Ο Πρέσβης του Ισραήλ στη Γερμανία διαβάζει γράμματα μίσους (βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους)

Πριν από λίγες εβδομάδες, δημιουργήθηκε σάλος στη Γερμανία από υβριστικό γράμμα που έλαβε οικογένεια Ελλήνων που διατηρεί εστιατόριο στο Ντίσελντορφ. Ο ανώνυμος επιστολογράφος καλούσε την οικογένεια να γυρίσει στη «διεφθαρμένη, βρωμερά φαύλη και παντελώς άχρηστη Βρωμοελλάδα». Στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ο κόσμος, ως γνωστόν, «εργατικός και οικονόμος». Η ανάρτηση της επιστολής στο Facebook προκάλεσε κύμα συμπαράστασης στην ελληνική οικογένεια. Η σελίδα του εστιατορίου «Πλάτων» έχει πλέον πάνω από 4.400 likes.

Ο ανώνυμος εκφοβισμός μιας οικογένειας και η αβασάνιστη ταύτιση μιας χώρας με την οκνηρία και τη φαυλότητα δείχνουν πόσο αποτελεσματική είναι η προπαγάνδα της εφημερίδας BILD που αναπαράγεται, άλλωστε, και από το δημαγωγικό κόμμα Alternative für Deutschland. Ελάχιστοι στην Ελλάδα, όμως, γνωρίζουν ότι η Πρεσβεία του Ισραήλ στη Γερμανία λαμβάνει καθημερινά είκοσι τουλάχιστον τέτοια μέιλ ή γράμματα, στα οποία οι όχι πάντα ανώνυμοι επιστολογράφοι συχνότατα αποκαλούν τους Ισραηλινούς συλλήβδην «παιδοκτόνους», επιχαίρουν για τη ναζιστική γενοκτονία και εύχονται έναν κόσμο «χωρίς αρουραίους-Εβραίους». Είναι γεγονός ότι μετά την πρόσφατη διένεξη μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στη Γάζα όλο και περισσότεροι Γερμανοί αισθάνονται την ανάγκη να εκφράσουν ανοιχτά το αντισημιτικό τους μίσος με πρόσχημα την «κριτική του Ισραήλ».

Η εφημερίδα Berliner Morgenpost ζήτησε από τον Πρέσβη Yakov Hadas-Handelsman να διαβάσει και να σχολιάσει μερικά μόνο από τα γράμματα μίσους που λαμβάνει και παρήγαγε το βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω (με αγγλικούς υπότιτλους). Η δημοσιοποίησή του προκάλεσε, πάντως, την αντίδραση αρκετών πολιτών που έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης στην ισραηλινή πρεσβεία. Ορισμένοι εξέφρασαν παράλληλα την ντροπή τους για τον απροκάλυπτο αντισημιτισμό των συμπατριωτών τους. Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη σήμερα ενδημεί αποκλειστικά στους ακροδεξιούς ή ισλαμιστικούς κύκλους. Απλοί καθημερινοί πολίτες – πρόσφατη έρευνα έχει καταδείξει ότι αρκετοί από αυτούς είναι κάτοχοι πανεπιστημιακών διπλωμάτων – μισούν το Ισραήλ και τους Εβραίους εν γένει και το δείχνουν με κάθε τρόπο, ποντάροντας στη σιωπή μας.

Advertisements

Εκδήλωση-συζήτηση του Ιδρύματος Amadeu Antonio για τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη / Podiumsdiskussion zum Antisemitismus in Europa im Rahmen der Aktionswochen gegen Antisemitismus

Aktionswochen-2014Το Ίδρυμα Amadeu Antonio διοργανώνει προσεχώς στο Βερολίνο (την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου στις 7.30 μ.μ. στο Auditorium του Jacob-und-Wilhelm-Grimm-Zentrum) εκδήλωση-συζήτηση για τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη. Έμφαση θα δοθεί στην κατάσταση που επικρατεί στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Πολωνία και την Ελλάδα. Συμμετέχουν οι: Andreas Zick (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld), Mark Gardner (εκπρόσωπος της οργάνωσης Community Security Trust για την ασφάλεια της Εβραϊκής Κοινότητας της Μεγάλης Βρετανίας), Katarzyna Wielga-Skolimowska (διευθύντρια του Πολωνικού Ινστιτούτου του Βερολίνου) και Δημήτρης Κράββαρης (διαχειριστής αυτού εδώ του ιστολογίου). Τη συζήτηση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Alice Lanzke. Την εκδήλωση θα ανοίξει η Anetta Kahane, πρόεδρος του Ιδρύματος Amadeu Antonio. Για περισσότερες πληροφορίες στα γερμανικά, πατήστε εδώ.

Donnerstag, 11.12.2014 um 19.30 im Auditorium des Jacob-und-Wilhelm-Grimm-Zentrum

Während des Gaza-Kriegs im Sommer 2014 rollte eine neue Welle des Antisemitismus über das Land. Auf den Straßen riefen aufgebrachte Menschenmengen antisemitische Parolen und es kam zu tätlichen Angriffen auf Jüdinnen und Juden.

Auch in anderen Teilen Europas hat der Antisemitismus in diesem Sommer erschreckende Ausmaße angenommen.

Im Rahmen der Aktionswochen gegen Antisemitismus nimmt die Amadeu Antonio Stiftung den aktuellen Antisemitismus in Europa in den Blick. Die geladenen Gäste werden über die Situation in Deutschland, Großbritannien, Polen und Griechenland berichten.

Auf dem Podium:

Prof. Dr. Andreas Zick
lehrt und forscht an der Universität Bielefeld als Direktor des Instituts für Interdisziplinäre Konflikt- und Gewaltforschung.

Mark Gardner
arbeitet in London für den Community Security Trust (CST).
(Vortrag auf englisch)

Katarzyna Wielga-Skolimowska
ist Direktorin am Polnischen Institut Berlin.

Dimitri Kravvaris
berichtet auf dem Blog enantiastonantisimitismo.wordpress.com über Antisemitismus in Griechenland und Europa.

Moderation:
Alice Lanzke
arbeitet als freie Journalistin im Print, Hörfunk und Online.

Eröffnung:
Anetta Kahane
Vorsitzende der Amadeu Antonio Stiftung

Mehr Informationen und der Flyer hier:
http://www.aktionswochen-gegen-antisemitismus.de/

Η «Μηχανή του Χρόνου» για τα ατιμώρητα εγκλήματα της Μεραρχίας Εντελβάις στην Ήπειρο και την Κεφαλονιά / Eine Sendung des griechischen Fernsehens zu den Gräueltaten der “Edelweiß”-Division in Epirus und auf Kefalonia

Το εντελβάις (στο σκούφο και στα μανίκια της στολής) ήταν το διακριτικό της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ, μιας επίλεκτης μονάδας που αποτελούνταν από Βαυαρούς και Αυστριακούς στρατιώτες. Πίσω από το άνθος κρυβόταν, όμως, μια αιμοσταγής ομάδα εγκληματιών. Η Μεραρχία Εντελβάις αιματοκύλησε τα Βαλκάνια και την Ελλάδα το 1943-44, έχοντας ήδη αναλάβει επιχειρήσεις στην Πολωνία, τη Γαλλία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση.

Μέσα σε λίγους μήνες, κατέκαψε και ερήμωσε εκατοντάδες χωριά στην Ήπειρο, κατέσφαξε τους κατοίκους του Κομμένου, των Λιγκιάδων και της Μουσιωτίτσας με το πρόσχημα των αντιποίνων, ενώ ευθύνεται και για το ξεκλήρισμα της Εβραϊκής Κοινότητας των Ιωαννίνων. Τα εγκλήματα της Μεραρχίας Εντελβάις ανέδειξε με τις έρευνές του ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ.

Στη «Μηχανή του Χρόνου» που προβλήθηκε στις 28 Οκτωβρίου (βλ. το βίντεο παρακάτω) αποκαλύπτονται τα ονόματα των αξιωματικών και των στρατιωτών που διέπραξαν τα ειδεχθή εγκλήματα, χωρίς ποτέ να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς έγιναν επιφανή στελέχη της μεταπολεμικής Γερμανίας. Στην εκπομπή μιλούν συγγενείς των θυμάτων και επιζώντες – μεταξύ αυτών και η Εσθήρ Κοέν, ο ιστορικός Ιάσων Χανδρινός, οι ιστορικοί ερευνητές Αλέκος Ράπτης και Απόστολος Παπαγεωργίου, ο Πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας των Ιωαννίνων Μωυσής Ελισάφ, ο καθηγητής Παιδαγωγικής Αθανάσιος Γκότοβος, ο καθηγητής Μαθηματικών Παναγιώτης Τσαμάτος και ο φιλόλογος Δημήτρης Βλαχοπάνος.

Die “Edelweiß”-Division war eine Eliteeinheit der Wehrmacht, die aus Österreichern und Bayern bestand und 1939-43 am Polen-, Frankreich- und Jugoslawienfeldzug sowie am Krieg gegen die Sowjetunion teilnahm. Ab Frühjahr 1943 war sie mit Besatzungsaufgaben auf dem Balkan und in Griechenland betraut. Dort wurden Repressalien gegen die ansässige Bevölkerung, Geiselerschießungen, Erschießungen der als Partisanenhelfer Verdächtigen, das Niederbrennen von Dörfern und der Abtrieb des Viehs ausgeübt. Allein in den drei Monaten zwischen Anfang Juli und Anfang Oktober 1943 sollen etwa 207 Ortschaften mit etwa 4.500 Häusern zerstört und über 2.000 Zivilisten, Griechen und Albaner, getötet worden sein.

Ein Beispiel dafür ist das Massaker von Kommeno in Epirus (Nord-Westen Griechenlands), dem 317 Einwohner zum Opfer fielen, darunter Kleinkinder, 94 Kinder unter 15 Jahren und zahlreiche Personen über 65 Jahre. Die Division beteiligte sich auch aktiv an der Durchführung der Deportation der jüdischen Gemeinde von Ioannina (Hauptstadt von Epirus) am 25. März 1944 nach Auschwitz-Birkenau. 95 Prozent der jüdischen Gemeinde wurden durch diese Aktion ausgelöscht. Im September 1943 übte die Division Massenmord an nach der Kapitulation Italiens auf der Insel Kefalonia gefangengenommenen Soldaten der Division Acqui. [Quelle: http://de.wikipedia.org/wiki/1._Gebirgs-Division_%28Wehrmacht%29]

Die Verbrechen der “Edelweiß”-Division untersucht Hermann Frank Meyer in seinem Buch „Blutiges Edelweiß. Die 1. Gebirgsdivision im Zweiten Weltkrieg“ (Berlin 2008).

Der griechische Sender Nerit widmete vor einigen Wochen eine Sendung (siehe Video oben – leider ohne englische oder deutsche Untertitel) diesem Thema, in der Überlebende und Zeitzeugen von den Verbrechen der “Edelweiß”-Division berichten. In der Sendung sprechen außerdem Forscher, wie Iason Chandrinos und Alekos Raptis, der Vorsitzende der jüdischen Gemeinde von Ioannina und Universitätsprofessor, Moisis Elisaf, und der Universitätsprofessor Athanasios Gotovos. Es sei zudem darauf verwiesen, dass die Taten der 1. Gebirgsdivision in der Bundesrepublik nie strafrechtlich geahndet wurden.

Deportation der Mitglieder der jüdischen Gemeinde von Ioannina am 25. März 2014.

Deportation der Mitglieder der jüdischen Gemeinde von Ioannina am 25. März 2014.

Καταδιώκοντας τον Γκίζι (βίντεο)

Σκηνές απίστευτου θράσους και επιθετικότητας εκτυλίχθηκαν προχθές στους διαδρόμους του Γερμανικού Κοινοβουλίου. Δύο αντισιωνιστές αρθρογράφοι και ακτιβιστές, ο Max Blumenthal και ο David Sheen, καταδίωξαν με μία κάμερα τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος της Γερμανικής Αριστεράς Die Linke, Γκρέγκορ Γκίζι, στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου, ζητώντας του το λόγο για την απαγόρευση προγραμματισμένης εκδήλωσης της Linke στην οποία θα μιλούσαν για το “ρατσισμό” του Ισραήλ. Ιδιαίτερα ο Blumenthal έχει εξισώσει την πολιτική του Ισραήλ με τη βαρβαρότητα του ναζισμού και του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Μέλη της Linke έχουν κατηγορηθεί συχνά για αντισιωνισμό και αντισημιτισμό.

Δείτε το βίντεο της καταδίωξης:

Για περισσότερες πληροφορίες: As Germany Marks Kristallnacht Anniversary, Leading Berlin Theater Cancels Event With Anti-Semitic Son of Clinton Advisor (the algemeiner, 9/11/2014)

Historiker Hagen Fleischer: “Freunde zahlen ihre Schulden” / Χάγκεν Φλάισερ: «Ιστορικά και ηθικά θεμελιωμένη αξίωση» οι γερμανικές αποζημιώσεις

Hagen Fleischer mit griechischen Studenten in der KZ-Gedenkstätte Buchenwald. (Quelle: derstandard.at) / Ο Χάγκεν Φλάισερ συνοδεία Ελλήνων φοιτητών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. (Πηγή: derstandard.de)

Griechenland spart eifrig, Deutschland klopft dem Land dabei gerne einmal auf die Finger, auf beiden Seiten wird mit deftigen Sprüchen nicht gespart. Da kommen in Griechenland nicht nur Erinnerungen an die deutsche Besatzung während des Zweiten Weltkrieges hoch, auch Reparationsforderungen an Deutschland werden wieder gestellt. Für Hagen Fleischer – wenn auch zu einem ungünstigen Zeitpunkt – eine berechtigte Forderung. Im Gespräch mit derStandard.at erklärt der Athener Historiker, wie die Griechen in der Vergangenheit mit ihren Reparationsforderungen schon am Türsteher scheiterten, warum sie dennoch auf Wiedergutmachung verzichten, die “deutschen Freunde” aber ihre Schulden begleichen sollten.

derStandard.at: Seit einigen Tagen prüft Athen offiziell Reparationsforderungen aus dem Zweiten Weltkrieg an Deutschland. Wie berechtigt sind diese Forderungen?

Hagen Fleischer: Im Prinzip sind sie absolut berechtigt. Griechenland war unter den durch Nazi-Deutschland besetzten nicht-slawischen Territorien – nach Polen, Jugoslawien und der Sowjetunion – das Land, das bei weitem die höchsten Blutopfer und materiellen Verluste verzeichnete. Das ist in Deutschland und Österreich kaum bekannt.

derStandard.at: Können Sie das genauer ausführen?

Fleischer: Abgesehen von den 60.000 ermordeten griechischen Juden, wurden zehntausende Griechen liquidiert; mindestens 100.000 verhungerten. Nach dem deutschen Abzug litt jeder dritte Grieche an epidemischen Infektionskrankheiten. Viele waren obdachlos, da etwa 100.000 Wohnungen oder Häuser total zerstört wurden. Die gesamte Wirtschaft und Infrastruktur des Landes wurde durch die Okkupation zerstört, so etwa die “kriegswichtigen” Bergwerke im Raubbau ausgebeutet. Griechenland hat sich nie ganz davon erholt. 1945 bezifferte die griechische Seite den Schaden auf über zehn Milliarden Vorkriegsdollar. Hiervon erhielt Griechenland an Reparationen einen Gegenwert von etwa 25 Millionen Dollar, zumeist über Demontage von Industrieanlagen (in Deutschland abgebaute Industrieanlagen als Wiedergutmachung wurden nach Griechenland geliefert, Anm.), etc. Infolge des Kalten Krieges wurde die Reparationsfrage auf Druck der USA praktisch abgewürgt, um Westdeutschland als Brückenkopf gegen Osten aufzubauen. Man könnte sagen, Griechenland hat in der Reparationsfrage den größten Nachholbedarf.

derStandard.at: Die Reparationsforderungen sind also kein neues Thema?

Fleischer: Der Zeitpunkt ist extrem ungünstig, denn in Deutschland heißt es: Jetzt ist das Land pleite, jetzt erinnern sie sich plötzlich daran. Das stimmt so aber nicht. Die Reparationsfrage wurde über Jahrzehnte hinweg immer wieder von griechischer Seite vorgebracht, trotz offizieller Blockierung des Themas. Vor der deutschen Einigung 1990 hieß es, Gesamtdeutschland hat den Zweiten Weltkrieg geführt, das halbe Deutschland kann nicht für alle Kriegsschäden aufkommen. Nach 1990 hieß es dann: Jetzt ist so viel Zeit vergangen, jetzt hat sich die Sache von selbst erledigt. […]

[via derstandard.at, “Freunde zahlen ihre Schulden” (Daniela Rom interviewt den Historiker Hagen Fleischer), 17.09.2012]

Βιέννη, Αυστρία

Το ελληνικό αίτημα για καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία είναι απόλυτα δικαιολογημένο, καθώς η Ελλάδα ήταν η μόνη από τις κατεχόμενες από τη ναζιστική Γερμανία μη σλαβικές χώρες (μετά την Πολωνία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση) η οποία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σε υλικές ζημίες, τονίζει ο αυστριακής καταγωγής, ιστορικός και καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Χάγκεν Φλάισερ, σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα Der Standart.

Απαριθμώντας αυτές τις απώλειες, επισημαίνει πως, πέρα από τους 60.000 Έλληνες Εβραίους που δολοφονήθηκαν, δεκάδες χιλιάδες άλλοι Έλληνες εκτελέστηκαν· τουλάχιστον 100.000 πέθαναν από πείνα· ένας στους τρεις Έλληνες υπέφερε από επιδημικές ασθένειες μετά τη γερμανική αποχώρηση· πολλοί ήταν άστεγοι, καθώς είχαν καταστραφεί περί τις 100.000 κατοικίες· ολόκληρη η οικονομία και οι υποδομές της χώρας καταστράφηκαν στη διάρκεια της κατοχής και η Ελλάδα, από τότε, ποτέ δεν συνήλθε.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ελληνικής πλευράς το 1945, η ζημία ανερχόταν σε πάνω από δέκα δισεκατομμύρια προπολεμικά δολάρια, από αυτά η Ελλάδα πήρε ως αποζημιώσεις περί τα 25 εκατομμύρια δολάρια, σε σημερινές τιμές, κυρίως σε μορφή αποσυναρμολογημένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων από τη Γερμανία που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και αυτά τα 25 εκατομμύρια δολάρια δεν πληρώθηκαν στην Ελλάδα από τους Γερμανούς, αλλά από την Υπηρεσία Αποζημιώσεων των Συμμάχων.

Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και κάτω από την πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών, το ζήτημα των αποζημιώσεων πρακτικά «πνίγηκε» για να καταστεί η Γερμανία προγεφύρωμα κατά των ανατολικών χωρών και μπορεί να ειπωθεί πως η Ελλάδα έχει στο θέμα των αποζημιώσεων τη μεγαλύτερη ανάγκη αποκατάστασης.

Όπως σημειώνει ο κ. Φλάισερ, η τωρινή χρονική στιγμή δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για το ζήτημα των αποζημιώσεων, καθώς η γερμανική πλευρά διατείνεται πως η Ελλάδα θυμήθηκε ξαφνικά το θέμα επειδή είναι τώρα χρεοκοπημένη, όμως αυτό δεν αληθεύει, διότι το ζήτημα ετίθετο κάθε τόσο, επί δεκαετίες, από την ελληνική πλευρά, παρά το επίσημο μπλοκάρισμα του θέματος.

Πριν από τη γερμανική επανένωση χρησιμοποιούνταν το επιχείρημα πως ολόκληρη η Γερμανία είχε διεξάγει το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν μπορούν να ζητούνται αποζημιώσεις από το ένα τμήμα της Γερμανίας, ενώ μετά το 1990 το επιχείρημα ήταν πως, έχει περάσει τόσος πολύς χρόνος από τότε και στο μεταξύ τα ζητήματα έχουν λυθεί από μόνα τους. […]

[via in.gr, «Ιστορικά και ηθικά θεμελιωμένη αξίωση» οι γερμανικές αποζημιώσεις λέει ο Χ.Φλάισερ, 18/09/2012]

Αντισημιτισμός: σημασία και ετυμολογία του όρου στα λεξικά

Μια έρευνα του Παναγιώτη Πούτου που αναρτήθηκε στο ιστολόγιο Φιλολογικό την Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012.

Εισαγωγή.

Το παρόν κείμενο αποτελεί σχόλιο στο λήμμα «αντισημιτισμός», όπως αυτό ερμηνεύεται στα αντίστοιχα λήμματα ορισμένων νεοελληνικών λεξικών. Η εργασία σκοπεύει να καταγράψει λάθη σχετικά με την ετυμολόγηση, τη χρονολόγηση και την ερμηνεία τού όρου. Διαπιστώνεται λανθασμένη ετυμολόγηση, εσφαλμένη σύνδεση με συνώνυμα και αντώνυμα, καθώς και ερμηνείες που αναπαράγουν ρατσιστικές απόψεις· η επισήμανση των σφαλμάτων αποσκοπεί στη σύνταξη ενός ορισμού που να ανταποκρίνεται στην τρέχουσα σημασία και να πραγματεύεται ορθά την ετυμολογία και τα ζητήματα που απορρέουν από την ορθή ετυμολόγηση.

Ελήφθησαν υπόψη τα αντίστοιχα λήμματα σε ξενόγλωσσα λεξικά, ενώ χρησιμοποιήθηκε το Η.Σ.Κ. του Ι.Ε.Λ.· η αναζήτηση στην online βάση του Ι.Ε.Λ. απέφερε 53 κείμενα που περιέχουν τη λ. αντισημιτισμός, από τα οποία τα 20[1] παρατίθενται παρακάτω. Το συγκεκριμένο δείγμα κειμένων δε συνελέγη με την αξίωση να καταγραφεί με απόλυτη ακρίβεια όλο το φάσμα των χρήσεων του συγκεκριμένου λήμματος, αλλά με το σκοπό να δώσει όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα και με την επιφύλαξη για μία εμβριθέστερη έρευνα που θα αποκάλυπτε τις πιθανές παραλείψεις.

Η προέλευση του όρου και η χρήση του.

Ο όρος αντισημιτισμός (γερμ. Antisemitismus) είναι ένας διεθνισμός που βρίσκεται σε όλες τις σύγχρονες γλώσσες (αγγλ. antisemitism, γαλλ. antisemitisme, ισπ. κ. ιτ. antisemitismo)· αποδίδεται στον Wilhelm Marr (1819-1904), ο οποίος με το βιβλίο του “Der Sieg des Judenthums über das Germanenthum[2], που εκδόθηκε το 1879 και γνώρισε μεγάλη εκδοτική επιτυχία, εξέθετε την πολιτική του σκέψη που συνίστατο στην εχθρότητα κατά του εβρ. στοιχείου.

Στο βιβλίο αυτό ο Marr καλούσε τους Γερμανούς να υπερασπιστούν το έθνος τους ενάντια στην εβρ. νίκη, που ήταν κοντά. Με βάση την υποτιθέμενη σύγκρουση του γερμ. και του εβρ. στοιχείου χώριζε την ιστορία σε δύο περιόδους-πολέμους, ο πρώτος από τους οποίους διήρκεσε 1800 χρόνια ξεκινώντας από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, ενώ ο δεύτερος διαρκούσε μόλις τριάντα έτη τον καιρό της έκδοσης του βιβλίου, ξεκινώντας από το 1848 –έτος της χειραφέτησης (Emanzipation) των Εβραίων στη Γερμανία. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα σύμφωνα με τον Marr το εβρ. στοιχείο είχε κυριαρχήσει· μέσα στο βιβλίο είναι διάχυτη η εμμονή στον όρο “Verjudung” (εβραιοποίηση) της γερμ. κοινωνίας, των πολιτικών θεσμών, της οικονομίας, του τύπου κτλ. (πβ. Rose, 1990: 289-93).

Παράλληλα με την έκδοση του βιβλίου ο Marr ανέπτυξε πολιτική δράση δημιουργώντας την Αντισημιτική Ένωση και πολύ σύντομα όροι όπως αντισημιτικό κόμμα, αντισημιτικό κίνημα και αντισημίτης καθιερώθηκαν στην πολιτική ζωή· η χρήση του όρου αντισημιτισμός ακολούθησε αμέσως μετά. Σύμφωνα με τον Rose (1990: 288, υποσημείωση 23) ο όρος αντισημιτικός μαρτυρείται για πρώτη φορά σε μία πολεμική του Εβραίου συγγραφέα M. Steinschneider εναντίον τού Renan γραμμένη το 1860, αλλά κατά κοινή παραδοχή καθιερώθηκε με το συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της πολιτικής δράσης του Marr.

Η επέκταση της χρήσης του όρου για να περιγραφούν αντιεβραϊκές απόψεις, ιδεολογίες και πρακτικές σε εποχές πριν την καθιέρωσή του είναι ένας αναχρονισμός που έχει καθιερωθεί τόσο στη συνείδηση του μέσου ομιλητή όσο και στην ιστορική επιστήμη: μολονότι είναι βασική αρχή τής Ιστορίας να αποφεύγεται ο εκσυγχρονισμός, δηλαδή η υιοθέτηση μεταγενέστερων ιστορικών όρων για την περιγραφή παλαιότερων καταστάσεων (πβ. Βερτσέτης 1998: 83-84), ωστόσο ο Rose (1990: xvii) δέχεται κατ’ εξαίρεση τη χρήση του όρου αντισημιτισμός για την περιγραφή αντιεβραϊκών νοοτροπιών παλαιοτέρων εποχών, επειδή υπάρχουν κάποια σταθερά στοιχεία στις αντιεβραϊκές νοοτροπίες των διαφόρων εποχών που τις συνδέουν σε ένα ιστορικό συνεχές. Παρόμοια τακτική ακολουθεί και το G.B. το οποίο στο λήμμα Antisemitismus αναφέρεται σε αντιεβραϊκές παρεκτροπές από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια[3]· αντίθετα, άλλοι συγγραφείς προτιμούν τη χρήση τού όρου αντιιουδαϊσμός για παλαιότερες εποχές (πβ. τίτλο κεφαλαίου: «Ο αντιιουδαϊσμός[4] στην αρχαιότητα.», Παπαδημητρίου, 2000: 64). Από το Η.Σ.Κ. του Ι.Ε.Λ. ορισμένα παραδείγματα (συγκεκριμένα τα 6 και 14) επιβεβαιώνουν και στην Ελλ. τον αναχρονισμό: ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει προγενέστερα –αλλά παρόμοια- φαινόμενα.

[…]

______________________

1] Κατόπιν τυχαίας επιλογής.

[2] Το βιβλίο του Marr είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο: <www.gehove.de/antisem/texte/marr_sieg.pdf>, ανακτήθηκε: 6/6/2012.

[3] Ωστόσο το ίδιο λεξικό στο λήμμα Antijudaismus εξηγεί ότι αυτός είναι ο παραδοσιακός όρος του θρησκευτικού μίσους κατά των Εβραίων και πως είναι επίσης προγενέστερος και παράλληλος στη χρήση με τον όρο Antisemitismus.

[4] Υπογράμμιση δική μου.

[…]

“Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα”

Χανιώτικα Νέα, 23/07/2012

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ*

[η αναδημοσίευση γίνεται με την άδεια του συγγραφέα]

Ενα εξαιρετικό βιβλίο για το κήρυγμα (“Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα”, επιμέλεια: Σταύρος Ζουμπουλάκης) εκδόθηκε πρόσφατα στην Αθήνα από τις βιβλικές εκδόσεις του “Αρτου Ζωής”. Με βιβλία όπως των Ricœur και LaCocque (“Ας σκεφτούμε με τη Βίβλο”) ή του Koch (“Οι προφήτες”) ή ακόμη το “Κυριακοδρόμιο” με τα γραπτά κηρύγματα των βιβλικών θεολόγων στα ευαγγελικά αναγνώσματα, ο “Αρτος Ζωής” προσπαθεί να εμπλουτίσει και να ανανεώσει τον στοχασμό και τη συζήτηση πάνω στη Βίβλο.

Η Βίβλος, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι μία από τις πηγές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού (Βλ. Ρεζίς Ντεμπρέ, “Οδοιπορικό στις χώρες της Βίβλου”). Όπως όμως αντιλαμβάνονται πλέον οι μεγάλοι στοχαστές της Ευρώπης -αναφέρω ενδεικτικά την περίπτωση του Γιούργκεν Χάμπερμας- η Βίβλος εκτός από βιβλίο πίστης είναι και βιβλίο σκέψης και στοχασμού, απαραίτητο για κάθε σύγχρονο Ευρωπαίο πολίτη και συνώνυμο της ανθρωπιάς για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι καίριο να καταλάβουμε ότι ο προφήτης Ησαΐας ή οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι εξίσου σημαντικές για την παιδεία μας του όσο και ο Όμηρος ή ο Θουκυδίδης. Το “Ας συζητήσουμε επιτέλους για το κήρυγμα” περιέχει κείμενα για την ιστορία του κηρύγματος στην Ελλάδα (π. Α. Πινακούλας, Γ. Μποροβίλος), εισηγήσεις για τη ζωή και το έργο μεγάλων κηρύκων της καθολικής και προτεσταντικής χριστιανικής Εκκλησίας, όπως του Τζων Νιούμαν (π. Δ. Μπαθρέλλος), του Ντήτριχ Μπονχαίφφερ (Στ. Ζουμπουλάκης) και του Στάνλεϋ Χάουερβας (π. Ε. Γκανάς) και δύο επιλογικές ομιλίες για την απελπιστική κατάσταση του κηρύγματος στη σημερινή ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία (π. Θ. Μαρτζούχος, π. Β. Χαβάτζας). Ας σημειώσουμε επίσης ότι κάθε ομιλία πλαισιώνεται από τη συζήτηση που την ακολούθησε. Η συζήτηση και ο στοχασμός πάνω στον κόσμο μας με τη Βίβλο ανοιχτή είναι ακριβώς αυτό που λείπει από τη σημερινή Εκκλησία και τους σημερινούς χριστιανούς και σε αυτή την πρόκληση προσπαθεί να απαντήσει και ο “Αρτος Ζωής”.

Πράγματι, το βιβλίο ξεκινά με την ειλικρινή διαπίστωση ότι εκκλησιαστικό κήρυγμα βρίσκεται δεκαετίες τώρα σε κατάσταση απελπιστική: «στους ναούς μας ή δεν γίνεται κήρυγμα ή αυτό που γίνεται καλύτερα ας μην γινόταν. Οι εξαιρέσεις μετριούνται στα δάχτυλα. Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο από αυτό: το κήρυγμα δεν φαίνεται να απασχολεί σχεδόν κανέναν. Ελάχιστων κληρικών και θεολόγων ταράζει τον ύπνο η κατάσταση του κηρύγματος. Αλλά υπάρχει και το τρισχειρότερο: το κήρυγμα -το κήρυγμα εν γένει, όχι απλώς αυτό που υπάρχει σήμερα- θεωρείται περιττό, κάτι που έρχεται να διαταράξει την πληρότητα και το κάλλος της θείας λειτουργίας, σχεδόν επιζήμιο. Την άποψη αυτή μάλιστα την εκφράζουν πολλοί από τους πιο συνειδητούς και συνεπείς χριστιανούς της Εκκλησίας μας. Χρειάζεται λοιπόν να πείσουμε ξανά ότι το κήρυγμα δεν είναι μια ρητορεία, παρά είναι ο τρόπος με τον οποίο η Εκκλησία απευθύνει εξακολουθητικά την κλήση του Θεού προς τον καθέναν από εμάς, και μόνον όταν η απάντηση του καθενός μας σε αυτήν την κλήση είναι ιδού εγώ, μόνο τότε γινόμαστε μέλη του λαού του Θεού, μέλη της Εκκλησίας».

Από τα κείμενα του βιβλίου ξεχωρίσαμε δύο. Το πρώτο είναι του π. Βασιλείου Χαβάτζα, “Το κήρυγμα στην πραγματικότητα”. Ο π. Χαβάτζας επισημαίνει και αναλύει επτά προβληματικά στοιχεία στον εκκλησιαστικό χώρο που δυσχεραίνουν ή ακόμη και απαξιώνουν, σήμερα, το κήρυγμα: 1) την υποτίμηση του Λόγου και την αποδοκιμασία της διανοητικής λειτουργίας που «υποτίθεται ότι δεν έχει θέση στη χριστιανική πίστη», 2) μια σαφή θεολογική υστέρηση στο κήρυγμα: «το Ευαγγέλιο περιφρονείται, η θεολογία μπορεί να νοηματοδοτεί τον λόγο αλλά έχει αξία μόνο ως στοιχείο αντιπαράθεσης με αιρετικούς, αντιπάλους κ.λπ. και απομένουν οι ευσεβείς διηγήσεις και ιστορίες είτε από τα γεροντικά είτε, κατά προτίμηση, από τους σύγχρονους γέροντες», 3) ο ιερέας, είτε εκ πεποιθήσεως είτε από εθισμό στην καθημερινή πράξη, οδηγείται στο να γίνεται μόνο «τελετουργός αγιαστικών πράξεων, υποτιμώντας το έργο της διδασκαλίας», 4) η παραπάνω αντίληψη οδηγεί και το εκκλησιαστικό σώμα στη νοοτροπία ότι το κήρυγμα είναι περιττός πλεονασμός και όχι, ως όφειλε, αναπόσπαστο μέρος της λειτουργικής συνάξεως 5) μια εξουσιαστική αντίληψη «που διατρέχει πολλές φορές εμάς τους κληρικούς απέναντι στον λαό» και υποτιμά το ακροατήριο, 6) την τάση που υπάρχει να καθίσταται το κήρυγμα ιδεολογική τοποθέτηση και, τέλος, 7) τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η λεγόμενη “επικαιροποίηση” του κηρύγματος: «φοβούμαι ότι συχνά η επικαιροποίηση καταντά ένας απλός σχολιασμός της επικαιρότητας, χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση από ευαγγελική σκοπιά για την πραγματικότητα». (σ. 200-203). Σε αυτό το τελευταίο σημείο, ο π. Χαβάτζας αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο πολλοί ιερείς αναφέρονται στην τρέχουσα κρίση, όπως περίπου οι αρχηγοί των λαϊκιστικών κομμάτων, χωρίς ποτέ να επισημαίνουν την ευθύνη του ακροατηρίου τους για τον τρόπο ζωής του.

Ας αναφερθούμε, τέλος, στη συγκλονιστική περίπτωση του Γερμανού αντιχιτλερικού πάστορα Ντήντριχ Μπονχαίφφερ σύγχρονου μάρτυρα της χριστιανικής πίστης, όπως παρουσιάζεται από τον Σταύρο Ζουμπουλάκη. Ο Μπονχαίφερ είναι ιδρυτικό μέλος της “Ομολογούσας Εκκλησίας” στη Γερμανία, που αποσπάστηκε από την επίσημη προτεσταντική Εκκλησία όταν η τελευταία, κάτω από την πίεση του κινήματος των Γερμανών Χριστιανών (Deutsche Christen) υποτάχτηκε στην εξουσία των ναζί. Οι ναζί τον κρέμασαν στις 4 Απριλίου 1945, σε ηλικία 39 ετών, στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Φλόσσενμπουργκ, ένα μήνα πριν από την επίσημη παράδοση της Γερμανίας. Στα μαθήματά του για το κήρυγμα της δεκαετίας του 1930 ο Μπονχαίφφερ θα τονίσει τη βασική του θέση ότι ο κήρυκας δεν είναι «συνήγορος του Θεού αλλά μάρτυρας». Ο κήρυκας δεν (πρέπει να) είναι «δικηγόρος του Θεού και της Αγίας Γραφής» που πασχίζει να πείσει για το δίκιο τους, αλλά μάρτυρας. Συμπληρωματικά προς αυτή τη βασική θέση ο Μπονχαίφφερ τονίζει ότι «ο κήρυκας δεν είναι αυτός που αναγγέλλει την αμαρτία, αλλά αυτός που μαρτυρεί για τη νίκη κατά της αμαρτίας». «Μη χρησιμοποιείς το κήρυγμα σαν ρόπαλο για να τσακίσεις την κοινότητα». «Είμαστε μάρτυρες, λέει, και όχι οι σάλπιγγες της τελικής κρίσης». Όπως επισημαίνει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (σ. 135) «ο κήρυκας είναι μάρτυρας του Χριστού, σύμφωνα με την εντολή «μάρτυρές μου έσεσθε» (Πρ. 1,8 και Λκ. 24,48). Είναι μάρτυρας όπως ο Χριστός, «ο μάρτυς ο πιστός (Απ. 1,5· 3,14), όπως ο Θεός ο ίδιος (Ιω. 5,9· Ρωμ 1,9)». Το ερώτημα που διατυπώνει ο Μπονχαίφφερ σε γράμμα του (γράμμα της 30ης Απριλίου 1944) προς τον επιστήθιο φίλο του Μπέτγκε λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή του, δηλαδή το «πώς ο Χριστός θα είναι ο Κύριος της ζωής και εκείνων που δεν έχουν θρησκεία;» είναι μάλιστα, σύμφωνα με τον Στ. Ζουμπουλάκη, το κατεξοχήν κηρυγματικό ερώτημα της εποχής μας. Πιστεύουμε ότι το ερώτημα αυτό συνδέεται καίρια με την ηθική πλευρά της θρησκείας, χωρίς την οποία -χωρίς την καθημερινή θυσία για τον «ελάχιστο αδελφό» που εντέλλεται ο ίδιος ο Χριστός- αυτή καταντά μια απλή τυπολατρία.

*φιλόλογος, διδάκτωρ φιλοσοφίας, διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Γερμανία και Σερβία απαγόρευσαν εξτρεμιστικές οργανώσεις

  • Απαγορεύθηκε σαλαφιστική οργάνωση στο Ζόλινγκεν ενώ η αστυνομία προχώρησε σε εφόδους σε σπίτια μελών σαλαφιστικών οργανώσεων σε εφτά ομόσπονδα κρατίδια.

    O Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Χανς Πέτερ Φρίντριχ προχώρησε σήμερα στην απαγόρευση της συγκεκριμένης ομάδας σαλαφιστών στο Ζόλινγκεν. Πρόκειται για την οργάνωση Milaltu Ibrahim και είναι η πρώτη φορά στη Γερμανία που μια σαλαφιστή οργάνωση διαλύεται με αυτό τον τρόπο.

    Σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό, η συγκεκριμένη οργάνωση δεν σέβεται τις συνταγματικές επιταγές και ενεργεί ενάντια στην κατανόηση των λαών. Το γεγονός αυτό πιστοποιείται σύμφωνα με τον Γερμανό πολιτικό και με την άσκηση βίας εκ μέρους της οργάνωσης.
    […]

πηγή: dw.de (14.06.2012)

  • Την απαγόρευση της ακροδεξιάς εθνικιστικής οργάνωσης «Ομπραζ» αποφάσισε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβίας, χαρακτηρίζοντας αντισυνταγματική τη δράση της.

    «Το πατριωτικό κίνημα ‘Όμπραζ’ με τη δράση του παραβιάζει βασικές αρχές του συντάγματος που εγγυώνται τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, ενώ τα στελέχη του, με τη συμπεριφορά τους, διασπείρουν εθνοτικό και θρησκευτικό μίσος», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του Δικαστηρίου, το οποίο διέταξε τη διαγραφή του «Όμπραζ» από το κρατικό μητρώο οργανώσεων και κινημάτων και απαγόρευσε τη μετονομασία ή την ίδρυση, από τα στελέχη του, νέας οργάνωσης.

    Την απαγόρευση του «Όμπραζ» είχε ζητήσει ο γενικός εισαγγελέας της Σερβίας, παρουσιάζοντας στοιχεία που αποδείκνυαν ότι τα μέλη του, υπό την καθοδήγηση ή την προτροπή της ηγετικής ομάδας, συμμετείχαν σε επιθέσεις εναντίον κοινωνικών ομάδων, με βάση προσωπικές ιδιαιτερότητες που κατοχυρώνονται συνταγματικά. […]

πηγή: imerisia.gr (13.06.2012)

Radio Sefarad: Desde Grecia,akí Salónika: «ΣΑΟΥΛΙΚΟ & Πίσω από το φεγγάρι (Detras de la luna)… Θυμόμαστε τον πατέρα μας. Με τις κόρες του Παλόμπα, Ρικέττα και Βέτα» / Sauliko & detrás de la luna… rekodrar a mostro padre, con sus fijas Palomba, Riketta y Veta (17/05/2012)

Desde Grecia Akí, Salonika se realiza en memoria de Sabby Cohen Z”L 1903-1944 Monastir, Salónica, Auschwitz mártir de la Shoá. Recuerda el sufrimiento y honra la vida de su amada esposa Germain -Matalón-(1910), Salónica.

Temas:

– Presentamos el libro “Sauliko”, de Panos Vailis y Sammy Varsano – (Robi- Rafael Varsano, sobreviviente de la Shoá. Tatuaje brazo izquierdo: 115365) Editorial-ISNAFI-[ESP]. Sauliko era el nombre de una taberna del paseo marítimo en Salónica. Todos los domingos, Robi Varsano la frecuentaba hasta 1940, con familiares y amigos. Allí escuchaba a la cantante Sofia Vembo, una de sus preferidas…

Libertad…ELEFTHERIA era el nombre de la Plaza donde Robi vio censar, un día en 1942 a todos sus familiares y amigos, como portadores de una “antigua enfermedad”. En la misma plaza en 1957 Robi reconoció por casualidad al “Diabólico Max” quien aplicó la “Solución final” a todos aquellos que tenían el estigma de esta “enfermedad” en Salónica. Robi llamó a la policía para que lo detuvieran, y así se hizo. Pero Alemania no recibiría a los emigrantes griegos y no entregaría un préstamo de muchos millones, si no le dejaban libre. Robi tenía miles de historias para contar a sus conciudadanos sobre todos aquellos que se perdieron en Auschwitz. Pero Sauliko había desaparecido junto con sus admiradores. Robi había quedado solo con el número115365 que no se borraría nunca de su brazo izquierdo…

– Kaminos de vida de Sabby (Saby) Cohen (1903?, Monastir – 1944, Auschwitz) fijo de Abraham Cohen y Palomba (Franco). Se casa en 1936 con la fija del doctor en obstetricia Moisses Matalón. La joven Germain (1910, Salónica) y Sabby fueron deportados desde Atenas a los campos de la muerte en 1944. Fueron traicionados por un amigo… Abraham y Palomba, sus padres, así como su hermana Rachel Faraggi y él mismo fueron exterminados. Germain sobrevive y regresa, para reconstruir su vida… hoy las tres ermanikas Cohen, Riketta, Palomba y Veta, rekodran: “… Mi nona me disho que está al cielo i yo lo buscaba detrás de la luna…” [LAD] [FR]

“ Los jóvenes… que nos raptaron” Canta, Sofía Vembo. – Τα παιδιά μας που τ’ αρπάξαν. Σοφία Βέμπο.[GR] (…) Esta canción, tan simple, tan amarga, tan triste, está dedicada a nuestros hijos, que los raptaron alguna noche oscura (…)

“Miserlu” Grabada en los años 40 en los Angeles. Canta, Jack Mayesha. Sabetai Benun,Oud. De los archivos del Museo Judío de Rodas. [LAD]

“Lullaby”(canción de cuna) – Goran Bregovic con la Orquesta Sinfónica de Atenas.

“El chalequito que llevas” Το γελεκάκι που φορείς1932, – Μαρίκα Νέζερ Ζαφειρίδης[GR] De los archivos de Mario Yehaskael. [GR]

Η εκπομπή Desde Grecia, Akí Salónica πραγματοποιείται στη μνήμη του Σάμπυ Κοέν Z”L (1903-1944) Μοναστήρι, Σαλόνικα, Άουσβιτς μάρτυρα του Ολοκαυτώματος. Θυμάται τα βάσανα και τιμά τη ζωή της αγαπημένης του συζύγου Ζερμαίν –Ματαλών- (1910), Θεσσαλονίκη.

– Παρουσιάζουμε το βιβλίο ΣΑΟΥΛΙΚΟ, των Πάνου Μπαΐλη και Σάμμυ Βαρσάνο- (Ρόμπυ Βαρσάνο, επιζήσαντας του Ολοκαυτώματος. Τατουάζ στο αριστερό χέρι: 115365). Εκδόσεις Ισνάφι – [ESP].

«Σαουλίκο ήταν το όνομα μιας παραλιακής ταβέρνας λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Κάθε Κυριακή ο Ρόμπυ Βαρσάνο πήγαινε εκεί, ως το 1940, με συγγενείς και φίλους για να διασκεδάσουν και να ακούσουν την τραγουδίστρια Σοφία Βέμπο, που τους άρεζε πολύ…

Ελευθερία είναι το όνομα μιας κεντρικής πλατείας στη Θεσσαλονίκη όπου ο Ρόμπυ είδε μια μέρα του 1942 όλους τους συγγενείς και φίλους να καταγράφονται σε λίστες ως φορείς μιας αρχαίας ασθένειας. Στην ίδια πλατεία το 1957 αναγνώρισε τυχαία μέσα στο πλήθος τον «Διαβολικό ΜΑΞ», τον άνθρωπο που εφάρμοσε την «Τελική Λύση» σε όσους είχαν το στίγμα αυτής της αρρώστιας στη Θεσσαλονίκη.

Ο Ρόμπυ φώναξε την αστυνομία για να τον συλλάβει, όπως και έγινε. Όμως η Γερμανία δεν θα δεχόταν τους Έλληνες μετανάστες και δεν θα έδινε ένα δάνειο πολλών εκατομμυρίων αν δεν τον άφηναν ελεύθερο. Ο Ρόμπυ είχε χιλιάδες ιστορίες να διηγηθεί στους συμπολίτες του για όσους είδε να χάνονται στο Άουσβιτς. Αλλά το Σαουλίκο είχε εξαφανιστεί μαζί με τους θαμώνες του. Ο Ρόμπυ είχε μείνει μόνος με τον αριθμό 115365 που δε θα σβηνόταν ποτέ από το αριστερό του μπράτσο.»

– Μονοπάτια ζωής του Σάμπυ Κοέν (1903?, Μοναστήρι-1944 Άουσβιτς) γιός του Αβραάμ Κοέν και της Παλόμπα (Φράνκο). Παντρεύτηκε το 1936 με την κόρη του Γιατρού, Μαιευτήρα, Μωυσή Ματαλών, τη νεαρή Ζερμαίν (1910-Θεσσαλονίκη). Ο Σάμπυ και η Ζερμαίν εκτοπίστηκαν από την Αθήνα στα στρατόπεδα του θανάτου το 1944. Προδόθηκαν από ένα φίλο… Ο Αβραάμ και η Παλόμπα, οι γονείς τους καθώς και η αδελφή του Ρασέλ Φαρατζή και ο ίδιος εξοντώθηκαν. Η Ζερμαίν επιβιώνει και επιστρέφει, για να ξαναφτιάξει τη ζωή της… σήμερα, οι τρεις αδερφές Κοέν, η Ρικέττα, η Παλόμπα και η Βέτα, θυμούνται: «… Η γιαγιά μου έλεγε πως είναι στον ουρανό κι εγώ τον έψαχνα πίσω από το φεγγάρι…». [LAD] [FR] [GR]

Ακούγονται:

«Τα παιδιά μας… που τ’ αρπάξαν». Τραγουδά η Σοφία Βέμπο. [GR] … Το τραγούδι αυτό το απλό, το πικρό, το λυπημένο, είναι αφιερωμένο στα παιδιά μας που τ’ αρπάξαν κάποια μαύρη νύχτα (…)

«Mizerlu». Ηχογραφημένο τη δεκαετία του ’40 στο Λος Άντζελες. Τραγουδά ο Jack Mayesh. Sabetai Benun, ούτι. Από τα αρχεία του Εβραϊκού Μουσείου της Ρόδου. [LAD]

«Lullabye». Νανούρισμα – Goran Bregović με τη Συμφωνική Ορχήστρα των Αθηνών. «Το γελεκάκι που φορείς» 1932, – Μαρίκα Νέζερ, Μ. Ζαφειρίδης. Από τα αρχεία του Μάριου Γιεχασκέλ [GR]

Πατήστε εδώ για να ακούσετε την εκπομπή.

Griechische Populisten und Antisemiten / Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ανακαλύπτουν το αντισημιτικό ΛΑ.Ο.Σ.

Το άρθρο που δημοσίευσε πρόσφατα ο Σάμπυ Μιωνής στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz (“Israel must fight to keep neo-Nazis out of Greece’s government“) και που μετέφρασε εν συνεχεία στα ελληνικά ο Ζαν Κοέν προκαλεί αίσθηση και στη Γερμανία. Η πρωτοβουλία Mein Herz schlägt links (αριστεροί σοσιαλδημοκράτες του κόμματος SPD) δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της άρθρο του Wolfgang Zimmermann το οποίο παρουσιάζει αναλυτικά τις απόψεις του Σάμπυ Μιωνή. Ο Zimmermann εκφράζει την ελπίδα ότι μια πιθανή οικονομική ανάταση της ελληνικής οικονομίας θα απομακρύνει τους ακροδεξιούς αντισημίτες από τα κόμματα εξουσίας.

Griechische Populisten

Samstag, 10. März 2012 / Autor: Wolfgang Zimmermann

Makis Voridis (links) und Adonis Georgiadis (rechts).

Vor kurzem gingen noch die Collagen mit Angela Merkel in Naziuniform durch die Medien.

In Griechenland wurden deutsche Fahnen verbrannt. Die Griechenlandhilfe mit ihren Auflagen wurde wie ein deutsches Diktat aufgefasst.

Es wurde an die Ausbeutung und Greueltaten der Nazis erinnert und die Griechen reklamierten Wiedergutmachung.

Nun beschreibt in der israelischen Zeitung Haaretz ein Sabby Mionis die rechtsradikale Linie in der griechischen Politik, den Antisemitismus bis zur Leugnung des Holocausts.

Israel hat eigentlich im Gegensatz zur Türkei ein gutes Verhältnis zu Griechenland.

Jetzt während der Krise schlage allerdings der Antisemitismus durch.

Sabby Mionis ist von Griechenland nach Israel immigriert und beschreibt seine Eindrücke.

Da ist zum Beispiel der Politiker und Gründer und Führer der nationalistischen LAOS- Partei, der bis vor ein paar Wochen noch Mitglied der drei Parteienkoalitionsregierung war, ein Antisemit, ein Leugner des Holocausts.

Er soll behauptet haben, dass bei der 9/11 Attacke in New York 4000 Juden nicht zur Arbeit in die Twin Towers gekommen sein sollen, „he has referred to “all these tales of Auschwitz and Dachau” on live television“.

Dieser Demagoge sammelt noch andere Rechte um sich:

„Although Karatzaferis the demagogue is now out of government, two other LAOS MPs were invited to join the party of Antonis Samaras, the leader of the Nea Demokratia mainstream right-wing party and leader of the opposition, who is widely expected to become prime minister after the general elections due in late April 2012.”

Einer dieser rechten Parlamentarier ist Makis Voridis, der sich schon als Führer einer faschistischen Jugendorganisation einen Namen gemacht haben soll.

Er gründete auch die faschistische Studentenorganisation „Freie Studenten“, die sich mit Heil Hitler begrüßt haben sollen.

Fortsetzung auf mein-herz-schlaegt-links.de