Ο Τζέρεμι Κόρμπιν και οι αντισημίτες φίλοι του

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

Το ερώτημα που έβγαλε τον Κόρμπιν εκτός εαυτού.

«Η Αυγή» δημοσίευσε πρόσφατα ένα εγκωμιαστικό άρθρο για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, τον επικρατέστερο, μέχρι στιγμής, υποψήφιο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Στο εν λόγω άρθρο εξαίρεται, μεταξύ άλλων, η “συνέπεια” του αποκαλούμενου και ως «Τσίπρα των Εργατικών της Βρετανίας»:

Υποστήριζε πάντοτε σθεναρά τον πυρηνικό αφοπλισμό, την αποχώρηση του βρετανικού στρατού από τη Βόρεια Ιρλανδία και την παλαιστινιακή υπόθεση.

Μικρή λεπτομέρεια που δε θα διαβάσετε στην «Αυγή»: ο Κόρμπιν έχει αναφερθεί με κολακευτικά λόγια για οργανώσεις σαν την Χαμάς και τη Χεζμπολά – „our friends“, τις έχει αποκαλέσει.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφο, ισχυρίστηκε ότι απλώς επιδιώκει να τις εμπλέξει στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση στην περιοχή, διευκρινίζοντας ότι δε συμφωνεί απαραίτητα με τη δράση τους. Αρκετοί αναλυτές – μεταξύ αυτών και ο James Bloodworth στην αριστερή The Guardian – βρίσκουν την επιχειρηματολογία του προβληματική, διότι ο Κόρμπιν φαίνεται να αποσιωπά την έλλειψη ετοιμότητας των παραπάνω οργανώσεων για συμβιβασμό καθώς και τον γενοκτονικό αντισημιτισμό τους.

Έχοντας υπόψη του αυτά τα δεδομένα, ο πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν προέτρεψε πριν λίγες μέρες εμμέσως τα μέλη των Εργατικών να μην ψηφίσουν υπέρ του Κόρμπιν στην εσωκομματική εκλογική διαδικασία της 12ης Σεπτεμβρίου:

Μη μου πείτε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για τους φτωχούς του κόσμου αν οι συμμαχίες που προτιμούμε είναι με τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, το διάδοχο του Τσάβες στη Βενεζουέλα και την ολοκληρωτική Ρωσία του Πούτιν. (via)

Αρκετά βρετανικά Μέσα, με προεξάρχουσα την εφημερίδα The Jewish Chronicle, δεν αρκούνται στο θέμα της εύνοιας που δείχνει ο υποψήφιος των Εργατικών στα βλαστάρια της Χαμάς. Του απευθύνουν μια σειρά αμείλικτων ερωτημάτων, με βάση την έως τώρα δράση του:

1) Γιατί ο Κόρμπιν δέχτηκε, για παράδειγμα, να παρουσιάσει εκπομπή διαλόγου στο Press TV, προπαγανδιστικό κανάλι του ιρανικού καθεστώτος, που καλεί συχνότατα και αρνητές του Ολοκαυτώματος;

2) Γιατί προθυμοποιήθηκε να υπερασπιστεί δημόσια τον αγγλικανό πάστορα Stephen Sizer, που προωθούσε αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας στο ίντερνετ για τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, προβάλλοντας μάλιστα τον ισχυρισμό ότι ο Sizer δέχτηκε επίθεση επειδή «τόλμησε να εκφραστεί κατά του σιωνισμού»;

3) Γιατί χρηματοδότησε στο παρελθόν τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Paul Eisen και την ομάδα του με την επωνυμία Deir Yassin Remembered, από την οποία έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια ακόμα και διαπρύσιοι κύρηκες του αντισιωνισμού, όπως ο Tony Greenstein;

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις κατηγορίες που βαρύνουν τον επίδοξο υποψήφιο για την αρχηγία των Εργατικών. Και για να επιστρέψουμε στο άρθρο της «Αυγής»: ας αφήσει ο (ελληνικός) αριστερός τύπος τα μισόλογα και τη ρητορική της «συνέπειας» κι ας πάρει ξεκάθαρη θέση για τα όσα καταμαρτυρούνται στον Κόρμπιν.

Advertisements

Ελευθερία του λόγου και άρνηση του Ολοκαυτώματος

nicolas-sevastakisΤου Νικόλα Σεβαστάκη*

Εφημερίδα των Συντακτών, 08-09-2014

Οι περιπλοκές που σημάδεψαν τη δύσκολη κυοφορία του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου άνοιξαν, όπως είναι φυσικό, νέα πεδία συζήτησης και αμφισβητήσεων. Τελευταία στη σειρά, η παρέμβαση 152 ιστορικών επιστημόνων που ζητούν την απόσυρση του άρθρου 2 του νομοσχεδίου, με βασικό επιχείρημα ότι ενέχει κινδύνους τόσο για την ελευθερία του λόγου όσο και για έναν, ψύχραιμο και απροκατάληπτο, δημόσιο διάλογο για όλα τα ζητήματα του παρελθόντος.

Οι ανησυχίες για την ελευθερία του λόγου και τα δικαιώματα των ιστορικών ερευνητών είναι, δυστυχώς, δικαιολογημένες. Σε τούτη τη χώρα, περισσότερο από όσο αλλού, προβάλλει η απαίτηση για προσαρμογή της επιστημονικής γνώσης σε μια εθνικώς ορθή ή κρατικά «εγκεκριμένη» γνώμη. Και βέβαια για μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, πολιτικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες, καθετί το οποίο ρίχνει σκιές αμφιβολίας ως προς πλευρές της εθνικής μας κληρονομιάς θεωρείται… ύποπτο και ανθελληνικό. Πώς να μην είναι κανείς υποψιασμένος όταν βλέπουμε ότι ακόμα και μια αρχαιολογική ανασκαφή μετατρέπεται εν μιά νυκτί σε επικοινωνιακό/πολιτικό εργαλείο της συγκυρίας;

Εδώ όμως υπεισέρχεται το άλλο μεγάλο ζήτημα που νομίζω ότι δεν πρέπει να συγχέεται με τη συζήτηση για τις ελευθερίες του ερευνητή ή την έκφραση γνώμης. Εκτός και αν θεωρήσουμε ερευνητές τους διαφόρους Γκαροντί και Φορισόν και τους επιγόνους τους στον γαλαξία των σύγχρονων αρνητών. Μιλώ λοιπόν για την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Και για την ανάγκη να καταγραφεί επιτέλους και σε αυτή τη χώρα ένα όριο, ένας νομικός και πολιτικός φραγμός στην άρνηση ή στην αναίσχυντη υποτίμηση της μέγιστης βαρβαρότητας του εικοστού αιώνα. Ενα τέτοιο βήμα γίνεται τώρα στο δικαιικό μας σύστημα, έστω και στο πλαίσιο ενός νομοσχεδίου το οποίο ξεσήκωσε πολλές αμφισβητήσεις.

 

Λέω απλά ότι δεν μπορούμε να σκεφτούμε το συγκεκριμένο ζήτημα προσπερνώντας το ιστορικό και πολιτικό κλίμα των τελευταίων χρόνων, την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Τι εννοώ; Είναι ακόμα νωπές οι εντυπώσεις από την έρευνα η οποία αποκάλυψε τη μαζική διείσδυση αντισημιτικών στερεοτύπων στην ελληνική κοινωνία. Γνωρίζουμε ότι εδώ και κάποια χρόνια ενισχύονται τόσο ο ακροδεξιός αντισημιτισμός της «ανθελληνικής συνωμοσίας» όσο και ο αριστερός αντισημιτισμός που πολιτεύεται με αφορμή ή πρόσχημα τη «σιωνιστική βαρβαρότητα». Η ποιοτική διερεύνηση των διαστάσεων αυτού του αμφίπλευρου αντισημιτισμού[1] δείχνει το έδαφος πάνω στο οποίο ριζώνει μια καθημερινή ρητορική του μίσους. Ποιος άλλωστε δεν έχει έλθει σε επαφή με αυτόν τον λόγο ο οποίος ελκύεται όσο ποτέ από την ιδέα της εξολόθρευσης του εχθρού; Ε, αυτός ο λόγος δεν είναι πνευματική υπόθεση αλλά καθαρή βία και προτροπή στο κακό. Και υπάρχουν πλέον γύρω μας πολλοί τέτοιοι «λόγοι» που συνιστούν απλώς πέπλα της καθαρής βίας: τα κηρύγματα των τζιχαντιστών (ακόμα και αν δεν φαίνεται πουθενά ο μασκοφόρος «εκτελεστής») είναι ένας τέτοιος «λόγος». Εννοείται ότι και σε αυτή την περίπτωση δεν κάνεις διάλογο διότι, πολύ απλά, δεν έχει κανένα νόημα ο διάλογος.

 

Μου γεννιέται επίσης η εξής απορία: Συναντώ συχνά εδώ κι εκεί το σύνθημα «καμιά ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας» και μαζί με αυτό, ενίοτε από τους ίδιους φορείς, την υπερβολική ανησυχία για την ελευθερία του λόγου στην περίπτωση ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Στον ίδιο δηλαδή αντιφασισμό συναντούμε τον παράδοξο συνδυασμό Ροβεσπιέρου/Λένιν και Βολτέρου, τη συνύπαρξη δηλαδή της έκκλησης για άμεση καταστολή όλων των ρατσιστικών εκδηλώσεων και την υποτίμηση της σημασίας που μπορεί να έχει η ποινική κύρωση σε μια δημοκρατική έννομη τάξη. Κατά τη γνώμη μου, ούτε το πρώτο είναι νοητό σε μια δημοκρατία ούτε όμως και το δεύτερο, δηλαδή ο συλλογικός αφοπλισμός μας απέναντι στον «λόγο» του μίσους.

 

Ισχυρίζομαι ότι στην περίπτωση των αρνητών ή συκοφαντών του Ολοκαυτώματος, οφείλει κανείς να συνυπολογίζει τους κινδύνους της εποχής μας. Χωρίς να συμψηφίζει κακότεχνα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους μεγέθη (ισλαμοφοβία, αντισημιτισμός) και δίχως να νοιάζεται αν θα δυσαρεστήσει το κοινό αίσθημα των εβραιόφοβων Δεξιάς και Αριστεράς.

 

Από εκεί και πέρα, είναι πάντα χρήσιμη η επαγρύπνηση απέναντι στις εργαλειακές χρήσεις της Ιστορίας και στις κομφορμιστικές εκτροπές της «πολιτικής ορθότητας». Με τον όρο φυσικά να έχει γίνει ορατό το όριο πάνω στο οποίο συγκροτείται μια πολιτική κοινότητα ελευθερίας όπως αυτή την οποία θα άξιζε να έχουμε…

* Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

 

1. Βλ. Την ανάλυση των Γιώργου Αντωνίου, Σπύρου Κοσμίδη, Ηλία Ντίνα και Λεόν Σαλτιέλ «Περί αντισημιτισμού και άλλων δαιμονίων. Oψεις της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας στην Ελλάδα της κρίσης» στο The Athens Review of Books, Σεπτέμβριος 2014, τ. 54, σ. 38-41.

Πηγή: efsyn.gr

[Το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα]

Ελευθερία, ισότητα, κενέλ;

Εξευτελισμός της έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης (liberté d'expression), ναζιστικοί χαιρετισμοί τύπου "κενέλ" ελαφρά τη καρδία και επίδειξη ανανάδων (παραπομπή στο εμετικό τραγούδι του Ντιεντονέ με τον τίτλο "Shoananas": Παρίσι, 26/01/2014. AFP PHOTO / PIERRE ANDRIEU

Εξευτελισμός της έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης (liberté d’expression), ναζιστικοί χαιρετισμοί τύπου “κενέλ” ελαφρά τη καρδία και επίδειξη ανανάδων (παραπομπή στο εμετικό τραγούδι του Ντιεντονέ με τον τίτλο “Shoananas”): Παρίσι, 26/01/2014. AFP PHOTO / PIERRE ANDRIEU

Décidément, il y a quelque chose de pourri au royaume de France.

Elie Barnavi, 28/01/2014 (via)

Την Πρωτομαγιά του 2002, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν τους δρόμους του Παρισιού για να διαδηλώσουν ενάντια σ’ ένα πρόσωπο και μια ιδεολογία. Τι είχε συμβεί; Ένας εχθρός της République, ο ακροδεξιός Ζαν-Μαρί Λεπέν, μόλις είχε καταφέρει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, συγκεντρώνοντας το 18% των ψήφων. Ένα από τα πανό που ξεδιπλώθηκαν εκείνη την Πρωτομαγιά έγραφε το εξής: «Στις 5 Μαΐου, κάντε τον Λεπέν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας». Ο Λεπέν ήταν και είναι γνωστός για τις αντισημιτικές και αναθεωρητικές εμμονές του – σ’ ένα από τα πολυάριθμα αντισημιτικά του ξεσπάσματα είχε χαρακτηρίσει τους θαλάμους αερίων μια «ασήμαντη λεπτομέρεια της ιστορίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου».

Οι διαδηλωτές του 2002 απέρριψαν με σαφήνεια και σθεναρότητα τον λεπενικό αναθεωρητισμό. Έκτοτε μεσολάβησε, ωστόσο, μια θεαματική αύξηση της αντισημιτικής βίας στη Γαλλία με αποκορύφωμα τη στυγερή δολοφονία τεσσάρων Εβραίων – εκ των οποίων τρία παιδιά – στην Τουλούζη. Το 2013 καταγράφτηκαν μόνο στη Γαλλία 614 κρούσματα αντισημιτικής βίας, έναντι 389 το 2011, ήτοι μια αύξηση της τάξης του 58%. Πριν από λίγες μέρες (26 Ιανουαρίου), ο αντισημιτισμός σημείωσε νέο θρίαμβο: οπαδοί του Ντιεντονέ διαδήλωσαν στο Παρίσι μαζί με ακροδεξιούς, ορκισμένους εχθρούς του Ολάντ και πολέμιους των εκτρώσεων καθώς και της επέκτασης του δικαιώματος γάμου στα ομόφυλα ζευγάρια. Διαδηλωτές επιδόθηκαν εκστατικά σε ναζιστικούς χαιρετισμούς τύπου «κενέλ», ενώ ακούστηκαν ανατριχιαστικά συνθήματα όπως «Εβραίε, η Γαλλία δε σου ανήκει» (βλ. το βίντεο παρακάτω).

Ό,τι δεν κατάφερε ο Λεπέν δια της «κλασικής οδού» (προκλητικές δηλώσεις, ύβρεις και απειλές), το πέτυχε ο Ντιεντονέ σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα με μόνο μέσο το μνησίκακο «χιούμορ». Κατέστησε το μίσος για τη μνήμη της Shoah αποδεκτό στους πολλούς και το προσάρμοσε στη γενιά του ίντερνετ και του γρήγορου κλικ, βγάζοντάς το από την «απομόνωση» της ακροδεξιάς κλίκας. Κι αυτό δεν προμηνύει καθόλου καλές εξελίξεις.

Ευχαριστούμε το Μιχάλη Δασκαλάκη-Γιόντη για την επισήμανση του παραπάνω βίντεο.

Ένα βίντεο για τα κρούσματα αντισημιτισμού κατά το 2013

  • Στην πρόσφατη μελέτη του για την εκδοτική διαδρομή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών στην Ελλάδα (εκδόσεις Πόλις 2013) – ενός πλαστογραφήματος των αρχών του 20ου αιώνα που παρουσιάζει ένα υποτιθέμενο σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους Εβραίους, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς κατέδειξε όχι μόνο ότι ο εγχώριος αντισημιτισμός έχει βάθος και συνέχεια αλλά και ότι η Ελλάδα είναι σχεδόν η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, η οποία διαθέτει κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία προπαγανδίζουν και εκδίδουν ατιμώρητα τα Πρωτόκολλα. Τον Οκτώβρη του 2012 και κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για το αίτημα άρσης της ασυλίας του, ο Ηλίας Κασιδιάρης, εκπρόσωπος τύπου του ναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή», επικαλέστηκε τα Πρωτόκολλα για να αντικρούσει τις εις βάρος του κατηγορίες, ενώ τη χρονιά που μας πέρασε ο ίδιος βουλευτής αυτοπροβλήθηκε – και πάλι στη Βουλή – ως «αρνητής του Ολοκαυτώματος». Ο Δημήτρης Ψαρράς μάς θυμίζει ότι ο πρώτος που άρχισε να μιλάει για τα Πρωτόκολλα στη Βουλή – τον Ιούνιο του 2008 πιο συγκεκριμένα – ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ιδρυτής του ακροδεξιού κόμματος ΛΑΟΣ (σελ. 263-267). Δύο χρόνια αργότερα, ο ίδιος βουλευτής και τηλεπλασιέ θα υπαινιχθεί ότι ο διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων είναι προϊόν προβοκάτσιας. Μαζί του θα συμφωνήσει ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος.
  • Παραθέτουμε παρακάτω ένα ενδιαφέρον βίντεο που συνοψίζει τα κυριότερα κρούσματα αντισημιτισμού κατά το 2013. Η απολογία του γενοκτονικού αντισημιτισμού και ο αναθεωρητισμός-αρνητισμός της «Χρυσής Αυγής» θα μπορούσαν να είχαν τονιστεί κάπως περισσότερο. Ιδιαίτερη σημασία έχει δοθεί από τους δημιουργούς της ανασκόπησης (The Coordination Forum for Countering Antisemitism) στην ανησυχητική εξάπλωση ενός νέου είδους ναζιστικού χαιρετισμού με την επωνυμία «la quenelle». Δημιουργός της ο Ντιεντονέ Μπαλά Μπαλά, Γάλλος καμερουνέζικης καταγωγής. Ο εν λόγω κύριος συμπύκνωσε σε αυτόν τον χαιρετισμό τα αντισιωνιστικά του απωθημένα και το μίσος του για τις πολιτικές ελίτ. Έχει δε την ευκαιρία να εξωτερικεύει τον αρρωστημένο του ψυχισμό κάθε τόσο επί σκηνής και ενώπιον κοινού που τον ακολουθεί σαν γκουρού.

Πρόσφατη αρθρογραφία

  • Επισημαίνουμε πρόσφατα άρθρα που αφορούν την ελληνική εβραιοφοβία, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τις αιτίες της ενίσχυσης της άκρας δεξιάς στις πρόσφατες εκλογές:

1. Περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος 1854, Μάιος 2012

Ανδρέας Πανταζόπουλος, Η ελληνική εβραιοφοβία σήμερα: αρνητικά στερεότυπα και ιδεολογία

Δημήτρης Κράββαρης, Το Ισραήλ και η “σιωπή των διανοουμένων” (Αντίλογος σε άρθρο του Νάσου Βαγενά σχετικό με το πρόσφατο ποίημα του Γκύντερ Γκράς)

2. The Athens Review of Books, τεύχος 30, Ιούνιος 2012

Βασιλική Γεωργιάδου, Αναστασία Καφέ, Ρούλα Νέζη, Κωστής Πιερίδης, Από τον ΛΑΟΣ στη Χρυσή Αυγή — Αιτίες της ενίσχυσης της άκρας δεξιάς στις πρόσφατες εκλογές

Γιώργος Κόκκινος, Η αναίρεση του ιστορικού αναθεωρητισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος

3. The Books’ Journal, τεύχος 21, Ιούλιος 2012

Παναγιώτης Δημητράς, Ελλάδα Ελλήνων Χρυσαυγιτών

4. Μίλτος Παύλου, Όταν πέφτει ένα αεροπλάνο, protagon.gr (06.07.2012)

Ελληνική πολιτική: παράδεισος για αντισημίτες και θαυμαστές του Χίτλερ

«Το βιβλίον μου που τώρα διαβάζετε είναι μια απλή απόδειξις, ότι εμείς δεν υπολογίζομεν τους Εβραίους. Τους καταφρονούμε διά την ηθικήν των, διά την θρησκείαν των, διά τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι».

Κ. Πλεύρης, «Οι Εβραίοι: Ολη η αλήθεια» σ. 583 (via)

«Θεωρούμε τον Αδόλφο Χίτλερ σαν την κορυφαία φυσιογνωμία του 20ού αιώνα! Ηταν βέβαια ατυχής συγκυρία το γεγονός ότι η Γερμανία επετέθη στην Ελλάδα, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να θαυμάζουμε και να εκτιμούμε την κυρίαρχη αυτή, για την ιδεολογία μας, μορφή».

Παναγιώτης Αδαμόπουλος, υπεύθυνος Τύπου της Χρυσής Αυγής στο περιοδικό «ΕΝΑ», 1990 (via)

Samaras is once again proving that no morality can stand on the way of ambition.

Sabby Mionis, 20/05/2012 (via)

Ως γνωστόν, ο Γ. Καρατζαφέρης ανακοίνωσε χθες την τοποθέτηση του Κώστα Πλεύρη ως επικεφαλή του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΛΑΟΣ. Εντύπωση προκαλεί o τρόπος με τον οποίο μεταδόθηκε η είδηση από τις ενημερωτικές ιστοσελίδες: “Σημειώνεται ότι ο Κ. Πλεύρης είναι πατέρας του Θ. Πλεύρη, πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ, ο οποίος προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.” Το in.gr από το οποίο αντλούμε την παραπάνω επισήμανση δεν θεώρησε απαραίτητο να αναφερθεί στη συγγραφική δραστηριότητα του Κ. Πλεύρη εξαιτίας της οποίας οδηγήθηκε στο εδώλιο, μετά από βούλευμα εισαγγελέα, με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο. Στις 27 Μαρτίου 2009 το πενταμελές Εφετείο Αθηνών αθώωσε σε δεύτερο βαθμό, ομοφώνως, τον Πλεύρη, ως προς τις κατηγορίες που εμπίπτουν στο άρθρο 2 του νόμου και αφορούν στην έκφραση προσβλητικών ιδεών κατά ομάδας ανθρώπων. Οι δικαστές -σε αντίθεση με τους δικαστές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου- έκριναν πως στο βιβλίο του κ. Πλεύρη «Οι Εβραίοι, όλη η αλήθεια» και τις 1.400 σελίδες του δεν εμπεριέχεται τίποτε το μεμπτό και, φυσικά, τίποτε αξιόποινο (αντλήσαμε τις σχετικές πληροφορίες από άρθρο της Μαριάννας Πυργιώτη που αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της “Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας”).

Είναι γεγονός ότι η ιδεολογία του κόμματος του Καρατζαφέρη (ναζιστικός αντισημιτισμός, ακατάσχετη συνωμοσιολογία, θρασύδειλος αντιευρωπαϊσμός, επιθετική ξενοφοβία κλπ.) κατάφερε να εξελιχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία της ελληνικής Δεξιάς. Η τοποθέτηση του Πλεύρη στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΛΑΟΣ δεν είναι μια απλή “ρελάνς”, όπως αφελώς γράφτηκε· το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί προ πολλού από το κέντρο στα άκρα και ο Καρατζαφέρης μπορεί πλέον ανερυθρίαστα να επιδείξει τα πραγματικά του πιστεύω. Παράλληλα, υπάρχει το ενδεχόμενο οι φιλοναζιστές της “Χρυσής Αυγής” να ξαναμπούν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ενώ μια ισχυρή ομάδα αντισημιτών πολιτικάντηδων προσχώρησαν στη Νέα Δημοκρατία. Δεν ικέτεψαν, πήγε και τους έψαξε έναν-έναν ο Αντώνης Σαμαράς. Η Ελλάδα κατέχει με αυτόν τον τρόπο ένα ακόμα θλιβερό ρεκόρ: τουλάχιστον τρία κόμματα προωθούν στις τάξεις τους νοσηρούς αντισημίτες και αρνητές του Ολοκαυτώματος (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υποβαθμιστεί ο αντισιωνισμός της Αριστεράς).

________________________

Ο Κ. Πλεύρης και το „Μάιν Καμπφ“.

 Του Ανδρέα Χριστινίδη

Ένας συνήγορος του K. Πλεύρη απευθυνόμενος, τον Δεκέμβριο του 2007 στον μάρτυρα κατηγορίας κύριο Λάμπη Κατσιάπη, μέλος της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας, – προφανώς θέλοντας να τον αιφνιδιάσει – τον ρώτησε, αν το βιβλίο του Χίτλερ „Μάιν Καμπφ“ (ο Αγών μου) είναι χειρότερο ή καλύτερο από το βιβλίο του Πλεύρη. Όπως διαβάζω στον „Ιό της Κυριακής“ (Ελευθεροτυπία 11.01.2008), απορεί δήθεν ο Κ. Πλεύρης, πώς είναι δυνατόν να διώκεται για το φιλοχιτλερικό βιβλίο του, όταν κυκλοφορεί ελεύθερα το βιβλίο του Χίτλερ.

„Ιός“: «Περιμένουμε, λοιπόν, να επαναληφθεί το ίδιο επιχείρημα από τον κ. Πλεύρη και τους υπερασπιστές του και την Τετάρτη, στην αίθουσα του Εφετείου, όπου εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό η υπόθεση αυτή, μετά την πρωτόδικη καταδίκη του σε 14 μήνες φυλάκισης με αναστολή, για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου 927/1979 (άρθρο 1, παρ. 1 και άρθρο 2).»

Με απόλυτη βεβαιότητα έχω τη γνώμη, ότι η ορθή απάντηση στην ερώτηση που τέθηκε στον κύριο Κατσιάπη είναι, πως σήμερα στην Ελλάδα το βιβλίο του Πλεύρη είναι χειρότερο, δηλαδή πιο επικίνδυνο από όσο είναι τώρα το βιβλίο του Χίτλερ.

Θα ήταν καλύτερο ίσως να επιτρέπονται μόνο επιστημονικά σχολιασμένες εκδόσεις του „Μάιν Καμπφ“ που θα επεσήμαιναν τις ενδεχόμενες ολέθριες συνέπειες τέτοιων εγκληματικών „συγγραφικών“ τερατουργημάτων. Σε άλλες όμως ευρωπαϊκές χώρες που κυκλοφορεί ελεύθερα το βιβλίο του Χίτλερ δεν περιμένουν οι νέοι άνθρωποι να φτάσουν (αν φτάσουν) στην τελευταία τάξη του Λυκείου για να διαβάσουν μερικές αράδες (και αυτές αρκετά ελλιπείς) για τον ναζισμό και το Ολοκαύτωμα. Από το δημοτικό σχολείο αρχίζει η αντιρατσιστική διδασκαλία και σχεδόν καθημερινά υπάρχει σε έναν τουλάχιστον τηλεοπτικό σταθμό κάθε χώρας μια εκπομπή για το Ολοκαύτωμα και για τα αποτρόπαια στρατόπεδα εξόντωσης. Διαρκής είναι η κοινωνική συζήτηση για τα εγκλήματα του χιτλερισμού. Και η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού είναι σε θέση να συνδέει αυτά τα εγκλήματα με το „Μάιν Καμπφ“ και με το πλαστογράφημα „Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών“. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στην (δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη) κριτική σε συγκεκριμένες ενέργειες του κράτους του Ισραήλ και τον αντισημιτισμό είναι αυτονόητος. (Το βράδυ της Δευτέρας είδα σε γερμανικό δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό τις Ειδήσεις με αρκετές κριτικές αιχμές για τον ισραηλινό στρατό στη Γάζα. Αμέσως μετά ακολούθησε μια, πριν από μήνες προγραμματισμένη, εκπομπή για τα αποτρόπαια μαζικά εγκλήματα των χιτλερικών Ες-Ες στη Βαρσοβία.)

Όταν ο Χίτλερ το 1925 και 1927 εξέδιδε τους δύο τόμους του „Μάιν Καμπφ“ υποδαύλιζε προκαταλήψεις, εχθρότητα και μίσος. Ήταν όμως πιο προσεκτικός από τον Πλεύρη. Δεν προανήγγειλε τα αποτρόπαια που έκανε αργότερα. Γρήγορα βέβαια εκδηλώθηκε η οργανωμένη μαζική βία των οπαδών του και λίγα χρόνια αργότερα έγινε πραγματικότητα το Άουσβιτς. Οι περισσότεροι θεωρούσαν τότε τον χιτλερισμό ως ένα παροδικό φαινόμενο.

Η ελληνική διανόηση, η πολιτική ηγεσία, τα μέσα επικοινωνίας γνωρίζουν την εχθρότητα, τις προκαταλήψεις, το μίσος και τη βία που μπορούν να προκαλέσουν δημοσιεύματα που μιμούνται το „Μάιν Καμπφ“ του Χίτλερ, όπως το βιβλίο του Πλεύρη. Και όμως στην πλειονότητά τους σιωπούν. Φοβούνται τόσο πολύ τον δεσπόζοντα αντισημιτισμό και αποφεύγουν τον κοινωνικό διαφωτισμό;

Το κλίμα που οδηγεί σε προκαταλήψεις, εχθρότητα, μίσος και βία υπάρχει και στο βιβλίο του Πλεύρη. Αυτό θα πρέπει να το λάβει υπόψη του το Πενταμελές Εφετείο.

Επίλογος

(από την καταγραφή της πρώτης ακροαματικής διαδικασίας 11.09.2007).

Άννα Σταη: Διοργανώθηκε συγκέντρωση υπέρ του βιβλίου, μετά τη μήνυση, στο ξενοδοχείο Πρέζιτεντ σε μια αίθουσα μεγάλη…

Πρόεδρος (τη διακόπτει): Προσέξτε. Λέτε κάτι άλλο τώρα.

Στάη (συνεχίζει τη φράση της): …οι οποίοι ήταν οπαδοί του, τον χειροκροτούσαν την ώρα που ο Πλεύρης έλεγε: «Εγώ δεν είπα να πεθάνουν όλοι οι Εβραίοι. Άλλο αν το σκέφτηκα» και ακούγεται χειροκρότημα….

Πρόεδρος (τη διακόπτει) : Τι μας ενδιαφέρει τώρα αυτό;

Στάη: Έχει οπαδούς οι οποίοι χειροκροτούσαν και φώναζαν: «ΚΡΕΜΑΛΑ!»

Αντιδράσεις στις αναφορές Μιχαλολιάκου στο Ολοκαύτωμα / Greek gov’t, Jews slam Golden Dawn chief for Holocaust denial

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ Γ.Γ. ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ κ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ»

15.05.2012

H Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης καταδικάζει απερίφραστα τα όσα ειπώθηκαν από τον επικεφαλής του κόμματος της Χρυσής Αυγής κ. Μιχαλολιάκο, στην εκπομπή του Mega «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη που προβλήθηκε στις 13 Μαΐου 2012.

Η εξομοίωση του Ολοκαυτώματος με το αποτέλεσμα πολεμικών επιχειρήσεων και η αμφισβήτηση της εξόντωσης των 6.000.000 Εβραίων της Ευρώπης, ανάμεσα στους οποίους 77.377 Έλληνες Εβραίοι, οι 50.000 από τη Θεσσαλονίκη, αποτελεί προσβολή για τους επιζώντες των ναζιστικών στρατοπέδων και τη μνήμη αυτών που δολοφονήθηκαν βάναυσα στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια, την ύπαρξη των οποίων αρνείται ο κ. Μιχαλολιάκος.

Τέτοιους είδους ανιστόρητοι ισχυρισμοί προάγουν τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό θέτοντας δυστυχώς τις βάσεις για την ανάπτυξη ανάλογων λόγων και πράξεων . Η κοινωνία μας οφείλει με προεξάρχοντες τους εκπροσώπους των θεσμών του Ελληνικού Κράτους να απομονώσει τις φωνές αυτές προστατεύοντας την ιστορική Μνήμη.

πηγή: www.jct.gr

Οξεία αντίδραση του Π. Καψή στις αναφορές Μιχαλολιάκου στο Ολοκαύτωμα

14/05/2012

Την αντίδραση του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου Παντελή Καψή, προκάλεσαν οι δηλώσεις του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου αναφορικά με το Ολοκαύτωμα, στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel.

«Θέλω να καταδικάσω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτές τις απόψεις, που αποτελούν διαστρέβλωση της ιστορίας και βάναυση προσβολή της μνήμης των εκατομμυρίων θυμάτων του Ολοκαυτώματος», δήλωσε ο κ. Καψής, απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

«Ο ελληνικός λαός δεν ξεχνά ότι και ο ίδιος θρήνησε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από τον ναζισμό, ανάμεσά τους και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες εβραίους», συμπλήρωσε ο υπουργός Επικρατείας και κατέληξε: «Τιμούμε τη μνήμη τους και αντιστρατευόμαστε κάθε απόπειρα λήθης, παραποίησης των πραγματικών γεγονότων και αναβίωσης της μισαλλοδοξίας».

πηγή: www.metarithmisi.gr

Δείτε: Nikos Michaloliakos: “There were no gas chambers in the concentration camps” / “Il n’y a jamais eu de chambres à gaz dans les camps de concentration”

Read: Greek gov’t, Jews slam Golden Dawn chief for Holocaust denial, JTA News (May 15, 2012)

Όταν το “Εθνικό Μέτωπο” προτίθεται να προασπιστεί τον ιουδαιοχριστιανικό πολιτισμό / Quand le Front National invoque la défense de la civilisation judéo-chrétienne

Ο Λουί Αλιό, νούμερο δύο του "Εθνικού Μετώπου" (αριστερά), με την Μαρίν Λεπέν. / Louis Alliot, numéro deux du FN (à gauche) avec Marine Le Pen. Πηγή/Source: http://fr.ejpress.org/article/42766

Ο Λουί Αλιό είναι ο αντιπρόεδρος του γαλλικού ακροδεξιού κόμματος Εθνικό Μέτωπο (Front National) που ιδρύθηκε από τον Ζαν-Μαρί Λεπέν, βασανιστή αγωνιστών για την ανεξαρτησία της Αλγερίας τη δεκαετία του εξήντα και συστηματικού αρνητή της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί. Ο Λουί Αλιό ταξίδεψε πρόσφατα στο Ισραήλ όπου και συνάντησε -κατά τα λεγόμενά του- μέλη της εκεί γαλλικής κοινότητας με σκοπό να τους ενημερώσει για τους στόχους του Εθνικού Μετώπου. Το εγχείρημα της γαλλικής ακροδεξιάς να προσεγγίσει το Ισραήλ δεν πρέπει να μας εκπλήσσει: από την υπόθεση Ντρέυφους μέχρι σήμερα η στάση της γαλλικής ακροδεξιάς απέναντι στο Ισραήλ έχει κυμανθεί από τον καιροσκοπικό φιλοσιωνισμό μέχρι τη συστηματική reductio ad hitlerum όχι μόνο ενός ολόκληρου κράτους αλλά και των Εβραίων εν γένει (παραπέμπουμε στη διαφωτιστική ανασκόπηση του πολιτολόγου Jean-Yves Camus).

Αυτό που κυρίως πρέπει να μας απασχολήσει είναι η πολιτική στόχευση του Εθνικού Μετώπου μέσω αυτής της προσέγγισης. Αυτό το άκρως επικίνδυνο κόμμα, το οποίο κυριαρχεί στη γαλλική πολιτική σκηνή από το 1972, επιχειρεί να παγιωθεί στη συνείδηση των ψηφοφόρων ως ένας πολιτικός σχηματισμός με «άψογο παρελθόν», ο οποίος επιπλέον προασπίζεται μια γαλλική δημοκρατία σε κίνδυνο.

Μετά την επιστροφή του από το Ισραήλ, ο Λουί Αλιό έδωσε μία συνέντευξη σε γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό (14-12-2011), κάνοντας τις εξής πομπώδεις δηλώσεις:

1. Το Εθνικό Μέτωπο δεν έχει αντισημιτικό παρελθόν, απλώς το «υποπτεύονται» για αντισημιτισμό (φυσικά ούτε λόγος για τον μακρύ κατάλογο των νοσταλγών του Χίτλερ που έχουν βρει καταφύγιο στο ΕΜ).

2. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν είναι αντισημίτης -έχει πει, μεταξύ άλλων, ότι «οι φούρνοι εξόντωσης ήταν μια λεπτομέρεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου»-, απλώς έχει κατά καιρούς προβεί σε δηλώσεις που είναι ενδεχομένως «επιλήψιμες» (ο Αλιό έχει μάλιστα το θράσος να δηλώσει ότι μια ατυχής φράση δεν χαρακτηρίζει επ’ουδενί μια πολιτική καριέρα πενήντα ετών· ο αντισημιτισμός εμπίπτει επομένως για τον Αλιό στην κατηγορία της απλής γλωσσικής παραδρομής!).

3. το Εθνικό Μέτωπο προασπίζεται τον «ιουδαιοχριστιανικό πολιτισμό» (εδώ ανατριχιάζουμε!). Το κόμμα που ίδρυσε ο Λεπέν επιχειρεί, ίσως πιο συστηματικά από ποτέ, να ιδιοποιηθεί όρους που νοηματοδοτούν το ευρωπαϊκό «κοινώς ζην» διαστρέφοντάς τους. Η υπεράσπιση, για παράδειγμα, του «εκκοσμικευμένου κράτους» (état laïc) τονίζεται εμφατικά με μόνο σκοπό τον αφανισμό της πολυμορφίας και την επιστροφή του «λευκού ετεροφυλόφιλου ανθρώπου». Όπως τονίζει και ο Ρόμπερτ Πάξτον σε μια πρόσφατη συνέντευξη που αναδημοσιεύσαμε και στο παρόν ιστολόγιο, “τα σημάδια του φασισμού είναι όλα εδώ”.

________________________________________

En France, la République dont on continue pourtant à louer l’humanisme et la générosité universels devient progressivement le véhicule respectable d’un repli identitaire analogue aux crispations qui prospèrent ailleurs dans le monde sur un mode plus ouvertement ethniciste ou culturaliste tout en restant une référence de « vivre ensemble » réputée humaniste. La conversion du Front national à la vulgate républicaine, conversion accentuée depuis l’accession de Marine Le Pen à la présidence du parti est un symptôme de cette dérive vers l’ambigüité et le paradoxe. (Allan Kaval, “En France, le républicanisme est-il un obstacle à l’évolution de la démocratie ?” décembre 2011, nonfiction.fr)

Les propos de Louis Aliot, vice-président du Front national et codirecteur de campagne de Marine Le Pen, mercredi 14 décembre, sur France Inter ne font que confirmer le constat alarmant d’Allan Kaval. Arrogant et souriant, croyant assurément qu’il s’adresse à des naïfs, Aliot a invoqué “la défense de la civilisation judéo-chrétienne” ainsi que celle de “la République” face à la radicalisation de l’islam dans les quartiers dits “difficiles”. De retour d’une visite en Israël, le vice-président du parti de la haine s’est efforcé de se montrer un allié de ce pays en évitant de mentionner les campagnes férocement antisionistes et antijuives des années précédentes (à ce sujet, nous renvoyons aux analyses de Jean-Yves Camus). Il a tenté également de minimiser les propos antisémites de Jean-Marie Le Pen, en allant jusqu’à affirmer: “Mais chère Madame, le Front National n’a pas eu de passé antisémite”. Mais cher Monsieur, vous nous prenez pour des imbéciles?

 

Στις 13 και 19 Φεβρουαρίου, η Δρέσδη διαδηλώνει / Den Nazi-Aufmarsch in Dresden nochmals verhindern!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, (νεο)ναζιστικές ομάδες απ’ όλη την Ευρώπη επιχειρούν να πραγματοποιήσουν «πένθιμη παρέλαση» (Trauermarsch) στους δρόμους της Δρέσδης. Αφορμή είναι η επέτειος του βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1945 που προκάλεσε το θάνατο αρκετών χιλιάδων αμάχων. Πράξη στρατιωτικά αναγκαία (το Γ’ Ράιχ δεν είχε ακόμα ηττηθεί οριστικά), ο βομβαρδισμός της Δρέσδης χρησιμοποιείται από τη (νεο)ναζιστική προπαγάνδα με στόχο τη σχετικοποίηση της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης και τη γενικότερη αμφισβήτηση του γεγονότος ότι ο ναζισμός υπήρξε μια μηχανή του θανάτου. Για τους νεοναζί ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα «Ολοκαύτωμα με βόμβες» (“Bomben-Holocaust”).

Το 2010, η κινητοποίηση χιλιάδων πολιτών απ’όλη τη Γερμανία είχε ως αποτέλεσμα τη ματαίωση της πορείας των νεοναζιστών (δείτε το σχετικό ρεπορτάζ του BBC, αμέσως παρακάτω). Διάφορες οργανώσεις και κόμματα θα επιχειρήσουν και φέτος την επανάληψη της περυσινής επιτυχίας.

Der größte Neonazisaufmarsch in Europa wurde letztes Jahr erfolgreich blockiert. Diesmal marschieren die Neonazis an zwei verschiedenen Wochenenden: am 13. und am 19. Februar.

Von Nora Winter (via MUT gegen rechte Gewalt)

—–

Aktuelle Terminübersicht

Sonntag, 13. Februar 2011

9.30 Uhr Gedenken an die Opfer des Nationalsozialismus, Neustädter Bahnhof

10-13 Uhr Kundgebung „Gegen jeden Geschichtsrevisionismus“, Bautzner Straße/Alaunstraße

10.30 Uhr Gedenken auf dem Heidefriedhof

11-13.30 Uhr Stadtrundgang „Täterspuren“, Comeniusplatz

13-14 Uhr Menschenkette „Erinnern und Handeln. Für mein Dresden”

14 Uhr Kundgebung von „Dresden Nazifrei”, Hochschulstraße (vor der Hochschule für Technik und Wirtschaft)

15 Uhr Fakelmarsch der Neonazis, Start: Haputbahnhof/Bayrische Straße. Route: Strehlener Straße, Ackermannstraße, Zellescher Weg, Fritz-Löffler-Straße zurück zum Hauptbahnhof

Samstag, 19. Februar 2011

ab ca. 11 Uhr Großdemonstration der Neonazis, möglicherweise auch mehrere Demonstrationen an verschiedenen Orten

Mahnwache “Wir schützen die Synagoge”, St. Petersburger Straße

11-18 Uhr Mahnwachen “Raum für Mitmenschlichkeit und Nächstenliebe – Mahnen und Beten für unsere Stadt” an allen evangelisch-lutherischen, evangelisch-methodistischen und katholischen Kirchgemeinden im Dresdner Stadtgebiet

—–

Zum ersten Mal ist es 2010 gelungen, den größten Neonazi-Aufmarsch Europas zu verhindern. Dazu beigetragen hat ein breites Bündnis und vor allem eine hitzige Diskussion über die Legalität von Blockaden. Die Dresdner Staatsanwaltschaft verbot 2010 das Plakat des Bündnisses „Dresden Nazifrei“ und erreichte damit das genaue Gegenteil: Viele Einzelpersonen, Vereine und Parteien solidarisierten sich mit der Kampagne und nahmen an den Blockaden teil. So gelang es, dass die Neonazis den ganzen Tag in der Kälte ausharren und dann wieder nach Hause fahren mussten. Wiederholt sich dieser Erfolg in diesem Jahr?

Warten auf die Gerichte

Am 19. Januar 2011 hat das Verwaltungsgericht Dresden die Blockaden vom letzten Jahr für rechtswidrig erklärt. Was das für die geplanten Proteste in diesem Jahr bedeutet, muss sich erst noch zeigen. Die Stadt Dresden legte Widerspruch beim Oberverwaltungsgericht Bautzen gegen das Urteil ein. Auch die Polizei weiß nicht so recht, wie sie das Urteil bewerten soll. Eine Durchsetzung der Neonazidemonstration hätte vermutlich schwere Auseinandersetzungen hervorgerufen und wäre nur mit größter Gewalt zu erreichen gewesen. Die Gegenbündnisse rufen ungeachtet dessen weiterhin zu Blockaden in Dresden auf. Auch 18 Bundestagsabgeordnete von SPD, den GRÜNEN und der LINKEN rufen zur Demonstration auf.

Fakelmarsch am 13. Februar

Am 13. Februar will wie jedes Jahr das „Aktionsbündnis gegen das Vergessen“ zusammen mit der „Jungen Landsmannschaft Ostdeutschland“ einen Fakelmarsch abhalten. Dieser Marsch ist kleiner angelegt und mobilisiert eher das regionale Spektrum der Neonazisszene und die „Autonomen Nationalisten“. Voraussichtlich wird der Fakelmarsch ab 15 Uhr in einem Neubaugebiet Dresdens stattfinden. Genaue Angaben sind noch nicht bekannt. Proteste werden von regionalen Gruppen organisiert. Interessant ist der Stadtrundgang „Auf den Spuren der Täter“, angeboten vom Bündnis „Dresden Nazifrei“ als Gegenveranstaltung. Informiert wird über die Geschichte des NS in Dresden (13.2., 11 Uhr). Wer an dem Termin nicht kann, dem sei das Audioscript zu einem anderen Stadtrundgang über die Verfolgung und Vernichtung der Jüdinnen und Juden in Dresden von 1933 bis 1945 empfohlen.

Neonazigroßevent am 19. Februar

Für Samstag, den 19. Februar, mobilisieren Neonaziorganisationen dann europaweit zum Aufmarsch „Recht auf Gedenken – Der Wahrheit eine Gasse!“. Somit wird in diesem Jahr der 19. Februar zum Massenevent der Neonazis. Im letzten Jahr trafen sich in Dresden rund 6.000 Neonazis aus Deutschland, Tschechien, der Slowakei, Frankreich und Spanien, um der „Opfer der Alliierten“ zu gedenken. Ob NPD, JN, Kameradschaftsszene oder Autonome Nationalisten – alle waren sie jedes Jahr dabei. Wahrscheinlich werden die Neonazis versuchen mehrere Demonstrationen anzumelden, um eine Blockade wie im letzten Jahr zu verhindern. Doch in Leipzig ist im Herbst 2010 diese Strategie schon gescheitert. Sollte es trotz verzweifelter Versuche der Neonazis weiterhin gelingen, den Aufmarsch zu verhindern, werden die Teilnehmerzahlen der Neonazis zukünftig wohl nach unten gehen. Um diese Hoffnung wahr werden zu lassen, mobilisiert „Dresden Nazifrei“ zu Massenblockaden am 19. Februar. Anreisemöglichkeiten wird es aus dem gesamten Bundesgebiet geben. Um noch mehr Menschen gegen die Neonazis auf die Straße zu bekommen, gibt es nun auch die Kampagne „Bring2“. Alle, die im letzten Jahr da waren, sollen nun noch zwei Freundinnen oder Freunde mitbringen.

Mythso Dresden

Doch auch wenn der Neonaziaufmarsch in Zukunft durch erfolgreiche Proteste kleiner werden sollte, ganz vorbei wird der Spuk nicht sein. In Dresden gibt es viele Orte, die Schauplatz für seltsame Geschichtsdeutungen werden und damit potentiell auch für Neonazis anschlussfähig sind. So ist es immer noch der „Mythos Dresden“, der durch viele Köpfe geistert. Als unschuldige Kulturstadt sei Dresden gänzlich ungerechtfertigt durch die Alliierten bombadiert worden. Doch auch in Dresden wurden 1933 Bücher verbrannt, die NS-Ausstellung „Entartete Kunst“ fand auch hier viele Besucherinnen und Besucher, Privatbanken aus jüdischem Besitz wurden an die Dresdner Bank angeschlossen, Zwangsarbeiterinnen und –arbeiter mussten in der Rüstungsindustrie arbeiten, der Bahnhof Dresden-Neustadt war ein wichtiger militärischer Umschlagplatz. Aber an Orten wie dem Heidefriedhof wird die Bombardierung Dresdens schlicht mit der systematischen Vernichtung von Jüdinnen und Juden gleichgesetzt: In einem Säulenrondell findet sich Dresden hier zusammen mit Auschwitz oder Bergen-Belsen in einer Reihe. So betrachtet sind dann alle einfach Opfer des Krieges. Wie dieser Krieg zustande kam, wer ihn angefangen hat, wer alles mitgemacht hat – diese Fragen verschwimmen in einem allgemeinen „Wir sind alle Opfer“-Diskurs.

Στις 13 Φεβρουαρίου η Δρέσδη θυμάται και διαδηλώνει / Am 13. Februar 2010 in Dresden – Erinnern und Handeln

mut-gegen-rechte-gewalt.de

  • Deutsche Fassung folgt

Με το σχηματισμό μιας τεράστιας ανθρώπινης αλυσίδας και τη διεξαγωγή μίας διαθρησκευτικής «προσευχής για την ειρήνη» (Friedensgebet, μέσο αντίστασης την εποχή της Ανατολικής Γερμανίας) χιλιάδες κάτοικοι της Δρέσδης αλλά και επισκέπτες από άλλες γερμανικές πόλεις προτίθενται να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην απόφαση (νεο)ναζιστικών ομάδων απ’ όλη την Ευρώπη να πραγματοποιήσουν «πένθιμη παρέλαση» (Trauermarsch) στις 13 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης. Αφορμή είναι η 65η επέτειος του βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1945 που προκάλεσε το θάνατο αρκετών χιλιάδων αμάχων. Πράξη στρατιωτικά αναγκαία (το Γ’ Ράιχ δεν είχε ακόμα ηττηθεί οριστικά), ο βομβαρδισμός της Δρέσδης χρησιμοποιείται από τη (νεο)ναζιστική προπαγάνδα με στόχο τη σχετικοποίηση της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης και τη γενικότερη αμφισβήτηση του γεγονότος ότι ο ναζισμός υπήρξε μια μηχανή του θανάτου. Για τους νεοναζί ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα «Ολοκαύτωμα με βόμβες» (“Bomben-Holocaust”).

Τι μας κάνει εντύπωση; Η συστράτευση σχεδόν όλου του πολιτικού, εκκλησιαστικού και καλλιτεχνικού κόσμου για την επιτυχία της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας (ονόματα και ιδιότητες μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ εδώ). Οι Γερμανοί Εβραίοι δεν παρακαλάνε για στήριξη όπως στην Ελλάδα, αυτή είναι δεδομένη τουλάχιστον στην περίπτωση της Δρέσδης.

Στο κάλεσμα που παραθέτουμε παρακάτω και που υπογράφουν θεολόγοι, καθηγητές και πολιτικοί, καθίσταται ξεκάθαρο ότι οι ακροδεξιές πρακτικές είναι όχι μόνο «ασυμβίβαστες με τις δημοκρατικές αξίες» αλλά και με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Για τους υπογράφοντες θρησκεία και δημοκρατία είναι αλληλένδετες αξίες (κάτι που δεν είναι αυτονόητο στην Ελλάδα).

Στην Ελλάδα ένα πρώτο βήμα έγινε με την “Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προάσπιση του Εβραϊκού Νεκροταφείου Ιωαννίνων” και τα δύο πρωτοσέλιδα που αφιέρωσε ο «Ηπειρωτικός Αγώνας» στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία (“Όλοι μαζί μια αλυσίδα” και “Τα Γιάννενα που μπορούν“). Αλλά η αντίσταση στην αντισημιτική βία και ρητορική δεν είναι υπόθεση μόνο ενός απογεύματος. Πρέπει να ξεκινήσει από το σχολείο. Μαθήματα όπως η Ιστορία, τα Θρησκευτικά και η Λογοτεχνία πρέπει να αλλάξουν ριζικά το περιεχόμενό τους ώστε να διενεργηθεί μια σωστή συζήτηση για την ιδιοσυστασία του ναζιστικού φαινομένου, του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού του εικοστού αιώνα.

Κάναμε μια πρόχειρη έρευνα στο ελληνόφωνο ίντερνετ προκειμένου να βρούμε πληροφορίες για το βομβαρδισμό της Δρέσδης. Σιχαίνεσαι να κάνεις κλικ. Από τα λίγα κείμενα που μπορούμε να προτείνουμε είναι η κριτική του Hλία Mαγκλίνη για το μυθιστόρημα του Χάρι Μούλις “Το πέτρινο νυφικό κρεβάτι” (Η Καθημερινή, 19.03.2006):

Oυσιαστικά, ο Γερμανός πεζογράφος και δοκιμιογράφος επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της ηθικής τάξης γύρω από αυτές τις αποστολές, χωρίς ποτέ να καταφύγει σε αβασάνιστους και άτοπους συμψηφισμούς, στους οποίους καταφεύγουν οι νοσταλγοί του ναζισμού (η Δρέσδη είναι σύμβολο για τους νεοναζί, οι οποίοι αρέσκονται να εξισώνουν τη φρίκη της με την κτηνωδία του Aουσβιτς).

Über Sachsen hinaus formiert sich ein breites Bündnis von Nazi-Gegnern. Das Bündnis will in der Tradition der Friedensgebete der Kirchen in der DDR den rechtsextremen Aufmarsch am 13. Februar in Dresden nicht hinnehmen. An diesem Tag jährt sich die Bombardierung Dresdens zum 65. Mal. Seit mehreren Jahren zieht das Gedenken Dresdens auch Alt- und Neonazis an, die ihren Geschichtsrevisionismus verbreiten wollen. Die Junge Landsmannschaft Ostdeutschland hat für mehrere Jahre im Voraus „Trauermärsche“ in Dresden angemeldet. Getrauert werden soll um die Toten der Bombardierung. Dabei wird allerdings der historische Kontext völlig verdreht. Die NPD-Mitglieder setzen die industrielle und geplante Vernichtung von Jüdinnen und Juden mit der Bombardierung Dresdens gleich und benutzen Schlagwörter wie „Bombenholocaust“.

[Quelle: Tagesspiegel „Prominente protestieren gegen rechtsextremen Aufmarsch in Dresden“ (13.01.2010) und Amadeu-Antonio-Stiftung „Dresden 2010 – Was ist wann und wo?“]

In Griechenland gibt es einen solchen Widerstand gegen Rechtsextremismus leider noch nicht, obwohl Rechtsextremisten seit einigen Jahren sehr aktiv sind. Auf der griechischen Mittelmeer-Insel Kreta haben Brandstifter im vergangenen Monat zweimal einen Brandanschlag auf eine Synagoge verübt. Weder eine Partei noch ein Bündnis oder die orthodoxe Kirche haben zu einer Kundgebung aufgerufen, um gegen diese Aggression zu protestieren.

Anders war es in Ioannina (im Norden Griechenlands), wo der jüdischer Friedhof viermal im vergangenen Jahr geschändet wurde, ohne dass die Täter verhaftet wurden: am 18. Dezember 2009 bildeten ungefähr 100 Bürger eine Menschenkette rund um den Friedhof. Am gleichen Abend organisierte die „Initiative für den Schutz des jüdischen Friedhofs von Ioannina“ eine Tagung über die Geschichte den Juden von Ioannina. Dieses Ereignis wurde von den griechischen Medien fast ignoriert, nicht aber von den israelischen.

Pressemitteilung

Am 13. Februar 2010 in Dresden – Erinnern und Handeln

Aufruf zum Friedensgebet für alle Menschen guten Willens

Wir laden alle Menschen ein, sich am 13. Februar 2010 unter dem Motto “13. Februar 2010 – Erinnern und Handeln” an der Menschenkette Dresdner Bürgerinnen und Bürger und dem hinführenden Friedensgebet an verschiedenen Stationen der Erinnerung zu beteiligen. Wir beten für Frieden und Menschenwürde, für gleiche Rechte aller Menschen ohne Ansehen der Religion, der Nationalität, der Hautfarbe, des Geschlechts und des Standes, für Stärkung gesellschaftlichen Engagements gegen Menschenfeindlichkeit und Gewalt.

Wir wollen mit unseren Gebeten und Posaunen gehört und gesehen werden von denen, die den Gedenktag missbrauchen, um ihre rechtsextremistische Gesinnung zu demonstrieren.

Wir halten öffentlich sicht- und hörbaren Widerstand gegen extrem rechte Dominanzbestrebungen und Aufmärsche für unverzichtbar, um deutlich zu machen, dass diese gesellschaftlich zu ächten sind. Rechtsextremismus in Dresden und anderswo ist unvereinbar mit demokratischen Werten, die für viele von uns in unseren jeweiligen religiösen Überzeugungen wurzeln.

Denn wieder mobilisieren zum 13. Februar 2010 – dem Jahrestag der Bombardierung Dresdens – Rechtsextremisten aus ganz Europa zu einem Aufmarsch in Dresden. Dieser hat sich in den vergangenen zehn Jahren zum größten europäischen Treffen der Alt- und Neonazis entwickelt. Der Aufmarsch steht in den Traditionslinien des historischen Nationalsozialismus. Die Gleichsetzung der Opfer der Luftangriffe auf Dresden mit den Ermordeten in den Konzentrations- und Vernichtungslagern soll den Holocaust verharmlosen. Damit wird der Vernichtungscharakter der deutschen Kriegsführung im 2. Weltkrieg verschwiegen und die Fragen nach Schuld und Verantwortung werden verdreht. Das Ziel der Alliierten war die Befreiung Europas und Deutschlands vom Nationalsozialismus. Die Bombardierung Dresdens steht damit im Zusammenhang mit der Beendigung dieses mörderischen Regimes. Diese Sicht schließt auch die Trauer um die Toten dieses Bombenangriffs auf Dresden ein.

Wir wollen deutschlandweit diejenigen Religionsgemeinschaften und gesellschaftlichen Gruppen, die Kirch- und Pfarrgemeinden und alle Engagierten in Dörfern und Städten stärken, die für eine demokratische Kultur einstehen und sich immer wieder beherzt dem Rechtsextremismus in den Weg stellen. Deshalb werden wir als breites Bündnis – in der Tradition der Friedensgebete der Kirchen in der DDR – am 13. Februar 2010 bei dem zur Menschenkette hinführenden Friedensgebet mit allen Menschen guten Willens „Erinnern und Handeln in Dresden“.


ε το σχηματισμό μιας τεράστιας ανθρώπινης αλυσίδας και τη διεξαγωγή μίας διαθρησκευτικής «προσευχής για την ειρήνη» (Friedensgebet, μέσο αντίστασης την εποχή της Ανατολικής Γερμανίας) χιλιάδες κάτοικοι της Δρέσδης αλλά και επισκέπτες από άλλες γερμανικές πόλεις προτίθενται να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην απόφαση (νεο)ναζιστικών ομάδων απ’ όλη την Ευρώπη να πραγματοποιήσουν «πένθιμη παρέλαση» (Trauermarsch) στις 13 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης. Αφορμή είναι η 65η επέτειος του βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1945 που προκάλεσε το θάνατο αρκετών χιλιάδων αμάχων. Πράξη στρατιωτικά αναγκαία (το Γ’ Ράιχ δεν είχε ακόμα ηττηθεί οριστικά), ο βομβαρδισμός της Δρέσδης χρησιμοποιείται από τη (νεο)ναζιστική προπαγάνδα με στόχο τη σχετικοποίηση της γενοκτονίας των Εβραίων της Ευρώπης και τη γενικότερη αμφισβήτηση του γεγονότος ότι ο ναζισμός υπήρξε μια μηχανή του θανάτου. Για τους νεοναζί ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα «Ολοκαύτωμα με βόμβες» (“BombenHolocaust“).

Τι μας κάνει εντύπωση; Η συστράτευση σχεδόν όλου του πολιτικού, εκκλησιαστικού και καλλιτεχνικού κόσμου για την επιτυχία της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας (ονόματα και ιδιότητες μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ εδώ). Οι Γερμανοί Εβραίοι δεν παρακαλάνε για στήριξη όπως στην Ελλάδα, αυτή είναι δεδομένη τουλάχιστον στην περίπτωση της Δρέσδης.

Στο κάλεσμα που παραθέτουμε παρακάτω και που υπογράφουν θεολόγοι, καθηγητές και πολιτικοί, καθίσταται ξεκάθαρο ότι οι ακροδεξιές πρακτικές είναι όχι μόνο «ασυμβίβαστες με τις δημοκρατικές αξίες» αλλά και με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Για τους υπογράφοντες θρησκεία και δημοκρατία είναι αλληλένδετες αξίες (κάτι που δεν είναι αυτονόητο στην Ελλάδα).

Στην Ελλάδα ένα πρώτο βήμα έγινε με την Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προάσπιση του Εβραϊκού Νεκροταφείου Ιωαννίνων και τα δύο πρωτοσέλιδα που αφιέρωσε ο «Ηπειρωτικός Αγώνας» στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Αλλά η αντίσταση στην αντισημιτική βία και ρητορική δεν είναι υπόθεση μόνο ενός απογεύματος. Πρέπει να ξεκινήσει από το σχολείο. Μαθήματα όπως η Ιστορία, τα Θρησκευτικά και η Λογοτεχνία πρέπει να αλλάξουν ριζικά το περιεχόμενό τους ώστε να διενεργηθεί μια σωστή συζήτηση για την ιδιοσυστασία του ναζιστικού φαινομένου, του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού του εικοστού αιώνα.

Κάναμε μια βόλτα στο ελληνόφωνο ίντερνετ για να βρούμε πληροφορίες για το βομβαρδισμό της Δρέσδης. Σιχαίνεσαι να κάνεις κλικ. Παντού ναζιστόφιλες ισοστελίδες.