“Ο δρόμος προς την άβυσσο του Ολοκαυτώματος άνοιξε πολύ πριν τη διάγνωσή του”

Ο Μωυσής Ελισάφ στο βήμα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Ιωαννιτών, 28-01-2012. Πηγή: http://photoioannina.blogspot.com/2012/01/blog-post_29.html

[…] Στην ιατρική -και όχι μόνο- παραδεχόμαστε δυο βεβαιότητες : Πρώτο το γεγονός ότι η επώαση μιας ασθένειας προηγείται και συχνά παρά πολύ από τη διάγνωση. Και δεύτερο το γεγονός το ότι η ιατρική παρέμβαση είναι απείρως αποτελεσματικότερη όταν γίνεται στο στάδιο της επώασης. Και μάλιστα στο πλέον πρώιμο.

Και στα κοινωνικά φαινόμενα συμβαίνει κάτι ανάλογο. Η δε περίπτωση του Ολοκαυτώματος βεβαιώνει, και μάλιστα με τον πλέον ολέθρια έγκυρο τρόπο, την ισχύ του κανόνα αυτού. Τα μεγάλα γεγονότα δεν έρχονται με τη μορφή της αιφνίδιας καταιγίδας. Έχουν στάδιο επώασης ο χρόνος της οποίας, μάλιστα, είναι ανάλογος με τη σημασία τους: όσο μεγαλύτερη η σπουδαιότητά τους τόσο και αυξάνεται ο χρόνος ωρίμανσης. Το συμπέρασμα είναι ότι ο δρόμος προς την άβυσσο του Ολοκαυτώματος άνοιξε πολύ πριν τη διάγνωσή του. Και άνοιξε όχι μόνον με την πρωτοβουλία του ενός, αλλά με τη συμπαράσταση και τη συμβολή των πολλών, αλλά και την ανοχή άλλων και πολύ περισσότερων. Εντός και εκτός Γερμανίας.

Γεγονός που μας επιβάλλει να δεχτούμε ότι το πρόβλημα ήταν σύμφυτο με το σύστημα. Το σύστημα ήταν έτσι διαμορφωμένο ώστε μια ιδεοληψία του παρανοϊκού δικτάτορα να διαποτίσει τους κυριότερους νευρώνες ολόκληρης της κοινωνίας. Να τη χειραγωγήσει και να τη διαχειριστεί κατά το «δουκούν». Από την άλλη πλευρά το ίδιο σύστημα προστατεύονταν, όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, και από την αμηχανία, αδυναμία ή και αδιαφορία των άλλων εθνών. Άλλωστε το κακό ήταν και αλλού και πολύ μακριά. Τουλάχιστον ακόμη. Έτσι, στον παρανοϊκό δικτάτορα παρασχέθηκε ο απαιτούμενος χρόνος, να χρησιμοποιήσει αιφνιδιαστικά την τεράστια δύναμη που ανενόχλητα είχε διαμορφώσει, προκειμένου να μετατρέψει την έμμονη ιδεοληψία του σε πρωτόγνωρο εφιάλτη. Το αποτέλεσμα ήταν η αφύπνιση των άλλων να έρθει πολύ αργά όταν το κόστος του τιμήματος αντιστροφής πολλαπλασιάστηκε κατακόρυφα.

Προφανώς η Ιστορία του Ολοκαυτώματος δεν επαναλαμβάνεται. Διδάσκει όμως τούτο το απλό: Τα άτομα και κυρίως οι λαοί οφείλουν να ελέγχουν και μάλιστα έγκαιρα και έγκυρα, την πιθανότητα δομικής παθογένειας του συστήματος στο οποίο ζουν. Ώστε να μειώσουν το ενδεχόμενο συστημικής διαμόρφωσης ενός προβλήματος ή μιας κρίσης. Και ιδιαίτερα σήμερα που μέσα στην πρωτόγνωρη κρίση που βιώνουμε αναβιώνουν πολλές φορές προκλητικά και προβάλλονται και από επίσημα χείλη ρατσιστικά στερεότυπα και ξενοφοβικές συμπεριφορές, ενώ αναδύεται και πάλι ένας καλυμμένος ή όχι υφέρπων δηλητηριώδης αντισημιτισμός που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα. Ένα δεύτερο κατεπείγον χρέος που έχουν οι λαοί είναι να αγωνιστούν για την αποτροπή της επερχόμενης κρίσης στο στάδιο της επώασης. Και μάλιστα στο πλέον πρώιμο. Κάθε ολιγωρία θα αυξάνει το κόστος της λύσης με γεωμετρική πρόοδο. Και αυτό ισχύει όχι μόνον για τις κρίσεις που έρχονται από την πλευρά της βαρβαρότητας, όπως το Ολοκαύτωμα, αλλά και για εκείνες που έρχονται από την πλευρά μιας υπόσχεσης για ευημερία. Όπως η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα. Και αυτή άρχισε δεκαετίες πριν και είχε χρόνο επώασης μεγάλο. Η καθυστέρηση παρέμβασης ανέβασε τώρα το κόστος κατακόρυφα.

Το ποιο, συνεπώς, είναι το μήνυμα του Ολοκαυτώματος και γενικότερα της Ιστορίας των κρίσεων, είναι προφανές. Πάντοτε και όλοι μας έχουμε το αναλογικό χρέος να στήνουμε αυτί στη βουή «των πλησιαζόντων γεγονότων» και να αναλαμβάνουμε τη συλλογική και αναλογική ευθύνη για την αποτροπή τους. Έγκαιρα και πριν οι μηχανισμοί αυτοεπιδείνωσης του προβλήματος πολλαπλασιάσουν κατακόρυφα το τίμημα της λύσης του. Και θα τιμήσουμε το Ολοκαύτωμα μόνον αν και σήμερα, συλλογικά και έμπρακτα συστρατευτούμε προκειμένου να αποτρέψουμε είτε την αυτοεπιδείνωση της κρίσης που ήδη ταλανίζει τη χώρα μας, είτε τα δυστυχώς όχι σποραδικά επεισόδια ξενοφοβίας, ρατσισμού, αντισημιτισμού, αλλά και ναζιστικής βίας και θηριωδίας που συχνά ανενόχλητα εμφανίζονται και σκόπιμα υποβαθμίζεται η σημασία τους. Ασφαλώς τα προβλήματα αυτά είναι διαφορετικά. Η τακτική αντιμετώπισης όμως παραμένει η ίδια: μας θέλει όλους στην πρώτη γραμμή και σε όσο γίνεται πρωιμότερο στάδιο. (Μωυσής Ελισάφ, 28-01-2012)

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s