Μια ξεχασμένη “εξομολόγηση” του Μίκη Θεοδωράκη

Τον Οκτώβρη του 1996 η ομάδα του Ιού δημοσίευσε έρευνα στην «Ελευθεροτυπία» για το ιδεολογικό ρεύμα των «αρχαιοημερολογιτών» που άνθησε και πολλαπλασιάστηκε στο πλαίσιο των εθνικιστικών εξάρσεων της δεκαετίας του 90. Οι συντάκτες του Ιού επισημαίνουν ότι βαθύτερος στόχος του συγκεκριμένου μη ομοιογενούς ρεύματος είναι η αποκατάσταση της αρχαιοελληνικής θρησκείας, η αναβίωση, με άλλα λόγια, του Δωδεκάθεου. Το εγχείρημα της επαναφοράς της «πατρογονικής λατρείας» συνεπάγεται, φυσικά, αμείλικτο πόλεμο κατά του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού, «θρησκείες-αγκάθια» που αποτρέπουν την «πνευματική αναγέννηση» του ελληνισμού. Ένα από τα περιοδικά που επέμεναν ιδιαίτερα στη «μιαρή επίδραση» της Παλαιάς Διαθήκης και στην προβολή του – εθνικοσοσιαλιστικού τύπου – αιτήματος της «κάθαρσης» του Χριστιανισμού από τα εβραϊκά στοιχεία ήταν ο «Δαυλός».

Σ’ αυτό το αντισημιτικό έντυπο επέλεξε να δώσει συνέντευξη ο Μίκης Θεοδωράκης τον Ιούνιο του 1996. Ο λόγος είναι απλός: Ο μουσικοσυνθέτης συμμερίζεται απόλυτα τις θεωρίες του «Δαυλού» περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής. Η συνέντευξη έχει μάλιστα τον χαρακτήρα «εξομολόγησης» για τις βαθύτερες πεποιθήσεις του συνθέτη. Ιδιαίτερα οι πρώτες σελίδες της συνέντευξης βρίθουν από αναφορές στις «καταστροφικές συνέπειες» του Ιουδαϊσμού για την ανθρωπότητα: ο Ιουδαϊσμός, λοιπόν, «είναι εκδικητικός και μισεί τον άνθρωπο. Τον βγάζει απ’ τον Παράδεισο, γιατί έκανε έρωτα, το ωραιότερο πράγμα. Άλλωστε ο έρωτας είναι γονιμοποίηση» (σελ. 10546). Το σύνολο της ευρωπαϊκής νεότερης σκέψης είναι απορριπτέο, διότι έχει «ιουδαϊκές καταβολές», είναι δηλαδή «ξένο» (σελ. 10550): Μαρξ, Καντ, Σπινόζα, Ντεκάρτ, όλοι «Εβραίοι». Σε μια αποστροφή του λόγου του, μάλιστα, ο Θεοδωράκης βεβαιώνει ότι ακόμα και ο Χίτλερ είναι «δημιούργημα των Εβραίων», μιας και βγαίνει «κατ’ ευθείαν από τον Ιεχωβά της Βίβλου» (σελ. 10547). Σας θυμίζει κάτι η αυτή η ταύτιση ναζισμού και Ιουδαϊσμού; «Όργανο του Διεθνούς Σιωνισμού» αποκάλεσε τον Χίτλερ πριν από μερικά χρόνια, live στο Mega, και ο λαλίστατος Σεραφείμ Πειραιώς.

Ο Θεοδωράκης δε σταματά, όμως, εκεί. Αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα με απαξιωτικό τρόπο («έγιναν ορισμένα εγκλήματα. Αλλά μήπως ο Χίτλερ ήταν ο μοναδικός; Δεν έγιναν προηγουμένως άλλα εγκλήματα πολύ μεγαλύτερα;» σελ. 10548), σχετικοποιώντας το στην ουσία, και καταλογίζει στους σύγχρονους Εβραίους «ρατσισμό». Παραπονιέται κοντολογίς ότι τον «ξήλωσαν απ’όλες τις ορχήστρες που ελέγχουν στην Αμερική» (σελ. 10549). Σε γενικές γραμμές, ο Θεοδωράκης εκπροσωπεί στη συνέντευξη με τρόπο στομφώδη ένα συλλογικό «Εμείς», το αυθεντικό Πνεύμα της υφηλίου, και το αντιπαραθέτει στο ριζικά διαφορετικό «Αυτοί»: οι Εβραίοι ταυτίζονται συλλογικά με το «μη αυθεντικό», την «προπαγάνδα», τη «σύγχρονη βαρβαρότητα» της Ευρώπης και το «δολοφονικό ένστικτο».

Είναι, επομένως, απορίας άξιον που η ελληνική Πολιτεία επιλέγει συστηματικά τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Ο αντισημισμός του συγκεκριμένου συνθέτη δεν είναι προϊόν του γήρατος – όπως πολλοί υποστηρίζουν αφελώς – αλλά βασική συνιστώσα της «ελληνολατρίας» του. Το παρόν ιστολόγιο συντάσσεται πλήρως με την έκκληση της «Κρησάρας» για αποχώρηση από την επερχόμενη εκδήλωση για τα θύματα του Ολοκαυτώματος στο Θέατρο Παλλάς, τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου.

Advertisements

2 thoughts on “Μια ξεχασμένη “εξομολόγηση” του Μίκη Θεοδωράκη

  1. Δεν είμαι από τους χριστιανούς που θεωρούν ότι οι Εβραίοι συνεχίζουν να έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Θεό ως έθνος (αυτό είναι πολύ συχνό φαινόμενο στην Αμερική ίσως επειδή υπάρχει πολιτικός δάκτυλος) ούτε και μου αρέσει να υπερτονίζεται το Ολοκαύτωμα σε βαθμό που να ξεχνιούνται άλλα ολοκαυτώματα όπως το ότι πεθαίνουν 50.000 άνθρωποι από την πείνα ημερησίως (φυσικά οι Εβραίοι έχουν κάθε λόγο να τονίζουν τα παθήματα που υπέστησαν και υφίστανται), ωστόσο αγανακτώ με το ανόητο κόμπλεξ μερικών συμπατριωτών μας κατά των Εβραίων. Ερευνώντας σχολαστικά την ιστορία του ιουδαϊσμού, ανέτρεξα δεκάδες φορές σε επίσημες και έγκυρες ιουδαϊκές πηγές: ποτέ μου δεν συνάντησα ούτε μισή λέξη κατά των Ελλήνων. Απεναντίας, τα έγκυρα ιουδαϊκά έργα, αυτά που χρηματοδοτούνται από εβραϊκές τσέπες λόγω του μεγάλου κόστους τους (όπως π.χ. η Encyclopedia Judaica), αναγνωρίζουν ανοιχτά και ειλικρινά την ελληνική επιρροή στη διαμόρφωση του ιουδαϊσμού (Φίλων, Ταλμούδ, Καμπάλα κλπ). Το δήθεν μίσος του ιουδαϊσμού κατά του ελληνισμού είναι καθαρά φαντασίωση κάποιων ελληναράδων που τρέφουν μίσος λόγω κόμπλεξ ανικανότητας, και για δικαιολογήσουν το μίσος τους, επινοούν εχθρούς. Περιττό να πω ότι τέτοια μίση πάνε περίπατο όταν μπορούν να γίνουν μπίζνες με το κράτος του Ισραήλ.

  2. Pingback: 5 + 5 αναρτήσεις για το 2014 | Against antisemitism – Ενάντια στον αντισημιτισμό

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s