Γερμανία και Σερβία απαγόρευσαν εξτρεμιστικές οργανώσεις

  • Απαγορεύθηκε σαλαφιστική οργάνωση στο Ζόλινγκεν ενώ η αστυνομία προχώρησε σε εφόδους σε σπίτια μελών σαλαφιστικών οργανώσεων σε εφτά ομόσπονδα κρατίδια.

    O Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Χανς Πέτερ Φρίντριχ προχώρησε σήμερα στην απαγόρευση της συγκεκριμένης ομάδας σαλαφιστών στο Ζόλινγκεν. Πρόκειται για την οργάνωση Milaltu Ibrahim και είναι η πρώτη φορά στη Γερμανία που μια σαλαφιστή οργάνωση διαλύεται με αυτό τον τρόπο.

    Σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό, η συγκεκριμένη οργάνωση δεν σέβεται τις συνταγματικές επιταγές και ενεργεί ενάντια στην κατανόηση των λαών. Το γεγονός αυτό πιστοποιείται σύμφωνα με τον Γερμανό πολιτικό και με την άσκηση βίας εκ μέρους της οργάνωσης.
    […]

πηγή: dw.de (14.06.2012)

  • Την απαγόρευση της ακροδεξιάς εθνικιστικής οργάνωσης «Ομπραζ» αποφάσισε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβίας, χαρακτηρίζοντας αντισυνταγματική τη δράση της.

    «Το πατριωτικό κίνημα ‘Όμπραζ’ με τη δράση του παραβιάζει βασικές αρχές του συντάγματος που εγγυώνται τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, ενώ τα στελέχη του, με τη συμπεριφορά τους, διασπείρουν εθνοτικό και θρησκευτικό μίσος», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του Δικαστηρίου, το οποίο διέταξε τη διαγραφή του «Όμπραζ» από το κρατικό μητρώο οργανώσεων και κινημάτων και απαγόρευσε τη μετονομασία ή την ίδρυση, από τα στελέχη του, νέας οργάνωσης.

    Την απαγόρευση του «Όμπραζ» είχε ζητήσει ο γενικός εισαγγελέας της Σερβίας, παρουσιάζοντας στοιχεία που αποδείκνυαν ότι τα μέλη του, υπό την καθοδήγηση ή την προτροπή της ηγετικής ομάδας, συμμετείχαν σε επιθέσεις εναντίον κοινωνικών ομάδων, με βάση προσωπικές ιδιαιτερότητες που κατοχυρώνονται συνταγματικά. […]

πηγή: imerisia.gr (13.06.2012)

Advertisements

“Απάθεια είδα και αυτό ίσως είναι το χειρότερο όλων”

Ο Λιάκος που κρύβεις μέσα σου

08/06/2012

του Γ.Δ.

Κακά τα ψέματα ο χαρακτήρας του ανθρώπου στα απρόοπτα φαίνεται. Αν έχεις τον χρόνο να φιλτράρεις γεγονότα μέσα από τη λογική σου, να εκλογικεύεις συναισθήματα και στην τελική να σκηνοθετείς τον εαυτό σου, και μια μέση αντιληπτική ικανότητα να έχεις τα αδύνατα σημεία σου τα κρύβεις. Τι γίνεται όμως, όταν εκεί που κάθεσαι και μιλάς σε πάνελ, σου ‘ρχεται ένα ποτήρι νερό στα μούτρα; Τι κανείς αν κάθεσαι δίπλα και το νερό σε πάρει ξώφαλτσα, πώς αντιδράς όταν βλέπεις να πλακώνουν στο ξύλο έναν άλλον άνθρωπο; Και κυρίως πόσα από τον εαυτό σου μπορείς να κρύψεις όταν όλα αυτά συμβαίνουν on air;

Δείτε λίγο πιο προσεκτικά. Το βλέμμα της κ Δούρου, όταν δέχεται το νερό στο πρόσωπο. Τον κοιτάει στα μάτια ειρωνικά και χωρίς καμία κίνηση προστασίας του εαυτού της, προφανώς το πλάνο που δεν είναι ολόκληρο, δείχνει (σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων βρισκόταν εκεί), πως ο Λιάκος συνέχισε να κραδαίνει το ποτήρι απειλητικά προς το μέρος της, προφανώς με πρόθεση να της το πετάξει κι αυτό (σιγά μην σταματούσε στο νερό, με τέτοιο βιογραφικό). Λογικά το εντυπωσιακό δεν είναι η αντίδραση της Λιάνας, η οποία με καναδυό χαρτιά στο χέρι προσπαθεί, έστω και ατυχώς να αντιδράσει σ’ αυτό που βλέπει, αλλά η αντίδραση των άλλων παραβρισκόμενων. Ναι ο κ. Παπαδάκης ως όφειλε σηκώθηκε και ανεπιτυχώς και αυτός προσπάθησε να σταματήσει – όχι ακριβώς, καλύτερα θα έλεγα να παρέμβει – στο επεισόδιο. Αρκετά αργότερα και πώς μουδιασμένα σηκώνεται από τη θέση και ο κύριος που καθόταν δίπλα από την κ. Δούρου, συγνώμη μου διαφεύγει το όνομά του, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση. Αυτό που πραγματικά είναι εντυπωσιακό είναι η στάση του κ. Παυλόπουλου και του άλλου κυρίου του οποίου το όνομα επίσης μου διαφεύγει. ΔΕΝ ΚΟΥΝΗΘΗΚΑΝ. Σαν να μην ήταν εκεί, σαν να μην έβλεπαν τίποτα. Όχι δεν είδα φόβο στα πρόσωπα τους, απάθεια είδα και αυτό ίσως είναι το χειρότερο όλων. Γιατί αν είναι αναμενόμενο από κάποιον σαν τον Κασιδιάρη να πλακώνει ανθρώπους στο ξύλο, δεν είναι αναμενόμενο οι άλλοι που παρακολουθούν το γεγονός απλά να αδιαφορούν. Και ας γνωρίζουμε πως όταν δεν αντιδρούμε σε κάτι ή το αποδεχόμαστε σιωπηρά ή απλά δεν μας κάνει καμία αίσθηση, δεν μας δημιούργει κανένα κίνητρο δράσης….

Δεν ξέρω ποιο ήταν το κίνητρο των παραβρισκόμενων και δεν αντέδρασαν. Αυτό που ξέρω, είναι πως εκεί που δουλεύω, βρέθηκαν άνθρωποι που είπαν “καλά δεν έγινε και τίποτα” και ακόμα χειρότερα “καλά της έκανε” και δεν είναι ψηφοφόροι της Χ.Α.

Το να καταδικάζεις το προφανές είναι αυτονόητο, το να αντιλαμβάνεσαι πως πίσω από το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού όμως υπάρχει ένα άλλο πολύ καλά κρυμμένο και κάθεται ακριβώς δίπλα σου, απαιτεί μια συνολικότερη αντίδραση. Κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα απ’ όλους όσους πιστεύουμε πως τα πολλά πρόσωπα της βίας δεν είναι τρόπος ύπαρξης ανθρώπων.

πηγή: protagon.gr

Μια ελληνική εκδοχή της Χαμάς

Εκείνο που δεν υπολογίσαμε είναι ότι ξαφνικά η “Χρυσή Αυγή” άλλαξε και πήρε την τακτική της Χαμάς, κάνει κοινωνικό έργο. Και η τακτική της Χαμάς είναι που την ανέβασε. […] Αυτοί που κυνηγάνε όλους αυτούς τους μετανάστες που είναι Ισλάμ επωφελούνται από την τακτική των μαχητικών, ισλαμικών κινημάτων που είναι η κοινωνική διάσταση. […] Γι’ αυτό κι εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι θα εξαφανιστεί το φαινόμενο. Όταν ένα φαινόμενο αποκτά ρίζες σε κομμάτια της κοινωνίας, θα μείνει.

Πέτρος Μάρκαρης στους “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη (13-05-2012)

Ανάβοντας ένα κερί στη Δρέσδη και στην Αθήνα

Ανθρώπινη αλυσίδα κατά πορείας ακροδεξιών

Μεταξύ μνήμης και «εξορκισμού» των νεοναζί η επέτειος του βομβαρδισμού της Δρέσδης

εφ. Τα Νέα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Εκατοντάδες πολίτες έξω από την περίφημη Frauenkirche / © AP 2012 Uwe Meinhold/AP/dapd

Την μνήμη των θυμάτων του Δευτέρου Παγκοσμίου και του καταστροφικού βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις τίμησαν οι κάτοικοι της πόλης -με ιδιαίτερη, φέτος, επαγρύπνηση για την επέτειο που παραδοσιακά βγάζει στους δρόμους τους νοσταλγούς του Τρίτου Ράιχ.

Η φετινή περίσταση είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη, καθώς η Γερμανία δεν έχει συνέλθει ακόμη από το που προκάλεσε η αποκάλυψη πως συμμορία νεοναζί δρούσε σχεδόν ανενόχλητη τα τελευταία χρόνια.

Τη Δευτέρα, οι κάτοικοι της Δρέσδης διαμαρτυρήθηκαν κατά της πορείας των νεοναζί με μία ανθρώπινη αλυσίδα μήκους ενός χιλιομέτρου κατά μήκος του Έλβα. Στην πορεία των νεοναζί συμμετείχαν περίπου 800 άτομα, σύμφωνα με τη faz -αρκετά λιγότερα από όσα φοβόταν η αστυνομία, που είχε επί ποδός περίπου 6.000 αστυνομικούς ώστε να μην υπάρξουν συμπλοκές των νεοναζί με τις αντισυγκεντρώσεις.

Οι περισσότεροι κάτοικοι βρέθηκαν, όπως κάθε χρόνο, στο κέντρο της Δρέσδης με κεριά στα χέρια κατά την «πορεία πένθους». Στις 21:45, την ώρα της πρώτης βόμβας, η καμπάνα της Φράουενκιρχε χτύπησε πένθιμα και οι 13.000 κάτοικοι στους δρόμους σίγησαν στη μνήμη των θυμάτων.

  • Ένα κερί για το “Αττικόν”. Βράδυ Δευτέρας 12 Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα. Πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από τον ιστορικό κινηματογράφο που παραλίγο να καεί ολοσχερώς. Στιγμιότυπα από μια συγκέντρωση ενάντια στη βία του παρόντος που στρέφεται με καταστροφικό μένος ενάντια στην ιστορία μιας πόλης. Πότε θα μιμηθούμε τη μαζικότητα των κατοίκων της Δρέσδης;

Φωτογραφία του Λεωνίδα Τούμπανου / Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.fwtografia&id=1330

Φωτογραφία του Λεωνίδα Τούμπανου / Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.fwtografia&id=1330

 Μπορείς να διαφωνείς ή να συμφωνείς με το Μνημόνιο. Να το θεωρείς καταστροφική λύση ή ως τη μοναδική επιλογή που σου έχει απομείνει. Αλλά δεν μπορείς σε καμιά περίπτωση να πιστεύεις ότι η επιστροφή στη βαρβαρότητα της βίας αποτελεί λύση. Τελεία και παύλα. Αυτή είναι μια διαχωριστική γραμμή που διακρίνει μια κοινωνία από μια αγέλη λύκων. Αν δεν το καταλαβαίνουμε, λυπάμαι αλλά είμαστε μια καταδικασμένη χώρα. (Σήφης Πολυμίλης, «Επαναστάτες» και μπαχαλάκηδες…, εφ. Το Βήμα, 14-02-2012)

Τα ορφανά της Γκεστάπο

αντίφωνο

Το πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times (Greece’s Epidemic of Racist Attacks, 26/1/12) θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό στις αρχές. Η συντάκτης Eva Cosse, ερευνήτρια της οργάνωσης Human Rights Watch, αποκαλύπτει όσα είδε στην Αθήνα λίγες ημέρες πριν. Περιγράφει μάλιστα την επίθεση που έζησε, κατά τη διάρκεια συνέντευξης με την Razia, Αφγανή ανύπαντρη μητέρα με τρία παιδιά, στο διαμέρισμά της στον Άγιο Παντελεήμονα από ομάδα κουκουλοφόρων.

View original post 537 more words

Chief Rabbi Lord Sacks speaks on Christians in the Middle East – House of Lords / Ο Αρχιραββίνος Lord Sacks υπερασπίζεται τους διωκόμενους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής

It was Martin Luther King who said:

“In the end, we will remember not the words of our enemies, but the silence of our friends”.

That is why I felt that I could not be silent today. As a Jew in Christian Britain, I know how much I, my late parents and, indeed, the whole British Jewish community owe to this great Christian nation, which gave us the right and the freedom to live our faith without fear. Shall we not therefore as Jews stand up for the right of Christians in other parts of the world to live their faith without fear?

[…]

We know how complex are the history and politics of the Middle East and how fraught with conflicting passions, but there are two points that I wish to make that deserve reflection.

First, on the Arab spring, which has heightened the fear of Christians in many of the countries affected, we make a great intellectual mistake in the West when we assume that democracy is, in and of itself, a step towards freedom. Usually, that is the case, but sometimes it is not. As Alexis de Tocqueville and John Stuart Mill pointed out in the 19th century, it may merely mean the “tyranny of the majority”. That is why the most salient words in the current situation are those of Lord Acton, in his great essay on the history of freedom, who said:

“The most certain test by which we judge whether a country is really free is the amount of security enjoyed by minorities”.

That is why the fate of Christians in the Middle East today is the litmus test of the Arab spring. Freedom is indivisible, and those who deny it to others will never gain it for themselves.

Secondly, religions that begin by killing their opponents end by killing their fellow believers. In the age of the Crusades, Christians fought Muslims. Between the Reformation and the Treaty of Westphalia in 1648, Christians fought Christians-Catholic against Protestant. Today, in the Middle East and elsewhere, radical Islamists fight those whom they regard as the greater and lesser Satan, but earlier this week we mourned the death of 55 Shia worshippers at a mosque in Kabul and another 28 Shia who were killed in a terror attack in Iraq. Today, the majority of victims of Islamist violence are Muslim, and shall we not shed tears for them, too? The tragedy of religion is that it can lead people to wage war in the name of the God of peace, to hate in the name of the God of love, to practise cruelty in the name of the God of compassion and to kill in the name of the God of life. None of these things brings honour to faith; they are a desecration of the name of God.

May God protect Christians of the Middle East and people of faith who suffer for their faith, whoever and wherever they are. (Chief Rabbi Lord Sacks, 9-12-2011)

Ο Άμος Οζ για τη φύση της Χαμάς και για τα όρια της καταφυγής στη βία / Amos Oz sur la nature du Hamas et les limites du recours à la force armée

Η γαλλική εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε πριν λίγες μέρες ένα ενδιαφέρον κείμενο του μεγάλου ισραηλινού συγγραφέα και ακτιβιστή Άμος Οζ, στο οποίο διατυπώνει την άποψη ότι μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών το Ισραήλ άρχισε να χάνει προοδευτικά τον έλεγχο της χρήσης των βίαιων μέσων για την υπεράσπιση της ακεραιότητάς του.

Παραθέτουμε σε ελληνική μετάφραση τη συνέχεια του άρθρου του:

«[…] Ο αποκλεισμός που το Ισραήλ επέβαλε στη λωρίδα της Γάζας είναι, μεταξύ άλλων, ο δηλητηριασμένος καρπός αυτής της θεωρίας. Προκύπτει από την εσφαλμένη υπόθεση ότι η Χαμάς δύναται να ηττηθεί διά της βίας, ή γενικότερα ότι το παλαιστινιακό πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί διά της δύναμης και όχι δια της διπλωματικής οδού. Η Χαμάς όμως δεν είναι απλώς και μόνο μια τρομοκρατική οργάνωση. Η Χαμάς είναι μια αφαίρεση. Μια φανατική θέαση των πραγμάτων που γέννησε η απελπισία και η απογοήτευση μεγάλου αριθμού Παλαιστινίων. Είναι συνεπώς αδύνατο να καταπολεμηθεί μια ιδέα διά της βίας – με αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς, άρματα εισβολής, ή ακόμα κομάντο του ναυτικού. Το να αντιπαρατεθείς σε μια ιδέα, σημαίνει ότι πρέπει να προτείνεις μια άλλη σαφώς πιο ελκυστική και πιο εφαρμόσιμη.

Το μόνο μέσον που διαθέτει το Ισραήλ για να καταπολεμήσει ριζικά τη Χαμάς είναι η τάχιστη επίτευξη μιας συμφωνίας με τους Παλαιστινίους, με στόχο τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα εντός των ορίων του 1967, έχοντας την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα. Το Ισραήλ πρέπει να υπογράψει αυτή την ειρήνη με τον Αμπού Μάζεν [Μαχμούντ Αμπάς] και τους συνεργάτες του, ώστε να μετατρέψει την ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη σε μια διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Η οποία, τελικά, θα διευθετηθεί μέσω διαπραγματεύσεων με τη Χαμάς, ή, ακόμα καλύτερα, ενσωματώνοντας τη Φατάχ και τη Χαμάς.

Με το να αναχαιτίσουμε εκατό πλοία επιπλέον στ’ανοιχτά της Γάζας, με το να στείλουμε εκατό φορές ακόμα τις δυνάμεις μας να περικυκλώσουν τη Γάζα, με το ν’αναπτύξουμε τις στρατιωτικές, αστυνομικές και μυστικές μας δυνάμεις δεν θα λύσουμε το πρόβλημα επ’ουδενί. Διότι δεν είμαστε μόνοι μας πάνω σε αυτή τη γη, ούτε οι Παλαιστίνιοι είναι περισσότερο μόνοι. Δεν είμαστε μόνοι στην Ιερουσαλήμ, ούτε οι Παλαιστίνιοι.

Και για όσο καιρό Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι δε θ’αναγνωρίζουν τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτό το απλό γεγονός, θα ζούμε όλοι μας σε κατάσταση μόνιμης πολιορκίας – στη Γάζα θα επιβάλλεται ο ισραηλινός αποκλεισμός, και στο Ισραήλ ο αραβικός και διεθνής αποκλεισμός.

Η χρήση δύναμης είναι ζωτική για τη χώρα μας, δεν υποτιμώ τη σημασία της. Χωρίς αυτή, δε θα είχαμε επιζήσει ούτε εικοσιτέσσερις ώρες. Ουδείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει την ισχύ της. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η μόνη έννομη χρήση της ένοπλης δύναμης είναι η πρόληψη, η οποία συντείνει στο να αποτραπεί η καταστροφή ή η κατοχή του Ισραήλ, στο να προστατευθούν οι ζωές μας και η ελευθερία μας.

Η προτίμηση της ένοπλης δράσης για άλλους σκοπούς – για επίλυση των προβλημάτων διά της βίας ή για καταδίκη κάποιων ιδεών, για παράδειγμα – θα μας οδηγήσει ενδεχομένως σε περαιτέρω καταστροφές, όπως αυτή που συνέβη στα διεθνή ύδατα, στ’ ανοιχτά της θάλασσας, έναντι των ακτών της Γάζας.

Nous citons l’extrait d’un article d’ Amos Oz sur “Les limites du recours à la force armée”, que l’écrivain israélien a fait paraître récemment en réaction à l’arraisonnement de la “flottille de la liberté” par l’armée israélienne. La traduction française de cet article a paru dans “Le Monde”:

[…] Intercepter encore cent bateaux au large de Gaza, envoyer cent fois encore nos troupes encercler Gaza, déployer encore et encore des forces militaires, policières et secrètes ne résoudra pas le problème. Car nous ne sommes pas seuls sur cette terre, où les Palestiniens ne le sont pas davantage. Nous ne sommes pas seuls à Jérusalem, et les Palestiniens non plus.

Et tant qu’Israéliens et Palestiniens ne reconnaîtront pas les conséquences découlant de ce simple fait, nous vivrons tous en état de siège permanent – Gaza sera soumis au blocus israélien, et Israël au blocus arabe et international.

L’usage de la force est vital pour notre pays, je n’en sous-estime pas l’importance. Sans elle, nous ne survivrions pas même vingt-quatre heures. Nul ne doit méconnaître son pouvoir. Mais nous ne pouvons oublier non plus que le seul usage légitime de la force est celui de la prévention et ne tend qu’à empêcher la destruction ou l’occupation d’Israël, protéger nos vies et notre liberté.

Privilégier la force à d’autres fins – résoudre les problèmes par la violence ou condamner des idées, par exemple – nous mènerait à d’autres catastrophes, à l’instar de celle survenue dans les eaux internationales, en haute mer, en vue des côtes de Gaza.

(Traduit de l’hébreu par Sylvie Cohen.)

Amos Oz 2005

Η (συνεχής) επιστροφή των θεωριών συνωμοσίας

«Η βία από παραβατική συμπεριφορά έχει φθάσει πια να αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα. Δυστυχώς αυτό που μας χαρακτηρίζει και μας ταλανίζει σαν κοινωνία κάποια χρόνια τώρα είναι η απουσία οποιουδήποτε αισθήματος συλλογικής ευθύνης. Και αυτό έχει γίνει σαφές όχι μόνο από τα περίφημα “Δεκεμβριανά”, αλλά κυρίως από την οικονομική- και όχι μόνο- κατρακύλα στην οποία έχουμε οδηγηθεί ως χώρα. Το ότι φτάσαμε στο σημείο να δολοφονούνται συμπολίτες μας διότι είτε εξαναγκάστηκαν είτε επέλεξαν να δουλέψουν σε ημέρα απεργίας, κι αυτό στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης δημοκρατίας, αποτελεί για μένα το έσχατο φαινόμενο φασισμού. Υστερα από αυτό όλα πια είναι πιθανά».

Το παραπάνω σχόλιο ανήκει στην Ελένη Γιαννακάκη, καθηγήτρια νεοελληνικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συγγραφέα μυθιστορημάτων (Τα χερουβείμ της μοκέτας, 2006). Το σχόλιο της Γιαννακάκη είναι μέρος μιας ευρύτερης συνέντευξης που η συγγραφέας παραχώρησε στην Λαμπρινή Κουζέλη (Το Βήμα 9 /05 /2010) με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου της μυθιστορήματος με τον τίτλο Σναφ.

Για την έλευση του φασισμού μας είχε, ωστόσο, προειδοποιήσει μήνες πριν η Άννα Φραγκουδάκη, η οποία, την επαύριο του καταστροφικού εμπρησμού της Συναγωγής των Χανίων, είχε γράψει στα “Νέα” ότι

[…] έχουμε όλοι ανεξαιρέτως μεγάλη ευθύνη, γιατί [οι δράστες] παραμένουν «άγνωστοι». Έχουν οι τηρητές των νόμων μεγάλη ευθύνη που παραμένοντας άγνωστοι ξαναγυρίζουν την άλλη νύχτα. Έχουν όλοι οι θεσμοί του κράτους ευθύνη.

Οι ακραίες αυτές μειοψηφίες δεν είναι εξωγήινοι, είναι προϊόντα της κοινωνίας μας. Η κοινή γνώμη, τα ΜΜΕ, οι θεσμοί δεν αποτρέπουν αυτά τα εγκλήματα. Αθωώνεται Μάρτιο 2009 στο Εφετείο ο συγγραφέας (Κ. Πλεύρης) βιβλίου με αποκρουστικά περιεχόμενα, μολονότι όχι μόνο καλλιεργούν μίσος, αλλά ρητά προτρέπουν στη βία και το έγκλημα. Και ενώ αθωώνεται ο κατηγορούμενος για προτροπή σε έγκλημα, το πιο απίστευτο και απειλητικό για την κοινωνία είναι ότι το δικαστήριο διώκει τους μάρτυρες κατηγορίας! (Είμαστε ηθικοί αυτουργοί, Τα Νέα 23 Ιανουαρίου 2010).

Όχι μόνο αυτή η φωνή δεν εισακούστηκε, αλλά όταν τελικά έγιναν συλλήψεις, μέρος του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου δε δίστασε να μιλήσει για “προβοκάτσια” με πρόσχημα την εθνικότητα των δραστών: πράκτορες της Μοσάντ, λέει, οργάνωσαν τους εμπρησμούς σε συνεργασία με τη CIA… Τα ίδια ακριβώς σενάρια δεν επανήλθαν στο προσκήνιο μετά τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin;

[…] Την ημέρα της δολοφονίας των τριών νέων τραπεζοϋπαλλήλων στην οδό Σταδίου υπήρξαν αυτοί που έσπευσαν να καταδικάσουν το στυγνό έγκλημα άνευ υποσημειώσεων. Αλλά με μια βόλτα στα μπλογκ, στα ραδιοκύματα ή στο Facebook καταλάβαινες ότι το ρήγμα είναι εδώ, ζωντανό, σπαρταράει.

Στην αρχή οι αμφιβολίες για το αν πράγματι υπήρξαν θύματα (και δεν πρόκειται για φήμες που διασπείρουν η Αστυνομία και οι «ξεπουλημένοι» δημοσιογράφοι) και στη συνέχεια τα «αμείλικτα ερωτήματα»: Γιατί ήταν ανοιχτή η Τράπεζα την ημέρα της μεγάλης πορείας; Γιατί δεν είχε κατεβασμένα ρολά το κατάστημα; Μήπως ήταν προβοκάτσια ακροδεξιών για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη και να τρομάξει το κίνημα;

Αλλά το κίνημα τρομάζει και ξεσηκώνεται μόνο όταν η σφαίρα προέρχεται από όπλο αστυνομικού ή των φονιάδων των λαών στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού.

Ολοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτήν τη στιγμή δεν θα υπήρχε Αθήνα αν οι τρεις αδικοχαμένοι τραπεζοϋπάλληλοι ήταν θύματα αστυνομικής βίας. «Ευτυχώς» το έγκλημα διαπράχθηκε από «μπάχαλους», «προβοκάτορες», τους «έξω από μας». Κι έτσι ωραία θα συνεχίσουμε τις ζωές μας… Και την επόμενη φορά που θα «χτίσουμε» καθηγητές Πανεπιστημίου στα γραφεία τους, θα απαγορεύσουμε σε τουρίστες να κοιμηθούν στην καμπίνα τους, ξένους επισκέπτες να ανεβούν στην Ακρόπολη ή, το πιο απλό, μια χούφτα διαδηλωτών να μπλοκάρουν για πολλοστή φορά το κέντρο της πόλης, θα προσπεράσουμε αδιάφορα. Κοιμισμένοι, ξεχασμένοι και ωραίοι. Σαν Ελληνες. (Δημήτρης Ρηγόπουλος, “Κοιμισμένοι, ξεχασμένοι και ωραίοι”, Η Καθημερινή 08/05/2010)

Για παρεμφερείς απόψεις: “Βία / Violence” του Abravanel, 08/05/2010 και “Εμείς μιλάμε γι’ανθρώπινες ζωές…” του Στρατή Μπουρνάζου, 09/05/2010 (στο ιστολόγιο των “Ενθεμάτων” της “Αυγής”).

AP Photo/Nikolas Giakoumidis