Έκθεση για τον Αντισημιτισμό (2018) του Κέντρου Κάντορ

Πηγή: Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο

Annual-Kantor-Center-Worldwide-850x788

Source: antisemitism.org.il

Αξιοσημείωτη και ανησυχητική αύξηση των βίαιων αντισημιτικών περιστατικών -κατά 13% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά- καταγράφει η έκθεση για τον Αντισημιτισμό κατά το 2018, του Κέντρου Κάντορ του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, που δόθηκε στη δημοσιότητα την 1η Μαΐου 2019. Τα περιστατικά αυτά φτάνουν περίπου τα 400 σε παγκόσμια κλίμακα, με τα περισσότερα να καταγράφονται στις ΗΠΑ -με περισσότερες από 100 περιπτώσεις σοβαρών αντισημιτικών επιθέσεων- το Ηνωμένο Βασίλειο -με 68 περιπτώσεις-  τη Γαλλία και την Γερμανία -με 35 περιστατικά αντίστοιχα- και τον Καναδά με 20. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γερμανίας, όπου οι επιθέσεις εναντίον Εβραίων αυξήθηκαν κατά 70% στο 2018, έναντι εκείνων του 2017.

«Είναι πλέον σαφές ότι ο αντισημιτισμός δεν περιορίζεται στο τρίγωνο μεταξύ ακροδεξιάς, ακροαριστεράς και ριζοσπαστικού ισλαμισμού, αλλά έχει καταστεί συνηθισμένο φαινόμενο, συχνά αποδεκτό από την κοινωνία», τόνισε ο Δρ. Μοσέ Κάντορ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Συνεδρίου (EJC), κατά τη συνέντευξη Τύπου παρουσίασης της φετινής έκθεσης.

Δείτε εδώ την έκθεση ANTISEMITISM WORLDWIDE 2018 – The Kantor Center– TAU Report (στις σελ. 76-83 το κεφάλαιο για την Ελλάδα).

Εδώ το αρχείο σε PDF

Charles Patterson: Τα ζώα, η σκλαβιά και το Ολοκαύτωμα (2005)

Από πού προέρχονται οι πόλεμοι, ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η βία και η σκληρότητα που είναι τόσο ενδημικά φαινόμενα στον ανθρώπινο πολιτισμό; Γιατί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται και σφαγιάζουν ο ένας τον άλλον τόσο τακτικά; Γιατί το είδος μας είναι τόσο επιρρεπές στη βία; Για να απαντήσουμε αυτές τις ερωτήσεις, θα κάναμε καλά να σκεφτούμε την εκμετάλλευση και τη σφαγή ζώων από εμάς και την επίδρασή τους στον ανθρώπινο πολιτισμό. Θα μπορούσε να είναι αλήθεια ότι καταπιέζουμε και σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον τόσο εύκολα επειδή η κακοποίηση και η σφαγή των ζώων μας έχουν απευαισθητοποιήσει στα δεινά και τον θάνατο των άλλων;

Η «εξημέρωση» των ζώων –η εκμετάλλευση των κατσικιών, των προβάτων, των βοοειδών και άλλων ζώων για το κρέας, το γάλα, τις δορές και την εργασία τους που άρχισε στην Εγγύς Ανατολή πριν από περίπου 11.000 χρόνια– άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας. Στις πρώτες κοινωνίες κυνηγών-συλλεκτών υπήρχε κάποια αίσθηση συγγένειας μεταξύ ανθρώπων και ζώων, που απεικονίστηκε με τον τοτεμισμό και τους μύθους που παρουσίαζαν τα ζώα είτε ως πλάσματα μισά ζώα και μισά ανθρώπους είτε ως δημιουργούς και προγόνους της ανθρώπινης φυλής. Εντούτοις, η ανθρωπότητα πέρασε τον Ρουβίκωνα όταν οι βοσκοί και οι κτηνοτρόφοι της Εγγύς Ανατολής άρχισαν να ευνουχίζουν, να δένουν για να περιορίσουν και να μαρκάρουν αιχμάλωτα ζώα για να ελέγξουν την κινητικότητα, τη διατροφή, την αύξηση και την αναπαραγωγική ζωή τους. Για να κρατηθούν συναισθηματικά σε απόσταση από τη σκληρότητα που επέβαλαν, υιοθέτησαν μηχανισμούς αποσύνδεσης, αιτιολόγησης, άρνησης και ευφημισμού, οι οποίοι στην πορεία έγιναν μια σκληρότερη και πιο άσπλαχνη κατάσταση.

Το 1917 ο Σίγκμουντ Φρόιντ έθεσε το ζήτημα σε προοπτική όταν έγραψε: «Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του προς τον πολιτισμό, ο άνθρωπος απέκτησε μια εξουσιαστική θέση πάνω στα φιλικά πλάσματα του ζωικού βασιλείου. Δεν αρκέστηκε ωστόσο σε αυτή την υπεροχή και άρχισε να τοποθετεί ένα κενό ανάμεσα στη φύση του και στη δική τους. Αρνήθηκε στα ζώα την κατοχή λόγου, απέδωσε στον ίδιο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεία κάθοδο που του επέτρεψε να εκμηδενίσει τον δεσμό της κοινότητας ανάμεσα σε αυτόν και το ζωικό βασίλειο».

Η κυριαρχία, ο έλεγχος και ο χειρισμός που χαρακτηρίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μεταχειρίζονται τα ζώα που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους, έχουν θέσει τον τόνο και έχουν χρησιμεύσει ως μοντέλο για τον τρόπο που οι άνθρωποι μεταχειρίζονται ο ένας τον άλλον. Η υποδούλωση/εξημέρωση των ζώων προετοίμασε το έδαφος για την ανθρώπινη δουλεία. Όπως ο Karl Jacoby γράφει, η δουλεία ήταν «κατά λίγο περισσότερο η επέκταση της εξημέρωσης στους ανθρώπους».

Στους πρώτους πολιτισμούς που προέκυψαν στις κοιλάδες των ποταμών της αρχαίας Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας, της Ινδίας και της Κίνας, η εκμετάλλευση των ζώων για τροφή, γάλα, δέρμα και εργασία ήταν τόσο σταθερά καθιερωμένη, που αυτοί οι πολιτισμοί καθαγίασαν την αντίληψη ότι τα ζώα υπήρχαν απλώς προς όφελός τους. Αυτό επέτρεψε στους ανθρώπους να τα χρησιμοποιούν, να τα κακοποιούν και να τα σκοτώνουν με ατιμωρησία. Οδήγησε επίσης τους ανθρώπους να τοποθετήσουν άλλους ανθρώπους –αιχμαλώτους, εχθρούς, ξένους και εκείνους που ήταν διαφορετικοί ή τους ήταν αντιπαθητικοί– στην άλλη πλευρά αυτής της μεγάλης διαίρεσης, όπου δυσφημήθηκαν ως«κτήνη», «χοίροι», «σκυλιά», «πίθηκοι», «αρουραίοι» και «παράσιτα». Ο προσδιορισμός άλλων ανθρώπων ως ζώων ήταν πάντα μια δυσοίωνη ανάπτυξη επειδή τους έκανε άξιους να ταπεινωθούν, να τεθούν υπό εκμετάλλευση ή να δολοφονηθούν. Όπως γράφει ο Leo Kuper στο Genocide: Its Political Use in theTwentieth Century, «ο κόσμος των ζώων είναι μια ιδιαίτερα εύφορη πηγή μεταφορών απανθρωποποίησης».

Από το σφαγείο στο στρατόπεδο εξόντωσης

Η σχέση της εκμετάλλευσης των ζώων με το Ολοκαύτωμα είναι λιγότερο προφανής από ότι είναι στην περίπτωση της σκλαβιάς, αλλά η σύνδεση υφίσταται σε κάθε περίπτωση. Πάρτε την περίπτωση του Χένρι Φορντ, ο αντίκτυπος του οποίου άρχισε τον 20ό αιώνα, μεταφορικά μιλώντας, σε ένα αμερικανικό σφαγείο και τελείωσε στο Άουσβιτς.

Στην αυτοβιογραφία του, My Life and Work (1922), o Φορντ αποκάλυψε ότι η έμπνευσή του για τη γραμμή παραγωγής προήλθε από μια επίσκεψη που έκανε ως νέος σε ένα σφαγείο του Σικάγο. «Πιστεύω ότι αυτό ήταν η πρώτη κινούμενη γραμμή που εγκαταστάθηκε ποτέ. Η ιδέα [της γραμμής παραγωγής] κατά έναν γενικό τρόπο προήλθε από τους υπερυψωμένους ιμάντες που χρησιμοποιούν οι συσκευαστές του Σικάγο στην επεξεργασία των βοοειδών». Μια δημοσίευση της Swift and Company εκείνο τον καιρό περιέγραψε την αρχή της κατανομής εργασίας που τόσο εντυπωσίασε τον Φορντ: «Τα σφαγμένα ζώα, με το κεφάλι να κρέμεται προς τα κάτω, περνούν από τον εργάτη στον άλλο, καθένας από τους οποίους εκτελεί κάποιο συγκεκριμένο βήμα στην όλη διαδικασία». Η βιομηχανοποιημένη σφαγή των ζώων ήταν μόνο ένα βήμα μακριά από τη συνεχή μαζική δολοφονία των ανθρώπων. Στη νουβέλα του J. Μ. Coetzee, The lives of Animals, η πρωταγωνίστρια Ελίζαμπεθ Κοστέλο λέει στο ακροατήριό της: «Το Σικάγο μας έδειξε το δρόμο: στις μάντρες του Σικάγο οι Ναζί έμαθαν πώς να επεξεργάζονται πτώματα».

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον πρωταρχικό ρόλο του σφαγείου στην ιστορία της αμερικανικής βιομηχανίας. «Οι ιστορικοί έχουν στερήσει από τους συσκευαστές τον νόμιμο τίτλο τους, εκείνο των πρωτοπόρων της μαζικής παραγωγής», γράφει ο James Barrett στη μελέτη του για τους εργάτες στα συσκευαστήρια του Σικάγο στις αρχές της δεκαετίας του 20ού αιώνα, «γιατί δεν ήταν ο Χένρι Φορντ αλλά ο Gustavus Swift και ο Philip Armour που ανέπτυξαν την τεχνική της γραμμής παραγωγής που συνεχίζει να συμβολίζει την ορθολογική οργάνωση της δουλειάς». Ο Χένρι Φορντ, που εντυπωσιάστηκε πολύ από τον αποτελεσματικό τρόπο που θανάτωναν και τεμάχιζαν τα ζώα οι συσκευαστές κρέατος στο Σικάγο, είχε τη δική του μοναδική συνεισφορά στη σφαγή των ανθρώπων στην Ευρώπη. Όχι μόνο ανέπτυξε τη μέθοδο της γραμμής παραγωγής που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί για να σκοτώσουν Εβραίους, αλλά προώθησε επίσης μια κακοήθη αντισημιτική εκστρατεία που βοήθησε να συμβεί το Ολοκαύτωμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 η «Dearborn Independent», η εβδομαδιαία εφημερίδα του Φορντ, δημοσίευσε μια σειρά άρθρων βασισμένα στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, μια αντισημιτική προκήρυξη που κυκλοφορούσε στην Ευρώπη. Ο Φορντ δημοσίευσε μια συλλογή άρθρων με τη μορφή βιβλίου υπό τον τίτλο Ο Διεθνής Εβραίος, η οποία μεταφράστηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και διαδόθηκε ευρέως από αντισημίτες, ηγέτης των οποίων ήταν ο Γερμανός εκδότης Theodor Fritsch, ένας πρώιμος υποστηρικτής του Χίτλερ. Χάρη σε μια καλά χρηματοδοτούμενη διαφημιστική εκστρατεία και το γόητρο του ονόματος του Φορντ, ο Διεθνής Εβραίος γνώρισε σημαντική επιτυχία τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς.

Ο Διεθνής Εβραίος βρήκε το πιο δεκτικό του ακροατήριο στη Γερμανία, υπό τον τίτλο Ο Αιώνιος Εβραίος. Ο Φορντ ήταν πάρα πολύ δημοφιλής στη Γερμανία και ήταν επόμενο όταν η αυτοβιογραφία του μεταφράστηκε στα γερμανικά, να γίνει αμέσως νούμερο ένα σε πωλήσεις στη χώρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Αιώνιος Εβραίος έγινε γρήγορα η Βίβλος του γερμανικού αντισημιτισμού, με τον εκδοτικό οίκο του Fritsch να τυπώνει έξι εκδόσεις μεταξύ του 1920 και του 1922.

Όταν το βιβλίο του Φορντ επήλθε στην προσοχή του Χίτλερ, εκείνος χρησιμοποίησε μια μικρότερη έκδοσή του στον ναζιστικό πόλεμο προπαγάνδας ενάντια στους Εβραίους της Γερμανίας. Το 1923 ένας ανταποκριτής της «Chicago Tribune» στη Γερμανία, ανέφερε ότι η οργάνωση τού Χίτλερ στο Μόναχο «απέστελλε τα βιβλία του κ. Φορντ με φορτηγά». Ο Baldur von Schirach, ηγέτης του κινήματος νεολαίας του Χίτλερ, είπε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι έγινε ένας πεπεισμένος αντισημίτης στην ηλικία των δεκαεπτά, αφότου διάβασε τον Αιώνιο Εβραίο. «Δεν έχετε ιδέα τι μεγάλη επιρροή είχε αυτό το βιβλίο στη σκέψη της γερμανική νεολαίας. Η νεώτερη γενιά έβλεπε με θαυμασμό τα σύμβολα επιτυχίας και ευημερίας όπως ο Χένρι Φορντ, και εάν εκείνος έλεγε πως οι Εβραίοι είναι υπαίτιοι, ήταν επόμενο να τον πιστέψουμε».

Ο Χίτλερ θεωρούσε τον Φορντ συνάδελφος εν όπλοις και είχε ένα πορτρέτο του στον τοίχο του γραφείου του. Όταν το 1923 ο Χίτλερ άκουσε ότι ο Φορντ ίσως κατέβει για Πρόεδρος των ΗΠΑ, είπε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο: «Μακάρι να μπορούσα να στείλω μερικά από τα ειδικά στρατεύματά μου στο Σικάγο και σε άλλες μεγάλες αμερικανικές πόλεις για να βοηθήσουν στις εκλογές. Βλέπουμε τον Χένρι Φορντ ως τον ηγέτη του αναπτυσσόμενου φασιστικού κινήματος στην Αμερική. Μόλις μεταφράσαμε και δημοσιεύσαμε τα αντιεβραϊκά άρθρα του. Το βιβλίο κυκλοφορεί σε όλη τη Γερμανία κατά εκατομμύρια». Ο Χίτλερ εγκωμίασε τον Φορντ στο Ο Αγών μου, ενώ είναι και ο μόνος Αμερικανός που αναφέρεται στο βιβλίο. Όταν το 1931 ένας δημοσιογράφος της «Detriot News» ρώτησε τον Χίτλερ τι σήμαινε γι’ αυτόν το πορτρέτο του Φορντ στον τοίχο του, ο Χίτλερ είπε: «Θεωρώ τον Χένρι Φορντ έμπνευσή μου».

Αν και ο Φορντ σταμάτησε την «Dearborn Independent» στα τέλη του 1927 και συμφώνησε να αποσύρει τον Διεθνή Εβραίο από την αγορά βιβλίων, αντίγραφα του βιβλίου συνέχισαν να κυκλοφορούν κατά μεγάλους αριθμούς σε όλη την Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική. Στη ναζιστική Γερμανία η επιρροή του συνέχισε να είναι ισχυρή, με τους Γερμανούς αντισημίτες να το διαφημίζουν και να το διανέμουν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, βάζοντας συχνά τα ονόματα του Χένρι Φορντ και του Αδόλφου Χίτλερ μαζί στο εξώφυλλο. Μέχρι τα τέλη του 1933, ο Fritsch είχε δημοσιεύσει 29 εκδόσεις, όλες με μια εισαγωγή που εγκωμίαζε τον Φορντ για τη «σπουδαία υπηρεσία» του στην Αμερική και στον κόσμο για τις επιθέσεις του στους Εβραίους.

Το 1938, επί τη ευκαιρία των εβδομηκοστών πέμπτων γενεθλίων του, ο Φορντ, ο μεγάλος θαυμαστής του αποτελεσματικού τρόπου θανάτωσης και κομματιασμού των ζώων στην Αμερική, δέχτηκε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Γερμανικού Αετού, την υψηλότερη τιμή που παραχώρησε η ναζιστική Γερμανία σε κάποιον αλλοδαπό (ο Μουσολίνι ήταν ένας από τους άλλους τρεις αλλοδαπούς που τιμήθηκαν κατ’ αυτό τον τρόπο).

Στις 7 Ιανουαρίου 1942 –ακριβώς έναν μήνα μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, η οποία έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο– ο Φορντ έγραψε μια επιστολή στον Sigmund Livingston, πρόεδρο της Anti-Defamation League, στον οποίο εξέφρασε την αποδοκιμασία του για το «μίσος ενάντια στους Εβραίους ή οποιαδήποτε άλλη φυλετική ή θρησκευτική ομάδα». Μέχρι τότε, ωστόσο, οι Einsatzgruppen (γερμανικές κινητές φονικές ομάδες) στην Ανατολή είχαν ήδη δολοφονήσει εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίων ανδρών, γυναικών και παιδιών, και το πρώτο γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης στο Κέλμνο ήταν ήδη σε λειτουργία.

Από την Αναπαραγωγή Ζώων στη Γενοκτονία

Μια ακόμα αμερικανική συμβολή στην Τελική Λύση της ναζιστικής Γερμανίας που είχε τις ρίζες της στην εκμετάλλευση των ζώων ήταν η ευγονική. Η εκτροφή εξημερωμένων ζώων –αναπαράγοντας τα πιο επιθυμητά και ευνουχίζοντας και δολοφονώντας τα υπόλοιπα– αποτέλεσε το μοντέλο για τις αμερικανικές και γερμανικές προσπάθειες ευγονικής να αναβαθμίσουν τους πληθυσμούς τους. Η Αμερική άνοιξε τον δρόμο όσον αφορά τις αναγκαστικές στειρώσεις, αλλά η ναζιστική Γερμανία έφτασε γρήγορα σε αυτό το επίπεδο και συνέχισε μέχρι το επίπεδο της γενοκτονίας.

Η επιθυμία να βελτιωθούν οι κληρονομικές ιδιότητες του ανθρώπινου πληθυσμού, είχε τις αρχές της στα 1860 όταν ο Φράνσις Γκάλτον, ένας Άγγλος επιστήμονας και ξάδελφος του Κάρολου Δαρβίνου, στράφηκε από τη μετεωρολογία στη μελέτη της κληρονομικότητας (ο Γκάλτον έπλασε τον όρο «ευγονική» το 1881). Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα οι γενετικές θεωρίες, που κατασκευάστηκαν υποθέτοντας ότι η κληρονομικότητα βασιζόταν σε άκαμπτα γενετικά σχέδια ελάχιστα επηρεασμένα από το κοινωνικό περιβάλλον, είχαν εξουσιάσει την επιστημονική σκέψη. Το κίνημα της ευγονικής στην Αμερική άρχισε με τη δημιουργία της American Breeders’ Association (ABA) το 1903. Στο δεύτερο συνέδριο της ABA το 1905, μια σειρά εκθέσεων για τη μεγάλη επιτυχία που επιτεύχθηκε στην εκλεκτική αναπαραγωγή ζώων και φυτών προέτρεψαν τους εκπροσώπους να ρωτήσουν γιατί τέτοιες τεχνικές δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στα ανθρώπινα πλάσματα. Η δημιουργία μιας επιτροπής για την Ανθρώπινη Κληρονομικότητα στο τρίτο συνέδριο της ABA το 1906, εκτόξευσε το αμερικανικό κίνημα ευγονικής.

Ηγέτης του κινήματος ήταν ο ερευνητής πουλερικών Τσαρλς Ντάβενπορτ, ο οποίος δούλεψε ως διευθυντής του Eugenics Record Office στο Cold Spring Harbor του Long Island της Νέας Υόρκης. Ο Ντάβενπορτ, ο οποίος περιέγραψε την ευγονική ως την «επιστήμη βελτίωσης της ανθρώπινης φυλής μέσω της βέλτιστης αναπαραγωγής», ανυπομονούσε για τη στιγμή που μια γυναίκα δεν θα δεχόταν πλέον έναν άνδρα «χωρίς να γνωρίζει τη βιολογικογενεαλογική του ιστορία» όπως ένας κτηνοτρόφος δεν θα έπαιρνε «ένα γεννήτορα για τα πουλάρια ή τα μοσχάρια του χωρίς να έχουν εκλεκτή καταγωγή». Πίστευε ότι «η πιο προοδευτική επανάσταση στην ιστορία» θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν «το ανθρώπινο ζευγάρωμα μπορούσε να τοποθετηθεί στο ίδιο υψηλό επίπεδο με αυτό της αναπαραγωγής αλόγων». Η εφαρμογή της στείρωσης άρχισε στην Αμερική το 1887, όταν ο επιθεωρητής του Σανατορίου του Σινσινάτι δημοσίευσε την πρώτη δημόσια σύσταση για τη στείρωση των εγκληματιών, τόσο ως τιμωρία όσο και ως τρόπο αποτροπής μελλοντικών εγκλημάτων. Για να στειρώσουν τους αρσενικούς εγκληματίες, οι αρχές χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι αγρότες στα αρσενικά ζώα που δεν επιλέγονταν για αναπαραγωγή – τον ευνουχισμό. Ο ευνουχισμός ήταν η συνιστώμενη μέθοδος που χρησιμοποιούνταν για να στειρωθούν οι αρσενικοί εγκληματικοί παραβάτες μέχρι 1899, όταν και υιοθετήθηκε η αγγειεκτομή ως πρακτικότερη.

Το 1907 η Ιντιάνα πέρασε τον πρώτο κρατικό νόμο στείρωσης. Μέχρι το 1930 περισσότερες από τις μισές αμερικανικές πολιτείες είχαν περάσει νόμους που ενέκριναν τη στείρωση εγκληματιών και διανοητικά άρρωστων ανθρώπων, με την Καλιφόρνια να πρωτοπορεί κατέχοντας περισσότερο από το εξήντα τοις εκατό των αναγκαστικών στειρώσεων της χώρας. Μέχρι τη δεκαετία του ’30 η υποχρεωτική στείρωση είχε ευρεία υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες με προέδρους κολεγίων, κληρικούς, εργαζόμενους στον κλάδο της διανοητικής υγείας και διευθυντές σχολείων να συγκαταλέγονται μεταξύ των ισχυρότερων υποστηρικτών της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτέλεσαν γρήγορα μοντέλο για τις άλλες χώρες που ήθελαν να στειρώσουν τους «ελαττωματικούς» τους. Το 1929 η Δανία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που πέρασε έναν τέτοιο νόμο και ακολουθήθηκε γρήγορα και από άλλα ευρωπαϊκά έθνη.

Στη Γερμανία, η οποία πέρασε τον νόμο στείρωσης έξι μήνες αφότου οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, η ευγονική ρίζωσε βαθιά στους ιατρικούς και επιστημονικούς κύκλους μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1920 δύο σεβαστοί ακαδημαϊκοί –ο Karl Binding, ένας ευρέως δημοσιευμένος νομικός μελετητής, και ο Alfred Hoche, ένας καθηγητής ψυχιατρικής με ειδικότητα στη νευροπαθολογία– δημοσίευσαν το Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens (Έγκριση για την Καταστροφή Ζωής Ανάξια Ζωής). Εκεί υποστήριζαν ότι ο γερμανικός νόμος πρέπει να επιτρέψει την φιλεύσπλαχνη δολοφονία των νοσηλευόμενων ασθενών που ήταν lebensunwert («ανάξιοι ζωής») και των οποίων οι ζωές ήταν «χωρίς σκοπό» και αποτελούσαν φορτίο στους συγγενείς τους και στην κοινωνία. Αρχίζοντας στη δεκαετία του ’20, το Ίδρυμα Ροκφέλερ και άλλα αμερικανικά ιδρύματα παρείχαν εκτενή οικονομική ενίσχυση για τις έρευνες ευγονικής στη Γερμανία. Ώσπου να έρθουν οι Ναζί στην εξουσία, είχαν ήδη καθιερωθεί περισσότερα από 20 ιδρύματα για τη «φυλετική υγιεινή» στα γερμανικά πανεπιστήμια.

Ο Νόμος για την Αποτροπή της Αναπαραγωγής Ανεπαρκών Απογόνων, που ψήφισε η ναζιστική κυβέρνηση στις 14 Ιουλίου 1933, απαιτούσε τη στείρωση των ασθενών που πάσχουν από διανοητικές και φυσικές διαταραχές. Έως τότε, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη στειρώσει περισσότερους από 15.000 ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν έγκλειστοι σε φυλακές ή σπίτια για διανοητικά αρρώστους. Οι αμερικανικοί νόμοι για τη στείρωση έκαναν τέτοια ευνοϊκή εντύπωση στον Χίτλερ και στους ακολούθους του, που η ναζιστική Γερμανία κοίταξε στις Ηνωμένες Πολιτείες προς αναζήτηση φυλετικής ηγεσίας και ο Χίτλερ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρόοδο της ευγονικής στις Ηνωμένες Πολιτείες: «Έχω μελετήσει με πολύ ενδιαφέρον τους νόμους διαφόρων αμερικανικών κρατών σχετικά με την πρόληψη της αναπαραγωγής από ανθρώπους των οποίων οι απόγονοι, κατά πάσα πιθανότητα, είτε δεν θα είχαν καμία αξία είτε θα ήταν επιβλαβείς στη φυλετική παρακαταθήκη». Εντούτοις, οι προσπάθειες της ναζιστικής Γερμανίας για στείρωση ξεπέρασαν γρήγορα αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εκτιμήσεις του συνολικού αριθμού Γερμανών που στειρώθηκαν εξαιτίας της δράσης των Ναζί, κυμαίνεται από 300.000 έως 400.000.

Οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν επίσης από τους αμερικανικούς νόμους περί μετανάστευσης, οι οποίοι εσώκλεισαν τους ανθρώπους με κληρονομικές ασθένειες και περιόρισαν τους ανθρώπους από τις μη σκανδιναβικές χώρες. Το 1934 ο Γερμανός φυλετικός ανθρωπολόγος Hans F. Κ. Gunther, είπε σε ένα ακροατήριο στο πανεπιστήμιο του Μονάχου ότι οι αμερικανικοί νόμοι μετανάστευσης πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως οδηγία και έμπνευση για τη ναζιστική Γερμανία. Οι Γερμανοί φυλετικοί επιστήμονες επίσης θαύμαζαν τους αμερικανικούς νόμους διαχωρισμού και διασταύρωσης. Στην πραγματικότητα, οι ναζιστές θεωρητικοί παραπονέθηκαν ότι οι γερμανική φυλετική πολιτική βρισκόταν πίσω από την αντίστοιχη της Αμερικής, επισημαίνοντας ότι σε ορισμένες νότιες πολιτείες ένα πρόσωπο που είχε κατά 1/32 μαύρη καταγωγή σύμφωνα με τον νόμο ήταν μαύρο, ενώ στη Γερμανία, εάν κάποιος ήταν Εβραίος κατά 1/8 ή σε πολλές περιπτώσεις και κατά 1/4, αυτό το πρόσωπο θεωρούνταν νόμιμα Άριος.

Οι Αμερικανοί ήταν οι ισχυρότεροι ξένοι υποστηρικτές των ναζιστικών φυλετικών πολιτικών. Το 1934 η «Eugenic News» εξήγγειλε ότι «σε καμία χώρα του κόσμου η ευγονική δεν είναι πιο ενεργή ως εφαρμοσμένη επιστήμη απ’ ότι είναι στη Γερμανία» και εγκωμίασε το ναζιστικό νόμο στείρωσης ως μια ιστορική πρόοδο. Ομάδες Αμερικανών ανθρωπολόγων, ψυχολόγων, ψυχιάτρων και γενετησιολόγων επισκέφτηκαν τη ναζιστική Γερμανία όπου είχαν υψηλού επιπέδου συναντήσεις με ναζιστές ηγέτες και επιστήμονες και επισκέφτηκαν ιδρύματα φυλετικής υγιεινής, τμήματα δημόσιας υγείας και δικαστήρια κληρονομικής υγείας. Όταν οι Αμερικανοί επέστρεψαν και έκαναν αναφορές σχετικά με τις επισκέψεις τους στα επαγγελματικά περιοδικά και στα ενημερωτικά δελτία, εγκωμίασαν το γερμανικό πρόγραμμα στείρωσης.

Όπως ο Αμερικανός Τσαρλς Ντάβενπορτ, έτσι και ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των ναζιστικών Ες Ες και βασικός αρχιτέκτονας της Τελικής Λύσης, άρχισε την εκπαίδευση του στην ευγονική με την αναπαραγωγή ζώων. Οι γεωργικές σπουδές και η εμπειρία του στην αναπαραγωγή κοτών τον έπεισαν ότι αφού όλα τα συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά είναι κληρονομικά, ο περισσότερο αποτελεσματικός τρόπος να διαμορφωθεί το μέλλον ενός πληθυσμού –ανθρώπινου ή άλλου– ήταν να καθιερώσει τα προγράμματα αναπαραγωγής που ευνοούσαν τον επιθυμητό και εξάλειφαν τον ανεπιθύμητο. Ο Χίμλερ ήταν σύντομα σε θέση να εφαρμόσει ευγονικές αρχές και μεθόδους στα ανθρώπινα πλάσματα με τέτοιο τρόπο που κανένας αμερικανικός ευγονιστής δεν μπόρεσε ποτέ.

Ο Ρούντολφ Ες, διοικητής του Άουσβιτς και ένας ακόμα ισχυρός υποστηρικτής της ευγονικής με παρελθόν στην εκτροφή ζώων, έγραψε στην αυτοβιογραφία του μετά τον πόλεμο ότι το αρχικό σχέδιο για το Άουσβιτς ήταν να γίνει σε έναν κύριο σταθμό γεωργικής έρευνας. «Όλα τα αναπαραγωγικά είδη επρόκειτο να συγκεντρωθούν εκεί». Εντούτοις, το καλοκαίρι του 1941 ο Χίμλερ τον κάλεσε στο Βερολίνο για να τον ενημερώσει για τη μοιραία διαταγή της μαζικής εξολόθρευσης των Εβραίων της Ευρώπης, μια διαταγή που μετέτρεψε σύντομα το Άουσβιτς στο «μεγαλύτερο σφαγείο ανθρώπων που γνώρισε ποτέ η ιστορία». Μέχρι το καλοκαίρι του 1942 το Άουσβιτς ήταν ένα απέραντο κέντρο για τη βελτίωση των πληθυσμών ανθρώπων και ζώων, που ολοκληρωνόταν με τα κέντρα αναπαραγωγής και το στρατόπεδο εξόντωσης Μπίρκεναου για την επιλεκτική εξόντωση Εβραίων, τσιγγάνων και άλλων «υπανθρώπων». Η γερμανική ευγονική μπήκε σε μια νέα θανάσιμη φάση το 1939, όταν ο Χίτλερ εξέδωσε μια μυστική εντολή για τη συστηματική δολοφονία διανοητικά των καθυστερημένων, συναισθηματικά διαταραγμένων και φυσικά ασθενικών Γερμανών που αποτελούσαν ντροπή για τον μύθο της Άριας υπεροχής.

Όταν τα «ελαττωματικά» παιδιά ταυτοποιήθηκαν και μπήκαν σε ιδρύματα, οι γιατροί και οι νοσοκόμες είτε τα λιμοκτονούσαν, είτε τους έδιναν θανατηφόρες δόσεις λουμινάλ (ηρεμιστικό), βερονάλης (χάπια ύπνου), μορφίνης ή σκοπολαμίνης. Κατά το πρόγραμμα «ευθανασίας» –που ονομάστηκε Πρόγραμμα T4 ή απλά T4– ενήλικοι μεταφέρθηκαν σε ειδικά φονικά κέντρα εξοπλισμένα με θαλάμους αερίων. Το T4 σκότωσε μεταξύ 70.000 και 90.000 Γερμανών προτού σταματήσει επίσημα τον Αύγουστο του 1941. Το 1942, όχι πολύ μετά αφότου οι Γερμανοί ψυχίατροι έστειλαν τον τελευταίο ασθενή στους στους θαλάμους αερίων, το Journal of the American Psychiatric Association δημοσίευσε ένα άρθρο που απαίτησε τη δολοφονία των καθυστερημένων παιδιών («των λαθών της φύσης»).

Η αναπαραγωγή και η επιλεκτική θανάτωση ζώων που ήταν στο κέντρο της αμερικανικής και γερμανικής ευγονικής παρήγαγαν έναν αριθμό του βασικού προσωπικού του Τ4, συμπεριλαμβανομένων αυτών που εστάλησαν στην Πολωνία για να διευθύνουν τα στρατόπεδα θανάτου. Ο Victor Brack, αρχιδιευθυντής του Τ4, είχε δίπλωμα στη γεωργία από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ο Hans Hefelmann, που διεύθυνε το γραφείο που συντόνιζε τη δολοφονία των ανάπηρων παιδιών, είχε διδακτορικό στην αγροτική οικονομία. Πριν περάσει περισσότερα από δύο χρόνια στο κέντρο ευθανασίας Hartheim στην Αυστρία, ο Bruno Bruckner είχε εργαστεί ως θυρωρός σε ένα σφαγείο στο Linz. Ο Willi Mentz, ένας ιδιαίτερα σαδιστικός φρουρός στην Τρεμπλίνκα, ήταν υπεύθυνος για τις αγελάδες και τα γουρούνια σε δύο κέντρα θανάτου Τ4, το Grafeneck και το Hadamar. Ο τελευταίος διοικητής της Τρεμπλίνκα, ο Kurt Franz, εκπαιδεύτηκε μαζί με έναν αρχιχασάπη πριν καταταγεί το SS. Ο Karl Frenzel, που εργάστηκε ως θερμαστής στο Hadamar πριν τον στείλουν στο στρατόπεδο εξόντωσης Σόμπιμπορ, ήταν επίσης χασάπης. Για το γερμανικό προσωπικό που εστάλη στην Πολωνία για να εξολοθρεύσει Εβραίους, η εμπειρία στην εκμετάλλευση και τη σφαγή ζώων απεδείχθη άριστη κατάρτιση.

Η εκμετάλλευση και η σφαγή ζώων παρέχουν το υπόβαθρο για τη μαζική δολοφονία ανθρώπων και την καθιστούν πιθανότερη επειδή μας ρυθμίζει να συγκρατούμε το ενσυναίσθημά μας, τον οίκτο και τον σεβασμό προς εκείνους που είναι διαφορετικοί. Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ έγραψε: «Η δολοφονία των ζώων απέχει μόνο ένα μικρό βήμα από τη δημιουργία θαλάμων αερίων α λα Χίτλερ». Πράγματι, έτσι είναι. Σχεδόν την ίδια εποχή ο Γερμανός Εβραίος φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο, έκανε μια παρόμοια τοποθέτηση: «Το Άουσβιτς ξεκινάει κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει ένα σφαγείο και σκέφτεται: είναι απλά ζώα».

Πράγματι έτσι ξεκινάει.

Το πρωτότυπο κείμενο (Animals, Slavery, and the Holocaust) μπορεί να διαβαστεί εδώ.

Σημείωση του ιστολογίου: Η παρούσα μετάφραση του Κώστα Αλεξίου δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο ιστολόγιο enantiastonantisimitismo.wordpress.com. Από τις εκδόσεις του Πράσινου Ινστιτούτου κυκλοφορεί το βιβλίο αναφοράς του Charles Patterson Αιώνια Τρεμπλίνκα. Η συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα και το Ολοκαύτωμα (2014), μτφρ: Κώστας Αλεξίου. Το βιβλίο παρουσιάζεται αναλυτικά από την Άννα Μαρία Δρουμπούκη στο τρέχον τεύχος του περιοδικού The Books’ Journal, σελ. 66-70.

patterson-eternal-treblinka

Ένα ντοκιμαντέρ για τη συναγωγή Kehila Kedosha Janina / The City Concealed: Kehila Kedosha Janina

At first I thought, the world was jewish. And then I graduated from high school and I found out that it isn’t. And then I discovered I’m from Greece, I’m a Greek Jew, I’m very special. And then it wasn’t until I was in my early twenties, when I realised now I’m not a typical Greek Jew, I’m a Romaniote Jew.

 Elliot Colchamiro, Congregant, Kehila Kedosha Janina

Τα πρόσωπά τους είναι τόσο οικεία, και όμως ζουν τόσο μακριά. Μιλούν αγγλικά και, αίφνης, ανακαλούν ελληνικές λέξεις: πράσα, μπάμιες, φασόλια, γιαπράκια (oh, my god!). Προφέρουν τη λέξη «Γιάννενα» τραγουδιστά και με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Αξίζει να δείτε το παραπάνω σύντομο ντοκιμαντέρ για τους Εβραίους των Ιωαννίνων (Ρωμανιώτες) που εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη ιδρύοντας, το 1927, τη μοναδική συναγωγή Κεχίλα Κεντόσα.

Σχετική ανάρτηση: A fascinating audio journey discussing the Greek Jewish experience in America.

OBITUARY (Οι Έλληνες αντιιμπεριαλιστές πενθούν)

Martin Parr’s first post-bin Laden piece of memorabilia. Πηγή: http://www.viceland.com/int/v18n6/htdocs/trinkets-of-terror.php

 

OBITUARY

 Οι Έλληνες αντιιμπεριαλιστές πενθούν

Athens Review of Books Blog, Τρίτη, 31-05-2011

Από τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Την είδηση της εξόντωσης του Μπιν Λάντεν την πληροφορήθηκα μία περίπου ώρα μετά την εκτύπωση του τεύχους της ARB. Η δεύτερη σκέψη που έκανα είναι: «κρίμα, να μην υπάρχει ο χρόνος δημοσίευσης θερμών συλλυπητηρίων προς όλους εκείνους που πανηγύριζαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001», με τα «καλά να πάθουν!», «καλά τους κάνανε», «η Αμερική θέρισε αυτά που έσπειρε», χτυπήθηκε «η αυτοκρατορία του κακού» κ.τ.τ., και ρητόρευαν για την «εκδίκηση των καταπιεσμένων», τη «Νέμεση», τη «θεία δίκη», που αμφισβητούσαν ακόμη και την ενοχή του Λάντεν[1], ενώ το 42% των Ελλήνων πίστευε ότι την τρομοκρατική επίθεση την έκαναν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ή του Ισραήλ. Τώρα, καθώς όλοι οι τύραννοι που θαύμαζαν λιγοστεύουν, έμελλε να μείνουν ορφανοί και απ’ τον «Κανάρη» και να καταγγέλλουν την… παράνομη εισβολή στο Πακιστάν και τη διατάραξη της οικογενειακής ειρήνης του Μπιν Λάντεν από τους Αμερικανούς, που «δολοφόνησαν» έναν «άοπλο» ο οποίος περιβαλλόταν από «αμάχους».

Ο εξωφρενικός αντιαμερικανισμός που είχε εκφραστεί με ποικίλους τρόπους το 2001 ήταν συγκρίσιμος μόνο με εκείνον της κοινής γνώμης του Πακιστάν, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που έγιναν τότε. Άλλωστε, σύμφωνα με τους Helleban, «Κάτω των ΗΠΑ η τρομοκρατία, όλοι μαζί πορεία στην πρεσβεία»… Αυτό το τυφλό μίσος εκφράστηκε από τους «λειτουργούς» όλων των ελληνικών ΜΜΕ και διάφορους λεγόμενους ή φερόμενους «πνευματικούς ανθρώπους». Η λίστα όμως των θαυμαστών του Μπιν Λάντεν είναι τεράστια, και ζητώ συγγνώμη που θα αδικήσω εκατοντάδες τους οποίους δεν αναφέρω εδώ, αν και έχω φροντίσει στο παρελθόν να μην ξεχαστούν τα ονόματα και οι «αγωνιστικές» περγαμηνές τους[2]. Συνεπώς από τη θέση αυτή συλλυπούμαι τον θεατρικό συγγραφέα Γ. Διαλεγμένο που δήλωνε: «Εγώ αισθάνθηκα υπέροχα! Ήθελα να βιντεοσκοπήσω τα δύο αεροπλάνα να περνούν μέσα από τους Πύργους, όποτε ήμουν θλιμμένος να τα βλέπω να ευχαριστιέμαι»[3]. Τον Δ. Δανίκα που έγραφε πως «αισθάνθηκ[ε] σαν πιστολέρο από ταινία του Τζον Χιούστον που ορμάει εναντίον της συμμορίας ουρλιάζοντας “kill the sons of the bitches”»[4]. Τον βάρδο της φτωχολογιάς Λευτέρη Παπαδόπουλο, που έγραφε για τις ΗΠΑ ότι είναι «πανεπιστήμιο συνωμοσιών και φωλιά ειδεχθών δολοφόνων»[5]. Τον Γ. Σκούρτη που ρωτούσε: «Υπάρχει ΑΘΩΟΣ λαός; Υπάρχουν ΑΘΩΑ θύματα;»[6]. Τον θαυμαστή κάθε τριτοκοσμικού τυράννου, σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, που δήλωνε πως την 11η Σεπτεμβρίου αποδείχθηκε ότι «η υπερδύναμη δεν είναι παντοδύναμη» και ζητούσε «να υπάρξει διαχωρισμός των ευρωπαϊκών συμφερόντων με τα συμφέροντα των Αμερικανών»[7]. Λόγω όμως έλλειψης χώρου θα τους εκπροσωπήσει εδώ όλους με ένα από τα κηρύγματα μίσους και απανθρωπίας ο θεολόγος και εξέχων Ελληνομέτρης Χρήστος Γιανναράς ο οποίος έγραφε[8]:

«…Η μοναδική των ημερών μας υπερδύναμη υπέστη στρατηγική ήττα, συντριπτική. Χτυπήθηκε στην καρδιά των πανίσχυρων κέντρων της εξουσίας της, οικονομικής, στρατιωτικής, τεχνολογικής. Μπροστά στα μάτια ολόκληρης της υφηλίου, ο ακαταγώνιστος πάνοπλος γίγαντας εμφανίστηκε να συντρίβεται και να καταρρέει από χτύπημα σφεντόνας. Ίσως η σύνολη ανθρώπινη Ιστορία δεν ξαναείδε τέτοια κεραυνοβόλο και παταγώδη ήττα στρατηγική. (…)

Μήπως ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή πραγματικοί υπαίτιοι της τραγωδίας, είναι αυτοί που άφησαν την αμερικανική κοινωνία έκθετη σε τέτοιο μίσος, σε τέτοιον τυφλό φανατισμό και μένος ανθρώπων που αδικήθηκαν και σπρώχτηκαν στην απελπισία; Μήπως κάποια άλλη πολιτική της υπερδύναμης στον διεθνή χώρο θα είχε αποκλείσει το μίσος και την οργή;

Τέτοιος προβληματισμός δεν άγγιξε τους ηγέτες της υπερδύναμης. Δικό τους αποκλειστικό μέλημα, από την πρώτη στιγμή: να εντοπισθεί αποδιοπομπαίος τράγος, εξιλαστήριο για τη στρατηγική τους πανωλεθρία θύμα.

Να βρουν αντιπάλους και να τους λιώσουν. Φυσικά εκ του ασφαλούς, όπως εκ του ασφαλούς, άτρωτα θωρακισμένοι στην πολεμική τους τεχνολογία, έλιωναν τα γυναικόπαιδα στη Βαγδάτη και στη Σερβία. Η εξόντωση αθώων αμάχων είναι η φρικωδέστερη πτυχή του παραλογισμού που τον βαφτίζουμε πόλεμο. Αλλά η υπερδύναμη δεν το βλέπει έτσι. Όταν η ίδια εξοντώνει αμάχους, το κάνει για λόγους «ανθρωπιστικούς», λόγους υπεράσπισης «αξιών» του πολιτισμού της. Όταν τα θύματά της την εκδικούνται εξοντώνοντας επίσης αθώους, τότε πρόκειται για «τρομοκρατία», για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Αυτή η ηθική τυφλότητα ήταν πάντοτε μέσα στην Ιστορία οδός αυτοκαταστροφής – σηματοδοτεί το ιστορικό τέλος της υπερδύναμης.

Συναρπαστική η σημαντική ενάργεια των μύθων: ο αποδεδειγμένα αήττητος Γολιάθ δεν διανοείται το ενδεχόμενο να πεθάνει, θεωρεί αυτονόητο ότι θα συντρίψει τον αντίπαλο. Με αυτήν τη βεβαιότητα κατεβαίνει στη μάχη. Αντίθετα, ο αντίπαλός του έχει αποφασίσει να πεθάνει και χάρη σε αυτήν την απόφαση συντρίβει τον Γολιάθ.

«Λοιπόν, πώς το ’κανες, καπετάν Kωνσταντή, να κάψεις την τούρκικη ναυαρχίδα;

– Να, ξύπνησα ένα πρωί και είπα: Kωνσταντή, θα πεθάνεις»!

Αλήθεια, μέσα στη ναυαρχίδα υπήρχαν αθώα τουρκόπουλα, ναύτες, μούτσοι – ήταν «τρομοκράτης» ο Kανάρης; Τρομοκράτης ο Σαμουήλ στο Kούγκι, ο Χρήστος Kαψάλης στο Μεσολόγγι, ο ηγούμενος Γαβριήλ και ο Γιαμπουδάκης στο Αρκάδι; Δεν ήταν «καμικάζι» όλοι αυτοί, δεν αποφάσισαν να σκοτωθούν για να σκοτώσουν; Πώς θα συνεχίσουμε να εξυμνούμε ρητορεύοντας τη θυσία τους, που μας χάρισε την ελευθερία και την ιστορική επιβίωση, όταν οι κυβερνήτες μας σήμερα πειθαρχούν στους ορισμούς της «τρομοκρατίας» που επιβάλλει η Ιερή Συμμαχία; Μήπως ήταν άλλα τότε τα «ιδανικά»; (…)».

Τα ονόματα των νεκρών ομογενών της 11/9 που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ

Τα ονόματα των νεκρών ομογενών δεν δημοσιεύθηκαν σε κανένα ελληνικό μέσον ενημέρωσης. Δεν δημοσιεύθηκε καν η είδηση ότι δεκάδες ομογενείς βρήκαν τραγικό θάνατο στους Δίδυμους Πύργους. Στο βιβλίο «Καλά να πάθουν!». Η ελληνική κοινή γνώμη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, δημοσίευσα τα παρακάτω 49 ονόματα νεκρών ομογενών, τα οποία κανένα ελληνικό μέσον ενημέρωσης δεν αναδημοσίευσε:

Ahladiotis Joanne, Alikakos Ernest, Apollo Peter, Aranyos Patrick, Babakitis Ariene (Αμερικανίδα νυμφευμένη με E/A), Bantis Katherine, Brennan Peter (ελληνικής καταγωγής), Damaskinos Thomas, Demas Anthony, Economos Constantine (Gus), Elferis Michael, Fosteris Anna, Grekiotis Jimmy, Grouzalis Ken, Hagis Steven, Halikiopoulos Leonidas, Haramis Vassilios, Haros Frances, Katsimatides John, Klares Richard, Kokkinos Steve, Kousoulis Daniele, Kuras Patricia, Maounis James, Markoulis George, Mastandrea Phillip, Mousouroulis Stilianos, Moutos Peter, Nickolas John, Papadopoulos/Papas Nikos, Papaioanou Bill, Papageorge James, Paris George. Pigis Theodoros, Pouletsos Daphne, Poulos Richard, Poulos Stephen, Pullis Edward, Savvas hony, Siskopoulos Muriel (Αμερικανίδα νυμφευμένη με E/A), Soulas Timothy, Stergiopoulos Andrew, Tarrou Michael, Theodoridis Michael, Tselepis William, Tzemis Jennifer, Zannetos Steve, Zavvos Gus, Zois Prokopios.

ΛΕΖΑΝΤΑ

Η Ανθούλα Κατσιματίδη, αδελφή του Γιάννη Κατσιματίδη που σκοτώθηκε στις 11/9, συζητά με τον Πρόεδρο Ομπάμα, κατά την εκδήλωση προς τιμήν της μνήμης των 3.000 θυμάτων της μαζικής δολοφονίας που έγινε στο Ground Zero, στις 4 Μαΐου 2011.

THE HELLENIC TIMES

______________________________________

[1] Λόγου χάρη: «Δεν δόθηκαν ακόμη στη δημοσιότητα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ενοχή του Μπιν Λάντεν. Κι όμως, λέγε-λέγε-λέγε, όλοι πλέον, ή οι συντριπτικώς περισσότεροι στον Δυτικό Κόσμο φέρονται ωσάν ο Μπιν Λάντεν να ’ναι ένοχος. Απλός, καλός, παλιός γκαιμπελισμός» (Στάθης Σταυρόπουλος, Ελευθεροτυπία, 2 Οκτωβρίου 2001). Ακόμη κι όταν προβλήθηκε βίντεο με ομολογία του Λάντεν αυτός έγραψε: «Μαϊμού-κασέτα των Αμερικανών περί τον Μπιν Λάντεν» (14 Δεκεμβρίου 2001).

[2] Οι έξαλλες δηλώσεις τους είναι καταγεγραμμένες στο Μανώλης Βασιλάκης, «Καλά να πάθουν!». Η ελληνική κοινή γνώμη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, Γνώσεις, Αθήνα Μάιος 2002.

[3] Περ. Eco & Artis, τχ. 5, 2001.

[4] Τα Νέα, 12 Σεπτεμβρίου 2001.

[5] Σ’ αυτόν χρωστούμε και την καταγραφή δήλωσης του σημερινού αρχηγού της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά: «…αλλά για τους Γερμανούς (στο Αμβούργο), που εξέθρεψαν και εκτρέφουν τρομοκράτες –τους τρομοκράτες που τίναξαν στον αέρα τους δίδυμους πύργους– [οι Αμερικανοί] δεν έβγαλαν άχνα!» (Τα Νέα, 29 Σεπτεμβρίου 2001).

[6] Τα Νέα, 24 Σεπτεμβρίου 2001.

[7] Ραδιοσταθμός Flash, 13 Σεπτεμβρίου 2001.

[8] Καθημερινή, 23 Σεπτεμβρίου 2001.

 

Νέο παραλήρημα του Σεραφείμ Πειραιώς

  • Δεν πέρασε, ίσως, απαρατήρητη η πρόσφατη παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου Β΄που δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη “Καθημερινή”: “Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες που περνάει ο τόπος μας, επισημαίνει ευθύς εξαρχής ο κ. Ιερώνυμος, ο δημόσιος λόγος γίνεται δύσκολο άθλημα. Από τη μια είναι δημοφιλής η ανέξοδη επιλογή να γίνει καταγγελτικός, αλλά κινδυνεύει να χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, αν προσπαθήσει να γίνει παρηγορητικός και ενισχυτικός. Και όμως, πρέπει να αρθρωθεί λόγος.” Στο άρθρο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος δε γίνεται, εντούτοις, η οποιαδήποτε νύξη σε μία ιδιαίτερα επικίνδυνη εκδοχή του καταγγελτικού λόγου που προέρχεται από τους κόλπους της ίδιας της Ελλαδικής Εκκλησίας, την οποία εκπροσωπεί ο κ. Ιερώνυμος: εννοούμε τα κηρύγματα μίσους με έντονο αντιμνημονιακό, αντιευρωπαϊκό και αντισημιτικό χαρακτήρα που απευθύνουν ιεράρχες όπως ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος (εκπρόσωποί του “κατέφθασαν µε ειδικό ναυλωµένο όχηµα στην Πλατεία Συντάγματος ίνα εκφράσουν την αγανάκτησή τους”) ή ο Μητροπολίτης Πειραιώς που δείχνει να μη έχει πτοηθεί καθόλου από τη διεθνή κατακραυγή που προκάλεσε η πρόσφατη εμφάνισή του σε πρωινή εκπομπή του MEGA. Αμφότεροι, πάντως, δείχνουν να έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την εξής καίρια διαπίστωση του Αρχιεπισκόπου: “Εφ’ όσον, λιγότερο ή περισσότερο, υπήρξαμε όλοι μέρος της κρίσεως, μπορούμε να γίνουμε μέρος της αλλαγής. Εχουμε και τη δυνατότητα και το καθήκον να συμβάλουμε στη διαμόρφωση της υγιέστερης κοινωνίας που όλοι επιθυμούμε και οραματιζόμαστε. Μόνο που για το έργο αυτό χρειαζόμαστε τον κατάλληλο πνευματικό εξοπλισμό.” (“Πού πάμε;”) Υπόδειγμα στοχαστικού και νηφάλιου λόγου; Ασφαλώς. Ετοιμαστείτε τώρα για βίαια αλλαγή και μάλιστα από ομόθρησκο του Αρχιεπισκόπου.
  • Η κασέτα ξαναμπήκε σε λειτουργία. Μοναδικό νέο στοιχείο, η λατρεία για τους “αγανακτισμένους”:

[…] Ο,τι ανήκε στους λαούς σήμερα ανήκει στις πολυεθνικές του Σιωνισμού. Προδόθηκαν οι λαοί από τις δοτές ηγεσίες τους. Κεφάλαια και αγορές παραδόθηκαν στα αφεντικά των Μπίλντεμπεργκς. Αν δει κάποιος τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει στην Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία, την Βρετανία κλπ.

Πρώτα η λέσχη «εκτίμησε» τα προσόντα του Μπλερ και κατόπιν τον «ανεκάλυψε» ο Βρετανικός λαός. Πρώτα η λέσχη «εκτίμησε» τα προσόντα του Σαρκοζί και κατόπιν τον «ανεκάλυψε» ο Γαλλικός λαός. Μέχρι και η πρώην «κομμουνίστρια» Μέρκελ μέσα από τους διαδρόμους της Λέσχης έφτασε στην θέση της Καγκελαρίας της Γερμανίας. Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης είναι επιλεγμένοι από την λέσχη. Όλοι τους διορισμένοι να υπηρετούν τα αφεντικά τους εις βάρος των λαών που τους ψηφίζουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα συλλογικά όργανα της Ε.Ε. Από το θλιβερό Μπαρόζο μέχρι τον Σολάνα, όλοι λειτουργούν με «ραβασάκια» της Λέσχης.

Όποιος αντιδρά δεν πάει απλά σπίτι του αλλά φυλακή για διαφθορά. Έχουν στήσει μια βιομηχανία παραγωγής μελλοντικών ηγετών με την δύναμη των μέσων διεθνούς προπαγάνδας, τα οποία διαθέτουν δημιούργησαν μια τρομερή βιτρίνα για κάποια πολύ συγκεκριμένα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Το περίφημο Ivy League περιλαμβάνει 8 από αυτά απρόσιτα για τους πολλούς, προσιτά για τους εκλεκτούς της Λέσχης και ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι ελέγχονται πλήρως με προέδρους σιωνιστές Εβραίους. Στο Τάφτ πρόεδρος είναι ο εβραίος Lawrence Bacow.

Στο Χάρβαρντ πρόεδρος είναι ο εβραίος Lawrence Summers, που διαδέχθηκε τον επίσης εβραίο Neil Redenstine. Στο Γέιλ πρόεδρος είναι ο εβραίος Richard Levin. Στο Πρίνστον πρόεδρος είναι η εβραία Shirley Tilghman, που διαδέχθηκε τον εβραίο Harvey Shapiro. Στο Κορνέλ πρόεδρος είναι ο εβραίος Jeffrey Lehman. Στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας πρόεδρος είναι η εβραία Judith Robin. Εκεί κατασκευάζονται οι δοσίλογοι της Νέας Τάξης και οι ηγέτες της Νέας Εποχής. Δεν φορούν πλέον κουκούλες, ούτε κρύβονται όπως οι προκάτοχοί τους. Σήμερα φορούν πανάκριβα ρούχα και τα πρόσωπά τους προβάλονται στα περιοδικά των αφεντικών τους. Σήμερα θεωρείται must να μιλούν μεταξύ τους in english, στην γλώσσα των αφεντικών.

Να λοιπόν, γιατί συγχαίρω από τα βάθη της ψυχής μου το κίνημα «αγανακτισμένων», να γιατί σπεύδω να ασπασθώ μετ’ ευλαβείας τον μαΐστορα του τόπου και του τρόπου μας κυρ Μίκη Θεοδωράκη και τους πανεπιστημιακούς μου δασκάλους Γ. Κασιμάτη και Αιδεσιμ. Κωνσταντίνο Μπέη που υψώνουν άφοβα το λάβαρο της αντίστασης στην άθλια σιωνιστική καταιγίδα και που χρεωστούν στην ιστορία τους να κατονομάσουν και να καταδείξουν όλους τους ανωτέρω στυγνούς εγκληματίες της γης.

Τελειώνοντας, από το ταπεινό μου μετερίζι του ελαχίστου διακόνου του ευχαριστιακού σώματος της Εκκλησίας με στεντόρια φωνή διασαλπίζω στο ευλογημένο μου ποίμνιο τους μακαρίους λόγους της οριακής Αποκαλύψεως «ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, και ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθήτω έτι. Ιδού έρχομαι ταχύ, και ο μισθός μου μετ’ εμού, αποδούναι εκάστω ως το έργον έσται αυτού, εγώ το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος, αρχή και τέλος» (22:12-13)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πηγή: IEROVIMA.GR, “Ο Σεραφείμ Πειραιώς συγχαίρει τους αγανακτισμένους και αποκαλύπτει το ρόλο των Σιωνιστικών κέντρων”, 03-06-2011. Διαβάστε και τη σχετική παρέμβαση του Φώτη Γεωργελέ: “Το δαιμονιώδες σιωνιστικό τέρας” (Athens Voice, 6-6-2011)

“Θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;”

  • Επιτέλους ένας αρθρογράφος που δεν αρκείται στα μισόλογα. Γιατί άραγε τόση σεμνότης; Φοβόμαστε μήπως μας επιπλήξουν οι εγχώριοι Ταλιμπάν;

Ο Μέγας Τρομοκράτης

του Ριχάρδου Σωμερίτη

Το Βήμα 5-5-2011

Ομολογία: το περίμενα το τέλος του Μπιν Λάντεν, το ευχόμουνα μάλιστα από χρόνια και καθυστέρησε. Όπως κάποτε περιμέναμε το οποιασδήποτε μορφής τέλος του Χίτλερ, του Στάλιν, του Φράνκο. Όπως μας προκάλεσε θαυμασμό η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη και θλίψη η αποτυχία της.

Ανήκω σε εκείνους που θεωρούν τη θανατική ποινή σαν κάτι το ακατανόμαστο. Δέχομαι την αντίφαση. Ο Μπιν Λάντεν, υπεύθυνος για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, και που συνέχιζε, σκοτώθηκε από Αμερικανούς κομάντος. Αλλά ο όρος «δολοφονία» που χρησιμοποιούν πολλοί προδίδει κυρίως το μίσος τους για τις ΗΠΑ: θα αποκαλούσαν δολοφόνο τον Παναγούλη αν σκότωνε τον τύραννο;

Ο Χίτλερ αυτοκτόνησε. Αργά. Ο Στάλιν και ο Φράνκο «υπέκυψαν στο μοιραίο». Αργά. Όλοι τους όμως πρόλαβαν να εξοντώσουν όσους μπόρεσαν. Για να εδραιώσουν την προσωπική εξουσία τους. Και γιατί αυτό που τους χαρακτήριζε ήταν το βάρβαρο μίσος για τους σε σχέση με αυτούς διαφορετικούς.

Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση για τα έργα της Αλ Κάϊντα, για τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού, για τα εκατομμύρια θύματα των ναζί και την βιομηχανικά οργανωμένη μαζική εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων; Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για τη σφαγή τόσων Ισπανών από τον Φράνκο.

Βέβαια, όλα τα κράτη, και το δικό μας, έχουν διαπράξει ακατανόμαστες σφαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους. Όμως, τα απολυταρχικά και προσωπολατρικά καθεστώτα του 20ου αιώνα προχώρησαν στον τομέα αυτόν όσο κανείς άλλος.

Και ο Μπιν Λάντεν; Η πρωτοτυπία του άλλαξε ακόμα και τον ορισμό της λέξης «τρομοκρατία». Πριν από τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και μετά. Σαν εκδίκηση καταπιεσμένων από τη Δύση αραβικών και μουσουλμανικών λαών; Όχι αλλά σαν έκφραση ενός ακραίου και βίαιου θρησκευτικού φανατισμού και σαν μέθοδος κατάκτησης της εξουσίας στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και αργότερα παντού αλλού.

Εχθρός, ο «άπιστος» όποιος κι αν ήταν. Είναι τραγικό ότι βρέθηκαν εδώ ανεγκέφαλοι που αποπειράθηκαν να εμφανίσουν τον Μπιν Λάντεν σαν μαχητή του παλαιστινιακού αγώνα και της μάχης εναντίον των ιμπεριαλιστών! Ενώ τελικά παραμερίστηκε και από τους όλους τους εξεγερμένους (για δημοκρατία!) αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς.

Ο Μπιν Λάντεν ήταν συμβολικά ο Μέγας Τρομοκράτης. Έχουμε και εδώ τρομοκράτες. Σύμπτωση; Συμπληρώνεται χρόνος από την πυρκαγιά στο υποκατάστημα της Μάρφιν, στη Σταδίου, που προκλήθηκε από «κουκουλοφόρους) με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών υπαλλήλων της την ώρα που οι διαδηλωτές των συνδικάτων και των αριστερών κομμάτων περνούσαν αδιάφοροι εκεί μπροστά κουφοί στις κραυγές των εγκλωβισμένων και αόμματοι. Λίγοι τους θυμούνται κι ανάμεσά τους, προς τιμή της, η Δημοκρατική Συμμαχία και μια ομάδα πραγματικών αναρχικών. Πάντως, οι δολοφόνοι κυκλοφορούν πάντα ανάμεσα μας. «Άγνωστοι»; Ίσως ναι, ίσως όχι…


Κάποιοι θρηνούν το θάνατο του Μπιν Λάντεν, και μάλιστα δημοσίως / Pour le dessinateur Stathis, les Américains n’ont pas traduit Ben Laden en justice “de peur qu’il révèle tout”

  • Παραθέτουμε αποσπάσματα από το σημερινό εμετικό άρθρο του σκιτσογράφου Στάθη Σταυρόπουλου. Και σε αυτό το κείμενο, η Δύση ταυτίζεται με το ναζισμό (η Reductio ad Hitlerum είναι ειδικότητα του Στάθη), ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους το 2001 είναι έργο των αμερικανικών υπηρεσιών. Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν, άλλωστε, είναι για τον Στάθη ένα “αιμοσταγές δημιούργημα των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και της ίδιας της Αμερικανικής κυβέρνησης”.
  • Cela fait des années que le dessinateur grec Stathis (Stavropoulos) ne cesse de répéter dans les textes et les dessins qu’il fait paraître dans le grand quotidien Eleutherotypia que les Américains, les Européens et les Israéliens sont des terroristes et des nazis en comparant son pays, la Grèce, à un gigantesque camp de concentration. Dans sa nouvelle diatribe parue aujourd’ hui (nous en citons les principaux extraits ci-dessus) Stathis réitère sa reductio ad hitlerum et n’hésite pas à avancer que les Américains ont voulu éliminer Ossama Ben Laden et ne pas le traduire en justice “de peur qu’il révèle tout”. Mais, révéler quoi au juste? “Il ne faut pas être dupes!” nous dit le dessinateur Stathis, car “Services secrets américains=Ben Laden”!
  • A lire également: “Le jour où Ben Laden n’est pas mort” sur Slate.fr.

[…] Οι Δυτικοί δολοφονούν πέρα από κάθε νομιμότητα, ακόμα και πολεμική, σε ακήρυκτο πόλεμο κι εν καιρώ ειρήνης, όποιον γουστάρουν κι όποιον προγράφουν. Αν αυτό δεν είναι τρομοκρατία, τι είναι τρομοκρατία; Αν αυτό δεν είναι έγκλημα πολέμου (μάλιστα εν καιρώ ειρήνης) τι είναι τα εγκλήματα πολέμου; Εάν οι Ναζί δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το αίμα που χύνουν δεκάδες χρόνια τώρα οι Αμερικανονατοϊκοί ποια «ξαγορά» θα έχει; Ή μήπως το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων, εκατομμυρίων πλέον, είναι κατώτερο αίμα, αίμα υπανθρώπων; οπότε, γιατί να ανοίξει μύτη στη Γιούτα ή το Λονδίνο; Γιατί να κατηγορηθούν για εγκλήματα πολέμου ο Ομπάμα, η Μέρκελ ή ο Σαρκοζί; Ούτε Μιλόσεβιτς είναι, ούτε Σαντάμηδες. Απλώς φασίστες ανωτέρας ποιότητος, ναζί καθώς πρέπει κι εγκληματίες πολέμου για το καλό μας…

Οι Αμερικανοί δολοφόνησαν το φάντασμα του Μπιν Λάντεν. Υπήρξε ένα χρήσιμο φάντασμα κι ελπίζεται το ίδιο χρήσιμος να ‘ναι και ο θάνατός του.

Το ερώτημα ποιον απ’ όλους τους Μπιν Λάντεν δολοφόνησαν οι Αμερικανοί παρέλκει.

Αντιθέτως, το ερώτημα περί την εντολή δολοφονίας κι όχι σύλληψης (εάν ήταν δυνατόν) του φανατικού ισλαμιστή δολοφόνου εγείρεται δικαιολογημένα.

Εάν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν συνελαμβάνετο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να δικαστεί. Κι αν εδικάζετο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να μιλήσει. (η υπογράμμιση δική μας)

Συνεπώς η καθαρή εντολή δολοφονίας κι οπωσδήποτε όχι σύλληψης του αιμοσταγούς αυτού δημιουργήματος των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και της ίδιας της Αμερικανικής κυβέρνησης, ήταν η μόνη λογική. […] (Στάθης, “σκότωνε, και μη ερεύνα”, Ελευθεροτυπία 03-05-2011)

Σχετική ανάρτηση: “Απάντηση σ’ένα αντισημιτικό παραλήρημα” (25-01-2010)

Pour Stathis, la Constitution Européenne n’est que le “Quatrième Reich”.

Γιατί σωπαίνει η Εκκλησία της Ελλάδος;

Η ομογένεια στην Αμερική καταδικάζει τα αντισημιτικά σχόλια του Μητροπολίτη Πειραιώς

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Γιώργος Μπίστης | Ουάσιγκτον

www.voanews.com

Η ομογένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες καταδίκασε τα αντισημιτικά σχόλια που έκανε σε Ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος επέρριψε την ευθύνη για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας στην διεθνή εβραϊκή κοινότητα.

Η Αρχιεπισκοπή της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας Αμερικής, προκαθήμενος της οποίας είναι ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος κ. Δημήτριος, εξέδωσε από την έδρα της στην Νέα Υόρκη ανακοίνωση με την οποία καταδικάζει τις δηλώσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς και εκφράζει την λύπη της για τις «απαράδεκτες εκφράσεις οι οποίες δεν έπρεπε καν να είχαν λεχθεί» από Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Αμερικής θεωρεί ότι «τα εκφρασθέντα σχόλια είναι πολύ προσβλητικά και εντελώς απορριπτέα».

Η σχετική ανακοίνωση καταλήγει με τα εξής λόγια:

«Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία έχει ηγετικό ρόλο στον διαθρησκειακό διάλογο, επιβεβαιώνει τις από μακρού θετικές σχέσεις της με την Ισραηλιτική κοινότητα εδώ και στο εξωτερικό και θλίβεται μαζί της για τις αντισημιτικές δηλώσεις, οι οποίες δεν είναι αντιπροσωπευτικές ούτε των αισθημάτων και της στάσεως της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αμερική και ανά τον κόσμο, ούτε και του Ελληνικού Έθνους. Τις Άγιες αυτές ημέρες στις οποίες εορτάζεται η ειρήνη και η καλή θέληση μεταξύ όλων των ανθρώπων, προσευχόμαστε να υπερισχύσει με τη χάρη και βοήθεια του Θεού ο αλληλοσεβασμός, η αλληλοκατανόηση και η αγάπη».

Με παρόμοιο πνεύμα αντέδρασε και η ΑΧΕΠΑ, που είναι η μεγαλύτερη οργάνωση Ελληνικής κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες και η οποία εκπροσωπεί κάπου 3 εκατομμύρια ομογενείς και Αμερικανούς φιλέλληνες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ Nicholas Karacostas:

“Καταδικάζουμε έντονα τις αντισημιτικές δηλώσεις που έκανε ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τις οποίες θεωρούμε απαράδεκτες, αβάσιμες, φανατικές και στερούμενες κάθε αξίας που θα επέτρεπε την συμμετοχή τους σε δημόσιο διάλογο. Επιπροσθέτως, οι δηλώσεις αυτές είναι ανεύθυνες επειδή προήλθαν από παράγοντα με τόσο υψηλό αξίωμα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας».

Ο Πρόεδρος της ομογενειακής οργάνωσης υπογράμμισε πως σε σχετική ημερίδα που διοργάνωσε η ΑΧΕΠΑ τον Οκτώβριο στην Ουάσιγκτον είχαν επισημανθεί «εξαίρετες ομοιότητες και σημαντικοί δεσμοί ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ» και παράλληλα είχε αναγνωριστεί «η ανεκτίμητη παρουσία της εβραϊκής κοινότητας στην Ελλάδα διαμέσου των αιώνων». (Κάντε κλικ εδώ για πρόσβαση σε ρεπορτάζ του Γιώργου Μπίστη που μετέδωσε τότε η Ελληνική Υπηρεσία σχετικά με το συνέδριο της ΑΧΕΠΑ με θέμα Η νέα ώθηση στις σχέσεις Ελλάδος-Ισραήλ).

Ο Πρόεδρος Karacostas είπε ακόμα ότι «οι απαράδεκτες δηλώσεις του Μητροπολίτη κ. Σεραφείμ έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τα ιστορικά δεδομένα» και ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο να καταδικάσει τις δηλώσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς και να τον επιπλήξει αναλόγως».

Σύμφωνα με την Εβραϊκή Τηλεγραφική Υπηρεσία JTA ο Μητροπολίτης κ. Σεραφείμ υποστήριξε πως «ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ένα όργανο του παγκόσμιου Σιωνισμού που χρηματοδοτήθηκε από την γνωστή οικογένεια Rothschild, με μοναδικό σκοπό να πείσει τους Εβραίους να εγκαταλείψουν τις ακτές της Ευρώπης και να πάνε πίσω στο Ισραήλ για την δημιουργία της νέας Αυτοκρατορίας» και πως «Εβραίοι όπως οι Rockefeller, Rothschild και Soros έχουν τον έλεγχο του διεθνούς τραπεζικού συστήματος που ελέγχει την παγκοσμιοποίηση».

Ένα από τα πορίσματα στο οποίο είχε καταλήξει η ημερίδα που διοργάνωσε προ διμήνου η ΑΧΕΠΑ στην Αμερικανική πρωτεύουσα ήταν ότι τόσο οι Εβραίοι όσο και οι Έλληνες έχουν υποστεί στην ιστορία τους διακρίσεις και οδυνηρές συνέπειες από την δράση φανατικών ομάδων. Μάλιστα η ΑΧΕΠΑ ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του περασμένου αιώνα για να βοηθήσει τους Έλληνες μετανάστες της εποχής εκείνης που αντιμετώπιζαν προσωπικές και οικονομικές επιθέσεις από μέρους της οργάνωσης των Κου-Κλουξ-Κλαν. Η ΑΧΕΠΑ συνεργάζεται με την Αμερικανική Οργάνωση για την Πρόοδο των Εγχρώμων και με την Παγκόσμια Εβραϊκή οργάνωση B’nai B’rith στον αγώνα κατά των διακρίσεων.