Le radicalisme populiste en Grèce

par Andreas Pantazopoulos

Politologue, maître de conférence à l’Université Aristote de Thessalonique

Publication: 05/06/2012

La récente vague de radicalisme populiste qui s’est exprimée dans les urnes lors des élections parlementaires tenues en Grèce le 6 mai 2012 est hors du commun.

Le rejet du système politique, incapable de gérer une crise économique sans précédent, a été accompagné d’un grand refus des politiques dites d’austérité. Les deux “Mémorandums” signés, ces deux dernières années, entre la classe politique grecque et la “Troïka” (FMI, BCE, UE) a scindé la plupart des forces politiques entre deux camps antagonistes: les pro- et les contre-mémorandums.

Ce nouveau clivage social et politique a traversé presque toutes les formations politiques, surtout la famille politique de la droite (la “Nouvelle Démocratie”), mais aussi le parti de l’extrême droite grecque, le Laos-Alerte Populaire Orthodoxe, fondé au début des années 2000, et le parti de la gauche socialiste (le Pasok). On peut dire que le mouvement des “Indignés” grecs (été 2011) a été le prélude à ce qui a suivi, pour être finalement exprimé par les urnes: le rejet transpolitique et transclassiste d’un “système corrompu et clientéliste”, parfois même de la période de “metapolitefsis”, soit les années d’après 1974 (date de la chute de la dictature des colonels), quand le pays a vu pour la première fois ses institutions démocratiques bien consolidées, et même garanties par sa participation au club de l’Union européenne,ce qui a conduit toute la société à un niveau de vie très élevé, accompagné d’un esprit consumériste sans précédent et d’un individualisme conquérant. La responsabilité des élites dirigeantes (des socialistes et de la droite) est certes la principale pour un pays au bord de la faillite, mais elle ne saurait faire oublier celle de la gauche dite historique (communistes et gauche radicale), qui n’est guère moindre, en ce qu’elle a accepté, nourri et légitimé, à travers des revendications corporatistes, un modèle politique improductif et centraliste. […]

Advertisements

4 thoughts on “Le radicalisme populiste en Grèce

  1. Μήπως τα περί αριστερού “εθνικο-λαϊκισμού” είναι υπεραπλουστευτικά και αντιεπιστημονικά; Μήπως ένα νέο είδος λαϊκιστικού λόγου υπάρχει και σε δυνάμεις που ομνύουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό; (π.χ η “πολιτική χωρίς πολιτικούς” της δημιουργίας ξανά). Είναι κακό ένα κράτος να επιζητά ή να προσπαθεί να διατηρήσει την εθνική του ανεξαρτησία; Γιατί να μπαίνει σε εισαγωγικά η φράση “souveraineté nationale”;

    • Πριν εγκαλέσετε τους άλλους για “αντιεπιστημονισμό”, καλείστε να τεκμηριώσετε τις δικές σας θέσεις. Τα επαναλαμβανόμενα “μήπως” δε συνιστούν επιχείρημα.

  2. Εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας προπτυχιακός φοιτητής φιλολογίας, μάλιστα όχι από τους πιο συνεπείς.

    Διαφωνώ με το να εξομοιώνεται ή έστω να παραλληλίζεται ο ακροδεξιός λόγος με τον λόγο της αριστεράς αλλά το αντιπαρέρχομαι. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί να μπαίνει σε εισαγωγικά η “εθνική κυριαρχία”. Νομίζω κάθε κράτος έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την εθνική του κυριαρχία εφόσον αυτή απειλείται. Ίσως κάποια μέρα να ξεπεράσουμε την εθνική κρατική συγκρότηση αλλά αυτό, καλώς ή κακώς, είναι ακόμα πολύ μακριά.

    Τώρα, το κόμμα “δημιουργία ξανά!” με το σύνθημα “πολιτική χωρίς πολιτικούς” επενδύει στα αυθόρμητα αντιπολιτικά αντανακλαστικά τμήματος του πληθυσμού με τρόπο όχι όμοιο αλλά αντίστοιχο με αυτόν του «κινήματος των πλατειών» για παράδειγμα. Το πολιτικό σύστημα είναι και στις δύο περιπτώσεις διεφθαρμένο,ανίκανο και πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο του. Κάποιος που κάνει κάποια μελέτη πάνω στο φαινόμενο του λαϊκισμού στην Ελλάδα σήμερα θα έπρεπε να λάβει υπόψιν του κι αυτήν την περίπτωση.

  3. Ας ξεκινήσουμε από την τελευταία σας θέση: 1. “Δημιουργία Ξανά”: εκ πρώτης όψεως, το σύνθημά της παραπέμπει σε κάτι το απολιτικό. Σε βίντεο, ωστόσο, που μπορεί να δει κανείς στο ίντερνετ, το συγκεκριμένο σύνθημα νοηματοδοτείται ως εξής: “Μείωση βουλευτών στους 200, κατάργηση βουλευτικής ασυλίας και τουλάχιστον 5 χρόνια εργασίας για κάποιον που θέλει να γίνει πολιτικός”. Ο συγκεκριμένος χώρος στρέφεται επομένως εναντίον των πολιτικών που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους (http://www.youtube.com/watch?v=COYRuJKIEgs). Αυτό δε σημαίνει ότι η “Δημιουργία Ξανά” δεν έχει προωθήσει κατά καιρούς λαϊκιστικές θέσεις (πχ μεταναστευτικό). Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Θέλουμε μια Βουλή με ακροδεξιό-φασιστικό συρφετό ή μία Βουλή με Οικολόγους και Φιλελεύθερους (ΔΗΞΑΝ και ΔΡΑΣΗ); Όλα τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές.
    2. Για το ζήτημα της “εθνικής κυριαρχίας” σας παραπέμπω σε σχετικό άρθρο του Αντώνη Μανιτάκη, καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_12/06/2011_445590
    3. Απορρίπτετε την οποιαδήποτε σύγκριση των άκρων, οφείλω όμως να υπομνήσω ότι η πρόσφατη live χειροδικία του ναζιστόφιλου Χρυσαυγίτη ανανέωσε τη σχετική αρθρογραφία: “[…] Πόσες φορές τραμπούκισαν καθηγητές στο Πανεπιστήμιο, τα «αριστερά» εξαπτέρυγα συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ; Πόσες εκδηλώσεις ματαιώθηκαν σε πανεπιστημιακά σεμινάρια γιατί έσερναν τους ομιλητές εκτός αιθούσης; Πόσες φορές οι πατέρες της ΠΝΟ εμπόδισαν εργαζόμενους με καδρόνια, στρίμωξαν τουρίστες στα κρουαζιερόπλοια; Πόσες φορές το αληταριάτο γιαούρτωνε και προπηλάκιζε βουλευτές με τον κ. Χατζηδάκη της Ν.Δ. πιο κραυγαλέο θύμα; Πόσοι από τους συμπολίτες μας βλέποντας τον αιμόφυρτο βουλευτή στην τηλεόραση σκέφθηκαν ή είπαν καλά του κάνανε; Ο αντικοινοβουλευτισμός, οι μούντζες των αγανακτισμένων στη Βουλή, τα συνθήματα για να καεί το μπ…, ηχούν ακόμη. Πιο πρόσφατα πολλοί γέλασαν όταν «οργισμένοι αυτόδικοι» ανέλαβαν να πάρουν το φαΐ βουλευτικής παρέας γιατί «μαζί δεν τα έφαγαν».

    Ο προφανώς διαταραγμένος Κασιδιάρης, φασίστας δηλωμένος, που δεν έκρυψε κιόλας πως θεωρεί την άσκηση βίας μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι η πρωτόγονη, σοκαριστική εικόνα, το δεξί χαστούκι της βίας στην πολιτική ζωή. Απέναντί του να σκεφθούν, πολλοί, κυρίως από το ΣΥΡΙΖΑ που δικαίως οργίζονται από την εικόνα του ξυλοδαρμού στο τηλεοπτικό παράθυρο, μήπως τη βία την νομιμοποίησαν και οι ίδιοι, την έβαλαν από τη μεγάλη πόρτα του «κινήματος», του «ασύλου», του «μνημονίου». Το γιαούρτι το αριστερό είναι εξίσου βίαιο με την άκρως δεξιά χείρα του Κασιδιάρη.[…]” (Γιάννης Αναστασάκος στο protagon.gr: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=15958)

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s