Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή και η δική μας ευθύνη

Ανθοδέσμες μπροστά από το σχολείο Ozar Hatorah στη μνήμη των τεσσάρων θυμάτων του φανατικού ισλαμιστή (Τουλούζη, Μάρτιος του 2012).

Ανθοδέσμες μπροστά από το σχολείο Ozar Hatorah στη μνήμη των τεσσάρων θυμάτων ενός φανατικού ισλαμιστή (Τουλούζη, Μάρτιος του 2012).

Δημήτρης Κράββαρης

11.7.2014

Πηγή: cohen.gr

Ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο αντιεβραϊσμός, είναι το βασικό θεμέλιο όλων των διακρίσεων και ρατσισμών. Άρα δεν αφορά τους Εβραίους Έλληνες αλλά όλους: σε μια κοινωνία, που έστω ανέχεται τον αντισημιτισμό, κανένας δεν είναι ασφαλής και άρα η ενεργητική καταπολέμησή του από μη Εβραίους δεν είναι αλτρουισμός, είναι αυτοπροστασία.

Άννα Φραγκουδάκη: Η σχέση του αντισημιτισμού και του ρατσισμού με την ελληνική εθνική ταυτότητα, The Athens Review of Books, τχ. 54 [i]

Μετά την απαγωγή και τη βάρβαρη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων Naftali Fraenkel, Gilad Shaar και Eyal Yifrach κοντά στη Χεβρώνα, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον των ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα δημοσιεύματα υπάκουσαν και πάλι στη μία και μοναδική αρχή «το Ισραήλ φταίει για όλα». Ορισμένες εφημερίδες δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναφερθούν με ιδιαίτερες λεπτομέρειες στο γεγονός της απαγωγής, στην αγωνία των οικογενειών αλλά και ολόκληρης της ισραηλινής κοινωνίας. Άλλες υπονόησαν μάλιστα ότι οι νεαροί, «όντας παιδιά εποίκων, προκάλεσαν στην ουσία την απαγωγή τους», επειδή κυκλοφορούσαν χωρίς συνοδεία σε μια τέτοια περιοχή. Η κινητοποίηση του ισραηλινού στρατού παρουσιάστηκε, επίσης, ως μια ακόμα άστοχη κίνηση του «σιωνιστικού κράτους». Προφανώς, οι Έλληνες –αλλά και αρκετοί Ευρωπαίοι – δημοσιογράφοι περίμεναν από τον Νετανιάχου να αρκεστεί σε κάποιες ευγενικές εκκλήσεις μέσω twitter, του τύπου «μη κάνετε κακό στα παιδιά! Σας εκλιπαρούμε!». Οποιοδήποτε άλλο οργανωμένο κράτος θα είχε αντιδράσει ανάλογα, κινητοποιώντας δηλαδή το στρατό του· μόνο από το Ισραήλ ζητείται επίμονα εγκράτεια και σύνεση. Οι περισσότερες ελληνικές εφημερίδες δεν κάνουν ούτε αυτό: με χαρακτηριστική εμμονή αναφέρονται στα «μαχαίρια που ακονίζει το Ισραήλ» μετά τη δολοφονία του Naftali, του Gilad και του Eyal.

Οι εν λόγω αρθρογράφοι λησμόνησαν πολύ γρήγορα ότι η Ευρώπη έχει να λύσει ένα μείζον πρόβλημα πριν αναλωθεί σε ηθικολογικού τύπου προσεγγίσεις της ισραηλοπαλαιστινιακής διαμάχης: την αντιμετώπιση του χειρότερου, ίσως, κύματος αντισημιτικής βίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους. Η βάρβαρη δολοφονία ενός ραβίνου, των δύο γιων του και μιας άλλης μαθήτριας έξω από ένα εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης το 2012 και η εν ψυχρώ εκτέλεση τεσσάρων επισκεπτών και εργαζομένων του Εβραϊκού Μουσείου των Βρυξελλών τον περασμένο Μάιο δεν είναι κάποια μεμονωμένα περιστατικά αλλά το αποτέλεσμα ενός γενικότερου κλίματος αντιεβραϊκού μένους που διαρκεί χρόνια τώρα, με πρωταγωνιστές κυρίως φανατικούς μουσουλμάνους αλλά και νεοναζί. Από το παιχνίδι δε λείπουν και αρκετοί αριστεριστές. Αυτό που ενώνει όλους τους παραπάνω είναι όχι μόνο το μίσος για το Ισραήλ αλλά και η απέχθεια για τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατίας, του αλληλοσεβασμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

[…]

 

[i] Το άρθρο της Άννας Φραγκουδάκη είναι διαθέσιμο online: http://athensreviewofbooks.com/?p=1213.

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s