Ο πόλεμος στη Συρία για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν

Του Αλέκου Ράπτη

Ηπειρωτικός Αγών, 30 Αυγούστου 2016

[Η παρούσα ανάλυση του Αλέκου Ράπτη – με ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τις σχέσεις Ισραήλ και Κούρδων – αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα.]

Οι τελευταίες πολεμικές εξελίξεις όπως αυτές καταγράφονται στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας, φανερώνουν μια απόλυτη ρευστότητα στα τελευταία πολεμικά γεγονότα.

Οι προβληματισμοί στα διάφορα πολιτικά φόρα, έχουν να κάνoυν με την ιστορική, αλλά και την, επιτέλους, ουσιαστική υπόσταση της κουρδικής οντότητας στη Βόρεια Συρία.

Οι Κούρδοι από το 2011 και μετά, έχουν καταφέρει πολλά και θα ήταν λάθος να τους αποδοθεί ο τίτλος του ηττημένου. Έχουν κυριαρχήσει στα πεδία των μαχών και έχουν καταφέρει με την μαχητικότητα και τις πολεμικές τους αξίες, να εκδιώξουν και να απωθήσουν τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh, στις περισσότερες περιοχές, στο έδαφος της Συρίας.

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ΡΚΚ και ο ηγέτης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν

Για την επίτευξη του εγχειρήματος στην πραγμάτωση της δημιουργίας του κράτους του Κουρδιστάν, απαιτήθηκαν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες μαχητικού αγώνα των Κούρδων της Τουρκίας, του Ιράκ και της Συρίας.

Στην Τουρκία, η μακροχρόνια μαχητική εμπειρία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν ΡΚΚ, του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, βρήκε αρχικά πρόσφορο έδαφος, στα εδάφη του δυτικού Κουρδιστάν στη βόρεια Συρία, στη Ροσάβα (Rojava).

Το 1979, η μετακίνηση του ηγέτη του ένοπλου κουρδικού κινήματος Αμπτουλάχ Οτσαλάν από την Τουρκία στην πόλη Κομπάνι, έθεσε ουσιαστικά και τις πρώτες ιδεολογικές βάσεις για την αυτονόμηση του Κουρδιστάν, χτίζοντας πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς, με κουρδικά κινήματα και οργανώσεις της περιοχής.

Το 2013 εμφανίστηκε το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, με στρατιωτικό βραχίoνα τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG.

Το κουρδικό Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, ιδεολογικά εντάσσεται στον ευρύτερο κύκλο επιρροής του ΡΚΚ και σήμερα αποτελεί την ισχυρότερη κουρδική πολιτική συνιστώσα και στα τρία Καντόνια της Τζίζρε, Κομπάνι και Αφρίν.

Η διετία από το 2012 μέχρι και το 2014 ήταν μια περίοδος εντατικοποίησης των επιθέσεων των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh, ενάντια στην κουρδική αυτονόμηση.

Ήταν όμως ταυτόχρονα και η εποχή, που τέθηκαν οι βάσεις για την πολιτική τους καταξίωση και την εθνική τους ταυτότητα μέσα σ’ όλες αυτές τις τρομακτικές καταστροφικές συνθήκες, που επικράτησαν στην εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία.

Η «Κουρδική ζώνη» και η αυτονομία των τριών κουρδικών καντονιών της Τζίζρε, της Κομπάνι και της Αφρίν

Βασικός στόχος της Τουρκίας, πλέον, είναι να εμποδιστεί η διαφαινόμενη σήμερα (Αύγουστος του 2016), δημιουργία «Κουρδικής ζώνης», που θα αποτελέσει και την αιχμή του δόρατος στην εξέλιξη της σε κουρδικό κράτος.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, εάν οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD κατέχουν την περιοχή δυτικά του Ευφράτη, τότε θα έχουν και τον έλεγχο ολόκληρης της βόρειας Συρίας και είναι αυτό το καυτό σημείο, στο οποίο η Τουρκία επιθυμεί να δημιουργήσει μια σφήνα, κατά μήκος αυτού του σημαντικού ποταμού Ευφράτη, αποκόπτοντας τα δύο Κουρδικά Καντόνια του Τζίζρε (Cizire Kantonu) και του Κομπάνι (Kobani Kantonu), με το Καντόνι του Αφρίν (Afrin Kantonu), που «πλησιάζει» την Μεσόγειο θάλασσα.

Στα «παλαιά κράτη» της περιοχής, όπως είναι η Συρία και το Ιράκ, η πολιτική και στρατιωτική τους δομή, βρίσκεται πλέον υπό κατάρρευση καθώς ο φανατικός ισλαμικός φονταμελισμός και η δυτική ιμπεριαλιστική νεοαποικιοκρατία, έχουν διαβρώσει και έχουν οδηγήσει σε κατάρρευση όλα τα συστήματα λειτουργίας των δομών τους.

Η τουρκική εισβολή στην Συρία – επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» (operation Euphrates Shield)

Για να γίνω πιο σαφής θα θέσω το αυτονόητο ερώτημα: Η στοχοποίηση των Κούρδων σήμερα (Αύγουστος του 2016), αποτελεί ένα συγκυριακό γεγονός όπως αυτό καταγράφεται με την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Τζαραμπουλούς (Jarabulus), στο έδαφος της Συρίας, ή είναι απόρροια μιας ευρύτερης «συμφωνίας κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, στην διεθνή πολιτική σκακιέρα;

Ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν ήταν σαφής στις δηλώσεις του κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία: «Οι δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας πρέπει να επιστρέψουν ανατολικά του Ευφράτη μετά την κατάληψη της Μανμπίτζ, η οποία βρίσκεται δυτικά του ποταμού».

Πραγματικά, η διαφαινόμενη και δικαίως ανυπακοή των Κούρδων μαχητών των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού YPG, το οποίο υπάγεται στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας PYD πολιτικό σκέλος του ΡΚΚ των Κούρδων της Συρίας, περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα.

Ωστόσο, η Τουρκία με την εισβολή του Τουρκικού στρατού στο έδαφος της Συρίας, με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» και την «κατάληψη» της πόλης Τζαραμπουλούς, θέτει πλέον ωμά και απερίφραστα ότι «ο δεύτερος πλέον αντικειμενικός σκοπός (ΑΝΣΚ) της, είναι η βίαιη εκδίωξη των κούρδων μαχητών της YPG/PYD» και όχι των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh.

Οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG στο δυτικό Κουρδιστάν στη βόρεια Συρία

Το 2013 ιδρύθηκε στα εδάφη του δυτικού Κουρδιστάν, στη βόρεια Συρία το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, με στρατιωτικό βραχίoνα τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG.

Στους μαχητές του YPG είναι ενταγμένοι Κούρδοι, Άραβες, Τουρκμένοι, αλλά και δεκάδες Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εθελοντές, οι οποίοι μάχονται τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh.

Στις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG είναι ενταγμένο και το Ασσυριακό Στρατιωτικό Συμβούλιο MFS.

Επίσης, οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG έχουν οργανώσει και 1.000 Γιεζίντι που λειτουργούν ως φρουρά στις δικές τους περιοχές (προφορική συνομιλία του Αλέκου Ράπτη με πρόσφυγες Γιεζίντι από το Σιντζιάρ στον καταυλισμό Κατσικά).

Στην διοίκηση του YPG υπάγονται και οι Γυναικείες Ομάδες Προστασίας YPJ, σε διάταξη ταξιαρχίας που ιδρύθηκε το 2014 και διαθέτει 7.000 τουλάχιστον μέλη.

Η συγκεκριμένη γυναικεία μονάδα του YPJ διακρίθηκε και πολέμησε λυσσαλέα στο πλευρό των YPG, αποτρέποντας τους ISIS/ Daesh να καταλάβουν την κουρδική πόλη Κομπάνι, στα μέσα Οκτωβρίου του 2014.

Επίσης συμμετέχουν και οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις του SDF, με Κούρδους μαχητές, Άραβες, Ασσύριους, Τουρκμένους και Αρμένιους.

Οι Ευρωπαίοι εθελοντές ενταγμένοι στο YPG στο δυτικό Κουρδιστάν, στη βόρεια Συρία.

Η Ταξιαρχία της Διεθνούς Ελευθερίας δημιουργήθηκε έχοντας σαν πρότυπο τις Διεθνείς Ταξιαρχίες, που πολέμησαν τον φασισμό και τον ναζισμό στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1936.

Αρκετοί Ευρωπαίοι αλλά και Αμερικανοί μαχητές αυτής της Ταξιαρχίας, έχουν φονευθεί στην διάρκεια σκληρών μαχών τα τελευταία χρόνια, πολεμώντας, στις τάξεις του YPG από χωριό σε χωριό, από πόλη σε πόλη, τους τρομοκράτες ισλαμιστές του ISIS/ Daesh, για την απελευθέρωση και ανεξαρτησία του Κουρδιστάν.

Οι σχέσεις του Ισραήλ στον αγώνα των Κούρδων, εναντίων των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh

Για το Ισραήλ, οι Κούρδοι αποτελούν μια δύναμη η οποία ποτέ δεν έχει δελεασθεί, να εφαρμόσει την κλασσική Μεσανατολική αντι- ισραηλινή ρητορική, και να ταυτιστούν με την έννοια του αντι- ισραηλινού.

Επιπλέον το Ισραήλ, γνωρίζει ότι αυτός ο λαός των 30 εκατομμυρίων ανθρώπων, είναι ένα έθνος χωρίς κράτος που μελλοντικά, θα μπορέσει να εξελιχθεί σε συμμαχικό στρατηγικό του εταίρο, στην ευρύτερη περιοχή.

Από τις ημέρες των «συμμαχιών της περιφερειακής πολιτικής» του Μπέν Γκουριόν, μεταξύ Ισραηλινών και Κούρδων άνθισε μια ζεστή σχέση και μερικές φορές έγινε στενή και όχι τόσο επιφανειακή.

Μόλις πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2016, η Υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Αγιελέτ Σακέντ, αναφορικά με τις εξελίξεις στο Κουρδικό, δήλωνε ως ακολούθως επιφέροντας αναταραχή στους κύκλους της πολιτικής διπλωματικής ορθότητας:

«Πρέπει ανοιχτά να συζητήσουμε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους μεταξύ Τουρκίας και Ιράν το οποίο θα είναι φιλικό προς το Ισραήλ… ο κουρδικός λαός βρίσκεται κοντά στον ισραηλινό λαό και αμφότεροι μπορούν να πολεμήσουν από κοινού τον ισλαμικό εξτρεμισμό… έχουμε κοινά συμφέροντα έναντι του Daesh και οι Κούρδοι μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις του τζιχαντιστές…»

Η «συμφωνία κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Απολογιστικά, θα πρέπει να καταγράψουμε ότι στην παρούσα κατάσταση οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD μετά τα γεγονότα στην Τζαραμπουλούς, έχουν να αντιμετωπίσουν τις «επιπλέον δυσχέρειες» δηλαδή τον τουρκικό στρατό, ενώ προσπαθούν να συνενώσουν συνολικά και τα τρία τα καντόνια του Τζίζρε, του Κομπάνι και του Αφρίν.

Κατά πάσα πιθανότητα, η «συμφωνία κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, βρίσκει εφαρμογή στην μετα – Άσαντ Συρία, όπου θα υπάρξει μια χαλαρή, ομοσπονδοποιημένη, επίσημη Κουρδική οντότητα, χωρίς ωστόσο να έχει την δυνατότητα, να είναι συνενωμένη σε μια ενιαία εδαφική έκταση.

Έως τότε οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD, θα έχουν «το όπλο παραπόδας» και θα μάχονται στα πεδία των μαχών, για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν.

Πηγή: agon.gr

 

Advertisements

Νέο μήνυμα μίσους της Λέιλα Χάλεντ

Η εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς” δημοσίευσε πρόσφατα μήνυμα της Λέιλα Χάλεντ προς την Ελλάδα, στο οποίο ΗΠΑ και Ισραήλ αποκαλούνται “εχθροί της ανθρωπότητας”:

Γνωρίζω πολύ καλά ότι η Ελλάδα περνάει οικονομική κρίση, αλλά η λύση δεν βρίσκεται στους εχθρούς της ανθρωπότητας (ΗΠΑ και Ισραήλ). Πιστεύουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει τη θέληση να αντιμετωπίσει τις όποιες προκλήσεις χωρίς να εξαρτάται από εκείνους που είναι υπαίτιοι για τα βάσανά του.

Από τα βάθη της καρδιάς μου στέλνω επαναστατικούς χαιρετισμούς και την υποστήριξή μου στις προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και στο λαό που πιστεύει στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό, το απαρτχάιντ, την κατοχή και την καταπίεση.

Η παλαιστίνια τρομοκράτης μίλησε μάλιστα προχθές σε δημόσια εκδήλωση στο πλαίσιο του φεστιβάλ Resistance. Δεν ενοχλείται κανείς;

Khaled_Athens

Όταν το μίσος παρουσιάζεται ως “αντίσταση”.

Σέλφι και αντισημιτισμός

Στα τέλη του περασμένου μήνα, αρκετές ενημερωτικές ιστοσελίδες στην Ελλάδα αναπαρήγαγαν την είδηση του πρωτότυπου αντιπερισπασμού Βελγίδας μουσουλμάνας σε συγκέντρωση βελγικής ακροδεξιάς οργάνωσης στην Αμβέρσα. Διαβάζουμε στη Lifo:

Η 22χρονη Zakia Belkhiri στάθηκε μπροστά στους συγκεντρωμένους ακροδεξιούς της οργάνωσης Vlaams Belang και πόζαρε για σέλφι μαζί τους ενώ μπήκε και ανάμεσα τους για να βγάλει χαμογελαστή κι άλλες φωτογραφίες. Μάλιστα σε κάποιες από αυτές εικονίζεται να κάνει και το σήμα της νίκης μπροστά τους αμήχανους συγκεντρωμένους που δεν αντέδρασαν.

Οι φωτογραφίες με τα ειρωνικά σέλφι της Belkhiri διαδόθηκαν αστραπιαία στο διαδίκτυο κι έγιναν αποδεκτές διθυραμβικά ως μια αποτελεσματική αντίσταση στο ρατσισμό. Η ίδια η Belkhiri τόνισε σε σχετική συνέντευξή της ότι με αυτή την κίνηση θέλησε ν’ αναδείξει τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης, εν ολίγοις “this was just to share joy and peace“.

Ωστόσο, λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών, το BBC αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ακτιβίστρια είχε αναρτήσει στο παρελθόν μηνύματα μίσους κατά των Εβραίων που θα ζήλευε και ο Πλεύρης:

In one tweet dating from November 2012, she wrote: “Hitler didn’t kill all the Jews, he left some. So we know why he was killing them.”

And in another Facebook post from March 2014, she used an expletive to describe Jews before adding: “I hate them so much.”

Με λίγα λόγια, αν τυγχάνει να είσαι Εβραία/ος, η ρητορική της συνύπαρξης πάει περίπατο. Η αντιφατική στάση της Belkhiri δεν είναι ασφαλώς μεμονωμένη περίπτωση. Το ευρύτερο αντιρατσιστικό κίνημα επιδίδεται εδώ και δεκαετίες σε επιλεκτικό αγώνα κατά των διακρίσεων έχοντας υιοθετήσει πλήρως τις κραυγές για καταστροφή του Ισραήλ και μποϊκοτάρισμα των ισραηλινών προϊόντων. Στη Μεγ. Βρετανία, όλο και μεγαλύτερος αριθμός φοιτητών εκφράζει ανοιχτά την αντίθεσή του σε ψηφίσματα που τονίζουν τη σημασία της μνήμης του Ολοκαυτώματος, με τη δικαιολογία ότι με αυτόν τον τρόπο άλλες γενοκτονίες δεν αποτιμώνται όσο θα έπρεπε.

Η αποκάλυψη του BBC για τις αντισημιτικές απόψεις της Belkhiri αγνοήθηκε στην Ελλάδα. Από τις ιστοσελίδες που ασχολήθηκαν με το θέμα, καμιά δε μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τους αναγνώστες της, αν και θα όφειλε.  

Vice_Mai_2016

Πίσω από τις «εξοντωτικές» σέλφι, ο αντισημιτισμός της εξόντωσης. Screenshot via vice.com/gr

Σχολιάζοντας την αρνητική κριτική που προέκυψε μετά τις αποκαλύψεις, η Belkhiri κατέφυγε στην κλασική υπεκφυγή του σύγχρονου αντισημιτισμού: Δεν εννοούσε τους Εβραίους αλλά τους Σιωνιστές.

Belkhiri_Statement_Zionists

Via BBC

ΥΓ: Ελάχιστης προσοχής έτυχε η σαφής αποστασιοποίηση του μουσουλμάνου Δημάρχου του Λονδίνου Sadiq Khan από πρόσφατες αντισημιτικές δηλώσεις συντρόφων του στο Κόμμα των Εργατικών. Ο Khan υπέγραψε μάλιστα την διακήρυξη των Δημάρχων κατά του αντισημιτισμού.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν και οι αντισημίτες φίλοι του

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

«Η Αυγή» δημοσίευσε πρόσφατα ένα εγκωμιαστικό άρθρο για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, τον επικρατέστερο, μέχρι στιγμής, υποψήφιο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Στο εν λόγω άρθρο εξαίρεται, μεταξύ άλλων, η “συνέπεια” του αποκαλούμενου και ως «Τσίπρα των Εργατικών της Βρετανίας»:

Υποστήριζε πάντοτε σθεναρά τον πυρηνικό αφοπλισμό, την αποχώρηση του βρετανικού στρατού από τη Βόρεια Ιρλανδία και την παλαιστινιακή υπόθεση.

Μικρή λεπτομέρεια που δε θα διαβάσετε στην «Αυγή»: ο Κόρμπιν έχει αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για οργανώσεις σαν την Χαμάς και τη Χεζμπολά – „our friends“, τις έχει αποκαλέσει.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφο, ισχυρίστηκε ότι απλώς επιδιώκει να τις εμπλέξει στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση στην περιοχή, διευκρινίζοντας ότι δε συμφωνεί απαραίτητα με τη δράση τους. Αρκετοί αναλυτές – μεταξύ αυτών και ο James Bloodworth στην αριστερή The Guardian – βρίσκουν την επιχειρηματολογία του προβληματική, διότι ο Κόρμπιν φαίνεται να αποσιωπά την έλλειψη ετοιμότητας των παραπάνω οργανώσεων για συμβιβασμό καθώς και τον γενοκτονικό αντισημιτισμό τους.

Έχοντας υπόψη του αυτά τα δεδομένα, ο πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν προέτρεψε πριν λίγες μέρες εμμέσως τα μέλη των Εργατικών να μην ψηφίσουν υπέρ του Κόρμπιν στην εσωκομματική εκλογική διαδικασία της 12ης Σεπτεμβρίου:

Μη μου πείτε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για τους φτωχούς του κόσμου αν οι συμμαχίες που προτιμούμε είναι με τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, το διάδοχο του Τσάβες στη Βενεζουέλα και την ολοκληρωτική Ρωσία του Πούτιν. (via)

Αρκετά βρετανικά Μέσα, με προεξάρχουσα την εφημερίδα The Jewish Chronicle, δεν αρκούνται στο θέμα της εύνοιας που δείχνει ο υποψήφιος των Εργατικών στα βλαστάρια της Χαμάς. Του απευθύνουν μια σειρά αμείλικτων ερωτημάτων, με βάση την έως τώρα δράση του:

1) Γιατί ο Κόρμπιν δέχτηκε, για παράδειγμα, να παρουσιάσει εκπομπή διαλόγου στο Press TV, προπαγανδιστικό κανάλι του ιρανικού καθεστώτος, που καλεί συχνότατα και αρνητές του Ολοκαυτώματος;

2) Γιατί προθυμοποιήθηκε να υπερασπιστεί δημόσια τον αγγλικανό πάστορα Stephen Sizer, που προωθούσε αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας στο ίντερνετ για τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, προβάλλοντας μάλιστα τον ισχυρισμό ότι ο Sizer δέχτηκε επίθεση επειδή «τόλμησε να εκφραστεί κατά του σιωνισμού»;

3) Γιατί χρηματοδότησε στο παρελθόν τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Paul Eisen και την ομάδα του με την επωνυμία Deir Yassin Remembered, από την οποία έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια ακόμα και διαπρύσιοι κύρηκες του αντισιωνισμού, όπως ο Tony Greenstein;

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις κατηγορίες που βαρύνουν τον επίδοξο υποψήφιο για την αρχηγία των Εργατικών. Και για να επιστρέψουμε στο άρθρο της «Αυγής»: ας αφήσει ο (ελληνικός) αριστερός τύπος τα μισόλογα και τη ρητορική της «συνέπειας» κι ας πάρει ξεκάθαρη θέση για τα όσα καταμαρτυρούνται στον Κόρμπιν.

Το Άστρο του Δαβίδ συνεχίζει να ενοχλεί

Nea Egnatia cover

Το σημερινό εξώφυλλο της “Νέας Εγνατίας” (κλικ για μεγέθυνση). Via Παναγιώτης Δημητράς (facebook)

Μια πόλη της οποίας δημοτικοί σύμβουλοι – έστω και μειοψηφίσαντες – καθώς και «αγανακτισμένοι πολίτες» παίρνουν αφορμή από ένα βίντεο για να κατηγορήσουν και πάλι «τους Εβραίους» για ένα πρόβλημα που δημιούργησαν αποκλειστικά οι ίδιοι, σχετικοποιούν το Ολοκαύτωμα ψηφίζοντας εμφατικά υπέρ «όλων των μνημείων» ή απαιτώντας «Μνημεία Υπέρ Πάντων Πεσόντων» και ξερνούν μίσος για «τους Σιωνιστές», δηλαδή τους Εβραίους συλλήβδην, δεν θα έπρεπε να είναι καθόλου υπερήφανη για το επίπεδο της πολιτικής της ζωής.

Το πρόβλημα της σθεναρής αντίστασης στη μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν εντοπίζεται, ασφαλώς, μόνο στην Καβάλα. Η χθεσινή συνεδρίαση του ΔΣ Καβάλας απηχεί ένα γενικότερο έντονο αντιεβραϊκό κλίμα που αποτυπώθηκε με ευκρίνεια στην πρόσφατη δημοσκόπηση της ADL.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το σημερινό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Νέα Εγνατία» για τη χθεσινή συνεδρίαση του ΔΣ Καβάλας που καταδεικνύουν του λόγου το αληθές.

[…]

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΚΟΥΝΑΝΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ!
Με κριτική προς τον τ. δήμαρχο Κωστή Σιμιτσή ξεκίνησε την τοποθέτησή του ο επικεφαλής της Κοινωνικής Αποτελεσματικής Παρέμβασης Βαγγέλης Παππάς, κάνοντας λόγο για «παραμύθια» και «αστεία πράγματα» που ακούστηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, προβάλλοντας μάλιστα το δίπολο «Βιοκλιματικό Έργο-Βιοκλιματικό Μνημείο»… Επίσης, αναφέρθηκε σε βίντεο που «ανέβασε» στο YouTube κάποιος Ραββίνος Φριζής (και το οποίο μέχρι στιγμής «μετράει» πάνω από 2.000 προβολές) και στο οποίο, όπως είπε, θίγεται η πόλη και ο θεσμός του δημάρχου τον οποίο και θα πρέπει να τον προστατέψουμε, για να καταλήξει, προτού ανακοινώσει τη θετική του ψήφο, ότι «δεν το κάνουμε επειδή μας κουνάνε το δάχτυλο οι Εβραίοι, αλλά επειδή τιμούμε όλους όσους πέρασαν από την πόλη…», για να εισπράξει το θερμό χειροκρότημα και τις επευφημίες πολιτών και μελών της Πατριωτικής Κίνησης που βρίσκονταν στην αίθουσα…

[…]

ΠΑΡΑΣΧΟΣ ΑΓΑΝΙΚΟΛΑΣ: ΚΙΝΟΥΜΑΙ ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΒΒΙΝΟΥ!
Στο βίντεο του Ραββίνου αναφέρθηκε και ο επικεφαλής της Ε4 Καβάλας Παράσχος Αγανικόλας, ζητώντας μάλιστα από το προεδρείο να παίξει το σχετικό απόσπασμα το οποίο και χαρακτήρισε απαράδεκτο! Στο σημείο αυτό, παρενέβη ο πρόεδρος Γιώργος Γραμμένος για να δηλώσει ότι «το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας δε φοβάται κανέναν Ραββίνο, καμία Συναγωγή, κανένα Ινστιτούτο! Δε δέχεται εντολές και υποδείξεις από κανέναν»! Συνεχίζοντας, ο κ. Αγανικόλας ζήτησε από τον Ραββίνο να ανακαλέσει δημόσια τους χαρακτηρισμούς του και από το ΚΙΣΕ να πάρει επίσημη θέση κατά, ανακοινώνοντας μάλιστα ότι ήδη κινείται νομικά εναντίον του! Ο «εκπρόσωπος» του Αρτέμη Σώρρα στην Καβάλα δήλωσε την αρνητική του ψήφο, ζητώντας «ΕΝΑ μνημείο κάτω από την ελληνική σημαία, με όλους τους πεσόντες, με όλα τα ονόματά τους…» και βάλλοντας κατά του ΚΙΣΕ ως «ΝΠΔΔ Αφορολόγητου για χρόνια!», για να καταχειροκροτηθεί και αυτός με τη σειρά του από τη μερίδα των πολιτών.

[…]

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟΝ…
«Το μόνο που δε μας είπε ο κ. Σιμιτσής είπε να ονομάσουμε την πόλη μας Τελ Αβίβ!», είπε ο πρόεδρος των «Πατριωτών» Κώστας Τόνιος, ζητώντας να τοποθετηθούν στην πόλη και μνημεία για τη Γενοκτονία του Πόντου, τη Μικρασιατική Καταστροφή κτλ. Συμπολίτης μας ονόματι Πλάτων Καλλιοντζής μίλησε για τον «Διεθνή Σιωνισμό που άπλωσε τα πλοκάμια του», αναφέρθηκε επίσης στο βίντεο του Ραββίνου Φριζή και προειδοποίησε το δήμαρχο ότι η απόφασή της για το Εβραϊκό Μνημείο θα έχει «πολιτικό κόστος», αφού η ίδια ψηφίστηκε «από Έλληνες Ορθόδοξους πολίτες». «Πείτε ΟΧΙ, κ. δήμαρχε! Δεν είμαστε τα τσιράκια των Εβραίων και κανενός άλλου», κατέληξε.

Πηγή: facebook.com

Ο Νίκος Τζένος (1956-2015) για την ανθεκτικότητα του ελληνικού αντισημιτισμού

Nikos_TzenosΤο περασμένο Σάββατο απεβίωσε ο Νίκος Τζένος, υποψήφιος βουλευτής με το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων Πράσινων στις εκλογές του 2012 και υποψήφιος ευρωβουλευτής των Πράσινων – Αλληλεγγύη το 2014. Είχε διατελέσει Αντιδήμαρχος στο δήμο Καλαβρύτων και πρόεδρος στην Δημοτική επιχείρηση πολιτιστικής ανάπτυξης. Ήταν ενεργός και μάχιμος σε ζητήματα μειονοτήτων, μεταναστών και προσφύγων, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικού αποκλεισμού. Συνεργάστηκε επίσης με διάφορες οργανώσεις, κυρίως με το “Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι”. Στο πλαίσιο αυτό υπερασπίστηκε ως δικηγόρος τα μέλη της οργάνωσης “Αντιναζιστική πρωτοβουλία” στις διώξεις τους από το γνωστό φιλοναζιστή Κώστα Πλεύρη.

Αξίζει να (ξανα)διαβάσετε παρακάτω μια αναδρομή του Νίκου Τζένου στον ελληνικό αντισημιτισμό που καταλήγει σε οξυδερκέστατες επισημάνσεις για την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Καλάβρυτα, Απρίλιος 2010 Του Νίκου Τζένου

Πρώτη δημοσίευση: sitemaker.gr / Αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ζαν Κοέν

Ο Κορνήλιος  Καστοριάδης παρουσίασε το  1987 στο Παρίσι  ένα κείμενο με θέμα «σκέψεις πάνω στο ρατσισμό». Εκεί αναζητώντας δείγματα ρατσισμού σε αρχαίους πολιτισμούς, μεταξύ άλλων, αναφέρει: ανάμεσα στους λαούς με μονοθεϊστική θρησκεία οι Εβραίοι έχουν τουλάχιστον αυτή τη διφορούμενη ανωτερότητα. Είναι ο περιούσιος λαός, η πίστη τους παρά είναι καλή για τους άλλους, καμιά προσπάθεια προσηλυτισμού δεν γίνεται. Οι λίγες προσπάθειες Εβραϊκού προσηλυτισμού επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είναι ύστερες, περιθωριακές και χωρίς επ΄ αύριον.

Ο Καστοριάδης δεν υπήρξε αντισημίτης  και επί πλέον είχε  βαθειά  γνώση της παγκόσμιας ιστορίας. Εν προκειμένω όμως σφάλει και επιπλέον ενισχύει ένα ακόμα αντισημιτικό μύθο. Συγκεκριμένα: Όπως όλες οι θρησκείες, ο Ιουδαϊσμός υπήρξε οικουμενική θρησκεία και αυτή η οικουμενικότητα ήταν  προϊόν προσηλυτισμού. Όμως το 429μ.χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ διέλυσε το εβραϊκό πατριαρχείο, κατάργησε την ανώτατη εβραϊκή θρησκευτική σχολή και απαγόρευσε δια νόμου τον προσηλυτισμό στον Ιουδαϊσμό. Την απαγόρευση  αυτή αντέγραψε η  Δύση και επί πλέον περιόρισε ασφυκτικά τις δραστηριότητες των εβραϊκών κοινοτήτων. Οι περιορισμοί μετατράπηκαν σε διώξεις και κυνήγι μαγισσών. Το 1492 ο βασιλιάς της  Ισπανίας Φερδινάρδος εκδίωξε το σύνολο του εβραϊκού πληθυσμού της επικράτειας. Το ίδιο συνέβη και στην Πορτογαλία.

Αντιθέτως στην Ασία και στην Αφρική που δεν υπάρχουν περιορισμοί και απαγορεύσεις  αναπτύσσονται εβραϊκές κοινότητες σχεδόν παντού. Αίγυπτο, Ιράκ, Συρία, Περσία, Ινδίες, Κίνα, Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία, Υεμένη, Σομαλία, Νότιο Αφρική, Ζιμπάμπουε και φυσικά σε όλες τις πόλεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η περίπτωση Καστοριάδη είναι ένα κραυγαλέο δείγμα για το πώς ένας σύγχρονος σοφός όχι απλώς υιοθετεί αλλά και εξοπλίζει περαιτέρω έναν ακόμα αντισημιτικό μύθο. Τον μύθο ότι οι Εβραίοι θεωρούν αυτούς εκλεκτούς του θεού και δεν επιθυμούν να μοιραστούν τον καλό Θεό τους και τη θρησκεία τους με τους άλλους μη εκλεκτούς.

Θύμα αποδοχής αντισημιτικών μύθων, δοξασιών και προκαταλήψεων έχει υπάρξει από τα γεννοφάσκια του ο κάθε Έλληνας.

Η πρώτη μου «κατήχηση» στον αντισημιτισμό έγινε από το σπίτι μου σε ηλικία 6 ετών περίπου. (Οι κακοί Εβραίοι που σταυρώσανε το Χριστό). Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ο Χριστός ήταν Εβραίος και ότι η σταύρωσή του ήταν έργο των Ρωμαίων κυριάρχων της  Παλαιστίνης και ότι ο Σταυρικός  θάνατος  ήταν ο καθιερωμένος στη Ρώμη τρόπος εκτέλεσης. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή εγώ και οι συνομήλικοί μου περιδιαβαίναμε τις ρούγες του χωριού εξιστορώντας το «Θείο δράμα» ως εξής:

            Σήμερα βάλανε βουλή, οι άνομοι Εβραίοι,    

οι άνομοι και τα σκυλιά και  τρισκαταραμένοι            

για να σταυρώσουν το Χριστό ……….

Στην εκκλησία  του χωριού μου υπάρχει χαρακτηριστική η εικόνα της αποκαθήλωσης. Στο κάτω αριστερό μέρος προξενεί δέος μια φιγούρα ενός δόλιου, καταχθόνιου και κακάσχημου υπανθρώπου. Ήταν η φιγούρα του Εβραίου. Ήταν τα πρώτα (και ιδιαίτερα πειστικά) μαθήματα αντισημιτισμού που δέχτηκα.

Αυτού του είδους ο πρωτόγονος και χονδροκομμένος αντισημιτισμός που εύκολα υιοθετεί ένα παιδί δυστυχώς δεν κάμπτεται με την ενηλικίωση. Στο οπλοστάσιο του αντισημιτισμού υπάρχουν όπλα για κάθε ηλικία, κοινωνική τάξη, εθνότητα  και μορφωτικό επίπεδο.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο προβάλλονται κάποιες εξίσου χονδροκομμένες θεωρίες. Οι Εβραίοι κλέβουν Χριστιανόπουλα και τους πίνουν το αίμα, οι Εβραίοι επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία, πίσω από την Οκτωβριανή επανάσταση κρύβονται η Εβραίοι, η ψυχαναλυτική θεωρία είναι εβραϊκή επινόηση. (Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σίγκμουντ Φρόυντ θορυβήθηκε με την απομάκρυνση του μη Εβραίου Άντλερ από το ψυχαναλυτικό κίνημα κυρίως επειδή φοβόταν τη ρετσινιά «περί Εβραϊκής επιστήμης»). Τα μυστικά πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, ένα κείμενο χαλκευμένο από τις μυστικές υπηρεσίες του τσάρου υιοθετείται ακρίτως ως γνήσιο και μετατρέπεται σε βασικό εργαλείο για αντισημιτικές διώξεις.

Αυτές οι μορφές του πρωτόγονου αντισημιτισμού είναι εν μέρει ξεπερασμένες και αποδυναμωμένες. Ο σύγχρονος αντισημιτισμός έχει επιχειρήματα και «αποδείξεις» που πατάνε πάνω σε γερά ριζωμένες πλάνες, πεποιθήσεις και αναλήθειες.

Είναι εδραιωμένη στον Ελληνικό χώρο (και όχι μόνο) η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι επιδιώκουν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και εν τέλει την παγκόσμια κυριαρχία. Τρανταχτή απόδειξη περί τούτου είναι το  γεγονός ότι κάποιοι μεγάλοι τραπεζίτες και χρηματιστές ήταν και είναι Εβραίοι. Αν εξετάσει κανείς αυτή την άποψη από πλευράς οικονομικής επιστήμης θα την χαρακτήριζε τουλάχιστον  ως αφελή. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης ο τεράστιος όγκος ιδιωτικών κεφαλαίων, η μεγάλη τους διασπορά και τα αντικρουόμενα συμφέροντα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο σε κάποια  «κεντρική» διαχείριση και στόχευση.  Αν λοιπόν υπάρχει κάποια απειλή για τις χώρες και τους λαούς είναι αυτή που προκύπτει από την τεράστια υπεροχή των ιδιωτικών έναντι των κρατικών κεφαλαίων και την δύναμη που αποκτούν εξ αυτής της υπεροχής. Τώρα σε ότι αφορά τους Εβραίους τραπεζίτες και χρηματιστές, κανένας δεν φρόντισε να μάθει μέσα από ποιες ιστορικές, ταξικές και κοινωνικές διεργασίες προέκυψε αυτό το εν μέρει πραγματικό γεγονός. Οφείλεται στην αποδιδόμενη στους Εβραίους φιλαργυρία και μανία πλουτισμού; Ήταν επιλογή ή ανάγκη; Είναι γνωστό ότι στα πλαίσια της ορθόδοξης  και καθολικής εκκλησίας  το εμπόριο του χρήματος ήταν πράξη ηθικά απαράδεκτη, απαξιωτική και   απαγορευμένη.  Στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν απλά αμαρτία. Ήταν πράξη παράνομη και ποινικά κολάσιμη για κάθε μουσουλμάνο κάτοικο της αυτοκρατορίας. Ωστόσο η άντληση κεφαλαίων ήταν απολύτως  αναγκαία για τη λειτουργία της μεταπρατικής οικονομίας  σε ανατολή και δύση.  Κάποιος έπρεπε να κάνει την βρώμικη  δουλειά. Από την άλλη για τους Εβραίους (κυρίως στην δύση) υπήρχαν απαγορεύσεις και αποκλεισμοί από μια σειρά δραστηριότητες και επαγγέλματα.  Δεν μπορούσαν να κατέχουν γη, να συμμετέχουν σε συντεχνίες και να ασκούν κανένα από τα επαγγέλματα πλην του ιατρού, του παλαιοπώλη, του γελωτοποιού, του τοκογλύφου κλπ. Αντικειμενικά και αναγκαία στράφηκαν στη βρώμικη δουλειά. Επειδή όμως οι επιτρεπτές στους Εβραίους επαγγελματικές δραστηριότητες δεν επέτρεπαν τη συσσώρευση κεφαλαίων ικανών να στηρίξουν τη λειτουργία ενός τραπεζικού οργανισμού, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι καταρχήν  διακινούσαν κεφάλαια Χριστιανών και Οθωμανών.

Μέσα από αυτό το περίεργο παιχνίδι της ιστορίας αναδείχθηκαν Εβραίοι τραπεζίτες και χρηματιστές. Κάποιοι. Γιατί η μεγάλη μάζα των Εβραίων σε ανατολή και δύση ζούσε μέσα στη φτώχεια, την ταπείνωση και τη μιζέρια. Στην οθωμανική Θεσσαλονίκη παρότι υπήρξε μια ανθηρή Εβραϊκή κοινότητα, το χρήμα το είχαν λίγοι. Η μεγάλη μάζα των Θεσσαλονικιών Εβραίων (σε αντίθεση με μουσουλμάνους και Χριστιανούς) ήταν πάμπτωχοι και εξαθλιωμένοι και επιβίωναν χάριν της αλληλεγγύης της κοινότητας.

Για το μύθο περί Εβραϊκής φυλής

Η ναζιστική φυλετική θεωρία περί της Αρίας υπεροχής όφειλε (προκειμένου να γίνει λειτουργική) να αναζητήσει κατώτερες φυλές και τις βρήκε. Ήταν οι Σλάβοι, οι τσιγγάνοι sindi και roma και πάνω απ΄ όλους οι Εβραίοι. Ο διαχωρισμός των  φυλών σε ανώτερες και κατώτερες προϋποθέτει μια αναγκαία και  βασική παραδοχή. Την ύπαρξη φυλών. Δεν υπάρχουν φυλές. Υπάρχουν μορφολογικά χαρακτηριστικά ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος και πλάτος που ζει ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη υπάρχουν πολιτισμικά χαρακτηριστικά που συνδέουν  ανθρώπινες κοινότητες σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Δεν υπάρχουν φυλές. Οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει Εβραϊκή φυλή αλλά  και ότι δεν  υπάρχουν καν κοινά χαρακτηριστικά που να συνδέουν τους απανταχού στον πλανήτη Εβραίους.

Όπως προαναφέρθηκε ο Ιουδαϊσμός υπήρξε οικουμενική θρησκεία απλωμένη σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη ο «Εβραίος»  έχει τα  χαρακτηριστικά της περιοχής που ζει. Μεσογειακά, βορειοευρωπαϊκά,  αφρικάνικα, κινέζικα, ινδικά κλπ. Σε δύο φωτογραφίες του 1943 απεικονίζεται η άφιξη των Ολλανδών Εβραίων στο στρατόπεδο Άουσβιτς. Τα κοριτσάκια της φωτογραφίας είναι  κατάξανθα όπως η μικρή Ολλανδέζα στο γάλα Εβαπορέ. Για ποια φυλή μιλάμε λοιπόν;

Ο μύθος της κατωτερότητας της  «Εβραϊκής φυλής» δεν αφορά μόνο τις απόψεις του Πλεύρη. Όποιος ασπάζεται τη θεωρία «περί φυλών» εύκολα μπαίνει  στον πειρασμό να τις ιεραρχήσει σε ανώτερες και κατώτερες και τότε αλίμονο σε εκείνον που θα κριθεί κατώτερος.

Πλάνες και παρεξηγήσεις σχετικά με τον Σιωνισμό

Πολύ συχνά στο χώρο της αριστεράς (και όχι μόνο) γίνεται απαξιωτική  χρήση του όρου Σιωνισμός που συνήθως πάει παρέα  με όρους που έχουν αρνητικό φορτίο όπως π.χ. ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός, μιλιταρισμός κλπ. Πολλοί εννοούν τον σιωνισμό ως σχέδιο επέκτασης, ελέγχου, εξουσίας και εν τέλει κυριαρχίας των Εβραίων στον πλανήτη. Προσωπικά δεν γνωρίζω κάποιο τέτοιο σχέδιο, όμως εκείνοι που πιστεύουν στην ύπαρξή του ας βρουν ένα άλλο όνομα να του δώσουν.

Ο σιωνισμός ως έννοια έχει  συγκεκριμένο ιστορικό περιεχόμενο, που δεν επιδέχεται διαστρεβλώσεις και παρερμηνείες.  Η σιωνιστική ιδεολογία εμφανίστηκε στην  Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα, ως προοδευτικό  φιλελεύθερο κίνημα που αποσκοπούσε στη χειραφέτηση από την εξουσία των Ραβίνων , και την  κατάκτηση της ισονομίας και ισοπολιτείας  μέσα στα εθνικά κράτη. Ο  Σιωνισμός είναι παιδί της Γαλλικής επανάστασης. Έχει κοινά χαρακτηριστικά με όλα τα εθνικά κινήματα, που εμφανίστηκαν  στην Ευρώπη μετά την Γαλλική επανάσταση, διαφέρει όμως από αυτά εκ του γεγονότος ότι επιδιώκει τη  συγκρότηση  έθνους χωρίς πατρίδα. Η διαπίστωση όμως ότι οι διώξεις και ο αντισημιτισμός στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη  αναβιώνει όσο η αφομοίωση των Εβραίων στα νέα εθνικά κράτη κερδίζει έδαφος, δημιουργεί αντικειμενικά την ανάγκη εθνοτικής συνοχής που μπορεί να εκπληρωθεί μόνο  με την δημιουργία εθνικής εστίας.

Ο στόχος αυτός του σιωνισμού  (δημιουργία εθνικής εστίας) είναι γενικά αποδεκτός  δεν είναι όμως εξ ίσου δημοφιλής σε όλες τις σιωνιστικές οργανώσεις. Στο 1ο Πανελλήνιο σιωνιστικό συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη  οι Έλληνες Σιωνιστές διαφοροποιήθηκαν από το διεθνές σιωνιστικό κίνημα και (χωρίς να εκφράσουν την  αντίθεση τους  ως προς την δημιουργία εθνικού κράτους) διατυπώνουν με το 4ο ψήφισμα  την επιθυμία και την απόφασή τους να ενταχθούν στο Ελληνικό κράτος θέτοντας ως προϋπόθεση την αναγνώριση  και νομική  κατοχύρωση της εθνικής τους ιδιαιτερότητας.

Με λίγα λόγια ο σιωνισμός είναι η απάντηση στον αντισημιτισμό που μάστισε την  Ευρώπη του 19ου αιώνα και δεν έχει καμία σχέση με τις ανοησίες «περί παγκόσμιας κυριαρχίας».

Ένας μύθος που καλλιεργείται συστηματικά από πολλούς κύκλους είναι  ο μύθος του «ανθελληνικού Σιωνισμού». Οι Εβραίοι ήταν ανέκαθεν εχθροί της Ελλάδας, ότι απεργάζονται τη διάλυση του έθνους και της θρησκείας. Πίσω από κάθε «επίθεση» απέναντι στο Έθνος, την εκκλησία, βρίσκονται οι Εβραίοι. Κάθε Μ.Κ.Ο που αγωνίζεται για την προστασία των μειονοτήτων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρηματοδοτείται από το ίδρυμα «Soros» άρα από τους Εβραίους. Κάθε καλόπιστος ερευνητής που τολμά να αμφισβητήσει  τους εθνικούς μύθους είναι όργανο του σιωνισμού. Ακόμα και η τέταρτη Σταυροφορία που οδήγησε στην πτώση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε Εβραϊκή πρωτοβουλία. (Αληθές είναι ότι προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι σταυροφορίες καταληστεύτηκαν Εβραϊκές περιουσίες, δημεύτηκαν Εβραϊκά κεφάλαια και εξοντώθηκαν χιλιάδες Εβραίοι στη Δυτική Ευρώπη).

Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Η ιστορία εν προκειμένω είναι αμείλικτη  και επιβεβαιώνει διαχρονικά τον βίαιο Ελληνικό αντισημιτισμό.

Μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι σχέσεις των Εβραίων και χριστιανών στον ελληνικό χώρο ήταν  σχέσεις συγγενείας και συνέχειας, με βάση το δόγμα  «ουκ ήρθα καταλύσαι αλλά πληρώσαι το μωσαϊκό νόμο». Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει σε Εβραϊκές συναγωγές στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα. Οι πρώτοι προσήλυτοι στη νέα θρησκεία είναι Έλληνες Εβραϊκού θρησκεύματος.

Η αρμονική συνύπαρξη των δύο αυτών θρησκειών διήρκεσε για τέσσερις αιώνες. Όμως το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος ο Α΄ υιοθετώντας το δόγμα του καισαροπαπισμού, ως στοιχείο συνοχής της αυτοκρατορίας,   αποφασίζει να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Εκδίδει  το περίφημο «έδικτον της Θεσσαλονίκης» με το οποίο τίθεται εκτός νόμου και ορίων αυτοκρατορίας κάθε μη χριστιανός. Ο Θεοδόσιος ο Β΄ το 429 μ.Χ. παίρνει νέα μέτρα στα οποία ήδη έχουμε αναφερθεί.  Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζινός ζητά από τον αυτοκράτορα να οργανώσει εκστρατείες εναντίον κάθε άπιστου, αιρετικού ή αλλόδοξου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος το 387 συγγράφει 8 κηρύγματα κατά των Εβραίων. Τους χαρακτηρίζει ως οχιές, δαίμονες, σκυλιά, και τις συναγωγές πορνεία. Όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου μέχρι  τον 10ο αιώνα προσπαθούν να επιβάλλουν με κάθε μέσο και τρόπο στους Εβραίους τον χριστιανισμό. Συστηματικούς διωγμούς έχουμε επί αυτοκρατόρων Ιουστινιανού του Α΄, Βασιλείου του Α΄ και Ρωμανού του Α΄.

Στις λατινοκρατούμενες Ελληνικές περιοχές η καθημερινότητα των Εβραίων είναι εφιαλτική. Το 1387 η βενετική κυβέρνηση απαγόρευσε στους βενετούς δημοσίους υπαλλήλους να συμμετέχουν στους πατροπαράδοτους λιθοβολισμούς των εντοπίων κατά των Εβραίων και περιορίζει το «δικαίωμα» αυτό μόνο  στους εντοπίους .

Στη Χίο οι Γενοβέζικες αρχές συνιστούν στους εντόπιους τη χρήση νεραντζιών αντί λίθων. Απλή σύσταση. Στη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα οι Εβραίοι περιορίζονται σε ghetto κατ’ απαίτηση των Χριστιανών κατοίκων, που συνεχίζουν ωστόσο κατά βούληση το έθιμο του λιθοβολισμού.

Στην περίοδο που στον ευρύτερο ελληνικό χώρο κυριαρχεί η Οθωμανική αυτοκρατορία οι σουλτάνοι απαγορεύουν (χωρίς να εξαλείφουν) βαρβαρότητες χριστιανών κατά Εβραίων. Η βία καμουφλάρεται και παίρνει τη μορφή της συκοφαντίας αίματος. Αθώοι Εβραίοι κατηγορούνται για ανθρωποθυσίες εις βάρος νεαρών  χριστιανών. Οι καταγγελίες παίρνουν διαστάσεις επιδημίας που υποχρεώνουν τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή στη λήψη δραστικών μέτρων και την παραδειγματική  τιμωρία των συκοφαντών.

Αλλά και η φαναριώτικη Ελίτ δεν πάει πίσω. Ο πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης αναφέρεται στο «σκληροτράχηλο έθνος των Εβραίων: «Οι άχαροι, αναίσχυντοι και φθονεροί, οι φονιάδες Εβραίοι». Ο μέγας διερμηνέας της πύλης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στο έργο του «τα Ιουδαϊκά» (1716) κινείται στο ίδιο κλίμα με τον Λούκαρη. Την σκυτάλη παίρνει ο λαϊκός κλήρος και κάθε λογής τσαρλατάνοι και λαϊκοί κήρυκες που περιοδεύουν την Ελλάδα και ενσπείρουν αντισημιτικό μένος. Στα 1767 ένας βοσκός από το Καστρίτζι Καλαβρύτων, ο Πανάγος, περιόδευε στις περιοχές της Πάτρας και της Ναυπάκτου, συνεγείρει το χριστιανικό ακροατήριο και προκαλεί τρόμο και αναστάτωση στους  Εβραίους κατοίκους των περιοχών αυτών.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός (θεωρούμενος εκ των εκπροσώπων του εγχωρίου ελληνικού διαφωτισμού) περιοδεύει σε Μακεδονία, Ήπειρο, Στερεά, Θεσσαλία. Τα λόγια του φωτιά «Πως το βαστά η καρδιά σας να αγοράζετε από τους Εβραίους πραμάτειες; Και τα άσπρα κατόπιν να τα εξοδεύουν δια να εύρουν κανένα Χριστιανόπουλον να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του και με εκείνο να κοινωνούν; Ο διάβολος θέλει να πίνωμεν το αίμα των παιδίων και όχι ο Θεός».

Ο ανώνυμος συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» γράφει για «ουτιδανούς με Εβραϊκή καρδιά»……… η εβραϊκή θρησκεία κάνει το λαό μισάνθρωπο. Δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο εγχώριος διαφωτισμός η «Εθνική αφύπνιση» και συνείδηση θεμελιώθηκαν εν πολλοίς  πάνω στον αντισημιτισμό. Οι καρποί δεν άργησαν να έρθουν. Ήδη  κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα τα πρώτα εθνικιστικά κινήματα έχουν εξαλείψει μεταξύ άλλων την κοινότητα της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας. Το Σεπτέμβρη του 1821 οι πολιορκητές και πλιατσικολόγοι της Τριπολιτσάς σφαγιάζουν μέχρι ενός τον Εβραϊκό πληθυσμό που είχε εισρεύσει στην πόλη από κάθε σημείο της Πελοποννήσου. Οι ηγέτες των πολιορκητών (Κολοκοτρώνης, Μαυρομιχαλαίοι) αλλά και η Μπουμπουλίνα που φτάνει εκτάκτως από τις Σπέτσες, έχουν εν τω μεταξύ αφαιμάξει μέσα από μυστικές συμφωνίες τον Εβραϊκό πλούτο.

Στο Βραχώρι  οι επαναστάτες επιτρέπουν στην Οθωμανική φρουρά να αποχωρήσει ένοπλη, διεκδικούν όμως το αναφαίρετο δικαίωμά τους να σφαγιάσουν τους Εβραίους που έχουν συγκεντρωθεί στην πόλη για να προστατευθούν. Όπερ και εγένετο. Στα χρόνια που ακολουθούν ο Εβραϊκός πληθυσμός της Ελλάδας είναι εκτεθειμένος στο αντισημιτικό μένος και απροστάτευτος από την κεντρική κυβέρνηση.  Στις 3 Απριλίου 1891 ξεσπά φοβερό πογκρόμ εις βάρος των Εβραίων της Κέρκυρας. Οι βιαιότητες επεκτείνονται και στη Ζάκυνθο.

 Μέσα από αυτές τις τραυματικές εμπειρίες ήταν απολύτως φυσικό οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης να μην υποδεχτούν μετά βαΐων και κλάδων τον Ελληνικό στρατό το 1912.  Οι συνθήκες όμως δεν είναι πλέον ίδιες. Ο Βενιζέλος και ο Γεώργιος ο Α΄ κατανοούν ότι για να πετύχουν την οριστική προσάρτηση της Θεσσαλονίκης οφείλουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Εβραίων κατοίκων. Το πετυχαίνουν μετά από μια πρωτόγνωρη (εν μέρει υποκριτική) επίθεση φιλίας. Η Εβραϊκή κοινότητα απέκρουσε τις Σερβικές και βουλγαρικές προτάσεις και αποδέχτηκε την ελληνική κυριαρχία στην πόλη. Οι θέσεις του 1ου σιωνιστικού συνεδρίου  (που εκθέτω παραπάνω) είναι σαφείς σ’ ό,τι αφορά την πρόθεση ενσωμάτωσης.

Αυτή η πρόθεση δεν κάμπτεται παρά την προσπάθεια αποεβραιοποίησης της πόλης  (που επιχειρείται μετά την πυρκαγιά του 1917), την εμμονή της ελληνικής διοίκησης για την μεταφορά του Εβραϊκού νεκροταφείου, το πογκρόμ του 1931 και τον εμπρησμό της Εβραϊκής συνοικίας Καμπέλ.

Το 1940 οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στρατεύονται μαζικά στο αλβανικό μέτωπο. Ο Εβραίος (από τη Χαλκίδα) ταγματάρχης Μαρδοχαίος Φραζής είναι ένας από τους πρώτους νεκρούς του πολέμου. Ο Λάζαρος Μπεναρόγια (γιος του Αβραάμ) ακολουθεί, όπως και εκατοντάδες άλλοι.

 Όμως σε όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής οι Έλληνες χριστιανοί εκδηλώνουν συστηματικά τα «φιλικά» τους αισθήματα απέναντι στους Εβραίους, κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

  • Παρά τον αρχικό σχεδιασμό του MERTEN (που προβλέπει τη διατήρηση ενός  τμήματος και μεταφορά του υπολοίπου), το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης καταστρέφεται και λεηλατείται ολοσχερώς. Πρωταγωνιστούν Δήμος, Μητρόπολη, εργολάβοι και ακολουθεί ο όχλος. Της γενοκτονίας, προηγείται η μνημοκτονία.
  • Η «αλληλεγγύη» των Ελλήνων Χριστιανών στέλνει στο Άουσβιτς το 95% του Εβραϊκού πληθυσμού πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Στη ναζιστική Γερμανία διασώθηκε το 10%.
  • Δοσίλογοι, Μαυραγορίτες, κρατικού υπάλληλοι αλλά και «έντιμοι» πολίτες καρπώνονται με την συνεργασία και υποστήριξη των Ναζί τις  Εβραϊκές περιουσίες, (σπίτια, καταστήματα, εμπορεύματα). Ο ευσυνείδητος και καθόλα υπηρεσιακός διευθυντής της ΥΔΙΠ Ηλίας Δούρος δεν καταφέρνει να αποτρέψει το πλιάτσικο και τη λεηλασία.

Η «θλίψη» των Χριστιανών  Ελλήνων για το δράμα των Εβραίων της πόλης αποτυπώνεται  χαρακτηριστικά σε ένα τετράστιχο που είχαν σκαρώσει οι πιτσιρικάδες της πόλης (στην γλώσσα που μιλούσε η καρικατούρα του Εβραίου στο Ελληνικό θέατρο σκιών) προκειμένου να διακωμωδήσουν το τραγικό γεγονός.

«Πανάθεμα το έρμανο

που σκότωσε ούλο το τζιδιό

και το έστειλε να πάει στη Πολωνία

να πετάνει νηστικό»

Το τετράστιχο αυτό διέσωσε ο Ηλίας Πετρόπουλος και δημοσιεύτηκε στα πλαίσια σχετικού άρθρου στο περιοδικό «Σχολιαστής» γύρω στο 1985 περίπου .

Θέτουν πολλοί αφελώς το ερώτημα «γιατί οι Εβραίοι δεν μπήκαν στην αντίσταση; Γιατί δεν  βγήκαν στα βουνά; Γιατί υποτάχτηκαν στη μοίρα τους; Άρα καλά να πάθουν (δεν το λένε, αλλά το εννοούν). Πρόκειται για ένα ακόμη παραμύθι, ιδιαίτερα βολικό για την απενεχοποίηση της αριστεράς.

– Οι πρώτες ένοπλες ομάδες στον χώρο της Μακεδονίας εμφανίζονται  μετά τα τέλη του ’42. Οι Θεσσαλονικείς  Εβραίοι ήδη έχουν περιοριστεί και εγκλωβίζονται  σε ghetto  από τον Ιούλιο του 1942.

– Η φυγή στο βουνό είναι λύση για νέους μαχητές, όχι για οικογένειες. Για την Εβραϊκή οικογένεια η μόνη εφικτή επιδίωξη είναι η φυγή στις ιταλοκρατούμενες  περιοχές.

Επιπλέον. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι αντιστασιακές οργανώσεις επιθυμούσαν  την ένταξη νεαρών εβραίων στην αντίσταση. Μετά το 1922 το ΣΕΚΕ βρήκε προνομιακό  πεδίο παρέμβασης στο συμπαγές προλεταριακό των μικρασιατών προσφύγων που κατακλύζουν την Μακεδονία και σταδιακά παίρνει αποστάσεις από τον διεθνιστικό πυρήνα της federation. Ο Αβραάμ Μπεναρόγια και άλλοι διεθνιστές στελέχη της federation  διαγράφονται το 1925 από το Κ.Κ.Ε. «ως πράκτορες του ταξικού εχθρού». Έτσι στις παραμονές του πολέμου ο Εβραϊκός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης βρίσκεται εκτός τειχών αριστεράς  που καθοδηγείται από στελέχη προερχόμενα από το χώρο των μικρασιατών προσφύγων. Δεν υπάρχουν γέφυρες δεν υπάρχουν σύνδεσμοι. Για τους λίγους  που καταφέρνουν να συνδεθούν με την αντίσταση, η ιστορία υπήρξε άδικη και επιλεκτική. Δεν  διεσώθη καν η μνήμη τους.

Στον κατάλογο νεκρών του 54ου συντάγματος του ΕΛΑΣ  (που ένα τμήμα του από 32 μαχητές εξοντώθηκε στην Καλοσκεπή) οι 30 αναφέρονται με πλήρες ονοματεπώνυμο και τόπο καταγωγής. Οι δύο νεκροί Εβραίοι αναφέρονται «ως Δαυίδ….. ισραηλίτης ………… Βενιαμίν, ισραηλίτης».

Στην μεταπολεμική Ελλάδα η εμφύλια σύγκρουση και ότι ακολούθησε, δεν αφήνει περιθώρια στη δημόσια ιστορία να ασχοληθεί με το μεγαλύτερο έγκλημα των ΝΑΖΙ στον ελληνικό χώρο. Ο Μπεναρόγια απογοητευμένος μεταναστεύει την δεκαετία του ’50 στο Ισραήλ. Το ελληνικό κράτος μόλις το 1997 απεφάσισε να τιμήσει τους 50.000 πολίτες τα θύματα του ολοκαυτώματος με την κατασκευή μνημείου στην πλατεία Ελευθερίας, με δαπάνες όμως της εβραϊκής κοινότητας.

Η συνοπτική  αναδρομή μας στις σχέσεις Εβραίων και χριστιανών στον «ελληνοχριστιανικό» χώρο από τον 4ο αιώνα και μετά καταρρίπτει τον μύθο του «ανθελληνικού Σιωνισμού» και αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Απέναντι σε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα οι ταγοί του εθνικισμού αναφέρουν  δύο μόνο εκδηλώσεις «ανθελληνισμού».  Την συμμετοχή  των Εβραίων  των Ιωαννίνων στην καταστολή  της εξέγερσης του Διονυσίου του Σκυλοσόφου το 1611, και την βεβήλωση του σώματος του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ από κάποιους Λούμπεν Εβραίους της πόλης στους οποίους ανατέθηκε (υποχρεωτικά) η βρώμικη δουλειά. Θα τους βοηθήσω προσθέτοντας και ένα τρίτο. Την συμμετοχή θεσσαλονικιών Εβραίων στην καταστολή της ελληνικής εξέγερσης στη Χαλκιδική το 1922. Τα  τρία αυτά γεγονότα δεν μπορούν να συγκριθούν με διώξεις, σφαγές, λεηλασίες, πογκρόμ, εξευτελισμούς και κακοποιήσεις 16 αιώνων .

Φτάνοντας στο σήμερα: ο εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων αποτελεί την πιο κραυγαλέα εκδήλωση αντισημιτισμού. Στη ρητορική της ακροδεξιάς ο αντισημιτισμός είναι καθημερινό φαινόμενο. Δεν είναι όμως το πρόβλημα μια ακροδεξιά μειοψηφία. Ακόμα και η περίπτωση Πλεύρη  ελάχιστα με ανησυχεί. Το ανησυχητικό εν προκειμένω δεν είναι οι ανοησίες του Πλεύρη  αλλά το γεγονός  ότι η ελληνική δικαιοσύνη επικύρωσε και νομιμοποίησε αυτές  τις ανοησίες.  Ωστόσο αλλού  είναι το πρόβλημα:

Μετά το 1974 αναπτύσσεται στην Ελλάδα ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης στην PLO και την παλαιστινιακή υπόθεση που υποστηρίζεται κυρίως από την αριστερά. Το κίνημα αυτό βρίσκεται σε απόλυτη συνέπεια με την στάση που είχε όλα εκείνα τα χρόνια η αριστερά απέναντι σε όλα τα απελευθερωτικά κινήματα (SUAPO, FNLA, FRELIMO, POLISARIO). Οι ίδιες δυνάμεις σήμερα αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό φαινόμενα εκφυλισμού και διολίσθησης στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, τις εκδηλώσεις τυφλής βίας, τις επιθέσεις αυτοκτονίας.

Όμως κατά έναν τρόπο (κατ’ αρχήν) ανεξήγητο τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια καθολική (άνευ όρων και κριτικής) υποστήριξη στα «δίκαια του Παλαιστινιακού λαού». Δεξιοί, αριστεροί, ακροδεξιοί, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί, δεσποτάδες και στρατηγοί, παναθηναϊκοί  και ολυμπιακοί ομνύουν υπέρ των δικαίων του παλαιστινιακού λαού. Αυτή η ομοθυμία με ανησυχεί. Είναι προϊόν πολιτικής ανάλυσης; Αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση και επιλογή; Για αυτούς που από το 1974 υποστήριξαν την παλαιστινιακή υπόθεση πιθανόν ναι. Για όλους τους άλλους η ομοθυμία που περιγράφω τολμώ να πω ότι αποτελεί την συγκαλυμμένη έκφραση του σύγχρονου ελληνικού αντισημιτισμού. Οι έλληνες δεν αγαπούν τους παλαιστίνιους, απλώς μισούν τους Εβραίους. Αν πράγματι αγαπούσαν τους Παλαιστίνιους, τότε οι 30.000 παλαιστίνιοι πρόσφυγες που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα θα είχαν από την κοινωνία μια διαφορετική αντιμετώπιση απ’ αυτή που έχουν οι Σομαλοί και οι Αφγανοί. Δεν την έχουν. Βιώνουν τον ίδιο ρατσισμό, μοιράζονται την ίδια δυστυχία. Δείγματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς εισπράττουν μόνο από εκείνη την μικρή μερίδα της κοινωνίας που έχει μάθει σταθερά και χωρίς διακρίσεις να είναι αλληλέγγυα στην προσφυγιά και τον ανθρώπινο πόνο.

——————————————– 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ

  • Κορνήλιος Καστοριάδης: «Ο θρυμματισμένος κόσμος» εκδόσεις ύψιλον – βιβλία
  • Μαρία Ευθυμίου: «Εβραίοι και Χριστιανοί στα Τουρκοκρατούμενα νησιά του ανατολικού Αιγαίου». Εκδόσεις Τροχαλία
  • Bernard Pierron: «Εβραίοι και Χριστιανοί στη νεότερη Ελλάδα» Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ HISTORIA
  • Γιώργος Μαργαρίτης: «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Εκδ. Βιβλιόραμα»
  • Κυριάκος Σιμόπουλος: «Ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας» και «πώς είδαν οι ξένοι το ‘21» Εκδόσεις Στάχυ.
  • Έρνεστ Τζόουνς: «βιογραφία του Φρόυντ» Εκδόσεις Επίκουρος.
  • Στράτος Δορδανάς: «Έλληνες εναντίον Ελλήνων» Εκδόσεις Επίκεντρο
  • Ρένα Μόλχο: «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης 1856- 1919» Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
  • Ρένα Μόλχο: «Αδυναμία ένταξης του Ολοκαυτώματος στη συλλογική εθνική μνήμη». Η Περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Παρουσιάστηκε στα Καλάβρυτα στις 12 Δεκεμβρίου 2006 στα πλαίσια των εκδηλώσεων μνήμης του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος.
  • Κείμενα του Ηλία Πετρόπουλου που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό σχολιαστής τη δεκαετία του ’80. Τα κείμενα αυτά παραμένουν έκτοτε ανέκδοτα. Επ’ ευκαιρία καλώ τους παλιούς μου φίλους από τη συντακτική επιτροπή του σχολιαστή (Μαυρή, Βερναρδάκη, Ρουμελιώτη) να σκεφτούν τη δυνατότητα έκδοσής τους τιμώντας το σπουδαίο αυτό Έλληνα που πέθανε αυτοεξόριστος στο Παρίσι γιατί δεν άντεχε την Ελλάδα που πληγώνει.

Λαφαζάνης: Η Ελλάδα είναι «δορυφόρος του αμερικανο-ισραηλινού Μεσανατολικού άξονα»

Βαθιά και αξιοπρεπής υπόκλιση Λαφαζάνη στον επικεφαλής της Gazprom.

Βαθιά και αξιοπρεπής υπόκλιση Λαφαζάνη στον επικεφαλής της Gazprom.

Ενώ στελέχη της κυβέρνησης παρευρέθηκαν στον εορτασμό των 67 χρόνων από την ίδρυση του Ισραήλ και των 25 χρόνων πλήρων διπλωματικών σχέσεων με την Ελλάδα, τονίζοντας μάλιστα την αναγκαιότητα της περαιτέρω σύσφιξης των σχέσεων των δύο χωρών, έτερος υπουργός απειλεί σε άρθρο του τα «αδίστακτα κατεστημένα κέντρα σε Βερολίνο, Βρυξέλλες και ΔΝΤ» όχι μόνο με GREXIT αλλά και με γενικότερη στροφή σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα τη Ρωσία. Με αυτόν τον τρόπο,

η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα πάψει να είναι αμερικανοατλαντικό οικόπεδο, γερμανικό φέουδο ή δορυφόρος του αμερικανο-ισραηλινού Μεσανατολικού άξονα και δεν θα είναι χώρα που θα προσφέρεται για πώληση, ιδιωτικοποιώντας τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας της, τις στρατηγικές επιχειρήσεις της, τις στρατηγικές υποδομές και τα στρατηγικά της δίκτυα. (Παναγιώτης Λαφαζάνης, Να απομονώσουμε την «Πέμπτη Φάλαγγα», περιοδικό CRASH, 29.04.2015)

Να δούμε ποιος θα μας προφυλάξει από τέτοιες ολοκληρωτικού και τριτοκοσμικού τύπου μεθοδεύσεις.

Ο Πρέσβης του Ισραήλ στη Γερμανία διαβάζει γράμματα μίσους (βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους)

Πριν από λίγες εβδομάδες, δημιουργήθηκε σάλος στη Γερμανία από υβριστικό γράμμα που έλαβε οικογένεια Ελλήνων που διατηρεί εστιατόριο στο Ντίσελντορφ. Ο ανώνυμος επιστολογράφος καλούσε την οικογένεια να γυρίσει στη «διεφθαρμένη, βρωμερά φαύλη και παντελώς άχρηστη Βρωμοελλάδα». Στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ο κόσμος, ως γνωστόν, «εργατικός και οικονόμος». Η ανάρτηση της επιστολής στο Facebook προκάλεσε κύμα συμπαράστασης στην ελληνική οικογένεια. Η σελίδα του εστιατορίου «Πλάτων» έχει πλέον πάνω από 4.400 likes.

Ο ανώνυμος εκφοβισμός μιας οικογένειας και η αβασάνιστη ταύτιση μιας χώρας με την οκνηρία και τη φαυλότητα δείχνουν πόσο αποτελεσματική είναι η προπαγάνδα της εφημερίδας BILD που αναπαράγεται, άλλωστε, και από το δημαγωγικό κόμμα Alternative für Deutschland. Ελάχιστοι στην Ελλάδα, όμως, γνωρίζουν ότι η Πρεσβεία του Ισραήλ στη Γερμανία λαμβάνει καθημερινά είκοσι τουλάχιστον τέτοια μέιλ ή γράμματα, στα οποία οι όχι πάντα ανώνυμοι επιστολογράφοι συχνότατα αποκαλούν τους Ισραηλινούς συλλήβδην «παιδοκτόνους», επιχαίρουν για τη ναζιστική γενοκτονία και εύχονται έναν κόσμο «χωρίς αρουραίους-Εβραίους». Είναι γεγονός ότι μετά την πρόσφατη διένεξη μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στη Γάζα όλο και περισσότεροι Γερμανοί αισθάνονται την ανάγκη να εκφράσουν ανοιχτά το αντισημιτικό τους μίσος με πρόσχημα την «κριτική του Ισραήλ».

Η εφημερίδα Berliner Morgenpost ζήτησε από τον Πρέσβη Yakov Hadas-Handelsman να διαβάσει και να σχολιάσει μερικά μόνο από τα γράμματα μίσους που λαμβάνει και παρήγαγε το βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω (με αγγλικούς υπότιτλους). Η δημοσιοποίησή του προκάλεσε, πάντως, την αντίδραση αρκετών πολιτών που έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης στην ισραηλινή πρεσβεία. Ορισμένοι εξέφρασαν παράλληλα την ντροπή τους για τον απροκάλυπτο αντισημιτισμό των συμπατριωτών τους. Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη σήμερα ενδημεί αποκλειστικά στους ακροδεξιούς ή ισλαμιστικούς κύκλους. Απλοί καθημερινοί πολίτες – πρόσφατη έρευνα έχει καταδείξει ότι αρκετοί από αυτούς είναι κάτοχοι πανεπιστημιακών διπλωμάτων – μισούν το Ισραήλ και τους Εβραίους εν γένει και το δείχνουν με κάθε τρόπο, ποντάροντας στη σιωπή μας.

La colère de Manuel Valls contre la haine des Juifs / Η οργή του Μανουέλ Βαλς για το μίσος κατά των Εβραίων

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση για τα θύματα των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων, ο Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δεν έκρυψε την οργή του για το γεγονός ότι η Γαλλία από χώρα χειραφέτησης των Εβραίων της έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε μια χώρα στην οποία πολίτες δολοφονούνται εν ψυχρώ μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι. Δε δίστασε, επίσης, να επικρίνει τη γαλλική κοινωνία για τη χλιαρή της στάση απέναντι στην άνοδο της αντισημιτικής βίας, ενώ αναφέρθηκε και στον “νέο αντισημιτισμό”, ο οποίος διαμέσου του ίντερνετ και του μίσους κατά του Ισραήλ δαιμονοποιεί τους Εβραίους εν γένει. Για να καταπολεμήσεις το πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το ονομάσεις, τόνισε. Για τους μη γαλλομαθείς, το κείμενο της παραπάνω ομιλίας του Γάλλου Πρωθυπουργού παρατίθεται σε αγγλική μετάφραση στην ιστοσελίδα algemeiner.com.

manouel-bals-galliaManuel Valls intervient le 13 janvier 2015 devant l’Assemblée nationale pour rendre un hommage solennel aux victimes des attentats contre Charlie Hebdo, la policière de Montrouge et l’Hypercacher de Vincennes.

Il a fait part de sa colère et de son indignation contre la haine des Juifs :

– “Comment accepter qu’en France, terre d’émancipation des juifs, il y a deux siècles, mais qui fut aussi, il y a 70 ans, l’une des terres de son martyre, comment peut-on accepter que l’on puisse entendre dans nos rues crier ‘mort aux Juifs’ ?”

– “Nous devons là aussi nous rebeller, et en posant le vrai diagnostic. Il y a un antisémitisme que l’on dit historique remontant du fond des siècles mais il y a surtout ce nouvel antisémitisme qui est né dans nos quartiers sur fond d’internet, de paraboles, de misère, sur fond de détestation de l’État d’Israël, et qui prône la haine du juif, et de tous les juifs. Il faut le dire. Il faut poser les mots pour combattre cet antisémitisme inacceptable”.

– “Oui, disons-le à la face du monde, sans les Juifs de France, la France ne serait plus la France”.

Texte via CRIF

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

Σκίτσο του Charb το οποίο σαρκάζει έναν αντισημίτη ιμάμη που απελάθηκε από τη Γαλλία το 2012.

του Αλέκου Ράπτη

                                             [Πρώτη δημοσίευση: εφ. Ηπειρωτικός Αγών, 14 Ιανουαρίου 2015]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στη Γαλλία ένας Αλγερινός ισλαμιστής, μαχητής, δήλωνε μέσα από τις στήλες του διμηνιαίου περιοδικού El Mounquid (ο Σωτήρας) οργάνου του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (FIS), ότι:

«Η Γαλλία έγινε το ουσιαστικό σταυροδρόμι του διεθνούς Σιωνισμού, προνομιακή φωλιά της διασποράς που κινεί, τον κόσμο του χρηματιστικού κεφαλαίου και των σημαντικότερων δυτικών ΜΜΕ και η οποία μέσω αυτής της εξουσίας χειραγωγεί, σύμφωνα με την θέλησή της, την παγκόσμια κοινή γνώμη», μη παραλείποντας δε να καταγγείλει, την «σιωνιστικοποιημένη Γαλλία» που εκφράζει «μίσος για το Ισλάμ και των αρχών του και των πιστών του».

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη ξεκινούσε, την εκστρατεία ενός πολιτισμικού πολέμου που θα εκφραζόταν στην συνέχεια ανοιχτά, μέσα από τους πυλώνες της αντιγαλλικής ξενοφοβίας, του αντισιωνισμού και του ανθεβραισμού.

Βασική αρχή της αντιδυτικής αυτής ξενοφοβίας του Ισλαμικού φονταμελισμού είναι, η ουσιαστική απόρριψη της λέξης «δημοκρατία» ως πράγμα ξένο προς το Ισλάμ και ως επικίνδυνο παράγωγο της δυτικής κουλτούρας που προσιδιάζει, τους εχθρούς του ισλάμ που είναι οι «εβραιομασόνοι», οι «σιωνιστές», οι «άθεοι» και οι «κομμουνιστές».

Στην πραγματικότητα η «θρησκεία της ειρήνης και της ανοχής», αυτό το «φιλήσυχο ισλάμ» της δεκαετίας του 1960 – 1980 απέχει μακράν, από το πραγματικό σημερινό ισλάμ, το οποίο εκφράζεται με φανατισμό και εμπεριέχει έναν προσηλυτισμό και μια στρατολόγηση σε μαχητικά δίκτυα και την διαθεσιμότητα, για ολοκληρωτική στράτευση στην τζιχάντ.

Σ’ αυτόν τον πολιτικοθρησκευτικό νεορατσισμό, σημαντική συμβολή αλλά και τρομακτική επιρροή ασκούν οι φανατικοί ιεροκήρυκες του, που καταθέτουν ως γνήσιοι πολιτικοί αγκιτάτορες την παρότρυνση στο πλήθος, για εξόντωση των «απίστων», υιοθετώντας το ναζιστικό μοντέλο αγκιτάτσιας, που διακήρυττε την εξόντωση των «υπανθρώπων».

«Ζητούμε από τον Αλλάχ να μας βοηθήσει, να εκμηδενίσουμε όλους τους «koufars» απίστους από τον πλανήτη αυτό και να μην αφήσει παρά μόνο τους «mouslims» μουσουλμάνους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι θεωρητικοί και οι ιεροκήρυκες του ισλαμισμού, ξαναπαίρνουν με τα δικά τους μέσα τους δρόμους, του ρατσισμού και της εξόντωσης, βαδίζοντας στους ίδιους δρόμους που ακολουθηθήκαν στην Ευρώπη, στα τέλη του 19ου αιώνα και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Η αναδυόμενη ισλαμική τρομοκρατία, μετά την θεωρητική και μορφωτική κατάρτισή της, μεταπηδά στην πολεμική στρατηγική του ένοπλου αγώνα, εφαρμόζοντας στρατιωτική δομή στα μέλη της και εφαρμογή των ανωτέρω δεδομένων, που στην ρεαλιστική απεικόνιση για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, όπου σ΄αυτόν τον πόλεμο δεν αντιπαρατάσσονται πλέον κρατικές συμμαχίες, αλλά πολιτισμικά μπλοκ, οριζόμενα σύμφωνα με την πολιτιστική αντίληψη στην οποία εκφράζεται ο σύγχρονος δυτικός η εκδυτικισμένος κόσμος, σε αντιδιαστολή με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Αυτή η σύγκρουση πολιτισμών μεταφράστηκε και ερμηνεύτηκε από τους «αντιιμπεριαλιστές» ισλαμιστές, ως κώδικας και στρατηγική θρησκευτικού πολέμου, ένας πόλεμος που βρίσκει εφαρμογή και πρακτική επί των ημερών μας.

Σ’ αυτή την σύγκρουση η ισλαμοτρομοκρατία, εντάσσει στο νεορατσιστικό πρόγραμμα αφανισμού τους τρεις (3) βασικούς παράγοντες, που αντιστέκονται στην «θεϊκή εξισλαμιστική επιχείρηση» του ανθρωπίνου γένους: «τους Εβραίους» «τους Αμερικανούς» και «τους χριστιανούς».

Τα τελευταία χρόνια στην Γαλλία από το 2000 και μετά, καταγράφεται ένα τρομακτικό κύμα εβραιοφοβίας αλλά και μια σειρά από οργανωμένες επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους, οι οποίες γίνονται αντικείμενο ιδεολογικής εκμετάλλευσης, από τα ισλαμοτρομοκρατικά δίκτυα.

Στατιστικά εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στην Γαλλία οι Εβραίοι είναι περίπου 600.000, ενώ ο αριθμός των μουσουλμάνων, φθάνει περίπου στα 4 εκατομμύρια.

Στον αντίποδα όλων αυτών των εβραιοφοβικών εξελίξεων, εκτυλίσσεται το πλαίσιο ενός πολέμου κατά των Εβραίων και ευρύτερα και κατά των «εβραιοσταυροφόρων», ένας πόλεμος κηρυγμένος από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Ουσιαστικά ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, μέσω του ισλαμιστικού προσηλυτισμού, επιχειρεί την ενσωμάτωση των πληθυσμών που προέρχονται από την μετανάστευση και στην συνέχεια την ένταξή τους σε δίκτυα υποστήριξης αλλά και σε ομάδες φανατικών μαχητών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ζωή τους, για την υπόθεση του Ισλάμ.

Η Ευρώπη κατά τον τρόπο αυτό, μεταβλήθηκε αργά αλλά σταθερά σε έδαφος ισλαμικής κατάκτησης, μέσω ενός «διαθρησκευτικού διαλόγου», αλλά και μια ρητορικής γοητείας όπως αυτή εκφερόταν από εποχούμενους Ευρωπαίους φιλο- ισλαμιστές.

Στην πραγματικότητα το πολιτικο-θρησκευτικό πρόγραμμα των Ισλαμιστών για την Ευρώπη, περνούσε μέσω της προοδευτικής στρατηγικής του εξισλαμισμού της Ευρώπης, που αντικατοπτριζόταν στην απόλυτη θεώρηση, που ανέφερε ότι: «Από το ευρωπαϊκό Ισλάμ, στην Μουσουλμανική Ευρώπη», καθώς ο ισλαμικός φονταμελισμός προσέβλεπε ότι, η Ευρώπη αποτελεί και πληρεί τις προϋποθέσεις ούτως ώστε να μεταβληθεί, σε εξισλαμίσιμο χώρο.

Πιθανώς η κατανόηση των ανωτέρω, από τα Ευρωπαϊκά κράτη να ήρθε κάπως καθυστερημένη και γι΄αυτό το λόγο, η πολιτική δράση των Ευρωπαϊκών κρατών, πρέπει να λειτουργήσει κατασταλτικά και χωρίς ανοχές κατά των ισλαμιστών ιεροκηρύκων, που καλούν την εγκαθίδρυση της σαρία, εκθειάζουν την τζιχαντική βία, αλλά και παροτρύνοντας το ανθεβραικό μίσος.

Η ισλαμοτρομοκρατική απειλή στην Ευρώπη, είναι πλέον πραγματικότητα.

Η περίπτωση της Γαλλίας είναι αρκετά χαρακτηριστική, καθώς το συγκεκριμένο αυτό ευρωπαϊκό κράτος, πράττει τα απαιτούμενα και τα νόμιμα, με παραδειγματικό τρόπο μέσα από τους κόλπους της «Ενωμένης Ευρώπης», η οποία φαίνεται ότι είναι αποφασισμένη, να καταπολεμήσει την επερχόμενη ισλαμοτρομοκρατία.

Δυστυχώς όμως, το διπλό τρομοκρατικό κτύπημα που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες στο Παρίσι, από ισλαμιστές φονταμελιστές εναντίων του γαλλικού σατυρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», αλλά και ενός εβραϊκού παντοπωλείου, με αθώα θύματα, έρχεται να επιβεβαιώσει τις πραγματικές προθέσεις της επερχόμενης ισλαμοτρομοκρατίας.

Ο ακήρυχτος πόλεμος του Ισλαμικού φονταμελισμού στην Ευρώπη, όπως φαίνεται μόλις τώρα αρχίζει. Στην δίνη αυτή των σκοτεινών εξελίξεων, που εισέρχεται η γηραιά Ευρώπη, ο Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο δήλωσε κατηγορηματικά: «ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει μια κολοσσιαία διαδικασία μετανάστευσης, όπως συνέβη πριν από αιώνες στον ρωμαϊκό πολιτισμό κι αν δεν βρούμε μια νέα ισορροπία θα χυθεί πολύ αίμα»

Αλέκος Ράπτης

 Ιωάννινα

[το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα]