08/08/2017: Αντισημιτική, συνωμοσιολογική ανάρτηση της Ραχήλ Μακρή στο Facebook

Υπενθυμίζουμε παλαιότερο σχόλιο (2014) της Ρ. Μακρή για τη στάση του δημάρχου Θεσσαλονίκης απέναντι στη “Χρυσή Αυγή”.

Makri_targets_Boutaris

RACIST CRIMES WATCH

Αντισημιτική, συνωμοσιολογική ανάρτηση της Ραχήλ Μακρή στο Facebook

rachel

View original post

Αντισημιτισμός: ακρότητα και κοινοτοπία. Σκέψεις για τη μνήμη και την ευθύνη της γενοκτονίας

Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στα Γιάννενα για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος με κεντρικό ομιλητή τον Διονύση Γ. Δρόσο, Καθηγητή Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Αναδημοσιεύουμε με την άδεια του συγγραφέα το κείμενο της ομιλίας του.

«Αντισημιτισμός: ακρότητα και κοινοτοπία

Σκέψεις για τη μνήμη και την ευθύνη της γενοκτονίας»

                                                                                                                                                                                                               Διονύσης Γ. Δρόσος

 

Και ο κόσμος σιωπούσε. Έξι εκατομμύρια. Και ο κόσμος σιωπούσε.

Ιδού η ακρότητα και η κοινοτοπία συμπυκνωμένες σε δυο φράσεις που στοιχειώνουν το λόγο περί της γενοκτονίας των Εβραίων.

Και ο κόσμος σιωπούσε είναι ο αρχικός τίτλος του έργου Η νύχτα του Elie Wiesel. Έξι εκατομμύρια είναι ο αριθμός-σύμβολο των δολοφονημένων κατά την επιχείρηση «Τελική λύση» που κατά μετωνυμία ονομάζουμε Άουσβιτς.

Αν ακολουθήσουμε το σχήμα του Jacques Hassoun, κατά την επεξεργασία της τραυματικής εμπειρίας έχουμε έναν πρώτο χρόνο σιωπής, ακολουθεί ο χρόνος της μνήμης και τέλος περνάμε στο χρόνο της περισυλλογής του αξιομνημόνευτου και της ιστορίας.[1] Από τη δεκαετία του 80 (στα καθ’ ημάς του 90) έχουμε περάσει στον τρίτο χρόνο. [2] Η επεξεργασία αυτή του αξιομνημόνευτου είναι σύνθετη διεπιστημονική εργασία που προϋποθέτει έρευνα σε πολλαπλά επίπεδα (ιστορία- επιστημονική και δημόσια-, ψυχολογία, κοινωνιολογία, θεολογία, φιλοσοφία, ιατρική). Γι αυτό και η συζήτηση έχει ανοίξει πλέον σε θεματικές συναφείς με το γεγονός το ίδιο, που αφορούν όμως φαινόμενα μακρότερης διάρκειας από αυτό.

Το Άουσβιτς έχει θεωρηθεί το μεγάλο γεγονός του αιώνα που πέρασε. Κατά τον Günter Grass θα πρέπει να χρονολογούμε την ανθρώπινη ιστορία ως προ και μετά το Άουσβιτς. Κατά τον Adorno, «Μετά το Άουσβιτς, είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση» και κατά τον Paul Celan, «Μετά το Άουσβιτς δεν είναι πλέον κανένα ποίημα δυνατό, εκτός και μόνο με αφορμή το Άουσβιτς».

Αυτό όμως το ‘ανείπωτο’, το ‘απερίγραπτο’, το ‘ασύλληπτο’, το ‘αδιανόητο’, αυτή η άνευ προηγουμένου ακρότητα, πώς μπόρεσε να συμβεί αν δεν συνδέεται με το καθημερινό, το κοινότοπο, το σύνηθες; Και τι νόημα έχει για το σημερινό μας βίο, αν το εξορίσουμε στο χώρο της ανεξήγητης εξαίρεσης; Πώς προέκυψε η τομή Άουσβιτς; Αν υπάρχει μια μετά Άουσβιτς εποχή, ποιες είναι οι συντεταγμένες της που ορίζονται από τη συνθήκη Άουσβιτς;

Στην προσπάθεια της να αναμετρηθεί με αυτά τα προβλήματα, η σκέψη έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά πειρασμούς. Όλοι οι πειρασμοί αυτοί προέρχονται από τη βασική συντεταγμένη, που διατρέχει όλη την προ και μετά Άουσβιτς ιστορία μας: το μίσος για τον Άλλον, όπως συμπυκνώνεται στην αρχετυπική του μορφή: τον αντισημιτισμό ή καλύτερα το τον αντι-εβραϊσμό ή την ιουδαιοφοβία.[3]

Τα απλά ερωτήματα που βάζει ο Shakespeare στο στόμα του Σάϋλοκ περιμένουν ακόμα την απάντησή τους:

«Είμαι Εβραίος. Δεν έχει ο Εβραίος μάτια; Δεν έχει ο Εβραίος χέρια, όργανα, διαστάσεις, αισθήσεις, αισθήματα, πάθη; Δεν τρέφεται με την ίδια τροφή, δεν πληγώνεται με τα ίδια όπλα; Δεν πάσχει από τις ίδιες αρρώστιες; Δεν θεραπεύεται με τα ίδια φάρμακα; Δεν κρυώνει και δεν ζεσταίνεται από τον ίδιο χειμώνα και το ίδιο καλοκαίρι, όπως ένας Χριστιανός; Αν μας τρυπήσεις δεν ματώνουμε; Αν μας γαργαλήσεις δεν γελάμε; Αν μας δηλητηριάσεις δεν πεθαίνουμε; Και αν μας αδικήσεις δεν θα εκδικηθούμε; » [4]

Η Ευρώπη είχε τον πολιτισμό να θέσει τα ερωτήματα. Δεν βρήκε τη δύναμη της αυτογνωσίας να τα απαντήσει. Ας συγκρατήσουμε πάντως ότι η ίδια η ποιότητα των ρητορικών ερωτημάτων καταδεικνύει ότι ο αντι-εβραϊσμός αποτελεί πρόβλημα ταυτότητας όχι των Εβραίων, αλλά των μη Εβραίων.

«Φοβάμαι τα μεγάλα ερωτήματα που συνοδεύονται συνήθως από μικρές απαντήσεις» έγραψε ο μεγάλος ιστορικός της Καταστροφής Raul Hilberg, υποδεικνύοντάς μας να αναζητήσουμε αντί των μεγάλων τι και γιατί, τα μικρά πώς. Πώς λοιπόν ο δικός μας ο παροντικός αντι-εβραϊσμός μας παρεμβάλλεται στη μνήμη μας μέσω μιας σειράς πειρασμών. Ποιοι είναι αυτοί οι πειρασμοί της μνήμης, με τις αντίστοιχες πλάνες τους;

Πρώτος πειρασμός. Ο πειρασμός των αριθμών.

Μα ήταν όντως 6,000,000 ; Και αν ήταν λιγότεροι;

Για να τελειώνουμε με τους αριθμούς: 5,660,000 είναι ο αριθμός που δίνει το Institute for Jewish Affaires το 1945. Ο Poliakof στρογγυλοποιεί τον αριθμό σε 6,000, 000. Κατά τον  Hilberg είναι 5,100,000. Και λοιπόν; Πόσοι θα έπρεπε να ήταν για να λογαριάζεται αυτό ως το μεγαλύτερο έγκλημα στην ανθρώπινη ιστορία;

Έχουν ακουστεί τα πιο απίθανα· ακόμα και ότι δεν υπήρχαν τόσοι Εβραίοι στην Ευρώπη πριν τον πόλεμο.

Ιδού οι γερμανικές στατιστικές, όπως παρουσιάστηκαν στη Διάσκεψη της Βανζέε, όπου λήφθηκαν οι αποφάσεις για την «Τελική Λύση»: άνω των 11,000,000 οι προς εξόντωση Εβραίοι της Ευρώπης, κατανεμημένοι κατά χώρα. [5]

Όσον αφορά τα θύματα, μέχρι το 2013, 4,300,000 είχαν ταυτοποιηθεί πλήρως από τις υπηρεσίες του Yad Vashem.

Όμως η λογική των αριθμών είναι μια ύπουλη παγίδα. Ο αριθμός ούτως ή άλλως είναι ασύλληπτος, αλλά και άψυχος. Αν θέλουμε να ακούσουμε κάποιον που ήξερε καλά από μαζικά εγκλήματα, ο Στάλιν έλεγε ότι ο φόνος ενός ανθρώπου είναι έγκλημα, ο φόνος 10,000 είναι στατιστική.

Και η στατιστική μας εισάγει λαθραία στη λογική των δολοφόνων. Αν θυμόμαστε αριθμούς μόνον, τότε η επιχείρηση της «εκμηδένισης» [Vernichtung] όπως την ονόμαζαν οι θύτες θριαμβεύει. Εκείνοι αντικατέστησαν τα ονόματα των προσώπων με αριθμούς, οι οποίοι στο ίδιο το Άουσβιτς ειδικά χαράχτηκαν στον αριστερό βραχίονα των εγκλείστων. Ο αριθμός πάντως δεν είναι αδιάφορος. Το έγκλημα θα ήταν ειδεχθές ακόμα και αν αφορούσε ένα πρόσωπο. Επαναλήφθηκε όμως 6,000,000 φορές. Πέρα από τους αριθμούς, η μνήμη πρέπει να αποδώσει στα θύματα την αξιοπρέπεια του ονόματος και του προσώπου. Σε αυτό το πνεύμα το μουσείο Yad Vashem έδωσε την πλέον παραστατική μορφή στη λεγόμενη αίθουσα των ονομάτων.

Δεύτερος πειρασμός: Ο πειρασμός των συγκρίσεων

Μα είναι η γενοκτονία των Εβραίων η μοναδική στον κόσμο; Δεν έγιναν άλλα μαζικά εγκλήματα; Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου; στις μέρες μας η η Καμπότζη, η Ρουάντα, η Γιουγκοσλαβία; Αλλά κυρίως, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης πήραν άραγε μικρότερη έκταση στη Σοβιετική Ένωση; Τα θύματα του Στάλιν ήταν μήπως λιγότερα; κτλ.

Η γενοκτονία των Εβραίων δεν είναι βεβαίως το πρώτο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ούτε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι αποκλειστικότητα του Ναζισμού. Συγχέουμε όμως, πολλές φορές όχι αθώα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα στρατόπεδα εργασίας με τα στρατόπεδα εξόντωσης. Chelmno, Belzec, Soribor, Maidanek, Treblinka, Birkenau-Auschwitz II δεν ήταν στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά βιομηχανίες εξόντωσης.

Όλες οι μαζικές σφαγές των διαφόρων ολοκληρωτισμών αφορούσαν ανθρώπους που θεωρήθηκαν επικίνδυνοι για το καθεστώς, λόγω της δράσης τους ή των ιδεών τους. Οι Εβραίοι κρίθηκαν ένοχοι όχι για τις πράξεις ή τις ιδέες τους ή τη θρησκεία τους, αλλά για το αίμα τους. Όχι το πράττειν αλλά το είναι, η ανθρώπινη ύπαρξη ενοχοποιήθηκε. Ακόμα και όπου αλλού η σφαγή έγινε για εθνοτικούς λόγους, αφορούσε αντεκδίκηση ή και εκκαθάριση περιοχών από εθνικά ή φυλετικά αλλότριους πληθυσμούς. Κανένα από αυτά τα εγκλήματα δεν είναι αμελητέο, κανένα δεν πρέπει να αφήνει ασυγκίνητο τον ανθρωπισμό μας. Όμως η γενοκτονία των Εβραίων έχει δύο χαρακτηριστικά που την ξεχωρίζουν στην ιεραρχία του εγκλήματος: 1) ποτέ άλλοτε δεν επιχειρήθηκε εκκαθάριση του κόσμου ολόκληρου από κάτι που θεωρήθηκε λάθος της φύσης ή του Θεού· ποτέ κανείς δεν ανέλαβε να διορθώσει τον Θεό· και αυτό από μόνο του κατεβάζει τον άνθρωπο ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τον Κάιν στου κακού τη σκάλα και 2) κανένα άλλο φονικό δεν προετοιμάστηκε επί 2000 χρόνια και σε καμία άλλη περίπτωση το θύμα δεν μισήθηκε τόσο ακόμα και μετά το έγκλημα. Μόνον η γενοκτονία των Εβραίων έχει ακόμα και σήμερα αρνητές που αποδίδουν το όλο γεγονός σε σκηνοθετημένη συνωμοσία των ίδιων των θυμάτων. Οι Εβραίοι φαίνεται πως είναι το μοναδικό είδος στο σύμπαν που είναι ένοχο ακόμα και για τα σε βάρος τους εγκλήματα!

Τρίτος πειρασμός: Ο πειρασμός του τετελεσμένου παρελθόντος

Λένε: εντάξει η γενοκτονία έγινε, αλλά αυτά όλα ανήκουν στο παρελθόν. Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όμως υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που ανοίγουν νέες εποχές και που ψήγματά τους, δομές τους, τεχνικές τους και νοοτροπίες τους επιβιώνουν· γεγονότα που ανοίγουν νέες εποχές. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, όλη ανθρωπότητα έχει περάσει κάτω από την πύλη του κακού που έγραφε Arbeit macht frei.

Το μίσος για τους Εβραίους λειτούργησε και λειτουργεί χρησιμοποιώντας διάφορα οχήματα: χριστιανικός αντιϊουδαϊσμός, φυλετικός αντισημιτισμός, πολιτικο-θρησκευτικός ισλαμισμός, πολιτικός αντισιωνισμός- αντιϊμπεριαλισμός. Πάντα εκδηλώνεται ένα μίσος και όποιος μισεί θέλει την καταστροφή του αντικειμένου του μίσους του, μας μαθαίνει ο Σπινόζα. Και πράγματι: ο Ιουδαϊσμός θα πρέπει να εκλείψει ως θρησκεία στην πρώτη εκδοχή, οι Εβραίοι θα πρέπει να εκλείψουν ως φυλή στη δεύτερη, το κράτος του Ισραήλ θα πρέπει να εκλείψει στην τρίτη και την τέταρτη. Αυτός ο νέος μετά το Άουσβιτς, κυρίως μετά το 1967, υφέρπων αντι-εβραϊσμός είναι ενεργός και στη Μ. Ανατολή και στην Ευρώπη μας, όπου πχ Γάλλοι Εβραίοι συνεχώς εγκαταλείπουν τη χώρα, αλλά και στα καθ’ ημάς, όπου οι πάσης φύσεως θεωρίες συνωμοσίες είναι best seller, δεν υπάρχει συνωμοσία που να σέβεται τον εαυτό της που να μην έχει και τον Εβραίο της. Όπως δεν υπάρχει και χρονιά που να μην έχουμε βεβήλωση Εβραϊκού νεκροταφείου ή Συναγωγής. Παρόλο που οι Εβραίοι συμπολίτες μας από 77.377 πριν το διωγμό δεν είναι σήμερα πάνω από 5.500.

Η μνήμη είναι πόλεμος εναντίον όσων αρνούνται τη γενοκτονία, δηλαδή όσων τη συνεχίζουν με άλλα μέσα. Και ο πόλεμος της μνήμης άρχισε μαζί με τη γενοκτονία, [6] καθώς οι αυτουργοί της την κάλυπταν πίσω από ευφημισμούς και κωδικές ονομασίες: «Τελική λύση», «φυλετική υγιεινή», «μετακίνηση προς εργασία», «μετεγκατάσταση».

Τέταρτος πειρασμός: Ο πειρασμός των συμψηφισμών

Συναφής με τον προηγούμενο πειρασμό. Είναι οι φράσεις που αρχίζουν κάπως έτσι: «Ναι αλλά και οι Εβραίοι (ή το Ισραήλ), εδώ που τα λέμε…». Δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με αυτούς τους άτοπους παραλληλισμούς στην καθημερινότητά μας. Δεν θα εμπλακώ σε συζήτηση ενός τόσο περίπλοκου και τόσο στρεβλά και μονομερώς φωτισμένου διεθνούς προβλήματος όπως το Μεσανατολικό. Θα επισημάνω απλώς το λογικό και ηθικό παράδοξο: αφού εξοντώθηκε ο μισός Εβραϊκός πληθυσμός της Ευρώπης, αφού συνεχίστηκαν διώξεις και πογκρόμ ακόμα και μετά το τέλος του πολέμου, αφού έκλεισαν τα σύνορά τους όλες οι χώρες, της Αμερικής συμπεριλαμβανομένης, αφού όσοι γύρισαν στα σπίτια τους βρήκαν άλλους να μένουν σε αυτά με «τίτλους ιδιοκτησίας», οι Εβραίοι βρέθηκαν και πάλι ένοχοι επειδή προσπάθησαν να βρουν μια νέα δική τους πατρίδα στη γη της Παλαιστίνης. Λίγα κράτη στον κόσμο δεν έχουν συνοριακά προβλήματα. Δεν υπάρχει κράτος του οποίου τα πεπραγμένα και οι πολιτικές να είναι υπεράνω κριτικής. Όμως δεν υπάρχει και άλλο κράτος που το κύριο αμάρτημά του να θεωρείται αυτή ταύτη η ύπαρξή του. Και αυτή η στάση συντηρεί την ιδέα της «Τελικής Λύσης».

Πέμπτος πειρασμός: Ο πειρασμός της μερικότητας

Θα μπορούσε να πει κανείς: εντάξει αυτό είναι ένα πρόβλημα εβραϊκό. Όλοι οι λαοί έχουν τις τραγωδίες τους και τους καημούς τους. Ας κοιτάξουμε τα δικά μας.

Ναι. Όμως υπάρχουν τραγωδίες που απαιτούν να αρθούμε από το μερικό στο οικουμενικό, γιατί είναι η ίδια η συνθήκη του οικουμενικού που επαναπροσδιορίζουν. Υπαινίχτηκα στην αρχή, ότι  το μίσος για τους Εβραίους είναι πρόβλημα φυσικό μεν για τους Εβραίους, αλλά ηθικό για τους μη Εβραίους. Ισχύει και για όλα τα άλλα θύματα της εξόντωσης: τους τσιγγάνους, τους «μελετητές της Βίβλου», τους σεξουαλικά «παρεκκλίνοντας». Γενικά το μίσος είναι πρόβλημα του υποκειμένου κυρίως και όχι του αντικειμένου, παρόλο που το αντικείμενο υφίσταται τις ορατές συνέπειές του. Αν δεν λύσουμε αυτό το κόμπλεξ με τους Εβραίους, γενικότερα την άρνηση του «άλλου», μάταιη και η θρησκεία της αγάπης, μάταιη και η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός και ο Πολιτισμός μας και άλλα ηχηρά παρόμοια που τρέφουν δαψιλώς την αυταρέσκειά μας.

Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Το κατώφλι που διαβήκαμε στο Άουσβιτς σφραγίζει και στιγματίζει την πορεία όλου του ανθρώπινου είδους. Διαπράχθηκε έγκλημα κατά του ανθρώπινου είδους και όχι απλώς κατά μιας φυλής. Τα προγράμματα «ευγονικής», «φυλετικής υγιεινής» και «ευθανασίας» που άρχισαν να εφαρμόζονται πριν την οριστικοποίηση της «Τελικής Λύσης» σε Γερμανούς με νοητική υστέρηση και σωματικές δυσπλασίες, η πρόθυμη συνεργασία των γιατρών με το Ναζισμό, τα πειράματα με ανθρώπους, η τεχνογνωσία που αυτά κληροδότησαν, όλα αυτά δείχνουν τη δυνατότητα ενός ζοφερού μέλλοντος για όλη την ανθρωπότητα πέραν ιδεολογιών και πέραν φυλών και εθνών. Θυμόμαστε σήμερα ότι τίποτε δεν είναι πλέον αυτονόητο για την ανθρωπότητα στη μετά Άουσβιτς εποχή: ούτε η σχέση ανθρώπου με άνθρωπο ούτε η σχέση μας με τον Θεό ούτε ο πολιτισμός μας ούτε η πρόοδος.

Η μνήμη της γενοκτονίας είναι αγώνας αυτογνωσίας και ευθύνης για τον άνθρωπο.

Έκτος πειρασμός: Ο πειρασμός του οίκτου και της θυματοποίησης

Είναι ανθρώπινο, ο λόγος για την Καταστροφή να κατακλύζεται από συγκίνηση, συναισθηματισμό και λύπηση για τα αθώα θύματα. Εδώ ελλοχεύει ένας τελευταίος πειρασμός. Οι άνθρωποι αυτοί απογυμνώθηκαν από τα πάντα: από τις περιουσίες τους, από την πατρίδα τους, από το σπίτι τους, από τα οικεία αντικείμενα προσωπικής και θρησκευτικής αξίας, από τα ρούχα τους, από τα μαλλιά τους, πολλοί από ζωτικά τους όργανα και τέλος από την ιερότητα της ταφής (και αυτό είναι το θέμα της ταινίας που θα δούμε απόψε). Η «εκμηδένιση» έφτασε μέχρι τη μετατροπή τους σε στάχτη και την εξαφάνιση κάθε ίχνους τους επί της γης.

Δεν ζητούν τον οίκτο μας, αλλά το όνομά τους και την αναγνώριση της αξιοπρέπειάς τους. Αξιοπρέπεια για την οποία οι ίδιοι αγωνίστηκαν, αντίθετα από το στερεότυπο ότι ήχθησαν ως πρόβατα επί σφαγήν. Αγωνίστηκαν να κρατήσουν την όρθια στάση που είναι η ελάχιστη νίκη επί της βαρύτητας που ορίζει το ανθρώπινο.

Και το έπραξαν με διάφορους τρόπους που δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Θυμόμαστε τον Mordechai Anielewicz και την εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας το Πάσχα του 1943, που κατεστάλη από το Στρατηγό των SS Jürgen Stroop, μετέπειτα διοικητή των SS στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Θυμόμαστε τις εξεγέρσεις στην Τρεμπλίνκα (2-8-43), στο Σόμπιμπορ (14-10-43) και στο Μπίρκεναου (7-10-44), όπου πρωταγωνίστησαν μάλιστα οι δικοί μας Θεσσαλονικείς Εβραίοι του Sonderkommando.

Από τον Ιανουάριο του 1942 είχε φτάσει η πληροφορία στους συμμάχους για τη χρήση αερίων, χάρη στο δραπέτη του Chelmno, Szlamek.

Θυμόμαστε τις 802 αποδράσεις από το Άουσβιτς (144 επιτυχημένες) και την ηρωική Mala Zimetbaum με το σύντροφό της Edward Garlinski.

Την απόδραση των Walter Rosenberg-Alfred Wetzler που διαφεύγουν στη Σλοβακία και παραδίδουν περιγραφές και σχέδια του στρατοπέδου που δημοσιεύονται στο War Refugee Board στην Washington.[7]

Θυμόμαστε τους 1000 περίπου Εβραίους που συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις γραμμές διαφόρων οργανώσεων.[8]

Η γραφή χρονικών και ημερολογίων ήταν επίσης αντίσταση στην «εκμηδένιση». Θυμόμαστε τις γραπτές μαρτυρίες που άφησαν οι Anna Frank και η Etty Hillesum. Τις μαρτυρίες μέσα από τα στρατόπεδα που βρέθηκαν θαμμένες στα γαλλικά, στα γίντις και στα ελληνικά από τον δικό μας Μαρσέλ Νατζαρή.[9]

Την τεράστια δουλειά καταγραφής αρχείων που έκαναν μέσα στο Γκέτο, ο ιστορικός Emanuel Ringelblum και το δίκτυό του Oneg Shabbat. 

Θυμόμαστε τη Margarete Buber-Neumann και τη Milena Jesenska· δεν είναι νίκη επί του θανάτου που έχτισαν τη σημαντικότερη φιλία της ζωής τους μέσα στο στρατόπεδο;

Δεν είναι νίκη επί του θανάτου, που τόσοι ανώνυμοι άνθρωποι έβρισκαν τον τρόπο να κάνουν τις προσευχές του Σαββάτου και τις νηστείες ακόμα των θρησκευτικών εορτών;

Θυμόμαστε την ποίηση του Yitzhak Katzenelson, αλλά και το έργο του ψυχιάτρου Viktor Frankl, θεμελιωτή της Λογοθεραπείας, Το νόημα της ζωής, το οποίο συνέγραψε μέσα στο Άουσβιτς, με αυτό το θεϊκό απόθεμα ελπίδας και θέλησης που δίνει κουράγιο ακόμα σε όλους μας να βρούμε νόημα στη ζωή μας, νόημα που χάνουμε για λόγους πολύ ελαφρύτερους από τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα θανάτου.

Και όσο για τον κόσμο που σιωπούσε, να θυμόμαστε εκείνους τους λίγους που δεν σιώπησαν. Τον εθελοντή μάρτυρα Ορθόδοξο ιερέα π. Δημήτριο Κλεπινίν και στα καθ’ ημάς τον Αρχιεπίσκοπο Ζακύνθου Χρυσόστομο και τον Δήμαρχο Ζακύνθου Λουκά Καρρέρ, αλλά και τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Αρχηγό της Αστυνομίας Έβερτ που εξέδωσε πλαστές ταυτότητες για του Εβραίους συμπολίτες μας, και βεβαίως το ΕΑΜ που φυγάδευσε τον Αρχιραβίνο Αθηνών Μπαρτζιλάι και τόσους άλλους διωκόμενους. Και τους απλούς ανώνυμους πολίτες που έσωσαν κάτι από την αξιοπρέπεια μιας χώρας με 85% απώλειες Εβραίων, δίνοντας εστία σε ένα παιδί, σε ένα γείτονα, κάνοντας κάτι. Λίγοι ήταν, αλλά πάντα «μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ».

Μη μας αφήσει το πένθος να ξεχάσουμε ότι η «Τελική Λύση» τελικά απέτυχε. Και το μάθημα μας για τον άνθρωπο ας είναι διπλό, όπως μας το υπέδειξε ένας από τους πλέον διαπρεπείς επιζήσαντες, που μας άφησε τον περασμένο χρόνο, ο Elie Wiesel:

«Έχουμε φτάσει να γνωρίσουμε τον Άνθρωπο όπως αληθινά είναι. Άνθρωπος, εντέλει, είναι το ον που επινόησε τους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς· ωστόσο, είναι επίσης το ον που μπήκε σ’ εκείνους τους θαλάμους αερίων ορθός, με την Προσευχή του Κυρίου ή το Σεμά Γισραέλ στα χείλη του».[10]

Σημειώσεις

[1] Jacques Hassoun,« Από τη μνήμη στην ιστορία», στο συλλογικό τόμο Εβραϊκή Ιστορία και Μνήμη (μτφρ. Αριέλλα Ασέρ) Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 1998, σ. 20-21.

[2] Οντέτ Βαρών-Βασάρ, «Ιστοριογραφία της γενοκτονίας των Εβραίων (1942-1945). Η ανυπόφορη αλήθεια και το καθησυχαστικό ψεύδος» στο Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Η ανάδυση μιας δύσκολης μνήμης. Κείμενα για τη γενοκτονία των Εβραίων. Εστία, Αθήνα 2012.

[3] Για τη διάκριση των όρων αυτών βλ. Pierre-André Taguieff, Η νέα εβραιοφοβία (μτφρ Ανδρέας Πανταζόπουλος), Εκδόσεις Πόλις, 2005.

[4] William Shakespeare, The Merchant of Venice, Act III. Scene I.

[5] http://www.nizkor.org/hweb/places/germany/wannsee/wannsee-english.html

[6] Το επισημαίνει εύστοχα και επίμονα ο Primo Levi, Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν. Άγρα, Αθήνα 2000, σ. 31-32.

[7] Bernard Suchecky, Résistances juives à l’anéantissement. Editions Luc Pire. Parole et silence. Bruxelles, 2007.

[8] Steven Bowman, Η Αντίσταση των Εβραίων στην κατοχική Ελλάδα, Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας, Αθήνα 2012. Επίσης, Ρίκα Μπενβενίστε (επ), Οι Εβραίοι της Ελλάδας στην Κατοχή. Βάνιας- Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, 1998.

[9] Μαρσέλ Νατζαρή, Χρονικό 1941-1945. Ίδρυμα Έτς Αχαϊμ, 1991.

[10] Elie Wiesel, Η νύχτα. Μεταίχμιο, Αθήνα 2016.

Το Ολοκαύτωμα στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Το παρακάτω κείμενο συγκροτήθηκε με αποσπάσματα από το βιβλίο του Χρίστου Ζαφείρη «Η Θεσσαλονίκη των Εβραίων», που εκδόθηκε το 2016 από τον εκδοτικό οίκο «Επίκεντρο». Ο Ιστορικός και Περιηγητικός Οδηγός μεταφράστηκε και θα εκδοθεί στα Αγγλικά και τα Γαλλικά τους επόμενους μήνες.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΠΙΟΓΡΑΦΙΑ

evreimus2Το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 2001 από την Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης σε συνεργασία με τον «Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης “Θεσσαλονίκη 1997”» και προβάλλει με εκθέματα και συλλογές την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη από την ίδρυση της πόλης (315 π.Χ.) έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Η πιο δραματική και συγκινητική ενότητά του είναι η αίθουσα που παρουσιάζει το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα.

View original post 1,610 more words

“Escape room” invited players to escape Auschwitz “before being turned into ash”

Via JTA

An entertainment company in Greece canceled a game in which players use clues to escape from a room themed around the Auschwitz-Birkenau death camp.

The Rubicon agency, which is located in the northern Athens suburb of Galatsi, in recent weeks advertised the Auschwitz “escape room” on social media. Jews and non-Jews complained it was disrespectful to Holocaust victims, the left-leaning news site Protagon reported Tuesday.

[…]

Reached by Protagon, a spokesman of the firm responsible for the game said it had been scrapped and that the decision to create it did not take into account “that this could cause offense.”

Read full story here.

  • Another “escape room” in Thessaloniki called “Schindler’s List” invites players to save “the life of hundreds of innocent people.” [via]

Ανακοίνωση του Κ.Ι.Σ. για τις δηλώσεις του ιμάμη Γλαύκης

Via kis.gr

kis-logo_

O Ερκάν Αζίζογλου, ιμάμης στο χωριό Γλαύκη του Δήμου Μύκης της Ξάνθης, προέβη σε δηλώσεις μίσους εναντίον των Εβραίων. Συγκεκριμένα, με πρόσφατη ανάρτησή του στο facebook (4.12.2016), ο Ερκάν Αζίζογλου ευχήθηκε να μην σβήσει η πυρκαγιά που έπληξε το Ισραήλ, και, στην συζήτηση που προκάλεσαν οι δηλώσεις του, συμπλήρωσε ότι: «όλοι οι Ισραηλινοί είναι το ίδιο, ο καθένας τους ένα τέρας που τρέφεται με αίμα». Με αυτές τις δηλώσεις μίσους, εντελώς ανάρμοστες για έναν θρησκευτικό λειτουργό, ο Ερκάν Αζίζογλου δυναμιτίζει την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των Ελλήνων πολιτών ανεξαρτήτως  θρησκεύματος, σε αυτήν την ευαίσθητη περιοχή. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, επαγρυπνεί πάντοτε εναντίον κάθε ρητορικής αντισημιτικού μίσους από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος

Update: Σχόλιο του Ερκάν Αζίζογλου (07/01/2017 / 9:27 pm) στο Racist Crime Watch:

“Τα σχόλιά μου στο Facebook στις 4 Δεκεμβρίου 2016 με αφορμή πυρκαγιά στο Ισραήλ ήταν άστοχα και γι’ αυτό τα έσβησα. Ζητώ συγγνώμη από όσους προσέβαλα με αυτά. Η θεμιτή καταδίκη της πολιτικής του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους δεν πρέπει να περιέχει στοιχεία που προσβάλλουν την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας λόγω της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητάς του.” [via]

Hate crimes in Greece in 2015 – the OSCE / ODIHR report

2015hcdata2 [via hatecrime.osce.org]

Greece regularly reports hate crime data to ODIHR. Greece’s Criminal Code contains a general penalty-enhancement provision for hate crimes. The Ministry of Justice, Transparency and Human Rights, the Public Prosecutor’s Office and the State Security headquarters of the Greek Police collect hate crime data.

[…]

The Greek Helsinki Monitor and the Racist Violence Reporting Network (RVRN) reported a physical assault and two incidents of vandalism targeting Jewish cemeteries. The Greek Helsinki Monitor, the RVRN, the Kantor Center and the European Centre for Democracy Development reported two additional incidents of vandalism in which Holocaust memorials were vandalized with graffiti, one of which was also reported by the Anti-Defamation League (ADL). The Kantor Center reported two additional incidents of graffiti.

Read more

Find the full data for 2015 here.

Also relevant:

Η Θεσσαλονίκη των Εβραίων όπως την είδε ο Χρήστος Χρηστοβασίλης το 1894

“Το τρίτο κείμενο με τίτλο «Στην δημιουργία εθνικής εστίας του περιούσιου λαού του Ισραήλ» είναι ένα έμμετρο ποίημα, το οποίο ο Χρηστοβασίλης έγραψε το 1920 και έχει το προφητικό θέμα της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Δεν είναι τόσο η λογοτεχνική του αξία, όσο το θέμα του, που εκπλήσσει τον σημερινό αναγνώστη, ένας Έλληνας χριστιανός να μιλάει το 1920 για την ανάγκη ίδρυσης ενός εθνικού κράτους για τους Εβραίους. Με δεδομένο τον αντισημιτισμό, που δυστυχώς διακρίνει τους Έλληνες ακόμη και σήμερα, ο Χρηστοβασίλης αποδεικνύει για άλλη μία φορά πόσο μπροστά από την εποχή του σκεφτόταν.”

Vivlioniki

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Περί Εβραίων

Συγγραφέας: Χρήστος Χρηστοβασίλης

Έκδοση: Ροές (2007)

ISBN: 978-960-283-252-3

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα τελευταία χρόνια η βιβλιογραφία σχετικά με τους Εβραίους Θεσσαλονικείς έχει εμπλουτιστεί με πολλούς και ενδιαφέροντες τίτλους, ένας εκ των οποίων είναι και το βιβλίο αυτής της ανάρτησης. Το ιδιαίτερο όμως, που παρουσιάζει αυτό το έργο, είναι ότι τα κομμάτια του γράφτηκαν το 1894 το πρώτο μέρος, το 1918 το δεύτερο και το 1920 το τρίτο, καθώς επίσης το γεγονός ότι συγγραφέας είναι ένας Ηπειρώτης λογοτέχνης εκπρόσωπος της “βουκολικής” λογοτεχνίας, που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στις αρχές του 20ου αιωνα.

Η έκδοση είναι συμπαθητική, με κάποιες φωτογραφίες να συνοδεύουν το κείμενο. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα χρονολόγιο σχετικά με τη ζωή του Χρηστοβασίλη, που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς παρουσιάζει πολλές πτυχές του χαρακτήρα του, αλλά και της πολυτάραχης ζωής του. Στο τέλος κάθε ενός από τα τρία μέρη, που αποτελούν το…

View original post 659 more words

Ο πόλεμος στη Συρία για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν

Του Αλέκου Ράπτη

Ηπειρωτικός Αγών, 30 Αυγούστου 2016

[Η παρούσα ανάλυση του Αλέκου Ράπτη – με ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τις σχέσεις Ισραήλ και Κούρδων – αναδημοσιεύεται με την άδεια του συγγραφέα.]

Οι τελευταίες πολεμικές εξελίξεις όπως αυτές καταγράφονται στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας, φανερώνουν μια απόλυτη ρευστότητα στα τελευταία πολεμικά γεγονότα.

Οι προβληματισμοί στα διάφορα πολιτικά φόρα, έχουν να κάνoυν με την ιστορική, αλλά και την, επιτέλους, ουσιαστική υπόσταση της κουρδικής οντότητας στη Βόρεια Συρία.

Οι Κούρδοι από το 2011 και μετά, έχουν καταφέρει πολλά και θα ήταν λάθος να τους αποδοθεί ο τίτλος του ηττημένου. Έχουν κυριαρχήσει στα πεδία των μαχών και έχουν καταφέρει με την μαχητικότητα και τις πολεμικές τους αξίες, να εκδιώξουν και να απωθήσουν τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh, στις περισσότερες περιοχές, στο έδαφος της Συρίας.

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ΡΚΚ και ο ηγέτης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν

Για την επίτευξη του εγχειρήματος στην πραγμάτωση της δημιουργίας του κράτους του Κουρδιστάν, απαιτήθηκαν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες μαχητικού αγώνα των Κούρδων της Τουρκίας, του Ιράκ και της Συρίας.

Στην Τουρκία, η μακροχρόνια μαχητική εμπειρία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν ΡΚΚ, του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, βρήκε αρχικά πρόσφορο έδαφος, στα εδάφη του δυτικού Κουρδιστάν στη βόρεια Συρία, στη Ροσάβα (Rojava).

Το 1979, η μετακίνηση του ηγέτη του ένοπλου κουρδικού κινήματος Αμπτουλάχ Οτσαλάν από την Τουρκία στην πόλη Κομπάνι, έθεσε ουσιαστικά και τις πρώτες ιδεολογικές βάσεις για την αυτονόμηση του Κουρδιστάν, χτίζοντας πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς, με κουρδικά κινήματα και οργανώσεις της περιοχής.

Το 2013 εμφανίστηκε το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, με στρατιωτικό βραχίoνα τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG.

Το κουρδικό Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, ιδεολογικά εντάσσεται στον ευρύτερο κύκλο επιρροής του ΡΚΚ και σήμερα αποτελεί την ισχυρότερη κουρδική πολιτική συνιστώσα και στα τρία Καντόνια της Τζίζρε, Κομπάνι και Αφρίν.

Η διετία από το 2012 μέχρι και το 2014 ήταν μια περίοδος εντατικοποίησης των επιθέσεων των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh, ενάντια στην κουρδική αυτονόμηση.

Ήταν όμως ταυτόχρονα και η εποχή, που τέθηκαν οι βάσεις για την πολιτική τους καταξίωση και την εθνική τους ταυτότητα μέσα σ’ όλες αυτές τις τρομακτικές καταστροφικές συνθήκες, που επικράτησαν στην εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία.

Η «Κουρδική ζώνη» και η αυτονομία των τριών κουρδικών καντονιών της Τζίζρε, της Κομπάνι και της Αφρίν

Βασικός στόχος της Τουρκίας, πλέον, είναι να εμποδιστεί η διαφαινόμενη σήμερα (Αύγουστος του 2016), δημιουργία «Κουρδικής ζώνης», που θα αποτελέσει και την αιχμή του δόρατος στην εξέλιξη της σε κουρδικό κράτος.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, εάν οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD κατέχουν την περιοχή δυτικά του Ευφράτη, τότε θα έχουν και τον έλεγχο ολόκληρης της βόρειας Συρίας και είναι αυτό το καυτό σημείο, στο οποίο η Τουρκία επιθυμεί να δημιουργήσει μια σφήνα, κατά μήκος αυτού του σημαντικού ποταμού Ευφράτη, αποκόπτοντας τα δύο Κουρδικά Καντόνια του Τζίζρε (Cizire Kantonu) και του Κομπάνι (Kobani Kantonu), με το Καντόνι του Αφρίν (Afrin Kantonu), που «πλησιάζει» την Μεσόγειο θάλασσα.

Στα «παλαιά κράτη» της περιοχής, όπως είναι η Συρία και το Ιράκ, η πολιτική και στρατιωτική τους δομή, βρίσκεται πλέον υπό κατάρρευση καθώς ο φανατικός ισλαμικός φονταμελισμός και η δυτική ιμπεριαλιστική νεοαποικιοκρατία, έχουν διαβρώσει και έχουν οδηγήσει σε κατάρρευση όλα τα συστήματα λειτουργίας των δομών τους.

Η τουρκική εισβολή στην Συρία – επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» (operation Euphrates Shield)

Για να γίνω πιο σαφής θα θέσω το αυτονόητο ερώτημα: Η στοχοποίηση των Κούρδων σήμερα (Αύγουστος του 2016), αποτελεί ένα συγκυριακό γεγονός όπως αυτό καταγράφεται με την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Τζαραμπουλούς (Jarabulus), στο έδαφος της Συρίας, ή είναι απόρροια μιας ευρύτερης «συμφωνίας κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, στην διεθνή πολιτική σκακιέρα;

Ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν ήταν σαφής στις δηλώσεις του κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία: «Οι δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας πρέπει να επιστρέψουν ανατολικά του Ευφράτη μετά την κατάληψη της Μανμπίτζ, η οποία βρίσκεται δυτικά του ποταμού».

Πραγματικά, η διαφαινόμενη και δικαίως ανυπακοή των Κούρδων μαχητών των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού YPG, το οποίο υπάγεται στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας PYD πολιτικό σκέλος του ΡΚΚ των Κούρδων της Συρίας, περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα.

Ωστόσο, η Τουρκία με την εισβολή του Τουρκικού στρατού στο έδαφος της Συρίας, με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» και την «κατάληψη» της πόλης Τζαραμπουλούς, θέτει πλέον ωμά και απερίφραστα ότι «ο δεύτερος πλέον αντικειμενικός σκοπός (ΑΝΣΚ) της, είναι η βίαιη εκδίωξη των κούρδων μαχητών της YPG/PYD» και όχι των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh.

Οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG στο δυτικό Κουρδιστάν στη βόρεια Συρία

Το 2013 ιδρύθηκε στα εδάφη του δυτικού Κουρδιστάν, στη βόρεια Συρία το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, με στρατιωτικό βραχίoνα τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG.

Στους μαχητές του YPG είναι ενταγμένοι Κούρδοι, Άραβες, Τουρκμένοι, αλλά και δεκάδες Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εθελοντές, οι οποίοι μάχονται τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh.

Στις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG είναι ενταγμένο και το Ασσυριακό Στρατιωτικό Συμβούλιο MFS.

Επίσης, οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG έχουν οργανώσει και 1.000 Γιεζίντι που λειτουργούν ως φρουρά στις δικές τους περιοχές (προφορική συνομιλία του Αλέκου Ράπτη με πρόσφυγες Γιεζίντι από το Σιντζιάρ στον καταυλισμό Κατσικά).

Στην διοίκηση του YPG υπάγονται και οι Γυναικείες Ομάδες Προστασίας YPJ, σε διάταξη ταξιαρχίας που ιδρύθηκε το 2014 και διαθέτει 7.000 τουλάχιστον μέλη.

Η συγκεκριμένη γυναικεία μονάδα του YPJ διακρίθηκε και πολέμησε λυσσαλέα στο πλευρό των YPG, αποτρέποντας τους ISIS/ Daesh να καταλάβουν την κουρδική πόλη Κομπάνι, στα μέσα Οκτωβρίου του 2014.

Επίσης συμμετέχουν και οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις του SDF, με Κούρδους μαχητές, Άραβες, Ασσύριους, Τουρκμένους και Αρμένιους.

Οι Ευρωπαίοι εθελοντές ενταγμένοι στο YPG στο δυτικό Κουρδιστάν, στη βόρεια Συρία.

Η Ταξιαρχία της Διεθνούς Ελευθερίας δημιουργήθηκε έχοντας σαν πρότυπο τις Διεθνείς Ταξιαρχίες, που πολέμησαν τον φασισμό και τον ναζισμό στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1936.

Αρκετοί Ευρωπαίοι αλλά και Αμερικανοί μαχητές αυτής της Ταξιαρχίας, έχουν φονευθεί στην διάρκεια σκληρών μαχών τα τελευταία χρόνια, πολεμώντας, στις τάξεις του YPG από χωριό σε χωριό, από πόλη σε πόλη, τους τρομοκράτες ισλαμιστές του ISIS/ Daesh, για την απελευθέρωση και ανεξαρτησία του Κουρδιστάν.

Οι σχέσεις του Ισραήλ στον αγώνα των Κούρδων, εναντίων των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh

Για το Ισραήλ, οι Κούρδοι αποτελούν μια δύναμη η οποία ποτέ δεν έχει δελεασθεί, να εφαρμόσει την κλασσική Μεσανατολική αντι- ισραηλινή ρητορική, και να ταυτιστούν με την έννοια του αντι- ισραηλινού.

Επιπλέον το Ισραήλ, γνωρίζει ότι αυτός ο λαός των 30 εκατομμυρίων ανθρώπων, είναι ένα έθνος χωρίς κράτος που μελλοντικά, θα μπορέσει να εξελιχθεί σε συμμαχικό στρατηγικό του εταίρο, στην ευρύτερη περιοχή.

Από τις ημέρες των «συμμαχιών της περιφερειακής πολιτικής» του Μπέν Γκουριόν, μεταξύ Ισραηλινών και Κούρδων άνθισε μια ζεστή σχέση και μερικές φορές έγινε στενή και όχι τόσο επιφανειακή.

Μόλις πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2016, η Υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Αγιελέτ Σακέντ, αναφορικά με τις εξελίξεις στο Κουρδικό, δήλωνε ως ακολούθως επιφέροντας αναταραχή στους κύκλους της πολιτικής διπλωματικής ορθότητας:

«Πρέπει ανοιχτά να συζητήσουμε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους μεταξύ Τουρκίας και Ιράν το οποίο θα είναι φιλικό προς το Ισραήλ… ο κουρδικός λαός βρίσκεται κοντά στον ισραηλινό λαό και αμφότεροι μπορούν να πολεμήσουν από κοινού τον ισλαμικό εξτρεμισμό… έχουμε κοινά συμφέροντα έναντι του Daesh και οι Κούρδοι μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις του τζιχαντιστές…»

Η «συμφωνία κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Απολογιστικά, θα πρέπει να καταγράψουμε ότι στην παρούσα κατάσταση οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD μετά τα γεγονότα στην Τζαραμπουλούς, έχουν να αντιμετωπίσουν τις «επιπλέον δυσχέρειες» δηλαδή τον τουρκικό στρατό, ενώ προσπαθούν να συνενώσουν συνολικά και τα τρία τα καντόνια του Τζίζρε, του Κομπάνι και του Αφρίν.

Κατά πάσα πιθανότητα, η «συμφωνία κυρίων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, βρίσκει εφαρμογή στην μετα – Άσαντ Συρία, όπου θα υπάρξει μια χαλαρή, ομοσπονδοποιημένη, επίσημη Κουρδική οντότητα, χωρίς ωστόσο να έχει την δυνατότητα, να είναι συνενωμένη σε μια ενιαία εδαφική έκταση.

Έως τότε οι Κούρδοι μαχητές του YPG/PYD, θα έχουν «το όπλο παραπόδας» και θα μάχονται στα πεδία των μαχών, για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν.

Πηγή: agon.gr

 

A letter to the editor concerning the incident in the Aegean flight A3 928 to Tel Aviv

Against Antisemitism – Ενάντια στον αντισημιτισμό republishes a letter to the editor of Zoe Dorit Eliou, passenger of the Aegean flight A3 928 from Athens to Tel Aviv, in which she criticizes the coverage of the incident involving Israeli passengers in Huffingtonpost.gr. Zoe Dorit Eliou refutes the accusations of racism as follows:

Boeing_737-33A,_Aegean_Airlines_AN0387722Dear Editor,

the article you wrote about the 1/4/15 incident on the Aegean flight from Athens-Tel Aviv was completely distorted and one sided as I was on the plane and this not what I saw or experienced.

Indeed, there was tension and anxiety that began already in the waiting hall, before embarkation. The reason for that had to do with the behavior of one of the men (I did not see the other one) which was very provocative and frightening. He looked at us with a chilling hostility and cold smile that was ominous. He wore a military type shirt, waited to embark last and seemed ready for a disturbance.

The passengers sat down, and some people very quitely and discretely approached the crew which refused to address the situation. As a result, some people wanted to get off the plane as it was ready to leave. There was a commotion but no screaming or fighting. Most everybody sat down or was just raised in their seats to observe what was going on. There was a language barrier as many of the Israelis did not speak English and the crew was not particularly reassuring but rather derogatory in Greek (I speak Greek, English and Hebrew fluently). The 2 passengers were taken off and there was a cursory security check on the overhead items.

Later the security agent told me that there was a canine examination of the luggage before boarding but he did not communicate that in English to the passengers. In fact, he gave me permission to say so in Hebrew. Finally the security agent was screaming at the Israelis that if they did not like it they could get off and buy a ticket elsewhere. He was rather rude. The security did not explain that the 2 passengers were further investigated and they were ok and blamed the Israelis that they, the Israelis, were the only reason they were taken off.

I regret to say that your article is divisive, and reflects poor and one sided journalism which further polarizes the situation between the two traumatized nations. You clearly had an agenda, since the article did not speak to any of the passengers, except the crew and amnesty international.

Profiling is indeed an awful way to relate to one another as human beings and yet as humans under stress we resort to very primal judgments. The context is always important before we judge a reaction, and the overreaction of the passengers was not without a context. There were many other passengers on the flight that looked “arab” on the plane but they were not hostile or provocative. I hope you can amend your article to include a more balanced and whole story, rather than a presentation of an agenda.

Sincerely, Dr. Eliou

Source: huffingtonpost.gr (5/1/2016)

Dr. Eliou sent to us the following additional remark:

Please note that no one knew the nationality of the 2 passengers ahead of time. Also, Aegean offered them to leave the flight, pay for their hotel and fly them the next day. They were not forcibly removed from the flight. I thought that if everything checked out they should have continued the flight and whoever objected could have left themselves. I think Aegean made a mistake by removing them and offering them an alternative accommodation and flight, and then blaming it on the Israeli passengers, almost like a set up. In addition, passengers tried to communicate with them to break the ice but they refused to speak. I felt the article had an agenda. I think it was unfortunate but could have been easily resolved with some communication between the passengers so that everyone cold relax.

Παρέμβαση του Μπάμπη Γαμβρέλη για την πρόσφατη ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου

Αναρτούμε την χθεσινή παρέμβαση του Μπάμπη Γαμβρέλη στην εφημερίδα “Νέα Εγνατία” της Καβάλας για την πρόσφατη ανακοίνωση του Γραφείου Ορθοδόξου Μαρτυρίας της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου σχετικά με τη ματαίωση των αποκαλυπτηρίων του Μνημείου Ολοκαυτώματος στην Καβάλα. Ο Μπάμπης Γαμβρέλης αποδομεί με μοναδικό τρόπο τη συγκεκριμένη ανακοίνωση.

Πηγή: Νώντας Τσίγκας & Δημήτριος Μεντεσίδης

article_gambrelisΗ άποψη του Μπάμπη Γαμβρέλη έχει δημοσιευτεί και σε μορφή ανάρτησης εδώ.