Νέο μήνυμα μίσους της Λέιλα Χάλεντ

Η εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς” δημοσίευσε πρόσφατα μήνυμα της Λέιλα Χάλεντ προς την Ελλάδα, στο οποίο ΗΠΑ και Ισραήλ αποκαλούνται “εχθροί της ανθρωπότητας”:

Γνωρίζω πολύ καλά ότι η Ελλάδα περνάει οικονομική κρίση, αλλά η λύση δεν βρίσκεται στους εχθρούς της ανθρωπότητας (ΗΠΑ και Ισραήλ). Πιστεύουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει τη θέληση να αντιμετωπίσει τις όποιες προκλήσεις χωρίς να εξαρτάται από εκείνους που είναι υπαίτιοι για τα βάσανά του.

Από τα βάθη της καρδιάς μου στέλνω επαναστατικούς χαιρετισμούς και την υποστήριξή μου στις προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και στο λαό που πιστεύει στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό, το απαρτχάιντ, την κατοχή και την καταπίεση.

Η παλαιστίνια τρομοκράτης μίλησε μάλιστα προχθές σε δημόσια εκδήλωση στο πλαίσιο του φεστιβάλ Resistance. Δεν ενοχλείται κανείς;

Khaled_Athens

Όταν το μίσος παρουσιάζεται ως “αντίσταση”.

Advertisements

Σέλφι και αντισημιτισμός

Στα τέλη του περασμένου μήνα, αρκετές ενημερωτικές ιστοσελίδες στην Ελλάδα αναπαρήγαγαν την είδηση του πρωτότυπου αντιπερισπασμού Βελγίδας μουσουλμάνας σε συγκέντρωση βελγικής ακροδεξιάς οργάνωσης στην Αμβέρσα. Διαβάζουμε στη Lifo:

Η 22χρονη Zakia Belkhiri στάθηκε μπροστά στους συγκεντρωμένους ακροδεξιούς της οργάνωσης Vlaams Belang και πόζαρε για σέλφι μαζί τους ενώ μπήκε και ανάμεσα τους για να βγάλει χαμογελαστή κι άλλες φωτογραφίες. Μάλιστα σε κάποιες από αυτές εικονίζεται να κάνει και το σήμα της νίκης μπροστά τους αμήχανους συγκεντρωμένους που δεν αντέδρασαν.

Οι φωτογραφίες με τα ειρωνικά σέλφι της Belkhiri διαδόθηκαν αστραπιαία στο διαδίκτυο κι έγιναν αποδεκτές διθυραμβικά ως μια αποτελεσματική αντίσταση στο ρατσισμό. Η ίδια η Belkhiri τόνισε σε σχετική συνέντευξή της ότι με αυτή την κίνηση θέλησε ν’ αναδείξει τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης, εν ολίγοις “this was just to share joy and peace“.

Ωστόσο, λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών, το BBC αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ακτιβίστρια είχε αναρτήσει στο παρελθόν μηνύματα μίσους κατά των Εβραίων που θα ζήλευε και ο Πλεύρης:

In one tweet dating from November 2012, she wrote: “Hitler didn’t kill all the Jews, he left some. So we know why he was killing them.”

And in another Facebook post from March 2014, she used an expletive to describe Jews before adding: “I hate them so much.”

Με λίγα λόγια, αν τυγχάνει να είσαι Εβραία/ος, η ρητορική της συνύπαρξης πάει περίπατο. Η αντιφατική στάση της Belkhiri δεν είναι ασφαλώς μεμονωμένη περίπτωση. Το ευρύτερο αντιρατσιστικό κίνημα επιδίδεται εδώ και δεκαετίες σε επιλεκτικό αγώνα κατά των διακρίσεων έχοντας υιοθετήσει πλήρως τις κραυγές για καταστροφή του Ισραήλ και μποϊκοτάρισμα των ισραηλινών προϊόντων. Στη Μεγ. Βρετανία, όλο και μεγαλύτερος αριθμός φοιτητών εκφράζει ανοιχτά την αντίθεσή του σε ψηφίσματα που τονίζουν τη σημασία της μνήμης του Ολοκαυτώματος, με τη δικαιολογία ότι με αυτόν τον τρόπο άλλες γενοκτονίες δεν αποτιμώνται όσο θα έπρεπε.

Η αποκάλυψη του BBC για τις αντισημιτικές απόψεις της Belkhiri αγνοήθηκε στην Ελλάδα. Από τις ιστοσελίδες που ασχολήθηκαν με το θέμα, καμιά δε μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τους αναγνώστες της, αν και θα όφειλε.  

Vice_Mai_2016

Πίσω από τις «εξοντωτικές» σέλφι, ο αντισημιτισμός της εξόντωσης. Screenshot via vice.com/gr

Σχολιάζοντας την αρνητική κριτική που προέκυψε μετά τις αποκαλύψεις, η Belkhiri κατέφυγε στην κλασική υπεκφυγή του σύγχρονου αντισημιτισμού: Δεν εννοούσε τους Εβραίους αλλά τους Σιωνιστές.

Belkhiri_Statement_Zionists

Via BBC

ΥΓ: Ελάχιστης προσοχής έτυχε η σαφής αποστασιοποίηση του μουσουλμάνου Δημάρχου του Λονδίνου Sadiq Khan από πρόσφατες αντισημιτικές δηλώσεις συντρόφων του στο Κόμμα των Εργατικών. Ο Khan υπέγραψε μάλιστα την διακήρυξη των Δημάρχων κατά του αντισημιτισμού.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν και οι αντισημίτες φίλοι του

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

«Η Αυγή» δημοσίευσε πρόσφατα ένα εγκωμιαστικό άρθρο για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, τον επικρατέστερο, μέχρι στιγμής, υποψήφιο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Στο εν λόγω άρθρο εξαίρεται, μεταξύ άλλων, η “συνέπεια” του αποκαλούμενου και ως «Τσίπρα των Εργατικών της Βρετανίας»:

Υποστήριζε πάντοτε σθεναρά τον πυρηνικό αφοπλισμό, την αποχώρηση του βρετανικού στρατού από τη Βόρεια Ιρλανδία και την παλαιστινιακή υπόθεση.

Μικρή λεπτομέρεια που δε θα διαβάσετε στην «Αυγή»: ο Κόρμπιν έχει αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για οργανώσεις σαν την Χαμάς και τη Χεζμπολά – „our friends“, τις έχει αποκαλέσει.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφο, ισχυρίστηκε ότι απλώς επιδιώκει να τις εμπλέξει στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση στην περιοχή, διευκρινίζοντας ότι δε συμφωνεί απαραίτητα με τη δράση τους. Αρκετοί αναλυτές – μεταξύ αυτών και ο James Bloodworth στην αριστερή The Guardian – βρίσκουν την επιχειρηματολογία του προβληματική, διότι ο Κόρμπιν φαίνεται να αποσιωπά την έλλειψη ετοιμότητας των παραπάνω οργανώσεων για συμβιβασμό καθώς και τον γενοκτονικό αντισημιτισμό τους.

Έχοντας υπόψη του αυτά τα δεδομένα, ο πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν προέτρεψε πριν λίγες μέρες εμμέσως τα μέλη των Εργατικών να μην ψηφίσουν υπέρ του Κόρμπιν στην εσωκομματική εκλογική διαδικασία της 12ης Σεπτεμβρίου:

Μη μου πείτε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για τους φτωχούς του κόσμου αν οι συμμαχίες που προτιμούμε είναι με τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, το διάδοχο του Τσάβες στη Βενεζουέλα και την ολοκληρωτική Ρωσία του Πούτιν. (via)

Αρκετά βρετανικά Μέσα, με προεξάρχουσα την εφημερίδα The Jewish Chronicle, δεν αρκούνται στο θέμα της εύνοιας που δείχνει ο υποψήφιος των Εργατικών στα βλαστάρια της Χαμάς. Του απευθύνουν μια σειρά αμείλικτων ερωτημάτων, με βάση την έως τώρα δράση του:

1) Γιατί ο Κόρμπιν δέχτηκε, για παράδειγμα, να παρουσιάσει εκπομπή διαλόγου στο Press TV, προπαγανδιστικό κανάλι του ιρανικού καθεστώτος, που καλεί συχνότατα και αρνητές του Ολοκαυτώματος;

2) Γιατί προθυμοποιήθηκε να υπερασπιστεί δημόσια τον αγγλικανό πάστορα Stephen Sizer, που προωθούσε αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας στο ίντερνετ για τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, προβάλλοντας μάλιστα τον ισχυρισμό ότι ο Sizer δέχτηκε επίθεση επειδή «τόλμησε να εκφραστεί κατά του σιωνισμού»;

3) Γιατί χρηματοδότησε στο παρελθόν τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Paul Eisen και την ομάδα του με την επωνυμία Deir Yassin Remembered, από την οποία έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια ακόμα και διαπρύσιοι κύρηκες του αντισιωνισμού, όπως ο Tony Greenstein;

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις κατηγορίες που βαρύνουν τον επίδοξο υποψήφιο για την αρχηγία των Εργατικών. Και για να επιστρέψουμε στο άρθρο της «Αυγής»: ας αφήσει ο (ελληνικός) αριστερός τύπος τα μισόλογα και τη ρητορική της «συνέπειας» κι ας πάρει ξεκάθαρη θέση για τα όσα καταμαρτυρούνται στον Κόρμπιν.

Καταδιώκοντας τον Γκίζι (βίντεο)

Σκηνές απίστευτου θράσους και επιθετικότητας εκτυλίχθηκαν προχθές στους διαδρόμους του Γερμανικού Κοινοβουλίου. Δύο αντισιωνιστές αρθρογράφοι και ακτιβιστές, ο Max Blumenthal και ο David Sheen, καταδίωξαν με μία κάμερα τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος της Γερμανικής Αριστεράς Die Linke, Γκρέγκορ Γκίζι, στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου, ζητώντας του το λόγο για την απαγόρευση προγραμματισμένης εκδήλωσης της Linke στην οποία θα μιλούσαν για το “ρατσισμό” του Ισραήλ. Ιδιαίτερα ο Blumenthal έχει εξισώσει την πολιτική του Ισραήλ με τη βαρβαρότητα του ναζισμού και του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Μέλη της Linke έχουν κατηγορηθεί συχνά για αντισιωνισμό και αντισημιτισμό.

Δείτε το βίντεο της καταδίωξης:

Για περισσότερες πληροφορίες: As Germany Marks Kristallnacht Anniversary, Leading Berlin Theater Cancels Event With Anti-Semitic Son of Clinton Advisor (the algemeiner, 9/11/2014)

Μετά τις καταδίκες, τι;

Από τις ιστοσελίδες ενημέρωσης μαθαίνουμε ότι όλα σχεδόν τα κοινοβουλευτικά κόμματα καταδίκασαν τη δεύτερη, μέσα σ’ένα χρόνο, βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Αθήνα. Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε, μάλιστα, τους πολίτες και την Ισραηλιτική Κοινότητα ότι οι «ελληνικές Αρχές θα πράξουν ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να εντοπίσουν και να συλλάβουν» τους δράστες. Τον περασμένο Ιούνιο είχε προβεί σε μια ανάλογη δήλωση με αφορμή την πρώτη βεβήλωση του μνημείου. Έκτοτε, δεν ακούσαμε ούτε για έρευνες ούτε για προσαγωγές υπόπτων. Το ιστορικό των βεβηλώσεων εβραϊκών νεκροταφείων και μνημείων στην Ελλάδα δεν αφήνει, άλλωστε, και πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, διότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έχει δείξει έως τώρα την απαραίτητη βούληση για διεξαγωγή σοβαρής έρευνας που θα οδηγήσει στη σύλληψη και τιμωρία αυτών που εδώ και χρόνια προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών συμπολιτών μας.

Ας μη ξεχνάμε ότι οι αλλεπάλληλες βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου των Ιωαννίνων (2009), που είχαν συγκλονίσει την τοπική κοινωνία, έμειναν ατιμώρητες. Το ίδιο ισχύει και για τις βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης αλλά και των Μνημείων του Ολοκαυτώματος σε Θεσσαλονίκη και Ρόδο. Το 2010 οι βάνδαλοι κατάφεραν, μάλιστα, να καταστρέψουν το Άστρο του Δαβίδ και να προκαλέσουν ρωγμές στη μία πλευρά του γρανιτένιου μνημείου που βρίσκεται στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, ενώ το 2012 και οι έξι πλευρές του ίδιου μνημείου καλύφθηκαν με μπογιά και με τα αρχικά «ΑΜΕ» που παραπέμπουν στους Ανένταχτους Μαιάνδριους Εθνικιστές. Πρόκειται πιθανότατα για την ίδια οργάνωση που ασέλγησε και στο μνημείο της Αθήνας πριν από λίγες μέρες. Ενώ, λοιπόν, ενδείξεις υπάρχουν, προκαλεί εντύπωση η αναλγησία των εκάστοτε κυβερνήσεων απέναντι στη συγκεκριμένη μορφή αντισημιτικής βίας.

Εννοείται ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα από την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση οφείλει να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις π.χ. για την καλύτερη φύλαξη των εβραϊκών μνημείων – ηθικολογίες ρουτίνας του τύπου «πρέπει να υψώσουμε ένα τείχος απέναντι στην αναβίωση του αντισημιτισμού και του φασισμού που αποτελούν κίνδυνο για όλη την Ευρώπη» (Σύριζα) είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Εξαίρεση αποτελούν οι τρεις, έως τώρα, ερωτήσεις στη Βουλή της Μαρίας Γιαννακάκη (Δημ.Αρ.) αναφορικά με τις βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων στην Ελλάδα, οι οποίες πιέζουν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η δε Αριστερά οφείλει να αναλογιστεί τις δικές της ευθύνες για την πρόσφατη αναβίωση του αντισημιτισμού, μιας και ο άκρατος αντισιωνισμός της δαιμονοποιεί τους Εβραίους απανταχού γης, διευκολύνοντας έτσι το έργο ακροδεξιών και φανατικών ισλαμιστών, ενώ έχει συχνά βίαιες απολήξεις: Στο όνομα της αλληλεγγύης με τους Παλαιστινίους, η εβραϊκή Κοινότητα του Βόλου στοχοποιήθηκε το 2009 από αριστερούς «ακτιβιστές» και την ίδια χρονιά «ειρηνόφιλοι» βεβήλωσαν το Μνημείο του Ολοκαυτώματος της Δράμας με συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης.

Από τα Μέσα Ενημέρωσης περιμένουμε περισσότερα ρεπορτάζ ευαισθητοποίησης για το πρόβλημα των βεβηλώσεων και λιγότερη λογοδιάρροια για το «έπος» της Αμφίπολης. Η ευρύτερη κοινωνία οφείλει, τέλος, να καταλάβει ότι κάποια σχόλια αποτροπιασμού στο facebook δε θα λύσουν το πρόβλημα. Ας παραδειγματιστούμε, εντέλει, από τους λίγους εκείνους Γιαννιώτες που το 2009 έδειξαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους Έλληνες Εβραίους έξω από το εβραϊκό νεκροταφείο των Ιωαννίνων.

Δεκέμβρης του 2009: Γιαννιώτες διαδηλώνουν ενάντια στον αντισημιτισμό (via agon.gr)

Δεκέμβρης του 2009: Γιαννιώτες διαδηλώνουν ενάντια στον αντισημιτισμό
(via agon.gr)

Ελευθερία του λόγου και άρνηση του Ολοκαυτώματος

nicolas-sevastakisΤου Νικόλα Σεβαστάκη*

Εφημερίδα των Συντακτών, 08-09-2014

Οι περιπλοκές που σημάδεψαν τη δύσκολη κυοφορία του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου άνοιξαν, όπως είναι φυσικό, νέα πεδία συζήτησης και αμφισβητήσεων. Τελευταία στη σειρά, η παρέμβαση 152 ιστορικών επιστημόνων που ζητούν την απόσυρση του άρθρου 2 του νομοσχεδίου, με βασικό επιχείρημα ότι ενέχει κινδύνους τόσο για την ελευθερία του λόγου όσο και για έναν, ψύχραιμο και απροκατάληπτο, δημόσιο διάλογο για όλα τα ζητήματα του παρελθόντος.

Οι ανησυχίες για την ελευθερία του λόγου και τα δικαιώματα των ιστορικών ερευνητών είναι, δυστυχώς, δικαιολογημένες. Σε τούτη τη χώρα, περισσότερο από όσο αλλού, προβάλλει η απαίτηση για προσαρμογή της επιστημονικής γνώσης σε μια εθνικώς ορθή ή κρατικά «εγκεκριμένη» γνώμη. Και βέβαια για μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, πολιτικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες, καθετί το οποίο ρίχνει σκιές αμφιβολίας ως προς πλευρές της εθνικής μας κληρονομιάς θεωρείται… ύποπτο και ανθελληνικό. Πώς να μην είναι κανείς υποψιασμένος όταν βλέπουμε ότι ακόμα και μια αρχαιολογική ανασκαφή μετατρέπεται εν μιά νυκτί σε επικοινωνιακό/πολιτικό εργαλείο της συγκυρίας;

Εδώ όμως υπεισέρχεται το άλλο μεγάλο ζήτημα που νομίζω ότι δεν πρέπει να συγχέεται με τη συζήτηση για τις ελευθερίες του ερευνητή ή την έκφραση γνώμης. Εκτός και αν θεωρήσουμε ερευνητές τους διαφόρους Γκαροντί και Φορισόν και τους επιγόνους τους στον γαλαξία των σύγχρονων αρνητών. Μιλώ λοιπόν για την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Και για την ανάγκη να καταγραφεί επιτέλους και σε αυτή τη χώρα ένα όριο, ένας νομικός και πολιτικός φραγμός στην άρνηση ή στην αναίσχυντη υποτίμηση της μέγιστης βαρβαρότητας του εικοστού αιώνα. Ενα τέτοιο βήμα γίνεται τώρα στο δικαιικό μας σύστημα, έστω και στο πλαίσιο ενός νομοσχεδίου το οποίο ξεσήκωσε πολλές αμφισβητήσεις.

 

Λέω απλά ότι δεν μπορούμε να σκεφτούμε το συγκεκριμένο ζήτημα προσπερνώντας το ιστορικό και πολιτικό κλίμα των τελευταίων χρόνων, την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Τι εννοώ; Είναι ακόμα νωπές οι εντυπώσεις από την έρευνα η οποία αποκάλυψε τη μαζική διείσδυση αντισημιτικών στερεοτύπων στην ελληνική κοινωνία. Γνωρίζουμε ότι εδώ και κάποια χρόνια ενισχύονται τόσο ο ακροδεξιός αντισημιτισμός της «ανθελληνικής συνωμοσίας» όσο και ο αριστερός αντισημιτισμός που πολιτεύεται με αφορμή ή πρόσχημα τη «σιωνιστική βαρβαρότητα». Η ποιοτική διερεύνηση των διαστάσεων αυτού του αμφίπλευρου αντισημιτισμού[1] δείχνει το έδαφος πάνω στο οποίο ριζώνει μια καθημερινή ρητορική του μίσους. Ποιος άλλωστε δεν έχει έλθει σε επαφή με αυτόν τον λόγο ο οποίος ελκύεται όσο ποτέ από την ιδέα της εξολόθρευσης του εχθρού; Ε, αυτός ο λόγος δεν είναι πνευματική υπόθεση αλλά καθαρή βία και προτροπή στο κακό. Και υπάρχουν πλέον γύρω μας πολλοί τέτοιοι «λόγοι» που συνιστούν απλώς πέπλα της καθαρής βίας: τα κηρύγματα των τζιχαντιστών (ακόμα και αν δεν φαίνεται πουθενά ο μασκοφόρος «εκτελεστής») είναι ένας τέτοιος «λόγος». Εννοείται ότι και σε αυτή την περίπτωση δεν κάνεις διάλογο διότι, πολύ απλά, δεν έχει κανένα νόημα ο διάλογος.

 

Μου γεννιέται επίσης η εξής απορία: Συναντώ συχνά εδώ κι εκεί το σύνθημα «καμιά ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας» και μαζί με αυτό, ενίοτε από τους ίδιους φορείς, την υπερβολική ανησυχία για την ελευθερία του λόγου στην περίπτωση ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Στον ίδιο δηλαδή αντιφασισμό συναντούμε τον παράδοξο συνδυασμό Ροβεσπιέρου/Λένιν και Βολτέρου, τη συνύπαρξη δηλαδή της έκκλησης για άμεση καταστολή όλων των ρατσιστικών εκδηλώσεων και την υποτίμηση της σημασίας που μπορεί να έχει η ποινική κύρωση σε μια δημοκρατική έννομη τάξη. Κατά τη γνώμη μου, ούτε το πρώτο είναι νοητό σε μια δημοκρατία ούτε όμως και το δεύτερο, δηλαδή ο συλλογικός αφοπλισμός μας απέναντι στον «λόγο» του μίσους.

 

Ισχυρίζομαι ότι στην περίπτωση των αρνητών ή συκοφαντών του Ολοκαυτώματος, οφείλει κανείς να συνυπολογίζει τους κινδύνους της εποχής μας. Χωρίς να συμψηφίζει κακότεχνα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους μεγέθη (ισλαμοφοβία, αντισημιτισμός) και δίχως να νοιάζεται αν θα δυσαρεστήσει το κοινό αίσθημα των εβραιόφοβων Δεξιάς και Αριστεράς.

 

Από εκεί και πέρα, είναι πάντα χρήσιμη η επαγρύπνηση απέναντι στις εργαλειακές χρήσεις της Ιστορίας και στις κομφορμιστικές εκτροπές της «πολιτικής ορθότητας». Με τον όρο φυσικά να έχει γίνει ορατό το όριο πάνω στο οποίο συγκροτείται μια πολιτική κοινότητα ελευθερίας όπως αυτή την οποία θα άξιζε να έχουμε…

* Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

 

1. Βλ. Την ανάλυση των Γιώργου Αντωνίου, Σπύρου Κοσμίδη, Ηλία Ντίνα και Λεόν Σαλτιέλ «Περί αντισημιτισμού και άλλων δαιμονίων. Oψεις της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας στην Ελλάδα της κρίσης» στο The Athens Review of Books, Σεπτέμβριος 2014, τ. 54, σ. 38-41.

Πηγή: efsyn.gr

[Το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα]

Τι συνέβη την 3η Σεπτέμβρη του 2014 στο Ίδρυμα Κακογιάννης?

το πανό της αντισυγκέντρωσης. “ούτε δεξιό, ούτε αριστερό ενάντια σε κάθε αντισημιτισμό"

το πανό της αντισυγκέντρωσης. “ούτε δεξιό, ούτε αριστερό ενάντια σε κάθε αντισημιτισμό”

[Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο grassrootreuter.wordpress.com]

Μάθαμε προχτές από το διαδίκτυο ότι τρεις-τέσσερις κλασικές αντισημιτικές οργανώσεις ετοιμάζουν συγκέντρωση στο Ίδρυμα Κακογιάννης ενάντια σε θεατρικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, αποπειρώμενες να εφαρμόσουν την προσφιλή και στους ναζί πρακτική του μποϊκοτάζ. Κάποιοι/ες αντιφασίστες/τριες με ελληνοχριστιανική καταγωγή μεν [1], αλλά με βαθύ μίσος για το ρατσισμό και τον αντισημιτισμό της χώρας μας που έχει χτιστεί μέσα από μαζικές εθνοκαθάρσεις εβραίων, μουσουλμάνων, εθνικά μακεδόνων κλπ κι έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην ίδια τη shoah, αποφασίσαμε να απαντήσουμε με αντιφασιστική συγκέντρωση στο ίδιο σημείο και να σταθούμε δίπλα στο το εβραϊκό πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ όπως και σε κάθε εβραίο/α που στοχοποιείται. Οι ελάχιστοι και οι ελάχιστες, λοιπόν, που βρεθήκαμε χτες στο Ίδρυμα Κακογιάννης (πάνω από πέντε άτομα μας μετρήσαμε, σε αντίθεση με τους αριστερούς απολογισμούς – τι διάολο; αφαίρεσαν τις γυναίκες;) που καταφέραμε να χαλάσουμε την αριστερο-πατριωτική σούπα, πήγαμε και σταθήκαμε απέναντι από την αντισημιτο-σύναξη. Είχαμε το πανώ μας, τα τρικάκια μας και ένα κείμενο που μοιράζαμε σε διερχόμενους. Είχαμε, μάλιστα, το θράσσος να φωνάζουμε και τα συνθήματα μας (και μάλιστα δυνατότερα από τους 50-60 συγκεντρωμένους αντισημίτες – και όχι 100 όπως γράφουν στους δικούς τους απολογισμούς). Η παρουσία μας εκεί ενόχλησε τόσο, βέβαια, τους συγκεντρωμένους απέναντι μας επειδή εκτέθηκε ο βαθιά ρατσιστικός τους ρόλος όσο και την αστυνομία, η οποία διαμέσου του διοικητή που ήταν επικεφαλής, μας επισκέφτηκε αμέσως και μας προέτρεψε να αποχωρήσουμε.

Αφού του δηλώσαμε ότι δεν αποχωρούμε, δε, εντείναμε τα συνθήματα μας τα οποία μολονότι αποτελούσαμε το 1/10 της συγκέντρωσης των αντισημιτών, κάλυπταν τις δικές τους φωνές, με αποτέλεσμα οι αποσβολωμένοι αντισημίτες να καταφύγουν στη γνώριμη αριστερή πρακτική της ντουντούκας. Με την ντουντούκα ανοιχτή είχαμε κι εμείς, βέβαια, την ευκαιρία για άλλη μια φορά να ακούσουμε τους αηδιαστικούς και γεμάτους μίσος λόγους των απέναντι συγκεντρωμένων, όπου τουλάχιστον δύο φορές έκαναν δημόσιες προτροπές για την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ – και συνεπώς την επανάληψη του Ολοκαυτώματος. Μετά τις αντισημιτικές κατάρες, συνέχισαν με πατριωτικές κορώνες: «Ε, όχι και τη Λυσιστράτη!», κραύγαζαν. Ε, όχι να ανεβάσουν οι εβραιοι και τη Λυσιστράτη! Η εκφορά της πατριωτικής αγανάκτησης εκπορευόταν τώρα από τη βεβήλωση της εθνικής κληρονομιάς των ελλήνων, που όπως όλοι γνωρίζουμε είναι αντι-πολεμικός και αντιστασιακός λαός (ακόμα και η ένοπλη απάντηση του τουρκικού στρατού στην ελληνική στρατιωτική προέλαση σε τουρκικά εδάφη το 1922 μόλις προχτές εξάλλου στη Βουλή εντάχθηκε και στα ελληνικά νομικά τους κείμενα ως ‘γενοκτονία των ελλήνων’).

Στην εξέλιξη των γεγονότων, γνωστός αντισημίτης της αντίπερα όχθης πλησίασε στη δική μας μεριά και απείλησε ένα άτομο της δικής μας συγκέντρωσης με αποτέλεσμα να απαντηθεί η πρόκληση και να εξαγριωθεί ο αριστερός όχλος, με 8-10 άτομα από αυτούς να κινούνται απειλητικά εναντίον μας. Εκείνη τη στιγμή χτυπήθηκε ελαφρά ένας από εμάς και δύο διμοιρίες επενέβησαν, με τη μία, των ΥΜΕΤ να παραινεί τους αριστερούς επιτιθέμενους αντισημίτες να οπισθοχωρήσουν και την άλλη, των ΜΑΤ, να έρχεται σε εμάς. Την ίδια στιγμή οι αριστεροί φίλοι της αστυνομίας, προέτρεπαν τα ΜΑΤ να μας συλλάβουν, φωνάζοντας περί «πούστηδων», «πρακτόρων» κτλ. Ο διοικητής μας προσέγγισε ξανά λέγοντας: «ρε παιδιά, αυτά που γίνονται στη Γάζα θα μας τα φέρετε εδώ τώρα;» και έδωσε εντολή στη διμοιρία των ΜΑΤ να μας απομακρύνει. Ταυτόχρονα, προς εμάς εφτάσε και η δεύτερη διμοιρία. Ωστόσο, όταν μας μετέφεραν τριάντα μέτρα παρακάτω, ώστε να μην είμαστε σε θέση απέναντι από την αντισημιτοσύναξη, έφτασε περιπολικό κλείνοντας τη θέα του πανώ μας από την οδό Πειραιώς και προσάγοντας ένα άτομο από την πλευρά μας. Αυτό είναι ένα ακόμη σημείο το οποίο αποσιώπησαν έντεχνα οι τελειωμένοι αριστεροί, διαδίδοντας μάλιστα στους δημοσιογράφους ότι η προσαγωγή έγινε από τη δικιά τους πλευρά! Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, ουσιαστικά η αστυνομία τερμάτισε τη δική μας συγκέντρωση, επιλέγοντας ξεκάθαρα πλευρά (αυτό το λέμε γιατί σε αριστερές ανταποκρίσεις για τα γεγονότα διαβάσαμε μάλιστα ότι «μας φυγάδευσαν» κιόλας οι μπάτσοι, αλλά εμείς η αλήθεια είναι δεν έχουμε ξαναδεί να φυγαδεύεται κάποιος με χειροπέδες τις οποίες μάλιστα του επέβαλλαν να τις φοράει μέχρι τη γαδα οπου προσήχθη και με τον αρχιμπάτσο να σκίζει το πανώ αυτών που υποτίθεται… φυγαδεύει…). Αποχωρώντας προς τη ΓΑΔΑ, ένα μηχανάκι μας προσπέρασε με τον έντιμο, μάλλον ευαίσθητο κι αυτόν για τα γεγονότα της Γάζας, οδηγό του να κάνει τη χαρακτηριστική χειρονομία με το δάχτυλο μπροστά από το λαιμό του και φωνάζοντας μας: «θα σας σφάξουμε όλους!».

Τέλος, παρόλο που και το «πράκτορες» και το «πούστηδες» δεν τα θεωρούμε βρισιές, αλλά κοπλιμέντα, ειδικά όταν το πρώτο μας απευθύνεται από εθνίκια και αντισημίτες, το δεύτερο από βαρβάτους άντρακλες της ελληνικής αριστεράς, θα σας παραινέσουμε να διανθίσετε κάπως το λεξιλόγιο σας κατά την επόμενη συνάντηση μας με άλλες δοκιμασμένες και πετυχημένες λέξεις όπως: «προβοκάτορες», «κουκουλοφόροι» ή την υπογραφή που επιλέξαμε για το κειμενο μας (βλέπε παρακάτω) κτλ.

 

Καμία αντισημιτική επίθεση ή απειλή να μη μείνει αναπάντητη!

* ακολουθεί το κείμενο που μοιράσαμε σε διερχόμενους 

[1] Το διευκρινίζουμε αυτό γιατί είδαμε εμετικό σχόλιο στο indymedia που έλεγε ότι πίσω απ’ τη δράση είναι το ΚΙΣ. Γνωρίζουμε καλά ότι ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός και ότι οι εβραίοι στοχοποιούνται με κάθε ευκαιρία και χωρίς κανένα ειδικό λόγο πέρα απ’ την εξολοθρευτική πρόθεση του αντισημίτη. Ε λοιπόν εξηγούμαστε ότι είμαστε συνειδητοί προδότες της χώρας μας και της ενότητητας των ελλήνων ορθόδοξων ομοφοβικών, ρατσιστών, δολοφόνων αντισημιτών. Και θα μας βρίσκουν απέναντι τους.

Μποϊκοτάζ, μια παλιά ναζιστική δράση που γυρεύει έλληνες σύγχρονους δράστες…

Ζούμε στην εποχή της ανόδου του ελληνικού εθνικισμού με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης∙ ζήσαμε πολλά μέσα στην τελευταία δεκαετία, με τυπική αφετηρία όλων των δεινών εκείνες τις απαίσιες μέρες εθνικής υπερηφάνειας των Ολυμπιακών αγώνων και των «άθλων» της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας το 2004 – όταν ακόμη δεν υπήρχε χρυσή αυγή στη βουλή – και το πανελλαδικής εμβέλειας αντι-αλβανικό πογκρόμ της 4ης Σεπτεμβρίου 2004, δέκα χρόνια πριν ακριβώς, με τραυματίες και νεκρούς. Και ενδιάμεσα, είδαμε κι άλλα: στρατόπεδα κράτησης για μετανάστες, φυλακίσεις οροθετικών γυναικών, μαζικές προσαγωγές αστέγων και τοξικοεξαρτημένων, τοπικά πογκρόμ κατοίκων ενάντια σε τσιγγάνους, ξυλοδαρμούς ομοφυλόφιλων και πάει λέγοντας. Στην κορυφή αυτής της ιδιότυπης ελληνικής πυραμίδας στιγματισμού, κυνηγιού και εξόντωσης του ‘Άλλου’, στέκει σε θέση περιωπής ο ελληνικός αντισημιτισμός. Ο ελληνικός αντισημιτισμός ο οποίος σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα υπολογίζεται στο 69% των κατοίκων αυτής της χώρας (ιδιαίτερα αισιόδοξη εκτίμηση κατά τη γνώμη μας!).

Ο αντισημιτισμός αποτελεί το πάγιο μίσος κατά των εβραίων κατοίκων κάθε χώρας. Έχει ξεσπάσει σε όλες τις μεριές του πλανήτη με κάθε πιθανή βία και ένταση. Αγκαλιάστηκε, διαδόθηκε και αναπτύχθηκε σε μια κλίμακα χωρών που δεν είχαν καν εβραίους και πληθυσμών που δεν ήξεραν καν τι σημαίνει «εβραίος». Αλλά η μεγάλη διαφορά του αντισημιτισμού από κάθε ρατσισμό είναι βέβαια η εξοντωτική φύση του. Και αισθανόμαστε ότι δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε πάνω σε αυτό, εφόσον 70 μόλις χρόνια πριν έλαβε χώρα το έγκλημα των εγκλημάτων, το Ολοκαύτωμα όπου με συστηματικότητα και επιμονή εξοντώθηκαν 6 εκατομμύρια άνθρωποι με μοναδικό παράπτωμα τους αυτό της γέννησης τους ως Εβραίων. Παρά την ήττα των ναζί στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ο αντισημιτισμός ως μίσος φάνηκε ότι δεν ηττήθηκε. Σήμερα σε εκατοντάδες χώρες στον κόσμο ξεπροβάλλει και πάλι. Στο στόχαστρο του, όμως, πλέον πέρα από τους εβραίους κάθε χώρας μπαίνει και το ‘εβραϊκό κράτος’, το Ισραήλ. Φορείς, δε, του σύγχρονου αντισημιτισμού δεν είναι μόνον οι νεοναζί αλλά λογής-λογής άλλοι, όπως βέβαια σε εξέχουσα θέση και η ευρωπαϊκή αριστερά.

Υποτίθεται, βέβαια, ότι όλοι αυτοί μιλούν έντιμα, για το «ιμπεριαλιστικό κράτος του Ισραήλ», το «κράτος-δολοφόνο» και άλλα τέτοια, ενώ στην ουσία αποζητούν απλώς την οριστική διάλυση αυτού του κράτους, του μόνου καταφυγίου των εβραίων ανά τον κόσμο απέναντι στις κάθε είδους αντισημιτικές επιθέσεις. Και άρα, έτσι, ζητούν «έντιμα» απλώς την επανάληψη του Ολοκαυτώματος. Το γεγονός ότι αυτές οι δράσεις εκπορεύονται από τη λίστα των δράσεων των γερμανών ναζί – Kauf nicht bei Juden, έλεγαν αυτοί! – δείχνουν ακριβώς ότι οι αντισιωνιστικές δράσεις αποτελούν πρόσχημα και στην ουσία επαναφέρουν τον εξοντωτικό αντισημιτισμό ως πολιτικό αίτημα των αριστερών αυτών οργανώσεων. Το γεγονός ότι αυτή τη φορά το μποϊκοτάζ των ελλήνων αριστερών στρέφεται ενάντια σε μια πολιτιστική παραγωγή, μια σειρά θεατρικών σεμιναρίων, δείχνει πόσο κοντά είναι το σκεπτικό τους με αυτό των νεοναζί της χρυσής αυγής που πρόσφατα είχαν επιχειρήσει να μποϊκοτάρουν αντίστοιχα ένα θεατρικό στο Χυτήριο. Μπροστά στην συνταρακτική αυτή ομοιότητα μορφής και περιεχομένου των δράσεων νεοναζί και ακροαριστερών, κάθε πρόσχημα όμως καταρρέει. Συγκεντρώσεις σαν τη σημερινή, που γίνεται έξω από το Ίδρυμα Κακογιάννη, για να σαμποτάρουν ή, όπως έλεγαν και οι ίδιοι οι γερμανοί ναζί, οι εμπνευστές τέτοιων δράσεων, να μποϊκοτάρουν τα θέατρα, τα προϊόντα ή σε άλλες περιπτώσεις τις ακαδημαϊκές κοινότητες που είναι εβραϊκής ή και ισραηλινής καταγωγής, δεν αποτελούν βέβαια παρά μέτρα διακρίσεων εις βάρος χιλιάδων ατόμων με μόνο κριτήριο την εβραϊκή και ισραηλινή καταγωγή τους.

ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΟ, ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ!

τα παιδιά του Σόρος

UPDATE: Greek economist suggests that ISIS only gets attention to distract the world from the “Zionist ethnic cleansing” in Gaza

Militants of the Isis group executing dozens of captured Iraqi security forces members at an unknown location in the Salaheddin province. Source: independent.co.uk

Militants of the Isis group executing dozens of captured Iraqi security forces members at an unknown location in the Salaheddin province. Source: independent.co.uk

Greek leftist economist Takis Fotopoulos, who resides in London, has suggested in a recent opinion article, published in the Greek newspaper “Eleutherotypia”, that the videos of the beheadings of ISIS-captives in Iraq are deliberately over-accentuated by the mass media, in order to draw our attention away from the bigger massacre in Gaza and cause Islamophobia as a counterbalance to the rise of Anti-Zionism.

Fotopoulos has also suggested that there is an “international Zionist Elite”, who aims at imposing “fascist anti-racist bills” everywhere and also in Greece. Fotopoulos argues that these “fascist bills” aim at incriminating those who deny that the Jewish Holocaust isn’t the one and only Genocide in History, despite the fact that it is very likely that the Armenian Genocide and the American Indian Genocide have been much more extensive.

[Update: The author of this article has contacted us yesterday and accused us of deliberately distorting his writings. He wants also to consider legal action against us. We have proceeded in some changes in our post, in order to reproduce his writings much more accurately. Yet this changes nothing to the initial content of our post. We still believe that such conspiracy theories have no place in the mainstream European and Greek Medias.]

Γιατί δεν θα πάω στην πορεία ενάντια στην Ισραηλινή Πρεσβεία / Why I will NOT join the demo against the Israeli embassy

poreia-gaza-22-7-4    80949-tumblr_n9eaadicqe1ti7d62o1_1280

[Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο stepanyantsp.espivblogs.net.]

Γιατί, μολονότι δεν υποστηρίζω κανέναν πόλεμο και καμιά αιματοχυσία σε όλο τον πλανήτη, βλέπω πως οι αριστερές οργανώσεις που παίρνουν θέση υπέρ των Αράβων της Παλαιστίνης, δεν κάνουν καμία αναφορά στο εναρκτήριο γεγονός του πολέμου, ότι απήχθησαν και δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ τρεις Εβραίοι πιτσιρικάδες από τη Χαμάς γιατί το έγκλημα τους ήταν να γεννηθούν Εβραίοι… Είναι, λοιπόν, αυτά προϊόν κάποιου ειρηνόφιλου σκεπτικού;

Γιατί, όταν αργότερα δολοφονήθηκε ο νεαρός Άραβας ήταν αυτό, το «σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ» που κινητοποίησε ό,τι είχε και δεν είχε από κατασταλτικούς μηχανισμούς, συμπεριλαμβανόμενης και της μισητής Μοσάντ, για να βρει και να συλλάβει τους δολοφόνους του, ενώ το ίδιο διάστημα οι αντίπαλοι του προσφέραν και συνεχίζουν να προσφέρουν στοργή και βοήθεια στους δολοφόνους των τριών νεαρών Εβραίων και η αριστερά στην ελλάδα αυτό το ονομάζει «παλαιστινιακή αντίσταση»…

Γιατί αυτές οι «αντι-πολεμικές διαδηλώσεις» έξω από την ισραηλινή πρεσβεία δεν εναντιώνονται στα στρατιωτικά τούνελ της Χαμάς ούτε και στον οπλισμό που της παρέχει το Ιράν και η Χεζμπολάχ, ίσα-ίσα ελληνικές αριστερές οργανώσεις από την Κόντρα και το μετωπικό της σχήμα της Δικτύωσης για την Αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Ιντιφάντα Αντίσταση μέχρι το ‘Δίκτυο Σπάρτακος’ και τη ‘Διαδρομή Ελευθερίας’ υιοθετούν το σύνθημα «νίκη στα όπλα της αντίστασης», στα καταστατικά τους κείμενα, δε, υποστηρίζουν την «αντίσταση» των Αράβων εναντίον του Ισραήλ «με κάθε μέσο», πράγμα που εννοεί και τις ανατινάξεις μέσα σε καφετέριες και λεωφορεία στο Ισραήλ. Ένας από τους ηγέτες των αριστερών αυτών οργανώσεων, τέλος, έχει τιμηθεί από τον ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε. Στην δε απλή επισήμανση του διαδικτυακού τόπου Athens Indymedia πως οι χρήστες του δεν πρέπει να ζητωκραυγάζουν τις δολοφονίες πολιτών και κληρωτών στρατιωτών στο Ισραήλ, οι θαμώνες του εξεγέρθηκαν με τις πιο αισχρές αντισημιτικές προκαταλήψεις και θεωρίες συνωμοσίας. Είναι, λοιπόν, αυτά τα πιστεύω προϊόν κάποιας αντιπολεμικής διάθεσης;

Γιατί είμαι αρκετά καχύποπτος με την ένταση και τη μαζικότητα αυτών των διαδηλώσεων (μέχρι και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε, φορώντας μια κεφίγια), με αφορμή όπως λένε μια αιματοχυσία, όταν καμία διαδήλωση δεν έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι και καθόλου δεν κόπτονται για την τριετή πλέον αιματοχυσία στη Συρία με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, για τους αποκεφαλισμούς και τους απαγχονισμούς 1.500 ανθρώπων στο Ιράκ μέσα στον τελευταίο μήνα, για τη δολοφονία τουλάχιστον 50 αριστερών και συνδικαλιστών από νεοναζί στις αρχές του περασμένου Μάη. Δεν είναι περίεργο να εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά όταν στο στόχαστρο είναι το ‘εβραϊκό κράτος’ απέναντι σε όλα τα περιστατικά αιματοχυσιών στον πλανήτη, για τα οποία όμως συνήθως καμία διαδήλωση δεν θα διεξαχθεί και, συχνά, κανείς δεν θα ενημερωθεί καν;

Γιατί έχω δει παραπάνω από μια φορά να κατασκευάζονται ειδήσεις από τους Άραβες της Παλαιστίνης αλλά και από τα δυτικά πρακτορεία (REUTERS, BBC, κτλ) παίρνοντας μια καθόλου αντικειμενική στάση απέναντι στην ισραηλινο-αραβική διένεξη κι αυτό τουλάχιστον με προβληματίζει για τους σκοπούς των δημοσιευμάτων αυτών. Δεν προβληματίζει κανέναν άλλον;

Γιατί βλέπω επιλεκτικές ευαισθησίες εκ μέρους των αριστερών αυτής της χώρας απέναντι σε «κακόμοιρους Παλαιστίνιους» όταν αυτοί πολεμούν κάπου μακριά από την ελλάδα το λεγόμενο «σιωνιστικό κράτος», ενώ όταν αυτοί οι ίδιοι Παλαιστίνιοι στιβάζονται ως μετανάστες στα ελληνικά στρατόπεδα κράτησης μεταναστών, η «ευαισθησία» πάει περίπατο… και ξαφνικά, ακόμα κι αυτός που φοράει την κεφίγια έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, ναι ο αρχηγός του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, σφυράει αδιάφορα, μιλώντας για «το πρόβλημα» της μετανάστευσης. Οι άραβες, άρα, έχει αξία να ζουν μόνον όσο ζουν και πεθαίνουν στη μέση ανατολή;

Γιατί βλέπω κι άλλες επιλεκτικές ευαισθησίες εκ μέρους των αριστερών αυτής της χώρας να παρομοιάζουν μια χώρα σαν το Ισραήλ με το «άπαρτχαϊντ» και τους «ναζί», όταν η ίδια τους η χώρα έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά εξόντωσης εβραίων στην Ευρώπη κατά τον Β’ Π.Π. – που σημαίνει ότι ελάχιστοι από τους έλληνες χριστιανούς προσφέρθηκαν για να βοηθήσουν στη διάσωση τους, διαθέτει έναν εθνικό ύμνο που τραγουδά, μεταξύ άλλων, τη σφαγή χιλιάδων μουσουλμάνων και εβραίων κατά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, δεν αναγνωρίζει καμία μειονότητα στο εσωτερικό της χώρας, έχει εκλεγμένο νεοναζιστικό κόμμα που παίρνει 7% στις εκλογές και πρώην νεοναζί υπουργούς, είναι πρώτη στον αντισημιτισμό στην Ευρώπη, πρώτη στις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Ρομά μέσα στην Ε.Ε., αθωώνει λιμενικούς που έχουν κατηγορηθεί από μετανάστες για τον πνιγμό των παιδιών τους στο Αιγαίο, αθωώνει επίσης μεγαλο-αγρότες που πυροβολούν μετανάστες-εργάτες γης στα χωράφια τους επειδή οι τελευταιοι ζητήσαν τα δεδουλευμένα τους και διατηρεί στρατόπεδα κράτησης μεταναστών με 10.000 κρατούμενους εντός τους. Γιατί να μην κοιτάει, λοιπόν, κανείς/καμιά τα χάλια της χώρας όπου μένει, αντί να προσφέρει άλλοθι στις αθλιότητες του κράτους του/της, κι έτσι να αφήσει τους ισραηλινούς και τους άραβες της Παλαιστίνης να βρει ο καθένας ποιον πρέπει να βρίσει στο εσωτερικό της χώρας του;

Γιατί βλέπω κάθε φορά που ένας πόλεμος διεξάγεται στη Μέση Ανατολή να βγαίνουν αντίστοιχοι λόγοι από μεγάλα κομμάτια της ευρωπαϊκής αριστεράς, μιας αριστεράς που π.χ. στην Αγγλία φαίνεται να έχει ξεχάσει το παρελθόν της ίδιας της Αγγλίας, της δολοφονικής βρετανικής αυτοκρατορίας που ακόμη και σήμερα οφείλει την ανάπτυξη της στα πόσα έχει κλέψει από όλες της τις αποικίες, μιας αριστεράς που π.χ. στη Γερμανία έχει ξεχάσει μάλλον το Ολοκαύτωμα και με ορμή ξαναμπαίνει στο κυνήγι των Εβραίων που γλίτωσαν από το κυνήγι της 70 χρόνια πριν, εξαπολύοντας εν έτει 2014 συνθήματα στις διαδηλώσεις της όπως «οι Εβραίοι στους θαλάμους αερίων!», μιας αριστεράς που π.χ. στη Γαλλία έχει μάλλον ξεχάσει τα πτώματα της Αλγερίας, έχει κλείσει τα μάτια της απέναντι στις μόλις φετινές επεμβάσεις του γαλλικού στρατού στην Αφρική, αλλάζει το θέμα όταν η κουβέντα πάει στο μεγάλο αποκλεισμό των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού και διεξάγει ένα άθλιο κυνήγι και μαζικές απελάσεις εναντίον των ρομά… Γιατί να συμμετέχει, λοιπόν, καμιά και κανείς από εμάς σε αυτή την υποκρισία;

Γιατί όντας ενάντια σε κάθε φασισμό, έχω διαβάσει κι έχω ασχοληθεί με το έγκλημα των εγκλημάτων, το Ολοκαύτωμα, καταλαβαίνοντας την εξοντωτική φύση του αντισημιτισμού, καθώς και ότι αυτός ο αντισημιτισμός δεν έπαψε να υπάρχει μετά το 1945. Ιδιαίτερα, δε, με τις εικόνες, τα πλακάτ, τα συνθήματα και τους στόχους του σημερινού αντι-σιωνιστικού κινήματος σε όλη την Ευρώπη και εκτός αυτής, δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να ξεχωρίσω αντισημιτισμό και αντι-σιωνισμό και, σίγουρα, μια αντι-πολεμική διαδήλωση με αντισημιτικές εκφράσεις δεν μπορώ να ανεχτώ.

10557363_488119407988828_6133450013402066384_n
(σχόλιο υποψήφιας βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ)

Γίνεται, εξάλλου, να συγχωρήσουμε τον αντισημιτισμό μετά το Ολοκαύτωμα με οποιονδήποτε μανδύα κι αν φοράει; Δεν γίνεται!

StepanyanTSP, 04 Αυγούστου 2014.

___________________________________

Because, although I do not support any form of war and bloodshed around the world, I see the leftist organizations that support the Arabs of Palestine are not willing to make any reference at all at the starting point of the current conflict in Gaza; that is, the fact that three Jewish kids were abducted and murdered in cold blood by Hamas for committing the crime of being Jewish… So, is that omission any kind of pro-peace attitude?

Because, later, when the young Arab was murdered, it was that “evil Zionist state of Israel” that initiated a large-scale procedure, including investigations by the much-hated Mossad, to find and arrest the murderers of the kid, while at the same time Israel’s opponents were offering every hospitality and help to the murderers of the three young Jews, and on top of that the Greek Left calls all these “Palestinian resistance”…
Because all these “anti-war demonstrations” outside the Israeli embassy are not opposing neither the Hamas tunnels nor the arms that it‘s been given by Iran and Hizbullah; quite the opposite I ‘d say. Greek leftist organizations like “Kontra” and the “Network for Solidarity to Palestinian Resistance”, the “Spartakus Network” and the newspaper “Route of Freedom” adopt slogans like “Victory to the arms of resistance” (see the photo) and in their texts support the “by any means” resistance against Israel; that is, “fighters” blowing up inside cafés and buses in Israel. Needless to say that one of the leaders of these organizations has been accepted and honored by Ismail Haniyeh himself. So, is all this part of a certain anti-war sentiment?

Because I am suspicious enough over the tension and the massive character of these demonstrations that take place because of the bloodshed – as they say, (even the leader of the leftist party of SYRIZA, Tsipras, wore a keffiyeh and rushed into a demo outside the Israeli embassy) since the very same people were much more than indifferent for the three-years-long bloodshed in Syria, where hundreds of thousands have been killed, or the beheadings and crucifixions of 1.500 people that have died in Iraq in the past July, or even the brutal murders of 50 leftists, by neo-Nazis in Odessa during the first days of May 2014. Isn’t weird that when the ‘Jewish state’ is on target all these people have to apply double standards, while they will not dedicate any of their demos in all other incidents on the planet, if they even know about them?

Because I have seen more than once the Arabs, as well as the western media (Reuters, BBC, etc), to construct or simply spread fake news from Gaza, adopting very often a non-objective stance towards the Israeli-Arab conflict and that fact seriously makes me wonder about their intentions. Nobody else does?

Because I see a certain selective sensitivity being applied on behalf of the left of this country towards the “poor Palestinians”, when the latter fight somewhere far from Greece against the so-called “Zionist state”, while when these Palestinians are being sustained in the Greek immigrants’ detention camps, then suddenly all sensitivity is gone… and even the guy with the keffiyeh outside the Israeli embassy, who happens to be the leader of the party of the alleged Radical Left speaks of a certain “immigration problem” in Greece. So, do the Arabs worth our solidarity as long as they keep in distance, as long as they live and die in Middle East?

Because I see more selective sensitivity on behalf of that Left when they compare Israel to “apartheid” or “nazis”, and they do forget (?) that their own country had one of the higher rates of Jews’ extermination in Europe in the second world war (86%) – and that means that just a handful of Greek Christians helped their Jewish compatriots to be saved by the Nazis, that this very country owns a national hymn that sings, among others, the slaughtering of thousands of non-combatant Muslims and Jews during the founding moments of the Greek state, that this very country does not recognize the existence of any ethnic minority, that this very country has an elected neo-Nazi party with 7% of the votes and ex-Nazi ministers… I wonder if this Left also forgets that Greece was recently found to be the most anti-Semitic country in Europe (69% of its citizens, according to ADL), while it has also been described as the worst state towards the human rights of Roma citizens, while the courts of this country recently acquitted a few coast guards for drowning immigrants’ children in the Aegean Sea, while the courts of this country also recently acquitted farmers that shot dozens of immigrants-workers for requesting their accruals… Does this Left also forgets, I wonder, the dozens of immigrants’ detention centers spread around the country (where about 10,000 of them are kept in the worst conditions). So, why doesn’t anyone look for the misery and pain, humiliation and death his/her own country offers, instead of finding alibis for all these in the face of the Israeli state? Why doesn’t anyone relax with Israelis and Arabs of Palestine alike and let them deal with the policies in their respective homelands?

Because I bitterly see that each time a war is bursting in the Middle East, big parts of the European Left adopt similar schemes of analysis and concepts of thoughts… As if the British Left has forgotten the British past, the murderous British Empire that even today owes its well-being and growth to other people’s money, work and sacrifices, in places so far as India. As if the German Left has forgotten the Holocaust and now re-enters the game of hunting the Jews that got away from her 70 years ago, by spreading bloody slogans like “Jews to the Gas!” in year 2014. As if the French Left has forgotten the corpses of Algeria, the just some months ago ‘walk’ of its troops in Africa, the awful expels of Roma people, or the long-term exclusion of immigrants in the Parisian suburbs. And it goes on like that. So, why anyone should take part in this hypocrisy?

Because finding me decisive against any fascism, having studied and dealt at a certain degree with the so-called “crime of the crimes”, the Holocaust, and understanding the exterminating nature of anti-Semitism, as well as that anti-Semitism has not stopped existing after 1945, I cannot discern, I cannot know when, I cannot tell the difference between anti-Zionism and anti-Semitism. I have seen the images, I have seen the slogans, the placards, the texts and the goals of the todays’ anti-Zionist movement through Europe and beyond her, and I am saying that it is truly hard to make distinctions between any anti-Zionism, leftist or neo-Nazi, and anti-Semitism.
10557363_488119407988828_6133450013402066384_n

[A facebook post by SYRIZA (radical left) party candidate in the national elections of 2012, Eleni Andriopoulou, quoted saying: “You Hitler faggot, you were a clear-cut fascist, but you have never finished your job…“]

And since that’s how it goes, I can’t stand to be a part of an anti-war demonstrations that bears anti-Semitic expressions of speech and acts like that. Is it possible to forgive some anti-Semitism after Holocaust even if it is for an anti-war demo today? Not a chance!

Stepanyan TSP, August 04, 2014.

Source: stepanyantsp.espivblogs.net.

Παρέμβαση της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη Σεπτέμβρης – Οκτώβρης 2013

Εδώ και μερικές εβδομάδες παρακολουθούμε σχεδόν αμέτοχοι τις εξελίξεις, σχετικα με τον «αφοπλισμό» της φασιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής και τις πρόσφατες συλλήψεις της ηγεσίας της. Κατακλυζόμαστε από μια συνεχή ροή ειδήσεων και τοποθετήσεων στελεχών του ελληνικού κράτους σχετικά με τον τρόπο δράσης της οργανωμένης έκφρασης του ελληνικού υπονόμου. Βέβαια για να συμβεί αυτό έπρεπε να προηγηθεί η βάρβαρη δολοφονία ενός ανθρώπου ελληνικής καταγωγής, του Παύλου Φύσσα. Τότε ξαφνικά ξύπνησαν και οι διάφοροι «αντιφασίστες» όλων των αποχρώσεων και πήραν τους δρόμους του «αγώνα» ενάντια στον φασισμό. Ο Παύλος Φύσσας, ξαφνικά έγινε για όλους τους αριστερο-αναρχικούς τυχοδιώκτες, τα ΜΜΕ και τους διάφορους άλλους λαϊκιστές “ο Παύλος”.

Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε το γεγονός της δολοφονίας ενός αντιφασίστα από τους φασίστες της χρυσής αυγής, ούτε τα αντανακλαστικά όσων όλα τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκαν στο δρόμο ενάντια στον οργανωμένο φασισμό, αλλά από την άλλη βέβαια, θα έπρεπε όλοι να αναρωτηθούμε έστω και για μια στιγμή, γιατί έπρεπε να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος ελληνικής καταγωγής για να κατέβουν 20.000 κόσμου στο Κερατσίνι. Αλήθεια γιατί το ίδιο δεν συνέβη με τις δολοφονίες μεταναστών όπως παραδείγματος χάρη, στην δολοφονία του μετανάστη Sachtzat Loukman στα Πετράλωνα; Τότε η πορεία μετά βίας ξεπέρασε τα 1.000 άτομα και ξεχάστηκε σχεδόν αμέσως μετά, τι εμπόδισε τότε τον κόσμο να κατέβει;

Πολύ περισσότερο…

  • Πόσες πορείες είχαμε τα προηγούμενα χρόνια για τις φασιστικές επιθέσεις/πογκρόμ του κράτους των ελ-λήνων ενάντια στις κοινότητες των Ρομά σε ολόκληρη την επικράτεια;

  • Πόσες πορείες είχαμε για τις επιθέσεις της αστυνομίας ενάντια σε τρανς γυναίκες και τις διαπομπεύσεις οροθετικών γυναικών;

  • Πόσες πορείες είχαμε για τις δηώσεις εβραϊκών νεκροταφείων και για τους εμπρησμούς συναγωγών σε ολόκληρη την χώρα;

  • Είμαστε ικανοποιημένοι από την δράση του κινηματικού χώρου ενάντια στις επιχειρήσεις σκούπα σε μετανάστες του κράτους των ελλήνων και την μετάβαση τους σε στρατόπεδα κολαστήρια; Που ήταν όλοι αυτοί που σήμερα κάνουν παρέλαση στα τηλεοπτικά παράθυρα, όταν τον περασμένο Αύγουστο μετανάστες εξεγείρονταν στην Αμυγδαλέζα;

Η λίστα όπως συνηθίζουμε να γράφουμε σε όλα μας τα κείμενα είναι πολύ μεγαλύτερη από τα λιγοστά παραδείγματα παραπάνω, τα οποία απλά παραθέτουμε ενδεικτικά για το τι εννοούμε .

Μετά τις συλλήψεις Μχαλολιάκου, Παππά και των άλλων της χρυσής αυγής, παρατηρούμε μια κοιλιά και αμηχανία στον αντιφασιστικό χώρο, τα μέτωπα και τα άλλα φρούτα που έχουν κάνει την εμφάνιση τους μετά την είσοδο της χρυσής αυγής στην βουλή. Φαίνεται ότι πολλοί τρέφουν την αυταπάτη ότι τον μαχητικό αντιφασισμό μπορεί να τον αντικαταστήσει ο κρατικός.

 Όσοι βέβαια τρέφουν αυταπάτες ότι το παιχνίδι τελείωσε με τον ελληνικό φασισμό και τις πρακτικές του σύντομα θα διαψευστούν. Όλα συνεχίζονται και ίσως να έχουν και μεγαλύτερη ένταση στο άμεσο μέλλον, τώρα πια που οι οργανωμένοι φασίστες βγαίνουν σε ένα καθεστώς ημι-παρανομίας. Πολύ περισσότερο δε, ο ελληνικός όχλος που ψήφισε χρυσή αυγή, αλλά και κομμάτι του όχλου αυτού που μπορεί να ψηφίζει οτιδήποτε άλλο, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του διάχυτου φασιστικού λόγου και πρακτικής. Άλλωστε πρέπει να περιμένουμε να δούμε ποιος θα είναι και ο διάδοχος της χρυσής αυγής, κάτι που δεν θα αργήσει να έρθει στην επιφάνεια.

Με άλλα λόγια η Χρυσή Αυγή δεν προέκυψε ούτε με παρθενογένεση ούτε απλά χάρη στο προμοτάρισμα του κράτους. Πατάει γερά και σταθερά στην ελ-ληνική κοινωνία η οποία βρίθει ρατσιστικών, σεξιστικών, αντισημιτικών και ομοφοβικών αντιλήψεων. Εξάλλου, τα στρατόπεδα κράτησης για μετανάστες, οι δηώσεις εβραϊκών νεκροταφείων, η άγρια καταστολή κινητοποιήσεων, η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών ή το κυνήγι των τρανς, προηγήθηκαν της ανόδου της Χρυσής Αυγής, επικροτήθηκαν από τον εθνικό κορμό και αναμφίβολα θα συνεχίσουν να μας απασχολούν στο μέλλον.

 Έχει αποδειχτεί όμως και ιστορικά, πως εθνικοσοσιαλιστικά και φασιστικά μορφώματα χρησιμοποιήθηκαν από το κράτος στο βαθμό που αυτά εξυπηρετούσαν και συμφωνούσαν σε συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Αυτό συνέβη με την ΕΕΕ (Εθνική Ένωση Ελλάς) την οποία ανέχτηκε ο Βενιζέλος προσβλέποντας στην τρομοκράτηση του κινήματος και τις εκκαθαρίσεις με στόχο την ελληνοποίηση περιοχών όπως η Θεσσαλονίκη, αυτό συμβαίνει και με τη Χρυσή Αυγή. Και στις δυο περιπτώσεις όμως, γίνεται φανερό πως όταν οι σχηματισμοί αυτοί επιχειρούν να ξεφύγουν από τον αναχωματικό ρόλο για τον οποίον τους προόριζε το κράτος, τσακίζονται από τους ίδιους τους θεσμούς χάρη στους οποίους γιγαντώθηκαν.

 Όλα αυτά τα γράφουμε για ακόμα μια φορά προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, σχετικά με το τοπίο που καλούμαστε να συνεχίσουμε να δρούμε, εντείνοντας μάλιστα τις προσπάθειες μας για την οικοδόμηση ενός ανθελληνικού αντιφασισμού στην πράξη.

Αξίζει να σημειώσουμε και ποίοι- αυτές τις «δύσκολες» για τα ανθρωποειδή κτήνη έτρεξαν να τους υπερασπιστούν με πάθος. Ό λόγος για τα γνωστά αντισημιτικά καθάρματα της αριστεράς του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Γιώργου Δελαστίκ και του Φωτόπουλου της περιεκτικής δημοκρατίας, που «ξαναχτύπησαν» συντονισμένα . Ό πρώτος είναι γνωστός για τις φασιστικές και αντισημιτικές του απόψεις. Θυμόμαστε ακόμα εκείνο το εξώφυλλο της εφημερίδας του ΝΑΡ, όπου είναι αρχισυντάκτης ο Δελαστίκ, το 2006, με τίτλο «ΕΒΡΑΙΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ» ή ακόμα και τις δηλώσεις του μετά από τον εμπρησμό της συναγωγής των Χανίων, ότι ήταν έργο της Μοσαντ. Για τον δεύτερο μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά από το τέρμιναλ 119 εδώ

Σύμφωνα με τα λεγόμενα τους «η επιχείρηση χρυσή αυγή», είναι υποκινούμενη από ξένα κέντρα και στόχο έχει να βλάψει την δημοκρατία.

Στην Λακωνία τώρα η εγκληματική μπροστάντζα του ελληνικού φασισμού, η χρυσή αυγή επέλεξε να συνεχίσει την πολιτική της έντασης και μετά τις συλλήψεις της ηγεσίας της. Την Παρασκευή 27 Σεπτέμβρη περίπου 10 χρυσαυγίτες από διάφορες περιοχές, μεταξύ αυτών και την Σκάλα Λακωνίας, όπου τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να βγουν συντεταγμένα από τις τρύπες τους σε αναζήτηση οπαδών, μοίρασαν τα ελληνικά τους σκουπίδια (εφημερίδες, φυλλάδια) στους Μολάους. Εκεί βρέθηκε στο διάβα τους ένα μέλος τη “λαϊκής συσπείρωσης Μονεμβασίας” (δημοτική παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ) και αντέδρασε έντονα. Οι τραμπούκοι της χρυσής αυγής δεν δίστασαν να τον τραυματίσουν και να προξενήσουν φθορές στο αυτοκίνητο του. Η αστυνομία προέβη σε κάποιες προσαγωγές φασιστών και του μέλους/φίλου του ΚΚΕ, όπου στην συνέχεια ακολούθησαν μηνύσεις και από τις δύο πλευρές, οι οποίες αποσύρθηκαν λίγο αργότερα. Ύστερα από την απόσυρση των μηνύσεων το γεγονός θεωρήθηκε λήξαν. Απέξω από τα δικαστήρια στην Σπάρτη όπου πήγαν φασίστες και αντιφασίστας, βρέθηκαν και οι γνωστοί ελ-ληνες «αντιφασίστες» της περιοχής φωνάζοντας κάποια συνθήματα για τα μάτια του λιγοστού τους κόσμου. Βλέπεις αυτήν την φορά αποφάσισαν να κινητοποιηθούν γιατί η επίθεση αφορούσε έναν άνθρωπο ελληνικής καταγωγής και όχι κανένα «γύφτο» (όπως αποκαλούν κάποιοι από τους έλληνες βλάκωνες αριστερούς, τους Ρομά), ή για κάποιον/α που δεν ξέρουν στο κάτω κάτω από που κρατάει η σκούφια του (βλέπε κάποιον Πακιστανικής καταγωγής). Αυτός προφανώς ήταν και ο λόγος που δεν εμφανίστηκε κανείς, όταν στην Σκάλα Λακωνίας η χρυσή αυγή επέλεξε να κάνει το γνωστό σε όλους/ες show, ενάντια στον καταυλισμό των Ρομά και σε μετανάστες το περασμένο Ιούλιο.

Ο «αντιφασισμός» τους λοιπόν φαίνεται να αφορά αποκλειστικά και μόνο – ελληνικής καταγωγής άτομα, επιλέγοντας κάθε φορά με συγκεκριμένα κριτήρια «ελληνικότητας», αλλιώς δεν βρίσκουμε άλλη εξήγηση για την σιωπηρή τους στάση όλους τους προηγούμενους μήνες που η χρυσή αυγή και οι ντόπιοι φασίστες έδιναν και έπαιρναν. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ στην Σπάρτη ήταν σχεδόν άφαντο στην συγκεκριμένη πράξη αλληλεγγύης και αρκέστηκε στο να εκδόσει μια ανακοίνωση με τις γνωστές του θέσεις.

Αργότερα αποπειράθηκε ανεπιτυχώς και πορεία στα τοπικά γραφεία της συμμορίας στην πόλη. Παρ όλες τις πολιτικές μας διαφορές θα θέλαμε να εκφράσουμε την στήριξη μας στον άνθρωπο αυτό που έστω και μόνος αντέδρασε στον χρυσαυγίτικο όχλο. Η θέση μας περί αλληλεγγύης με όποιον/α πέφτει θύμα φασιστικής επίθεσης παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Αυτός ήταν και ο λόγος που παρευρέθηκε και ένας από εμάς στην δράση αλληλεγγύης στα δικαστήρια, σίγουρα νιώθοντας άβολα μέσα σε όλους αυτούς τους ελ-ληνες «αριστερούς». Μέσα από αυτές τις γραμμές θα θέλαμε να καλέσουμε και τον κύριο που δέχτηκε την επίθεση, αν τύχει να διαβάσει αυτό εδώ το κείμενο, να αναρωτηθεί για την στάση και την συνολική τοποθέτηση του κόμματος που κατεβαίνει υποψήφιος στις εκλογές και αν πρέπει να ξανασκεφτεί την στάση του.

Εκτιμούμε ότι αυτήν την κατάσταση την κατανοούν και άλλοι πέρα από εμάς. Πολλοί και πολλές είναι αυτοί που εγκαταλείπουν τα υπάρχοντα σχήματα, βλέποντας με νηφαλιότητα την σάπια στρατηγική και την πορεία του αριστερό-αναρχικού ελληνικού αντιφασισμού σήμερα και όσο περνάει ο καιρός ο όγκος αυτού του κόσμου θα μεγαλώνει. Ελπίζουμε όμως αυτός ο κόσμος να μην επιλέξει το δρόμο της αποστασιοποίησης, αλλά το ακριβώς αντίθετο, να βγουν στην επιφάνεια και νέα εγχειρήματα, με οριζόντια δομή, με νέες ιδέες και κριτική στο υπάρχον.

 – Και όταν στην Σκάλα αχνοφαίνεται ο ήλιος το πρωί

Βγαίνοντας μια βόλτα στους δρόμους της Σκάλας τις τελευταίες εβδομάδες εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς ύστερα από συζητήσεις, ότι το μεγαλύτερο κομμάτι όσων στήριξαν την χρυσή αυγή έχουν αρχίσει να λουφάζουν. Οι Σκαλιώτες νοικοκυραίοι πάνω από όλα ως θρασύδειλοι και τυχοδιώκτες, πηγαίνουν πάντα προς τα εκεί που γέρνει η πλάστιγγα της δύναμης, ή ότι τέλος πάντων φαντάζει δύναμη και αήττητο. Το θέαμα της στρατιωτικής αμφίεσης, τα όπλα, οι παρελάσεις και οι επιθέσεις σε μετανάστες, μπορεί να ικανοποίησε τις ανάγκες του όχλου, όσο η χρυσή αυγή έμοιαζε με καλά οργανωμένο στρατό, τώρα όμως η εικόνα αλλάζει και μάλιστα γρήγορα. Τόσο γρήγορα όσο αλλάζουν απόψεις και οι ελ-ληνες νοικοκυραίοι.

Για να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο καλό θα ήταν να ανατρέξουμε μελλοντικά και σε μια μαζική ψυχοπαθολογική ανάλυση του φασισμού, πάντα όμως και υπό το πρίσμα των διαχρονικών χαρακτηριστικών του εθνικού κορμού.

Η νέα αυτή συγκυρία δίνει μια παράταση χρόνου και νέες ευκαιρίες να ξανασκεφτούμε μια σειρά ζητήματα και πως θα τα αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον. Πολύ περισσότερο είναι μια ευκαιρία να ξαναδουλέψουμε μια σειρά προτάσεις απευθυνόμενοι σε μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου, κυρίως της νεολαίας της περιοχής μας.

Ως επίλογος

Θα θέλαμε στον επίλογο αυτού του κειμένου να ευχαριστήσουμε όλους και όλες για τα μηνύματα και τις προτάσεις τους, το περασμένο διάστημα. Γνωστοποιούμε ότι τις προτάσεις που λαμβάνουμε τις παίρνουμε πάντα πολύ στα σοβαρά. Για αυτόν τον λόγο καλούμε σε ανοιχτή οργανωτική σύσκεψη της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη μέσα στον Νοέμβριο(περισσότερες πληροφορίες σύντομα), με στόχο να συζητήσουμε όλα τα παραπάνω και να βάλουμε παραπέρα βάσεις σε αυτό που εμείς ονομάζουμε ανθελληνικό αντιφασισμό.

Υσ: Όσο για κάποιους άλλους, που δεν μπορούν να χαλαρώσουν με την κριτική και στέλνουν ανώνυμα μηνύματα σε λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα και κάτω από κείμενα μας, ακολουθώντας τις γνωστές πρακτικές της μεγάλης του σταλινο-νετσαγεφισμού σχολή, τους ενημερώνουμε ότι και αυτά τα λαμβάνουμε υπόψη μας. Σύντομα θα φτιάξουμε κάτι σαν λεύκωμα με τα καλύτερα από αυτά τα σχόλια. Όσο η κριτική στο “εθνικό” απουσιάζει και πολύ περισσότερο όσο παίρνετε “θέσεις μάχης” μαζί με τους έλ-ληνες νοικοκυραίους, τόσο η ανθελληνική κριτική απέναντι σας θα έχει όλο και περισσότερη αξία, γιατί δεν είστε τίποτα άλλο από ένα αποτέλεσμα της σκατοκοινωνίας που λέγετε ελλάδα και των μόνιμων χαρακτηριστικών αυτής, του σεξισμού, του αντισημιτισμού, της ομοφοβίας και του ρατσισμού. Τους προκαλούμε βέβαια να τοποθετηθούν δημόσια, να διαβάσουμε επιτέλους τις θέσεις τους εάν τους έχουμε παρεξηγήσει…

η συνέλευση της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη 15 Οκτώβρη 2013

Πηγή: αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη (beta)