Αντισημιτισμός στην Ελλάδα: ένα από τα συμπτώματα του μοντέρνου ελληνικού εθνικοπατριωτισμού

του Κώστα Αβραμίδη 

Αντισημιτικό πανό σε συλλαλητήριο κατά της συμφωνίας των Πρεσπών (Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος του 2018). Πηγή: conspiracywatch.info

Δεν υπάρχει διαφυγή από τον αντισημιτισμό και τους αντισημίτες στην Ελλάδα. 

Το φαινόμενο του αντισημιτισμού στην Ελλάδα είναι πέραν της θεωρίας του «καναρινιού στο ανθρακωρυχείο» (canary in a coal mine). Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, σε μια κοινωνία που οι συνωμοσιολογικές αντισημιτικές απόψεις και η βία είναι σε ανοδική πορεία, ο εθνικισμός βρίσκεται επίσης σε έξαρση. Αν αυτό όντως ισχύει, η Ελλάδα πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, καθώς ο αντισημιτισμός δεν σταμάτησε ποτέ να είναι η αιχμή του ελληνικού εθνικισμού, ο οποίος είναι καθεστώς εδώ και διακόσια χρόνια, ενώ οι επιπτώσεις του επιδρούν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Φυσικά οι πρώτοι που «γεύονται» τις συνέπειες των γενεών οικοδόμησής του, είναι οι μειονότητες και οι μετανάστες.

Την τελευταία δεκαετία, το δρόμο για την συμμετοχή της εθνικιστικής ακροδεξιάς – εμπροσθοφυλακής του ελληνικού εθνικισμού – στα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια έστρωσε η αριστερά όταν συνεργάστηκε με τους εθνικιστές ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους με σκοπό την δημιουργία «αριστερής» κυβέρνησης. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο το έκανε και η δεξιά εισάγοντας στην παράταξή της εθνικιστές ακροδεξιούς, ώστε να συσπειρώσει στις τάξεις της τους ακροδεξιούς, διαφορετικά δεν θα μπορούσε ούτε αυτή να σχηματίσει μακρόπνοη κυβέρνηση. 

Δυστυχώς, για όλους αυτούς που έχουν διδαχθεί να βλέπουν την πολιτική με όρους δεξιάς και αριστεράς και όχι με όρους εθνικιστών/πατριωτών και δημοκρατών, ο δεξιός και ακροδεξιός αντισημιτισμός και ρατσισμός είναι το κύριο πρόβλημα ενώ ο αριστερός αντισημιτισμός και ρατσισμός ξεπλένονται στην κολυμβήθρα του «αγωνιστικού παρελθόντος» του αντικαπιταλισμού και του αντιιμπεριαλισμού. 

Πολλοί θεωρούν φυσικό επόμενο, χωρίς να έχουν απαραίτητα άδικο, ότι είναι πιο εύκολο για τη δεξιά να προσελκύσει τους εθνικιστές και εθνικοπατριώτες ακροδεξιούς, αυτό όμως που αδυνατούν να κατανοήσουν στην Ελλάδα – και όχι μόνο – είναι ότι αυτό που γεννά τον αντισημιτισμό τον ρατσισμό, καθώς και άλλες μορφές διακρίσεων στις μοντέρνες κοινωνίες και έθνη-κράτη, είναι η εθνικιστική εξιστόρηση των πραγμάτων και η δημιουργία εθνικιστικής συνείδησης και πολιτισμού.

Το μέγεθος του προβλήματος είναι τόσο μεγάλο, που οι λίγοι συνάνθρωποί μας που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν για να αλλάξει η κατάσταση της κοινωνίας στην οποία ζουν καταναλώνουν το χρόνο τους προσπαθώντας να αντικρούσουν τα συμπτώματα του εθνικισμού. 

Η μη ύπαρξη δημοκρατικής κοσμικής πολιτικής εκπαίδευσης με σκοπό την δημιουργία ενεργών πολιτών με δημοκρατικό ήθος και πολιτισμό για την οικοδόμηση μιας ολοένα και περισσότερο δημοκρατικής κοινωνίας είναι το ζητούμενο. Όσο αυτό το ζητούμενο συνεχίζει να μην είναι ο κυρίαρχος πολιτικός στόχος στις κοινωνίες που ζούμε, θα συνεχίσουμε να βιώνουμε τις ολέθριες επιπτώσεις του εθνικισμού. 

Οι Εβραϊκές Κοινότητες στην Ελλάδα μετά το σχεδόν ολικό ξεκλήρισμά τους κατά τη διάρκεια της Shoah, με την συμμετοχή μεγάλου μέρους των Ελληνορθοδόξων αυτής της χώρας, αποτελεί πλέον μια μικρή μειονότητα σε σχέση με άλλες πολυπληθέστερες στην χώρα, όπως οι Ρομά, οι Τούρκοι, οι Σλάβοι κτλπ, παρόλα αυτά αποτελούν κυρίαρχο στόχο της ελληνικής εθνικιστικής μισαλλοδοξίας.

Πάνω από τα 2/3 του ντόπιου πληθυσμού έχει αρνητικές απόψεις για τους Εβραίους μέσα στη χώρα και το εξωτερικό, και φυσικά δεν τους θεωρεί Έλληνες πολίτες, καθώς δεν είναι χριστιανορθόδοξοι.

Οι λιγοστοί που απόμειναν έχουν καταφέρει να εξαφανιστούν μέσα στο πλήθος, αυτό όμως δεν έχει αποθαρρύνει τους Έλληνες εθνικιστές από το να βεβηλώνουν τους τάφους των προγόνων τους, τα πρόσφατα αναγερθέντα μνημεία για το Ολοκαύτωμα και τους εναπομείναντες χώρους λατρείας που ντόπιοι Έλληνες δεν πρόφτασαν να καταστρέψουν στο παρελθόν.

Από την άλλη μεριά, κάθε φορά που το κράτος-καταφύγιο του Ισραήλ εμπλέκεται σε εχθροπραξίες με τους Παλαιστινίους, αυτό το μικρό κράτος κατηγορείται από τους Έλληνες εθνικιστές ως υπεύθυνο για αυτήν την πολυετή, πολυσύνθετη και πικρή διαμάχη μεταξύ των δύο πλευρών. Με τις υπεραπλουστευτικές τους εξηγήσεις, πολλοί Έλληνες αριστεροί αλλά και άλλοι ενισχύουν τον ήδη υπάρχοντα αντισημιτισμό. 

Ενδεικτικό του τρόπου σκέψης των Ελλήνων εθνικιστών και λοιπών πατριωτών αποτυπώνεται πολύ καλά σε ένα ηχητικό ντοκουμέντο από την υπερασπιστική γραμμή που ακολούθησε ο Θάνος Πλεύρης ως συνήγορος του πατέρα του, που ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς συμπεριέλαβε σε πρόσφατο άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών. 

«Θα μπορούσατε να δικάσετε εδώ έναν άνθρωπο που θα έλεγε ότι θέλω να εξοντωθούν οι Τούρκοι; Θα μπορούσατε να δικάσετε εδώ έναν άνθρωπο που θα σας έλεγε ότι δεν αντέχω να έχω Αλβανούς στην Ελλάδα, δεν θέλω κανέναν Αλβανό στην Ελλάδα; Ειπώθηκε ότι λέει πως θέλει απαλλαγή της Ευρώπης από τους Εβραίους. Θα μπορούσατε εσείς να δικάσετε κάποιον που θα έλεγε ότι δεν θέλω να υπάρχει κανένας ξένος στην Ελλάδα; Καμία άλλη εθνική οντότητα; Ή κάποιον χριστιανό που θα έλεγε δεν θέλω να υπάρχει κανένας αλλόθρησκος στην Ελλάδα;».

Και φυσικά, ο Θάνος Πλεύρης δικαιώθηκε με αυτήν την εθνικιστική αντισημιτική/ρατσιστική υπερασπιστική του γραμμή, καθώς όπως όλοι γνωρίζουν ο αντισημίτης και λάτρης του εθνικοσοσιαλισμού συγγραφέας πατέρας του, αθωώθηκε από τους Έλληνες δικαστές και την ελληνική δικαιοσύνη, καθώς η συγκεκριμένη δικαιοσύνη είναι πρώτα απ’ όλα ελληνική και μετά δικαιοσύνη… 

Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη. Μια συζήτηση

psarras_ekdilosi_chryssi_avgiΠΡΟΣΟΧΗ, ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΟΥ: Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ 9,84 ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ, ΓΚΑΖΙ (λόγω αυξημένης πιθανότητας βροχής!)
Τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου κυκλοφορεί σε έντυπη και ψηφιακή μορφή το καινούργιο βιβλιαράκι του Δημήτρη Ψαρρά, σε έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο
Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη
Με αυτή την αφορμή και στη σειρά εκδηλώσεων για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου, στις 7 μ.μ., στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134-136), με τον Δημήτρη Ψαρρά θα συζητήσουν
  • η Βασιλική Γεωργιάδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
  • ο Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος, μέλος της Πολιτικής Αγωγής του αντιφασιστικού κινήματος στη δίκη της Χρυσής Αυγής,
  • ο Κωστής Παπαϊωάννου, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου,
  • η Τασία Χριστοδουλοπούλου, δικηγόρος, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας.
Το βιβλιαράκι θα διατίθεται δωρεάν στην εκδήλωση και θα δημοσιευτεί online την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου. Αν χρειάζεστε περισσότερα δωρεάν αντίτυπα, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Παράρτημα Ελλάδας του ΙΡΛ.
Σας περιμένουμε όλες και όλους!
Online μπορείτε να βρείτε και την προηγούμενη μπροσούρα του Δημήτρη Ψαρρά, γραμμένη για το μη ελληνόφωνο κοινό, σε 4 γλώσσες.
Πηγή: rosalux.gr

Ένα βίντεο για τα κρούσματα αντισημιτισμού κατά το 2013

  • Στην πρόσφατη μελέτη του για την εκδοτική διαδρομή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών στην Ελλάδα (εκδόσεις Πόλις 2013) – ενός πλαστογραφήματος των αρχών του 20ου αιώνα που παρουσιάζει ένα υποτιθέμενο σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους Εβραίους, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς κατέδειξε όχι μόνο ότι ο εγχώριος αντισημιτισμός έχει βάθος και συνέχεια αλλά και ότι η Ελλάδα είναι σχεδόν η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, η οποία διαθέτει κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία προπαγανδίζουν και εκδίδουν ατιμώρητα τα Πρωτόκολλα. Τον Οκτώβρη του 2012 και κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για το αίτημα άρσης της ασυλίας του, ο Ηλίας Κασιδιάρης, εκπρόσωπος τύπου του ναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή», επικαλέστηκε τα Πρωτόκολλα για να αντικρούσει τις εις βάρος του κατηγορίες, ενώ τη χρονιά που μας πέρασε ο ίδιος βουλευτής αυτοπροβλήθηκε – και πάλι στη Βουλή – ως «αρνητής του Ολοκαυτώματος». Ο Δημήτρης Ψαρράς μάς θυμίζει ότι ο πρώτος που άρχισε να μιλάει για τα Πρωτόκολλα στη Βουλή – τον Ιούνιο του 2008 πιο συγκεκριμένα – ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ιδρυτής του ακροδεξιού κόμματος ΛΑΟΣ (σελ. 263-267). Δύο χρόνια αργότερα, ο ίδιος βουλευτής και τηλεπλασιέ θα υπαινιχθεί ότι ο διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων είναι προϊόν προβοκάτσιας. Μαζί του θα συμφωνήσει ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος.
  • Παραθέτουμε παρακάτω ένα ενδιαφέρον βίντεο που συνοψίζει τα κυριότερα κρούσματα αντισημιτισμού κατά το 2013. Η απολογία του γενοκτονικού αντισημιτισμού και ο αναθεωρητισμός-αρνητισμός της «Χρυσής Αυγής» θα μπορούσαν να είχαν τονιστεί κάπως περισσότερο. Ιδιαίτερη σημασία έχει δοθεί από τους δημιουργούς της ανασκόπησης (The Coordination Forum for Countering Antisemitism) στην ανησυχητική εξάπλωση ενός νέου είδους ναζιστικού χαιρετισμού με την επωνυμία «la quenelle». Δημιουργός της ο Ντιεντονέ Μπαλά Μπαλά, Γάλλος καμερουνέζικης καταγωγής. Ο εν λόγω κύριος συμπύκνωσε σε αυτόν τον χαιρετισμό τα αντισιωνιστικά του απωθημένα και το μίσος του για τις πολιτικές ελίτ. Έχει δε την ευκαιρία να εξωτερικεύει τον αρρωστημένο του ψυχισμό κάθε τόσο επί σκηνής και ενώπιον κοινού που τον ακολουθεί σαν γκουρού.

Ο Δημήτρης Φύσσας για το ξέπλυμα της “Χρυσής Αυγής” από δύο αριστερούς

Αριστεροί υπέρ Χρυσής Αυγής;

Πλεκτάνη Εβραίων – «κοινοβουλευτικής χούντας» ο φόνος Φύσσα

24/09/2013

του Δημήτρη Φύσσα

«Η Χρυσή Αυγή ως κόμμα είναι αθώα του αίματος στο Κερατσίνι. O Ρουπακιάς εκτελούσε εντολές άλλων. Ήθελε εξαρχής να συλληφθεί και να φάει ισόβια. Σιωνιστικά υπερεθνικά κέντρα πάνε να φορτώσουν στη Χρυσή Αυγή το φόνο του Παύλου Φύσσα. Η μόνη που ωφελείται από το φόνο είναι η «κοινοβουλευτική χούντα» Σαμαρά – Βενιζέλου. Και η δημοκρατία κινδυνεύει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ».

ΜΟΥΦΑΝΕΤ: Ο Ηλίας Κασιδιάρης, ενώ δείχνει στους πουλημένους δημοσιογράφους, την αυθεντική εικόνα του δολοφόνου με τον καθοδηγητή του, διαψεύδοντας έτσι κάθε σχέση του με τη Χρυσή Αυγή. Via http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.moyfanet&id=27808

ΜΟΥΦΑΝΕΤ: Ο Ηλίας Κασιδιάρης, ενώ δείχνει στους πουλημένους δημοσιογράφους, την αυθεντική εικόνα του δολοφόνου με τον καθοδηγητή του, διαψεύδοντας έτσι κάθε σχέση του με τη Χρυσή Αυγή. Via http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.moyfanet&id=27808

Πώς σας φαίνεται αυτή η άποψη; Ακραία, εξεζητημένη, εξωφρενική; Ψεκασμένη; Ή απλά χρυσαυγίτικη;

Χρυσαυγίτικη είναι, με την έννοια ότι προβλήθηκε δεόντως και πανηγυρικά από το site της νεοναζιστικής οργάνωσης. Αλλά οι πρωτογενείς συντάκτες είναι αριστεροί. Συγκεκριμένα, οι αριστεροί διανοητές κ. Δελαστίκ (στο «Πριν») και Φωτόπουλος («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»). Α, και μαζί με το site της Χρυσής Αυγής, η βαρυσήμαντη αυτή ανάλυση, τουλάχιστον του κ. Δελαστίκ, αναδημοσιεύτηκε και από τον ιστότοπο «iskra», που εκφράζει το αριστερό ρεύμα/ πλατφόρμα κλπ του ΣΥΡΙΖΑ. Με απλά λόγια τον κ. Λαφαζάνη και τους συν αυτώ.

Αν μπερδευτήκατε, ειλικρινά δεν φταίω εγώ. Ας ξαναπροσπαθήσουμε από την αρχή.

[…]

  • Διαβάστε τη συνέχεια στο athensvoice.gr. Να θυμίσουμε ότι σε πρόσφατο άρθρο του στο “Έθνος”, ο Γιώργος Δελαστίκ μιλάει με θαυμασμό για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, θεωρώντας μάλιστα ότι η ηγεσία του αιγυπτιακού στρατού “είναι πλήρως διαβρωμένη πολιτικά και οργανωτικά από εκατοντάδες πράκτορες των ΗΠΑ και του Ισραήλ”. Πίσω από το πραξικόπημα, λοιπόν, “είναι οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, οι οποίοι ξαναπαίρνουν στα χέρια τους τον πλήρη έλεγχο της Αιγύπτου.” Τόσο απλά. Ένας φανατικός ισλαμιστής και υποστηρικτής του Μόρσι θα έγραφε πάνω κάτω τα ίδια.
  • Ενημέρωση: Διαβάζουμε ότι το “Έθνος” αποδοκίμασε έντονα τις απόψεις Δελαστίκ για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ας σοβαρευτούμε λίγο. Το “Έθνος” δεν είχε πρόβλημα να δημοσιεύσει τον Ιανουάριο του 2010 άρθρο του συνεργάτη της, στο οποίο υποστήριζε ότι ο εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων είναι προβοκάτσια ξένων υπηρεσιών “με στόχο τη δυσφήμηση της Ελλάδας στον εβραϊκό κόσμο που κατέχει κορυφαίες θέσεις στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, σε μια φάση που η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και επομένως έχει ανάγκη τις ξένες τράπεζες”. Η εβραιόφοβη συνωμοσιολογία σε όλο της το μεγαλείο. Ελάχιστοι είχαν τότε διαμαρτυρηθεί.
  • Ενημέρωση, 27/09/2013: “Οσον αφορά τις εφημερίδες στις οποίες αρθρογραφούν οι δύο αναπάντεχοι συνήγοροι της Χρυσής Αυγής, το μεν «Εθνος» έσπευσε να διαφοροποιηθεί από τον Γ. Δελαστίκ, δηλώνοντας ότι δεν θα φιλοξενούσε ποτέ παρόμοιες θέσεις, ενώ η «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε ασχολίαστο το συγχωροχάρτι που προσέφερε στη Χρυσή Αυγή ο κ. Φωτόπουλος, το πρόβαλε μάλιστα και στο πρωτοσέλιδό της. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή επιδοκιμάζει και επικαλείται άρθρο της «Ελευθεροτυπίας». Ηταν το καλοκαίρι του 2001, όταν η εφημερίδα της ναζιστικής οργάνωσης θρηνούσε για την εκτέλεση του Τίμοθι Μακβί στις ΗΠΑ, του ανθρώπου που ήταν υπεύθυνος για το πολύνεκρο μακελειό της Οκλαχόμα. Η εφημερίδα αναδημοσίευε τη φράση που είχε αφιερώσει στον Μακβί «ο δημοσιογράφος που γράφει τις εύστοχες φράσεις πάνω στο δελτίο καιρού της “Ελευθεροτυπίας”: Εκτέλεσαν με τις ενέσεις τους τη μόνη φωνή που ξεσκέπασε εμπράκτως τις φονικές ανέσεις τους». Ο άνθρωπος που είχε γράψει τότε αυτές τις γραμμές που θαύμασε η Χρυσή Αυγή είναι σήμερα διευθυντής στην «Ελευθεροτυπία» του κ. Οικονομόπουλου. Και είναι ο ίδιος που με ανάρτησή του στο Διαδίκτυο μας απέδιδε ότι ασχολούμαστε ως δημοσιογράφοι με πολύ περιθωριακά θέματα, εννοώντας την πολύχρονη έρευνά μας για τη Χρυσή Αυγή. Πραγματική κατάντια.” (Απόσπασμα άρθρου του Δημήτρη Ψαρρά που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της 27ης Σεπτεμβρίου, via left.gr)

Les actes antisémites restent en Grèce impunis / Η εξίσωση του μίσους

  • Le journaliste Dimitri Psarras est l’un des rares journalistes grecs qui consacre systématiquement des articles à l’antisémitisme en Grèce ainsi qu’à l’impunité des actes antisémites dans le même pays. En décembre 2010, par exemple, il avait révélé qu’une juge rédigeait un blog sous le pseudonyme « Μariana On Ice » à travers lequel elle diffusait des textes à caractère antisémite sur Internet depuis 2007. Une enquête préliminaire visant la juge antisémite avait été ouverte par le parquet d’Athènes suite aux révélations de D. Psarras. Or, sept mois après l’ouverture de cette enquête, la justice n’a toujours pas auditionné le journaliste et n’a pris aucun contact avec son quotidien, comme le signale Dimitri Psarras lui-même dans un article qu’il a fait paraître récemment (nous le reproduisons ci-dessous). Entretemps, les actes antisémites en Grèce ne diminuent pas: le 17 juin, un monument à la mémoire de l’Holocauste dans la ville de Salonique a été profané par des inconnus qui y ont tagué des graffitis antisémites. L’étoile de David a été assimilée à la croix gammée. Une telle pratique est monnaie courante en Grèce, commente Dimitri Psarras, où l’antisionisme haineux ne souffre d’aucune contestation…

Η εξίσωση του μίσους

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

Ελευθεροτυπία 23-06-2011

Με δημόσιες καταγγελίες και δηλώσεις αποτροπιασμού υποδέχτηκαν οι τοπικές δημοτικές παρατάξεις τη βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη την περασμένη εβδομάδα.

Ηταν ακόμα μία πράξη ακραίου αντισημιτισμού και μάλιστα παραμονές μιας εκδήλωσης του δήμου κατά την οποία θα τιμώνταν για πρώτη φορά οι 30 επιζώντες όμηροι των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης που κατοικούν σήμερα στην πάλαι ποτέ «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων».

Είχαν προηγηθεί και άλλοι βανδαλισμοί μνημείων του ελληνικού εβραϊσμού, αλλά και απόπειρες εμπρησμών στις συναγωγές των Χανίων, της Αθήνας, της Κέρκυρας…

Αν προσέξει κανείς τα σύμβολα που επέλεξαν για να βεβηλώσουν το μνημείο του Ολοκαυτώματος οι «γνωστοί άγνωστοι», θα διαπιστώσει ότι δίπλα στη λέξη «ψέματα» -που αναφέρεται βέβαια στην αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος- και στην απαραίτητη σβάστικα, έχει χαραχτεί και το άστρο του Δαβίδ. Για την ακρίβεια, έχει αποτυπωθεί δύο φορές με μαρκαδόρο η εξίσωση «άστρο του Δαβίδ ίσον σβάστικα».

Αλλά αυτό το «μήνυμα» δεν μας είναι καθόλου άγνωστο. Για την ακρίβεια είναι σχεδόν κοινός τόπος στον ελληνικό δημόσιο λόγο και ανασύρεται κάθε φορά που θέλει κάποιος να επικρίνει έντονα την πολιτική του Ισραήλ.

Ισως ο πρόσφατος βανδαλισμός να βάλει σε σκέψη κάποιους που μ’ αυτή τη δήθεν αθώα εξίσωση και με τόση ευκολία αποδίδουν στον «εβραϊσμό» (τον οποίο συμβολίζει το εξάκτινο άστρο) ή την εβραϊκή θρησκεία το ρόλο του μιμητή ή του συνεχιστή της χιτλερικής κτηνωδίας. Και ίσως καταλάβουν ότι ο στόχος της άθλιας αυτής εξίσωσης είναι η αθώωση του ναζισμού και η στοχοποίηση των Ελλήνων Εβραίων.

Δεν είναι το πιθανότερο να συμβεί αυτό. Γιατί η εξίσωση αυτή είναι κοινός τόπος για ανθρώπους τόσο διαφορετικούς όσο ο κατά δήλωσή του «μεγάλος αντιφατικός» Μίκης Θεοδωράκης και ο νέος Σταυροφόρος της Ορθοδοξίας μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. Και το σημαντικότερο: την ίδια πεποίθηση φαίνεται ότι συμμερίζονται ακόμα και ανώτατοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης.

Τις ίδιες μέρες που βανδαλιζόταν το μνημείο στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα δικάζονταν εκπρόσωποι του ελληνικού εβραϊσμού με την κατηγορία της ψευδούς καταμήνυσης. Μηνυτής τους ο Κώστας Πλεύρης και μεταξύ των μαρτύρων κατηγορίας ο άξιος μαθητής του και ήδη βουλευτής Αδωνις Γεωργιάδης. Η δίκη τελικά αναβλήθηκε και έτσι δεν μάθαμε πώς θα αντιμετώπιζε η ελληνική Δικαιοσύνη αυτή την παράδοξη υπόθεση. Το «έγκλημα» των κατηγορουμένων ήταν ότι είχαν καταθέσει ως μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη του Πλεύρη για το βιβλίο του περί Εβραίων. Στο βιβλίο αυτό ο βασικός προπαγανδιστής του «ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού» χρησιμοποιεί το ίδιο σχήμα της εξίσωσης για να προβάλει βέβαια τις αρετές του ναζισμού έναντι του «εβραιοσιωνισμού» και να σχετικοποιήσει έτσι τα εγκλήματα του χιτλερικού καθεστώτος.

Την ίδια εξίσωση χρησιμοποιούσε στο ιστολόγιό της δικαστίνα που μειοψήφησε υπέρ του Πλεύρη στο Εφετείο, συνοδεύοντάς την με κατάρες για τους «Κωλο-Εβραίους» που «μακάρι» να τους είχε εξοντώσει ο Χίτλερ. Η σχετική αποκάλυψη της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» προκάλεσε τη διενέργεια πειθαρχικής και ποινικής έρευνας εις βάρος της. Εφτά μήνες αργότερα δεν έχουμε μάθει τίποτα για την τύχη αυτής της έρευνας, ενώ δεν έχει καν κληθεί η εφημερίδα να καταθέσει τα σχετικά στοιχεία.

Profanation du monument à la mémoire de l'Holocauste, Salonique, juin 2011 / Βεβήλωση Μνημείου Ολοκαυτώματος, Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2011

Σχετική ανάρτηση: Un monument à la mémoire de l’Holocauste a été profané à Salonique / Βεβήλωση Μνημείου Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης (17/6/2011)

Κάποιος να ενημερώσει τον κ. Θεοδωράκη ότι έμπλεξε με κακές παρέες / La dérive antisémite de M. Théodorakis

Γ. Καραμπελιάς: […] Σήμερα που περνάμε σε μια νέα κρατική οντότητα, ευρω-αμερικανική, σβήνει και το έθνος μας. […]

Μ. Θεοδωράκης: Και μένει ένα μόνο έθνος, που είναι πολύ παλιό.

Γ. Καραμπελιάς: Βεβαίως! Βεβαίως!

Μ. Θεοδωράκης: Ποιο;

Γ. Καραμπελιάς: Το εβραϊκό!

Μ. Θεοδωράκης: Το εβραϊκό.

[…] Μ. Θεοδωράκης: Η Ακρόπολη δεν είναι έργο ούτε των Εβραίων ούτε των Αμερικανών.

Εκπομπή “ΡΗΞΗ-ΚΕΛΕΥΘΑ”, 7-2-2011

Η πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση του Μίκη Θεοδωράκη (την οποία παραθέτουμε ολόκληρη αμέσως παρακάτω) επαληθεύει απλώς την καίρια επισήμανση της Κατερίνας Οικονομάκου στην “Ελευθεροτυπία” (11-11-2010), ότι δηλαδή στην Ελλάδα, ολοένα και συχνότερα, “θεωρείται περίπου θεμιτό να διατυπώνονται ανοιχτά μισαλλόδοξες, αντισημιτικές θέσεις, αξιώνοντας μάλιστα να αντιμετωπιστούν ως έγκυρες και να μετέχουν ισότιμα στο δημόσιο διάλογο”. Ο Θεοδωράκης προφέρει τη φράση “είμαι αντισημίτης” με μια ανατριχιαστική φυσικότητα, επιβεβαιώνοντας στην ουσία  την υποψία ότι τα όσα είχε δηλώσει το 2003 («σήμερα, αυτός ο μικρός λαός είναι στη ρίζα του κακού και όχι του καλού…») ανήκουν στο σκληρό πυρήνα των πεποιθήσεών του. Για τους Θεοδωράκη και Καραμπελιά, επιπλέον, ο “αντισιωνισμός” είναι μια αυτονόητη ηθική στάση απέναντι στην ισραηλο-παλαιστινιακή διαμάχη που δεν επιδέχεται την οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Στο σύνολό της, η συνέντευξη του Θεοδωράκη στον Καραμπελιά βρίθει συνομωσιολογικών θεωριών, αντιαμερικανικών και εβραιόφοβων κλισέ. Εντύπωση, επίσης, προκαλεί το μίσος και των δύο για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αλλά σπάνια ο αντισημιτισμός δε συνοδεύεται από μια σκοταδιστική ελληνοπρέπεια…

[Δανειστήκαμε τον τίτλο της ανάρτησής μας από ένα πρόσφατο κείμενο του Δημήτρη Ψαρρά.]

G. Karambélias: Maintenant que nous entrons dans une nouvelle entité étatique, européano-américaine, notre nation [grecque] est menacée de disparition.

M. Théodorakis: Or, il n’y a qu’une seule nation, très ancienne, qui survivra.

G. Karambélias: Assurément! Assurément!

M. Théodorakis: Laquelle?

G. Karambélias: Celle des juifs!

M. Théodorakis: Celle des juifs.

[…] M. Théodorakis: L’Acropole n’est l’oeuvre ni des juifs ni des Américains.

Deux extraits de l’interview récente de Mikis Théodorakis à Georges Karambélias – voir l’émission complète ci-dessus. La responsabilité de la traduction nous incombe).

Mikis Théodorakis : je suis antisémite et antisioniste

par Gerard Fredj

www.israel-infos.net, Numéro 972 – 10.02.2011

Mikis Théodorakis, 86 ans, membre du parti communiste grec depuis des décennies, considéré en Grèce comme un héro national, compositeur de musiques de films telles que la bande originale du film”Zorba le Grec”,…

vient de déclarer dans une interview qu’il était “Antisémite et antisioniste”.

Dans la même interview, il déclare “tout ce qui arrive aujourd’hui dans le monde est en relation avec le sionisme ; les juifs américains sont responsables de la crise économique dans le monde, comme de celle de la Grèce”.

Faisant référence à la visite en ce moment d’une délégation des Présidents des plus grandes organisations juives américaines, il a affirmé “Nous sommes en danger, les sionistes se rassemblent en Grèce”.

En 2003, il affirmait que les “juifs sont la racine du diable” poursuivant “je suis antisémite mais j’aime les juifs”.

Lui ne cache pas son antisémitisme derrière l’antisionisme !

  • Le journaliste grec Dimitris Psarras a révélé récemment que le “Mouvement de Citoyens Indépendants”, créé par M. Théodorakis, promeut sur son site Internet les théories du conspirationniste américain Alex Jones ainsi qu’une vidéo créée par un membre de la mouvance néo-nazie grecque “Chrysi Avgi”.

“Το κρυφτούλι της κυρίας On Ice”

  • Ενημέρωση, 30/09/2013: Το ζήτημα του αντισημιτισμού στους κόλπους της ελληνικής δικαιοσύνης επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο με δημοσιεύματα του left.gr.
  • Pour un résumé en français de l'”affaire Mariana On Ice” (une juge antisémite au sein de la justice grecque), veuillez cliquer ici.

ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΝΑ – ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΔΙΕΤΑΞΕ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Το κρυφτούλι της κυρίας On Ice

Αποσύρθηκαν εσπευσμένα ιστοσελίδες που φανέρωναν την ταυτότητά της

του Δημήτρη ΨΑΡΡΑ

εφ. Ελευθεροτυπία, 12-12-2010

Μετά τις αποκαλύψεις της «Κ.Ε.» για το marianaonice.blogspot.com η «μπλόγκερ» Mariana On Ice επιχειρεί με απλοϊκά τεχνάσματα να αποσυνδεθεί από το πρόσωπο της εφέτη Μαριάνθης Παγουτέλη.

Ηδη, πάντως, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες έχει αναθέσει τη διερεύνηση της υπόθεσης στον αντεισαγγελέα Ν. Παντελή.

Θυμίζουμε ότι η κ. Παγουτέλη μειοψήφησε υπέρ του Πλεύρη στην πρώτη δίκη για το αντισημιτικό του βιβλίο. Τη Δευτέρα διεξάχθηκε η δίκη τριών μελών της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας που είχαν καταθέσει ως μάρτυρες κατηγορίας κατά του Πλεύρη. Το εφετείο τελικά τους αθώωσε από την κατηγορία της «διασποράς ψευδών ειδήσεων», δηλαδή από το γεγονός ότι στις ανακοινώσεις τους χαρακτηρίζονταν ως αντισημίτες τρεις δικαστικοί (ανάμεσά τους και η κ. Παγουτέλη).

Η πρώτη κίνηση της «μπλόγκερ» ήταν να δηλώσει ότι δεν έχει καμιά σχέση με την εφέτη. Μάλιστα ορισμένοι φανατικοί υποστηρικτές της -αλλά και κάποιοι μη προσεκτικοί αναγνώστες- θεώρησαν ότι με το δημοσίευμά μας «αίρουμε την ανωνυμία των μπλογκ»! Αλλά βέβαια, καμιά άρση της ανωνυμίας δεν έγινε. Η ίδια η μπλόγκερ παρέθεσε τόσα πολλά στοιχεία, ώστε η ταυτότητά της ήταν απολύτως σαφής στους επισκέπτες της: προσωπικές φωτογραφίες, περιγραφές της ιδιωτικής της ζωής, φωτογραφίες από τα εξοχικά της και αναφορές στους συγγενείς και φίλους της. Και το σημαντικότερο: εκτενής αναφορά σε υποθέσεις που δίκασε (όπως αυτή του Πλεύρη) και σε προσωπικές δικαστικές υποθέσεις. Αλλωστε, εξίσου διάφανη είναι η ταυτότητα και άλλων δικαστικών, που κι αυτοί διατηρούν μπλογκ και επισκέπτονται το δικό της ανταλλάσσοντας απόψεις και φιλοφρονήσεις.

Η δικηγόρος Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έθεσε το θέμα με αναφορά της στο Εφετείο Πειραιά και τον Αρειο Πάγο, δηλώνει: «Είχα τη δυσάρεστη εμπειρία να βρεθώ στο στόχαστρο της δικαστή κυρίας Παγουτέλη, του αστυνομικού συζύγου της και του αδελφού της, όταν υπερασπίστηκα αντίδικό τους, ο οποίος κατήγγειλε έκνομες συναλλαγές τους και προσκόμισε μηνύματα που του είχαν αποστείλει. Μετά τις καταγγελίες του τότε εντολέα μου βίωσα την ανηλεή ενεργοποίηση κάθε μέσου εξουσίας που διέθεταν προκειμένου να με αποθαρρύνουν από την άσκηση των υπερασπιστικών μου καθηκόντων. Η κυρία Παγουτέλη, μολονότι οι μηνύσεις και αναφορές της απορρίφθηκαν, εξακολουθεί να με συκοφαντεί από Διαδικτύου υπό την ομπρέλα ενός δηλωτικού ψευδωνύμου μέσα από το οποίο διαφημίζει και την ταυτότητα και την ιδιότητά της. Και τούτο μολονότι παραπέμπεται ως κατηγορούμενη για τις ίδιες πράξεις. Ελπίζω ότι η Δικαιοσύνη θα διαγνώσει πως οι τύχες των ανθρώπων δεν μπορεί να αφήνονται στα χέρια τέτοιων δικαστών».

Και πλήρη απόδειξη για όλα αυτά αποτελεί το γεγονός ότι αμέσως μετά το δημοσίευμα, η μπλόγκερ-εφέτης έσπευσε να αφαιρέσει τη μεγάλη φωτογραφία της από το «ταξίδι στην Αυστραλία», που βρισκόταν στη βάση όλων των σελίδων του ιστολογίου της, όπως και άλλα στοιχεία που η ίδια θεώρησε επιλήψιμα, λ.χ. ολόκληρη την ανάρτηση της 29.11.2010, η οποία αναφερόταν στη Γενική Συνέλευση της Ενωσης Εισαγγελέων. Το πιο κραυγαλέο ήταν ότι άλλαξε -όπου μπορούσε- τις διατυπώσεις σε πρώτο πρόσωπο εκεί που αναφέρονται οι δικαστικές της υποθέσεις! Δυστυχώς, γι’ αυτήν όλα αυτά είναι αποθηκευμένα από την Google και προσβάσιμα στον καθένα.

Ως προς την ουσία των αναρτήσεων, ούτε η κυρία On Ice μπόρεσε να αναιρέσει τον αντισημιτικό και ρατσιστικό τους χαρακτήρα. Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις επικαλείται με αφέλεια κάποιες άλλες παλιές της αναρτήσεις, χρησιμοποιώντας τον κατασκευασμένο από την αντισημιτική προπαγάνδα όρο «εβραιοσιωνιστές». Αλλά αυτή ακριβώς είναι η γραμμή Πλεύρη.

Επί ένα 24ωρο η On Ice ισχυριζόταν ότι δεν έχει εκστομίσει αυτό το φοβερό «Κωλοεβραίοι. Μακάρι να τους εξόντωνε τελείως ο Χίτλερ». Και μόνο όταν κάποιος επισκέπτης του μπλογκ της υπέδειξε πού τα είχε γράψει, τότε υποχρεώθηκε να το παραδεχτεί: «Είναι αλήθεια, δεν είναι του χαρακτήρα μου τέτοιες εκφράσεις, όμως φαίνεται ότι εκεί έχασα τον εαυτό μου και το χαρακτήρα μου μαζί και έγινα κι εγώ θηρίο ανήμερο!». Αλλά υπάρχουν πολλές παρόμοιες.

Ο ισχυρισμός της «μπλόγκερ» ότι δεν έχει σχέση με την εφέτη. Via http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=12/12/2010&id=232489

“Αθώοι οι κατηγορούμενοι αλλά αθώοι και οι καταγγελλόμενοι από αυτούς δικαστές”: Περιγραφή και αποτίμηση της δίκης της 6ης Δεκεμβρίου από την “Αντιναζιστική Πρωτοβουλία”

Ανακοίνωση της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας

ΡΑΠΙΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ Η ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

ΠΑΡΑ ΤΗ… ΦΙΜΩΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ

Έγινε στις 6/12 η δίκη των τριών μελών της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας στο Β΄ Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών για «διασπορά ψευδών ειδήσεων». Το κατηγορητήριο χαρακτήρισε «ψευδείς ειδήσεις» τις καταγγελίες της ΑΠ σχετικά με τις αντισημιτικές και φιλοναζιστικές τοποθετήσεις συγκεκριμένων δικαστών κατά τη διάρκεια της δίκης κατά του Κ. Πλεύρη στην οποία ήταν μάρτυρες κατηγορίας. Το δικαστήριο αθώωσε ομόφωνα και τους τρεις κατηγορούμενους, παρά την εισαγγελική πρόταση υπέρ της καταδίκης τους.

Η αθώωση αυτή ήταν αποτέλεσμα της κινητοποίησης της ΑΠ με αφισοκολλήσεις, και κυρίως με τη διεθνή καμπάνια του καλοκαιριού. Η καταγγελία της ΑΠ ότι η Ελλάδα μετατρέπεται στο πρώτο αντισημιτικό κράτος της Ευρώπης, αποκάλυψε ότι η χώρα έχει μπει σε τροχιά εκφασισμού και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και εκδηλώσεις συμπαράστασης τόσο στο εσωτερικό όσο και σε διεθνές επίπεδο από πολίτες, αντιφασιστικές οργανώσεις, και εβραϊκές οργανώσεις όπως το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο.

ΦΙΜΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΥΠΕΡΆΣΠΙΣΗΣ, ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩΝ

Ωστόσο έγινε φανερό τόσο μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου όσο και από τη σιωπή των κοινοβουλευτικών κομμάτων και των ΜΜΕ για αυτή τη δίκη ότι συνεχίζεται το καθεστώς της κάλυψης του αντισημιτισμού που έχει γιγαντωθεί μέσα στη δικαιοσύνη. Το δικαστήριο αφαίρεσε σχολαστικά το λόγο από οποιονδήποτε παράγοντα της δίκης θέλησε να υπερασπίσει στην ουσία τους κατηγορούμενους, δηλαδή να αποδείξει 1. ότι όντως οι δικαστικοί Ματζούνης, Παγουτέλη και Λαζαράκος που είχε καταγγείλει η Αντιναζιστική στα επίδικα κείμενά της είχαν αντισημιτικές και φιλοναζιστικές θέσεις και 2. ότι δεν μπορεί παρά να υπήρχε ένα φασιστικό δίκτυο μέσα στο δικαστικό σύστημα πού μεθόδευε την αθώωση ενός αρχιναζιστή σαν τον Πλεύρη και του ίδιου του ναζισμού και κάλυπτε αυτούς τους δικαστές..

Η σταθερή τοποθέτηση του προέδρου ήταν ότι όσα αφορούν στην ουσία των τοποθετήσεων των δικαστών ή στο φασιστικό χαρακτήρα του δικτύου στο δικαστικό σύστημα είτε δεν έχουν σχέση με την υπόθεση, είτε προκύπτουν από τα έγγραφα της δικογραφίας –που ως εκείνη τη στιγμή ούτε καν είχαν δει οι δικαστές γιατί δεν υπάηρχαν στη δικογραφία – άρα μάρτυρες και κατηγορούμενοι δεν είχαν δικαίωμα να μιλάνε αποδεικτικά γι αυτά. Στην ουσία χειρίστηκαν αυτή την νομικά και πολιτικά πολύ σημαντική δίκη, γιατί αφορούσε πολύ βαριές καταγγελίες κατά δικαστών, σαν μια δίκη μικρομεσαίας ποινικής ρουτίνας.

Συνήγοροι υπεράσπισης των τριών κατηγορούμενων ήταν οι Γ. Δούδος, δικηγόρος Θεσσαλονίκης και ο Ν. Τζένος, δικηγόρος Καλαβρύτων που δέχτηκαν να υπερασπίσουν ως το τέλος τους 3 κατηγορούμενους με τόλμη, υπευθυνότητα, χωρίς πολιτικούς όρους και χωρίς δεσμεύσεις οποιουδήποτε τύπου. Η διαδικασία ξεκίνησε με την εξέταση του μοναδικού μάρτυρα κατηγορίας, που δεν ήταν άλλος από το ναζιστή Κ. Πλεύρη που ξεκίνησε την κατάθεση του λέγοντας ότι «δεν είναι ναζιστής», δήλωση που προκάλεσε γέλια στο ακροατήριο. Όταν ρωτήθηκε από την υπεράσπιση εάν είναι αλήθεια ότι οι τρεις δικαστές που αναφέρονται στις ανακοινώσεις της ΑΠ χαρακτήρισαν το βιβλίο του «επιστημονικό έργο» απάντησε ότι έτσι το χαρακτήρισαν και το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών και η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου! Αυτή η πετυχημένη άμυνα του ναζιστή έδειξε στην ουσία το πόσο βαθιά ο φασισμός έχει διαβρώσει την ελληνική δικαιοσύνη. Στη συνέχεια όταν οι συνήγοροι επιχείρησαν να καταδείξουν την αντίφαση της εισαγγελικής αρχής να καλεί έναν ναζιστή στο δικαστήριο για να καταθέσει υπέρ του κύρους της δικαιοσύνης, το δικαστήριο δεν τους επέτρεψε να κάνουν ερωτήσεις! Την ίδια αντιμετώπιση είχε και η κατηγορούμενη Άννα Στάη που επιχείρησε να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα της σαν κατηγορούμενη να κάνει ερωτήσεις στο μάρτυρα. Ο πρόεδρος της υπέδειξε αρχικά ότι θα κάνει ερωτήσεις στο μάρτυρα μέσω του δικαστηρίου και όταν το επιχείρησε τελικά δεν της το επέτρεψε! Μέσα από συνεχείς διακοπές της έδρας και χάρη στην τρομερή της επιμονή και την πίεση των συνηγόρων η Α. Στάη κατάφερε να ρωτήσει τον Πλεύρη για τη δηλωσή του στο βιβλίο του ότι είναι ναζιστής, ρατσιστής και αντισημίτης όπου αυτός απάντησε: «είμαι ότι θέλετε». Επίσης η συναγωνίστρια κατάθεσε ένα απόσπασμα από βιβλίο του Κ. Πλεύρη στο οποίο θεωρεί ουσιαστικά ακατάλληλες τις γυναίκες δικαστές, ενώ στη έδρα υπήρχαν δύο γυναίκες!

Στη συνέχεια ο πρόεδρος εξέτασε τον κατάλογο των μαρτύρων κατηγορίας που του έδωσαν οι συνήγοροι υπεράσπισης και ο οποίος είχε τέσσερα ονόματα. Δήλωσε στους συνηγόρους ότι πρέπει να επιλέξουν δύο μάρτυρες μόνο και όταν αυτοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα τους έκανε τρεις (!!!) και είπε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει τέσσερις, έτσι απαγόρευσε στον τέταρτο μάρτυρα Ηλία Νάχμαν να καταθέσει. Χαρακτηριστικά στη δίκη του Πλεύρη η έδρα επέτρεψε στον μοναδικό κατηγορούμενο όσους μάρτυρες ήθελε, περίπου 10.

Πρώτος μάρτυρας υπεράσπισης εξετάστηκε ο συναγωνιστής της Α.Π Ηλίας Ζαφειρόπουλος σαν μέλος της Αντιναζιστικής ο οποίος επιχείρησε να μπει στην ουσία της υπόθεσης και να αναλύσει τις αντισημιτικές τοποθετήσεις των δικαστών. Ο πρόεδρος όμως τον διέκοψε αμέσως ότι αυτό δεν ενδιαφέρει το δικαστήριο και έδωσε το λόγο στον εισαγγελέα για ερωτήσεις. Η ερώτηση του εισαγγελέα ήταν αν υιοθετεί το περιεχόμενο των ανακοινώσεων για αντισημιτισμό στη δικαιοσύνη, για αντισημίτες δικαστές και για λειτουργία φασιστικού δικτύου μέσα στο δικαστικό σώμα ευρύτερα. Όταν ο μάρτυρας απάντησε ότι είναι έτσι χωρίς καμιά αμφιβολία αυτός του είπε οργισμένα ότι η απάντηση του καταγράφεται!!! Μετά τον ρώτησε αν οι ανακοινώσεις της Αντιναζιστικής μπορούσαν να προκαλέσουν ανησυχία. Ο σύναγωνιστής είπε ότι αυτό που προκαλεί ανησυχία στους πολίτες είναι οι πραγματικά αντισημιτικές θέσεις των δικαστών και όχι η κριτική της Α.Π ότι είναι αντισημιτικές και ότι αντίθετα η κριτική της Α.Π προκαλεί ανακούφιση στους πολίτες. Ο εισαγγελέας είπε ότι αυτό είναι… αντιφατικό. Όταν οι συνήγοροι αποπειράθηκαν να απευθύνουν ερωτήσεις στο μάρτυρα για τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις των δικαστών ο πρόεδρος τους διέκοψε λέγοντας ότι αυτά προκύπτουν από έγγραφα και ότι δεν θα επιτρέψει αυτές τις ερωτήσεις. Ο μάρτυρας δήλωσε τότε ότι δεν γίνεται δίκαιη δίκη και ο πρόεδρος χωρίς άλλο σχόλιο του είπε να καθήσει.

Στη συνέχεια το δικαστήριο κάλεσε τον Δημήτρη Ψαρρά, των γνωστό δημοσιογράφο του Ιού της Ελευθεροτυπίας, ο οποίος αποπειράθηκε να εκθέσει τα στοιχεία του για την Μαριάνθη Παγουτέλη. Αυτή ήταν μία από τους τρεις δικαστικούς που κατάγγειλε η ΑΠ σαν αντισημίτρια. Ήταν την προηγούμενη μέρα της δίκης που η Ελευθεροτυπία είχε δημοσιεύσει το ρεπορτάζ του Δ. Ψαρρά, το οποίο είχε δημιουργήσει πάταγο στα μπλογκ και σε μερικά ραδιόφωνα. Αυτό αποκάλυπτε ότι η Παγουτέλη είχε ένα μπλογκ γεμάτο αντισημιτικές θέσεις και ότι μέσω αυτού εκείνη ερχόταν σε επαφή με άλλους δικαστές. Τα στοιχεία αυτά αποδείκνυαν ότι η Α.Π είχε δίκιο για την Παγουτέλη και ενίσχυαν εξαιρετικά τη θέση των κατηγορουμένων ότι υπήρχε ένα φασιστικό δίκτυο μέσα στο δικαστικό σώμα. Ο πρόεδρος αμέσως διέκοψε την κατάθεση του μάρτυρα και του είπε ότι αυτά τα στοιχεία δεν αφορούν την υπόθεση!!! Μόλις που πρόλαβε να πει ο μάρτυρας ότι το ενδιαφέρον στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι δικαστές δεν αθώωσαν τον Κ. Πλεύρη στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης αλλά αποδεχόμενοι την ουσία των όσων γράφει! Όταν οι συνήγοροι επιχείρησαν να του υποβάλουν ερωτήσεις σχετικά με το δίκτυο, είχαν την ίδια τύχη όπως και με τον πρώτο μάρτυρα. Τελικά ο πρόεδρος επέτρεψε μία ερώτηση από την κατηγορούμενη Ρένα Κούτελου σχετικά με την υιοθέτηση από τη Μ. Παγουτέλη του γενοκτονικού ισχυρισμού του Πλεύρη ότι «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές», την οποία ο μάρτυρας σχολίασε σαν αντισημιτική.

Αφού μέσα σε λίγα λεπτά το δικαστήριο είχε υποχρεώσει πρακτικά σε σιωπή δύο μάρτυρες υπεράσπισης κάλεσε τον τρίτο και τελευταίο, τον Αβραάμ Ρεϊτάν, ο οποίος ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη κατά του Κ. Πλεύρη εκ μέρους του ΚΙΣ (Κεντρικού ισραηλιτικού συμβουλίου). Σε αυτόν δόθηκε λίγος παραπάνω χρόνος ίσα για να καταθέσει την «πικρή» όπως την αποκάλεσε εμπειρία του από το ότι η Μ. Παγουτέλη ζήτησε σε αυτόν και σε έναν άλλο μάρτυρα κατηγορίας, επίσης εβραίο, τον Βενιαμίν Αλμπάλα να αποκηρύξουν το Ταλμούδ για να αποδείξουν ότι δεν είναι «ένοχοι» σύμφωνα με το «κατηγορητήριο» του Κ. Πλεύρη περί Ταλμούδ. Πρόσθεσε ότι σε αυτή τη δίκη, και άλλοι δικαστές έκαναν τοποθετήσεις που διαπνέονταν από αντισημιτισμό.

Μετά ήρθε η ώρα των απολογιών των κατηγορουμένων. Ακόμα κι εδώ το δικαστήριο επέβαλε συνοπτικές διαδικασίες αφαιρώντας ακόμα και αυτό το ιερό δικαίωμα των κατηγορουμένων στην ανεμπόδιστη απολογία. Όταν η πρώτη κατηγορούμενη Άννα Στάη επιχείρησε να αναλύσει τις αντισημιτικές τοποθετήσεις των δικαστών, ο πρόεδρος τη διέκοψε λέγοντας της να περιοριστεί στο κατηγορητήριο. Όταν του απάντησε ότι αυτά είναι μέσα στο κατηγορητήριο, της είπε ότι οι τοποθετήσεις των δικαστών προκύπτουν από έγγραφα. Στο βαθμό που μπόρεσε να μιλήσει, η Α. Στάη επέμεινε στο χαρακτηρισμό από τους δικαστές του βιβλίου του Πλεύρη, δηλαδή ενός εγχειρίδιου γενοκτονίας, όπως το απεκάλεσε, σαν «επιστημονικού έργου». Αναφέρθηκε στο γεγονός ότι το πειθαρχικό πόρισμα του Π. Ματζούνη για τον εισαγγελεά Σπ. Μουζακίτη (του εισαγγελέα που κάθησε τον Πλεύρη στο σκαμνί) βρέθηκε παράνομα στα χέρια του Κ. Πλεύρη σαν ένα βασικό στοιχείο της ύπαρξης δικτύου. Έδωσε έμφαση στη διαστρέβλωση των κειμένων της ΑΠ που έγινε στο κατηγορητήριο όπου συγχωνεύτηκαν δύο εντελώς διαφορετικά κείμενα μία αφίσα της 14/1/2009 και μία ανακοίνωση της 28/1/2009 για να μετατραπεί η καταγγελία της ΑΠ για φασιστικό δίκτυο στο δικαστικό σύστημα, στην χαλκευμένη κατηγορία για «φασιστικό δίκτυο στο δικαστικό σώμα στο οποίο συμμετέχουν οι Λ. Λαζαράκος, Π. Ματζούνης και Μ. Παγουτέλη». Η Α. Στάη ρωτήθηκε από τον εισαγγελέα αν ήταν συντάκτης των κειμένων και εκπρόσωπος της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας. Εκείνη απάντησε ότι δεν είχε κανένα δικαίωμα η εισαγγελία να ασκήσει δίωξη στους 3 μάρτυρες της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας στη δίκη του Πλεύρη θεωρώντας τους αυθαίρετα σαν εκπροσώπους της Α.Π επειδή ήταν μάρτυρες στην δίκη του Πλεύρη. Τόνισε ότι οι ανακοινώσεις της είναι κείμενα της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας που αποφασίζονται συλλογικά, και σαν τέτοια η ίδια τα αποδέχεται και τα υποστηρίζει μέχρι την τελευταία συλλαβή τους. Επίσης τόνισε ότι όλες οι καταγγελίες της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας κατά των δικαστών σχετικά με την αθώωση του Κ. Πλεύρη έγιναν γιατί το σκεπτικό αυτής της αθώωσης αποτελεί αθώωση του ίδιου του ναζισμού και σημαίνει ότι μπορεί πλέον οποιοσδήποτε να προπαγανδίζει ότι οι Εβραίοι πρέπει να εξοντωθούν. Τέλος, ενώ ο πρόεδρος την διέκοπτε διαρκώς, η Α. Στάη κατέληξε ότι η Αντιναζιστική δεν θα αναγνωρίσει ποτέ τις αποφάσεις αυτές των ελληνικών δικαστηρίων.

Στη συνέχεια απολογήθηκε η Ρένα Κούτελου που αντιμετώπισε την ίδια απαγόρευση από την έδρα να μιλήσει για την αθωώτητά της υπερασπίζοντας τη θέση της περί του αντισημιτισμού τών δικαστών. Η Ρ. Κούτελου αναφέρθηκε στο ιστορικό της προσφυγής της ΑΠ στην εισαγγελία κατά του Πλεύρη και εξήγησε πως σε κάθε στάδιο αυτής της δίκης διαπιστωνόταν η παραβίαση κάθε αρχής δημοκρατικής νομιμότητας, και αναδεικνύονταν σωρεία αντισημιτικών τοποθετήσεων δικαστικών λειτουργών που συμμετείχαν σε αυτήν όπως οι Λ. Λαζαράκος, Π. Ματζούνης και Μ. Παγουτέλη. Αναφέρθηκε στο πως μεθοδεύονταν οι αναβολές της συζήτησης της έφεσης του Κ. Πλεύρη που έμπαινε διαρκώς τελευταία στο πινάκιο μέχρι που αναβλήθηκε ξανά και όταν έφτασε να συζητηθεί στις 14-1-2009 για έναν εντελώς προσχηματικό λόγο που ήταν η μη κοινοποίηση στον Πλεύρη του σκεπτικού της μειοψηφίας της Παγουτέλη. Έτσι στήριξε τη θέση για φασιστικό δίκτυο και είπε ότι αυτό υπάρχει μόνο χάρη στις πλάτες όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, που υιοθετούν τον αντισημιτισμό στην πολιτική τους και που έκρυψαν τη δίκη χάρη στον έλεγχό τους πάνω στα ΜΜΕ.

Στο τέλος η Ρένα Κούτελου διαμαρτυρήθηκε για το ότι στη δίκη κατά του Κ. Πλεύρη οι σημερινοί κατηγορούμενοι, και τότε μάρτυρες κατηγορίας εξετάζονταν εξονυχιστικά από δικαστές, εισαγγελείς, συνήγορους υπεράσπισης του Πλεύρη και από τον ίδιο τον Πλεύρη σαν να ήταν κατηγορούμενοι, ενώ τώρα που βρέθηκαν οι ίδιοι επίσημα στη θέση του κατηγορούμενου δεν τους επιτρέπεται ούτε να εξετάσουν μάρτυρες ούτε καν να ολοκληρώσουν τις απολογίες τους για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Στην ερώτηση του εισαγγελέα για το αν είναι ή όχι συντάκτης των κειμένων απάντησε και αυτή ότι συντάκτης είναι η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία που λειτουργεί συλλογικά και δήλωσε ότι αποδέχεται και υποστηρίζει εξ ολοκλήρου τα κείμενα αυτά.

Τελευταίος απολογήθηκε ο Λάμπης Κατσιάπης ο οποίος τόνισε τη μεροληπτική στάση των τριών δικαστών στη δίκη κατά του Κ. Πλεύρη και τη σύμπλευση μαζί του σε αρκετές περιπτώσεις. Ο πρόεδρος του είπε ότι μπορεί να αναφέρει μόνο ένα σημείο αντισημιτικής τοποθέτησης δικαστών που θεωρεί το πιο σημαντικό και να τελειώνει. Ο Λ. Κατσιάπης υποστήριξε επίσης τις ανακοινώσεις απέναντι στις ερωτήσεις του εισαγγελέα.

Ο εισαγγελέας στην αγόρευση του συμπέρανε ότι σύμφωνα με τις απαντήσεις των κατηγορουμένων στην ερώτησή του αν έχουν συντάξει τα κείμενα αυτοί ήταν οι συντάκτες των κειμένων και είπε ότι πρέπει να καταδικαστούν γιατί διέδωσαν ψευδώς ότι υπάρχουν αντισημίτες δικαστές που μάλιστα συγκροτούν δίκτυα μέσα στο δικαστικό σώμα. Τόνισε ότι τέτοιες ψευδείς ειδήσεις ανησυχούν τους πολίτες και εμποδίζουν τους δικαστές να επιτελέσουν το έργο τους και γι αυτό δεν μπορεί ο καθένας να κατακρίνει έτσι τους ανοχύρωτους δικαστές, ότι αυτό το μπορούν μόνο οι ίδιες οι δικαστικές αρχές και γι αυτό οι κατηγορούμενοι πρέπει να καταδικαστούν σύμφωνα με το κατηγορητήριο.

Στη συνέχεια το λόγο πήραν οι συνήγοροι υπεράσπισης που στις αγορεύσεις τους υποστήριξαν εύστοχα και με πλούσια νομολογία το δικαίωμα της κριτικής στις δικαστικές αποφάσεις, αλλά καταφέρθηκαν ενάντια στον διαδεδομένο στη χώρα μας αντισημιτισμό και αναφέρθηκαν – στο ελάχιστο που τους επετράπη από το δικαστήριο – στον αντισημιτικό χαρακτήρα των τοποθετήσεων των συγκεκριμένων δικαστών. Υπεράσπισαν επίσης και τη θέση των προκηρύξεων της Α.Π ότι με τα δεδομένα στοιχεία που υπήρξαν σε αυτή τη δίκη μπορεί κάποιος να φτάσει στο λογικό συμπέρασμα ότι λειτουργεί με την ευρεία του όρου έννοια ένα φασιστικό δίκτυο στο δικαστικό σύστημα.

Το δικαστήριο διέκοψε και επέστρεψε στις δύο το μεσημέρι οπότε και ανακοίνωσε την ομόφωνη απόφαση του για την αθωότητα των κατηγορουμένων. Στο άκουσμά της το ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκρότημα.

Κανένα σκεπτικό για τη συγκεκριμένη αθώωση δεν απαγγέλθηκε στην έδρα. Θα το μάθουμε οπωσδήποτε σε λίγο καιρό όταν καθαρογραφεί η απόφαση. Ωστόσο είναι σαφές ότι αφού σε αυτή τη δίκη δεν ήταν καν αντικείμενο συζήτησης οι αντισημιτικές τοποθετήσεις των δικαστών είναι απίθανο να περιλαμβάνεται μία τέτοια κρίση στο αθωωτικό σκεπτικό, οπότε αυτοί θα παραμένουν στο απυρόβλητο.

Η ΑΘΩΩΣΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ

Θεωρούμε ότι όσο οι 3 δικαστικοί που κατήγγειλε η Α.Π μένουν στη θέση τους και δικάζουν, όσο παραμένει σε ισχύ η αντισημιτική υπέρ του ναζιστή Πλεύρη αθωωτική απόφαση του Άρειου Πάγου, απόφαση αίσχους όχι μόνο για τη δικαιοσύνη αλλά για όλη τη χώρα*, και όσο την απόφαση αυτή θα την εγκρίνουν με τη σιωπή τους όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και ρεύματα, δηλαδή όσο αυτή δεν θα ακυρώνεται με μια απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου, η αθωωτική απόφαση για τους 3 της Αντιναζιστικής θα είναι μόνο στάχτη στα μάτια των δημοκρατών.

Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι το πολιτικό καθεστώς ήθελε να ρίξει μια τέτοια στάχτη από τον τρόπο που οι δικαστές, ιδιαίτερα ο πρόεδρος της συγκεριμένης δίκης αφαίρεσαν από τους κατηγορούμενους και τους υπερασπιστές τους το δικαίωμα τους να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της αθωότητάς τους. Τι σημαίνει να επιχειρηματολογήσουν; Σημαίνει να αποδείξουν ότι είναι αληθινές και όχι ψευδείς οι καταγγελίες τους ότι συγκεκριμένοι δικαστές έχουν αντισημιτικές ή και φιλοναζιστικές θέσεις πράγμα που δεν τους επιτρέπει να είναι δικαστές όχι σε σύγχρονα δημοκρατικά αλλά ούτε σε δουλοκτητικά δικαστήρια.

Η διαδικασία αυτή αντικειμενικά εξυπηρετούσε ένα διπλό στόχο: να αθωώσει τους αντιναζιστές χωρίς να εκθέσει καθόλου στο κοινό και μέσα στο δικαστικό σώμα τους συγκεκριμένους δικαστές και τις αντισημιτικές ή φιλοναζιστικές θέσεις τους. Δηλαδή: Αθώοι οι κατηγορούμενοι αλλά αθώοι και οι καταγγελλόμενοι από αυτούς δικαστές, ή αλλιώς ελεύθεροι οι κατηγορούμενοι να λένε ότι θέλουν κατά των δικαστών στη βάση της ελευθερίας του λόγου και ελεύθεροι οι δικαστές με τις ρατσιστικές ιδέες να δικάζουν και να καταδικάζουν πολίτες στη βάση αυτών των ιδεών. Ακόμα ελεύθερος και ο Άρειος Πάγος να τους παρέχει όλη την αναγκαία νομολογία για αυτό το σκοπό, ελεύθερο το πολιτικό σύστημα να προστατεύει αυτό το τρομερό έγκλημα που είναι η διαρκής συσσώρευση αντισημιτισμού και ρατσισμού μέσα στο κράτος και μέσα στην κοινωνία, δηλαδή ελεύθερος ο διανοητικός και τελικά ο οργανωτικός χρυσαυγιτισμός.

Αν το δικαστήριο καταδίκαζε τους 3 τότε θα ξεσήκωνε πολύ περισσότερο θόρυβο από όσον θα καταλάγιαζε, και στο εσωτερικό όπου οι δημοκράτες αρχίζουν να ανησυχούν από την άνοδο των ναζιστών της Χ. Αυγής και στο εξωτερικό όπου ο πρώτος στόχος του ναζισμού, οι εβραικές οργανώσεις, είχαν αρχίσει να μαθαίνουν και να κινητοποιούνται έντονα και σε διεθνές επίπεδο ενάντια στην αθώωση του ναζιστή. Αν αυτή η κινητοποίηση συνεχιζόταν το καθεστώς θα είχε άμεσο πρόβλημα στο διπλωματικό επίπεδο όπου ο Παπανδρέου προσπαθεί να παίξει το φίλο του Ισραήλ και όλης της Δύσης για να σπάσει την διεθνή απομόνωση του νεοναζιστικού Ιράν. Αυτό το παιχνίδι δυσκολεύεται από την εμφάνιση μιας αντισημιτικής Ελλάδας, δηλαδή από τον τονισμό της αντισημιτικής απόφασης του Άρειου Πάγου υπέρ του Πλεύρη που εκδόθηκε επί κυβέρνησης Παπανδρέου. Αν έβγαινε πάλι επί Παπανδρέου καταδικαστική απόφαση κατά των 3 αντιναζιστών αυτή θα τόνιζε πολλαπλάσια την αθώωση του ναζιστή και την ύπαρξη αντισημιτών και φιλοναζιστών μέσα στο δικαστικό σώμα. Τώρα η αθώωση των 3 αντιναζιστών φαίνεται να απαλύνει την αθώωση του ναζιστή εξισορροπώντας την. Γιατί φαίνεται σαν να λέει προς τα μέσα και προς τα έξω: Εμείς εδώ έχουμε ελευθερία του λόγου και για τους αντιφασίστες και για τους φασίστες. Η διαφορά είναι ότι ο Πλεύρης δεν αθωώθηκε από τα δικαστήρια λόγω ελευθερίας του λόγου αλλά γιατί το δικαστήριο έδειξε έντεχνη συμφωνία με τους τερατώδεις ναζιστικές του θέσεις πράγμα που ελάχιστοι ξέρουν. Αντίθετα το δικαστήριο αθώωσε τους 3 αντιναζιστές χωρίς να δείξει καμιά συμπάθεια στις θέσεις τους. Αυτό φαίνεται από τη διαφορά στη μεταχείριση των δύο ειδών κατηγορουμένων. Στον «δικό τους» ναζιστή παραχωρήθηκε δίκη τριών ημερών και θέση κατηγόρου από την αρχή ως το τέλος πρωτόδικα και δευτερόδικα. Στους «ταραξίες» αντιναζιστές επιφυλάχθηκε δίκη δύο ωρών και μεταχείριση του τύπου: « μπορούμε να σας αθωώσουμε αλλά όχι και να μιλήσετε και από πάνω για το δίκιο σας, δηλαδή εναντίον μας». Στην πραγματικότητα η δίκη των 3 είχε βαρύτερο πολιτικά και νομικά επίδικο αντικείμενο. Η δίκη του Πλεύρη αφορούσε ένα ρατσιστικό βιβλίο ενώ η δίκη της Αντιναζιστικής τρεις δικαστές με ρατσιστικές θέσεις και έναν Άρειο Πάγο που επικρότησε αυτές τις θέσεις.

Αυτή δεν είναι μια στάση ειδικά ενάντια στους τρεις. Η ίδια στάση επικράτησε και στα δικαστήρια και στο πολιτικό επίπεδο απέναντι στην πολύ σημαντική και τολμηρή πολιτική αποκάλυψη του Ψαρά για την αντισημίτρια και μάλιστα φιλοναζίστρια εφέτη δικαστή Παγουτέλη και τους διαδικτυακούς φίλους της. Ενώ αυτή η αποκάλυψη –που τόσο δενόταν με τη δίκη της Αντιναζιστικής- πέρασε σαν δημοσιογραφική επιτυχία στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και έκανε μέσα σε λίγες ώρες βαθιά εντύπωση στο λαό. Έτσι θα ήταν μια πρώτης γραμμής τηλεοπτική είδηση ακόμα και με τα κριτήρια της εμπορικής θεαματικότητας. Όμως πνίγηκε ελεεινά και στο δικαστήριο και τις επόμενες μέρες από τον υπόλοιπο τύπο και όλα τα κανάλια και έμεινε μόνο στο ανέλεγκτο ακόμα από το διακομματικό καθεστώς, ίντερνετ. Δεν ξέρουμε αν το καθεστώς της διακομματικής λογοκρισίας θα μπορέσει να κρατήσει το μεγάλο αυτό σκάνδαλο τόσο χαμηλά ως το τέλος, πράγμα που δεν είναι και τόσο εύκολο. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι το επιχειρεί. Με τον ίδιο τρόπο επιχειρεί να πνίξει γενικά την ύπαρξη του φιλοναζισμού μέσα στο δικαστικό σώμα και παντού αλλού.

Το αληθινό πρόβλημα των φασιστών είναι ότι όσο προχωράει τις θέσεις τους μέσα στο κράτος και στην πολιτική εξουσία γενικότερα τόσο δυσκολότερα τις κρύβουν, οπότε τόσο πιο πολύ ενημερώνεται γι αυτές ο λαός και τόσο πιο πολύ αντιστέκεται σε αυτές. Γι αυτό το λόγο κάθε ελιγμός του φασισμού να τις κρύψει γίνεται και πιο οδυνηρός και περιέχει πιο πολλούς κινδύνους.

Αυτό συμβαίνει και με την αθώωση της Αντιναζιστικής. Αυτή μπορεί να έχει για τους φασίστες και τις πολιτικές δυνάμεις που τους καλύπτουν τα κάθε είδους πλεονεκτήματα που μόλις αναφέραμε, αλλά αυτά είναι προσωρινά. Όλοι αυτοί με την αθώωση της Α.Π έκλεισαν προσωρινά την μεγάλη τρύπα της εφετειακής και αρειοπαγίτικης αθώωσης του ναζισμού και της ύπαρξη ρατσιστών δικαστών αλλά άνοιξε μια καινούργια. Η αθώωση της Αντιναζιστικής δίνει κουράγιο σε πολλούς αντιφασίστες που είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι η πορεία προς τον εκφασισμό της χώρας είναι πολύ γοργή και πρακτικά ανεμπόδιστη. Και αυτό το κουράγιο δεν είναι προϊόν μιας αυταπάτης. Οι φασίστες και το πολιτικό σύστημα που τους προστατεύει υποχρεώθηκε να αθωώσει την Αντιναζιστική και υποχρεώθηκε και από τις εσωτερικές και – σε αυτή τη φάση περισσότερο- από τις εξωτερικές πιέσεις. Είναι σίγουρο ότι ο Πλεύρης και οι φίλοι του μέσα στο δικαστικό σώμα έφαγαν ένα πολύ σημαντικό χτύπημα και σε ηθικό κύρος και σε ορμή. Απλά οι πολιτικοί προστάτες αυτών των ανθρώπων υποχρεώθηκαν στον ελιγμό της αθώωσης της Α.Π γιατί η καταδίκη θα τους στοίχιζε περισσότερο. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είναι πια παρά πολλοί αυτοί που ανησυχούν για τον εκφασισμό της χώρας και παρακολουθούν στενά τις ανάλογες εξελίξεις και όλο και πιο πολλοί αυτοί που τώρα είναι διατεθειμένοι να αντισταθούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε αυτήν την τρίτη μετά από δύο αναβολές δίκη της 6 Δεκέμβρη είχαμε την μαζικότερη παρουσία συμπαραστατών παρά την μικρότερη γνωστοποίησή της από τον τύπο. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται κοντά μας τώρα πιο πολύ από κάθε φορά. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι με τη βοήθεια τους να δυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια στον εκφασισμό της δικαιοσύνης και όλης της χώρας. Η αθώωση της Α.Π θα είναι πρόβλημα μόνο αν δεν καταλάβουμε το νόημά της και εφησυχάσουμε σε σχέση με την προέλαση του φασισμού. Αν καταλάβουμε το νόημά της σαν τακτική οπισθοχώρηση των φασιστών και των προστατών τους, τότε θα μπορέσουμε εμείς να πάρουμε την πρωτοβουλία και να αντεπιτεθούμε και σε επίπεδο δικαστικό (καμπάνια για τη νομοθετική ακύρωση της αθώωσης του ναζισμού-απομάκρυνση των αντισημιτών και φιλοναζιστών δικαστών από το δικαστικό σώμα) και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο με μια μεγάλη εκστρατεία ενάντια στο παρακράτος των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και κυρίως ενάντια στο πολιτικό σύστημα που τους προστατεύει.

*Αυτή η απόφαση είναι το μεγαλύτερο δικαστικό έγκλημα στην μεταπολεμική Ελλάδα και ίσως το μεγαλύτερο μεταπολεμικό δικαστικό έγκλημα σε όλο τον κόσμο. Το έγκλημα αυτό συμπυκνώνεται στη θέση του Εφετείου της Αθήνας, που την ενέκρινε και ο Άρειος Πάγος, ότι ο Πλεύρης είναι αθώος γιατί ανάμεσα στα άλλα δεν καλεί σε εξόντωση των εβραίων εκ μόνου του λόγου ότι ανήκουν σε μια συγκεκριμένη φυλή ή εθνότητα αλλά γιατί συνωμοτούν για την παγκόσμια κυριαρχία. Δηλαδή θεωρούν ως μη ρατσισμό την καρδιά του σύγχρονου, του χιτλερικού τύπου αντισημιτισμού, που είναι ακριβώς η θεωρία της παγκόσμιας εβραϊκής συνομωσίας. Αυτό σημαίνει ότι η εξόντωση των εβραίων όχι μόνο δεν αποτελεί ρατσιστικό έγκλημα αλλά μπορεί και να δικαιώνεται σε όσο βαθμό κάποιος πιστεύει ότι οι προς εξόντωση εβραίοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά επιδιώκουν ή θα επιδιώξουν την παγκόσμια ηγεμονία κινούμενοι ουσιαστικά από την φύση της θρησκείας τους.

Αθήνα 8-12-2010