Σπουδή πάνω στο τραύμα, τη μνήμη, την απώλεια / A study on trauma, memory, loss

h/t Marcia Ikonomopoulos

Artemis Alkalay: A study on trauma, memory, loss. Agathi Art Gallery, Athens, 18-26/6/2015 (h/t Marcia Ikonomopoulos)

As the photographs add up, one by one, like urban aquariums of memory and a motionless daily routine, there doesn’t appear to be any intention to record. Moreover, these portraits emerge like stems of a large bouquet, tied in a ribbon that passes from one generation to the next. For Artemis Alcalay the need to meet the Greek Jewish survivors of the Holocaust, extending her eye over what has propelled her over the last few years as an artistic creator; namely a study on the ‘home’, the house, the habitat, the memory, the loss, the trauma and the healing. These photographic portraits can be seen not only as part of a project but as ‘sacred’ approaches of solitary journeys. Nikos Vatopoulos (via)

Περισσότερα για την έκθεση στο art22.gr. Κείμενα για το έργο της Αρτέμιδος Αλκαλάη μπορείτε να βρείτε στο alkalay.com.

Advertisements

3 thoughts on “Σπουδή πάνω στο τραύμα, τη μνήμη, την απώλεια / A study on trauma, memory, loss

  1. «Με μετέφεραν στο Άουσβιτς στις 15 Μαρτίου του 1943 στριμωγμένος μαζί με 80 ανθρώπους σε ένα βαγόνι και έμεινα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έως τις 6 Μαΐου 1945 ημέρα επίσημης λήξης του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ήμουν σκλάβος εργάτης, μεταξύ των ελάχιστων επιζώντων σκελετωμένων από την πείνα και τις κακουχίες, ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες σκελετωμένους νεκρούς. Σώθηκα χάρη σε πολλές μικρές συμπτώσεις που μου επέτρεψαν να επιστρέψω στην πόλη που αγαπώ και να ξαναγεννηθώ. Έζησα εγώ, όμως δεν ξαναβρήκα τα 22 μέλη της οικογένειάς μου και πολλούς ακόμη. Αφιέρωσα τη ζωή μου στη διατήρηση της μνήμης ώστε οι 37.500 Εβραίοι της Θεσσαλονίκης που δεν επέστρεψαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να αποκτήσουν τη χαμένη τους ταυτότητα». Χάιντς Κούνιο.
    Η συγκλονιστική λοπιόν φιγούρα της φωτογραφίας είναι ο κ.Χάιντς Κούνιο, θεσσαλονικεύς επιζήσας του ναζιστικού ολέθρου με τον αριθμό 109565. Τον γνώρισα προσωπικά πριν χρόνια σε μια τελετή Μπαρ Μιτσβά και συναντηθήκαμε από τότε μερικές φορές σε εκδηλώσεις της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης στη Συναγωγή των Μοναστηριωτών. Ήθελα τόσο πολύ -την πρώτη φορά – να σφίξω το χέρι του, ένα χέρι που πέρασε από τα στρατόπεδα θανάτου, που η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει τη στιγμή που το άγγιξα. Αυτή την αίσθηση την είχα μια ακόμη φορά για τον Ούγγρο νομπελίστα συγγραφέα (επιζήσαντα των στρατοπέδων επίσης) Ίμρε Κέρτες, οποίος ήταν να επισκεφθεί την Ελλάδα πριν χρόνια, αλλά λόγω προβλημάτων υγείας ματαίωσε την επίσκεψή του.
    Ο κ.Κούνιο είναι μια φιγούρα που κάθε φορά που τη συναντώ (σπάνια πια, λόγω ηλικίας) αισθάνομαι ένα ρίγος να με διαπερνά.
    Δείτε κι αυτό εδώ : http://dimentes12.blogspot.gr/2013/01/109525.html
    Νομίζω πως οι εικόνες δεν εμφανίζονται στην ανάρτηση του παλιού μου μπλογκ και λυπάμαι γι αυτό- εάν συμβαίνει τελικά.

    • Οι εικόνες δεν εμφανίζονται όντως, μας αποζημιώνει όμως το κείμενο. Χαίρομαι που αναφέρεστε και στον κ. Ελισάφ, πρόεδρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων.

  2. Είναι ένας λεβεντάνθρωπος, στην κυριολεξία. Ρωμανιώτης, γεμάτος χαμόγελο και διάθεση για ζωή. Κάναμε μαζί μια όμορφη ξενάγηση και συνομιλία στο Εβραικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
    Ευχαριστώ.

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s