονίας, δεν είναι άξιος να διεξάγει αγώνα για τη ΔΙΚΗ ΤΟΥ ανεξαρτησία. Έχει αποτύχει στο να διεξάγει μια έντιμη μάχη (“Israel-Palestine: a third way, A reply to arab intellectuals”).

Oι τάσεις αναθεωρητισμού και σχετικοποίησης της Shoah δεν είναι μόνο ένα θλιβερό προνόμιο του αραβικού κόσμου. Ο πρόσφατος διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων, οι προγενέστεροι εμπρησμοί των συναγωγών Βέροιας, Κομοτηνής και Βόλου, η βεβήλωση των μνημείων Ολοκαυτώματος στη Δράμα, Ρόδο, Λάρισα και Κέρκυρα όπως και οι αλλεπάλληλοι βανδαλισμοί του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων συνοδεύτηκαν από μια ανησυχητική κορύφωση της αντισημιτικής ρητορείας και στην Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενοι την πρόσβασή τους σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, «αντισημίτες κονδυλογράφοι», όπως πετυχημένα τους ονόμασε ο Βίκτωρ Ισαάκ Ελιέζερ (“΄Οταν ο κρυφός αντισημίτης αποκαλύπτεται”), δε δίστασαν να χορέψουν άσεμνα πάνω από τις στάχτες μιας Συναγωγής. Ας κοιμόμαστε ήσυχοι: 1. Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα δεν υφίσταται, μιας και οι δράστες δεν είναι Έλληνες (πλην ενός), 2. Οι Εβραίοι είναι ούτως ή άλλως αιμοσταγή όντα που καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν.

Η χαλαρή αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας, μέρος της οποίας ασχολείται κυρίως με το να καταγγείλει το «κατάπτυστο» άρθρο του Andrew Apostolou, απέναντι στην αντισημιτική ρητορεία και πρακτική επιβεβαιώνουν αυτά που έχει γράψει στο παρελθόν ο Θύμιος Τζάλλας, διευθυντής του «Ηπειρωτικού Αγώνα», με αφορμή τις ατιμώρητες βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων:

Αυτό που βλέπουμε είναι μια κοινωνία να τρέχει πρόθυμη να αποστασιοποιηθεί από κάτι που θεωρεί «διένεξη ακραίων». Οι κάτοικοι είναι αμήχανοι μήπως και το θέμα «σηκωθεί» παραπάνω από τις «κανονικές του διαστάσεις» και πάψει να είναι αυτό που μας βολεύει: «μια ιστορία περιθωρίου». […] Είναι μια στάση που παρουσιάζει τον βανδαλισμό ως ανακατωσούρα που επιφέρει μια ομάδα ανεγκέφαλων πιτσιρικάδων σε ένα πανίσχυρο λόμπι που κινεί τα νήματα. Αυτό είναι ισοπέδωση και τελικά ρατσισμός (“Διένεξη ακραίων”, 4 Ιουνίου 2009).

Η βεβήλωση ενός εβραϊκού λατρευτικού χώρου είναι για πολλούς μια υπόθεση που φέρνει αντιμέτωπους τους Εβραίους και τις νεοναζιστικές ομάδες μίσους, μια υπόθεση που δεν αφορά επομένως κανέναν άλλον. Και αυτή η αποστασιοποίηση έχει πίσω της μια ιστορία: Ο Γιώργος Λιόλιος, συγγραφέας του βιβλίου “Σκιές της πόλης, Αναπαράσταση του διωγμού των Εβραίων της Βέροιας” (εκδόσεις Ευρασία), σχολιάζοντας τον αφανισμό χιλιάδων Ελληνοεβραίων κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διαπιστώνει ότι ο μη εβραϊκός πληθυσμός της Βέροιας θεώρησε, «με λίγες εξαιρέσεις, ότι ο διωγμός των Εβραίων ήταν μια υπόθεση μεταξύ των Εβραίων και των Ναζί και καθόλου κυρίαρχο θέμα που έπρεπε να διαχειριστεί συνολικά η τοπική κοινωνία ως δικό της ζήτημα». Η διαπίστωση αυτή ισχύει όχι μόνο για τη Βέροια αλλά και για άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Στη συνωμοσιολογική της εκδοχή αυτή η αποστασιοποίηση παίρνει μια τερατώδη διάσταση: Ο αντισημίτης που καίει τη συναγωγή δίνει τη θέση του στον πράκτορα της CIA ή της Μοσάντ. Ο αντισημίτης κονδυλογράφος, πολιτικάντης ή απλός πολίτης ενώνει με αγαλλίαση τα δύο άκρα συνθλίβοντας ταυτόχρονα κάτω από την μπότα του την εβραϊκή υπόσταση.

Αυτοί που υποβιβάζουν την απαιτητική τέχνη του σκίτσου σε μια στρατιά μνησίκακων ανδρεικέλων ή το απαιτητικό επάγγελμα του δημοσιογράφου σε κραυγές μίσους, αυτοί που ενώ κατέχουν υψηλούς κυβερνητικούς θώκους δε διστάζουν να εκδηλώσουν την εβραιοφοβία τους, πρέπει να μας βρουν αντιμέτωπους.

Ενημέρωση 04/02/2010:

1. Για το γενικότερο επίπεδο της ελληνικής δημοσιογραφίας και την προκατάληψή της απέναντι στο Ισραήλ σας προτείνουμε να διαβάσετε το πρόσφατο άρθρο του Ζαν Κοέν με τίτλο “Τα Βραβεία Ανέντιμης Ελληνικής Δημοσιογραφίας” (17 Ιανουαρίου 2010).

2. Στο θέμα της ταύτισης δραστών και θυμάτων αναφέρεται σε πρόσφατη παρέμβασή του και ο Ιός της “Ελευθεροτυπίας”: “Ο τρίτος εμπρησμός της Συναγωγής” (30/01/2010).

3. Φίλος και αναγνώστης του ιστολογίου σχολίασε την πρόταση: “Ο πρόσφατος διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων, οι προγενέστεροι εμπρησμοί των συναγωγών Βέροιας, Κομοτηνής και Βόλου, η βεβήλωση των μνημείων Ολοκαυτώματος στη Δράμα, Ρόδο, Λάρισα και Κέρκυρα όπως και οι αλλεπάλληλοι βανδαλισμοί του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων συνοδεύτηκαν κλπ” ως εξής: Οι περισσότεροι  έλληνες τα αγνοούν αυτά”. Στους φιλοπερίεργους αναγνώστες προτείνουμε λοιπόν να επισκεφτούν το ιστολόγιο του Abravanel και να διαβάσουν την ανάρτηση με τίτλο Ιανουάριος ’09: Αντισημιτική βία στην Ελλάδα/January ‘09: Antisemitic violence in Greece. Όπως δείχνει το επιμύθιο της συγκεκριμένης ανάρτησης ο νόμος της σιωπής βασίλευε από τότε. Τότε δεν υπήρχαν απ’ ό,τι φαίνεται ρεπορτάζ σε ξένα Μέσα Ενημέρωσης για τους άνετους περιπάτους εμπρηστών στην αυλή της Συναγωγής των Χανίων:

Είναι γελοίοι και βαθύτατα υποκριτές αυτοί που ξέρουν να μιλάνε για καημένους επαγγελματίες αντιρατσιστές που δεν μπορούν να επικρίνουν το Ισραήλ χωρίς να κατηγορηθούν για αντισημιτισμό, ενώ στην πραγματικότητα κρατούν το στόμα τους ερμητικά κλειστό για τα όργια που συμβαίνουν στην ίδια τους την χώρα κάθε φορά που φουντώνει η κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Οτι κάθε μέρα υπάρχουν δεκάδες άρθρα και τηλεοπτικές εκπομπές για τα δικαιώματα των παλαιστινίων, ενώ το γεγονός οτι στα Ιωάννινα κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής για την τύχη των λείψανων της οικογένειας του – κατά τα άλλα ελλήνων πολιτών οι οποίοι είναι χρήσιμοι για φόρους, στρατό και για να λέμε πόσο ανεκτική είναι η χώρα μας – δεν ακούστηκε κουβέντα.

Ιανουάριος ’09: Αντισημιτική βία στην Ελλάδα (Abravanel, the blog)