Η «ανίερη συγκυβέρνηση» και η Αριστερά

Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ “ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ”

του Μιχάλη Πάγκαλου

πηγή: enthemata.wordpress.com (22-01-2012)

Juan Genoves, «Ο εναγκαλισμός», 1976 (η εικόνα του εξωφύλλου της «Ανίερης Συγκυβέρνησης»). Πηγή: enthemata.wordpress.com

Το μικρό βιβλίο Ανίερη Συγκυβέρνηση (εκ. Πόλις, 2011) του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι μια σύντομη αλλά περιεκτική διάλεξη που ο συγγραφέας έδωσε στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Η ημερομηνία της διάλεξης είναι σημαδιακή, 16 Νοεμβρίου 2011, την ημέρα που η νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, με 255 ψήφους υπέρ. Έτσι λοιπόν 37 χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση και παραμονή του εορτασμού της 38ης επετείου του Πολυτεχνείου, ορκίστηκε κυβέρνηση σοσιαλιστών και ακροδεξιών μέσα στη «γενική σιωπή και ανακούφιση»:

«δεν μπορώ, λέει ο συγγραφέας, να φανταστώ πιο άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης! Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς συγκυβερνά με τον παλαιό Γραμματέα της Νεολαίας της ΕΠΕΝ (το κόμμα του Παπαδόπουλου) και πρόεδρο επίσης του λεπενικού Ελληνικού Μετώπου!» (σ. 33).

Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Κατά τον συγγραφέα, η ελληνική κρίση αναλύεται σε δύο πτυχές ή αιτίες: μια εξωτερική και μια εσωτερική. Η εξωτερική σχετίζεται με τα τεράστια προβλήματα που πηγάζουν από την «παγκόσμια συστημική κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και της «άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», υπό την αιγίδα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, η οποία πιστεύει στην ορθολογικότητα των αυτορρυθμιζόμενων αγορών, δηλαδή τον «μεγαλύτερο μύθο που υπάρχει», (σ. 13). Τα προβλήματα αυτά γίνονται μάλιστα ακόμη πιο δυσεπίλυτα δεδομένης της παγκοσμιοποίησης που «έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν αδύνατη, τη λήψη μέτρων προστασίας των εθνικών οικονομιών» (σ. 12). Η παγκοσμιοποίηση καταργεί εν τοις πράγμασι τις δικλείδες προστασίες του έθνους κράτους και παραδίδει τους οικονομικά ασθενέστερους βορρά στην αδηφαγία των αγορών.

Δικαίως, ο συγγραφέας θεωρεί τους 900.000 ανέργους «θρυαλλίδα» τοποθετημένη στα θεμέλια της κοινωνίας : «άνεργοι παντού, στις πόλεις και τα χωριά, άνεργοι που όλο αβγαταίνουν» (σ. 36). Αλλά και από τους εργαζόμενους, λίγοι είναι όσοι απολαμβάνουν εργασιακή ασφάλεια. Η υποαπασχόληση, η αστάθεια, η αβεβαιότητα, οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας καταστρέφουν κάτι πολύ σημαντικό, δηλαδή την ίδια την έννοια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας αλλά και του κοινωνικού ρόλου του εργαζόμενου:

η εργασία έχει γίνει απλώς αγώνας επιβίωσης […] Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο η εργασία του είναι μόνο σκληρός αγώνας επιβίωσης γίνεται έρμαιο, έρμαιο της ανάγκης, μεταβάλλεται σε φρικτό ατομιστή, που αντιμετωπίζει τους άλλους ως εχθρούς». (σ. 15).

Αν όμως η κρίση της οικονομίας συνδέεται με τη συνολική συστημική κρίση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και αυτό αποτελεί την εξωτερική αιτία, τότε ποια είναι η εσωτερική; Ο συγγραφέας το λέει απερίφραστα: το φαινόμενο ή ακόμα ο «ψυχισμός» της ανομίας, η ενδημική, δηλαδή, παθολογία μιας κοινωνίας που παράγει απαίδευτα, αγενή, ανεύθυνα και ανομικά άτομα είναι κατά τον Ζουμπουλάκη το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η ανομία αυτή, βρίσκει γόνιμο έδαφος να φυτρώσει και να αναπτυχθεί στον νοσηρό ατομικισμό του Έλληνα που είναι διαρκώς θυμωμένος — πάει να πει: φταίνε πάντα οι άλλοι– και αυτοθυματοποιούμενος, ατομικά και συλλογικά (σ. 23).

Προκειμένου να εικονογραφήσει με ένα παράδειγμα την έκταση του φαινομένου της ανομίας, ο επί χρόνια υπηρετήσας ως φιλόλογος Ζουμπουλάκης επικαλείται τις εθιμοτυπικές πια κάθε χρόνο στη χώρα μας καταλήψεις των σχολείων. Στο σημείο αυτό εντοπίζει και τις βαριές ευθύνες της Αριστεράς που συχνά ανέχεται ή ακόμη και επικροτεί τις καταλήψεις. Με τις καταλήψεις οι μαθητές μαθαίνουν πράγματι κάτι σημαντικό, λέει ειρωνικά ο συγγραφέας, δηλαδή ότι όποια παρανομία κι αν διαπράξουν, θα βρουν συμπαραστάτες στα συνδικάτα [όπως, αίφνης, στην ανεύθυνη στάση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ στα επεισόδια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου], στα κόμματα, στα ΜΜΕ και εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να τιμωρηθούν ποτέ. Το μάθημα αυτό θα το εφαρμόσουν ευθύς μόλις μπουν στο πανεπιστήμιο, όπου θα συνεχίσουν τον αγώνα με την ίδια «μορφή πάλης», την οποία μάλιστα θα διευρύνουν με εντοιχισμούς καθηγητών και πρυτάνεων (σ. 23).

Εν μέσω όλων αυτών των παθολογικών φαινομένων που μαρτυρούν την οικονομική, ηθική και πνευματική κρίση της κοινωνίας, φτάσαμε και στη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στη διακυβέρνηση της χώρας, συμμετοχή που, κατά τον συγγραφέα, αποτελεί το κύριο γνώρισμα της νέας κυβέρνησης. Πολλοί την υποβαθμίζουν. Οι πολιτικοί και οι πανεπιστημιακοί του εκσυγχρονιστικού ιδίως μπλοκ, οι ίδιοι που δεν χάνουν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν εναντίον και του πιο ασήμαντου φαινομένου «ανορθολογισμού», όταν προέρχεται από άλλους χώρους (όπως, λόγου χάρη, από το χώρο της Εκκλησίας) δείχνουν εδώ να έχουν χάσει τη φωνή τους.

Το ΛΑΟΣ εκμεταλλεύτηκε τον κενό χώρο που του έδωσαν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις –και η Αριστερά– και εμφανίστηκε ως η δύναμη που εκπροσωπεί τη λογική και τη σύνεση! Η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση δεν αποτελεί δευτερεύον αλλά είναι το μείζον ζήτημα επειδή συνιστά παραβίαση ενός «ιδρυτικού κανόνα» της δημοκρατίας μας, «παραβίαση που αργά η γρήγορα πληρώνεις» (σ. 35). Αν, όπως μας έμαθε ο Καστοριάδης, η δημοκρατία δεν είναι μόνο «απόψεις» αλλά επίσης και αξίες και ήθη και πρακτικές και στάσεις ζωής, τότε οι δικές τους «αξίες» είναι μισαλλόδοξες, εθνικιστικές, ξενόφοβες και αντισημιτικές. Ο Ζουμπουλάκης το βλέπει και το καταδικάζει:

η δική μας κοινή λογική και σύνεση λέει άλλα, λέει ότι δεν συνεργαζόμαστε ΠΟΤΕ με ρατσιστές, αντισημίτες, φιλοχουντικούς, φιλοχιτλερικούς, με όσους μισούν τους μετανάστες, τους Τούρκους, τους ομοφυλόφιλους και, περισσότερο από όλους, τους Εβραίους, που θεωρούν το Άουσβιτς μύθο, που δέχονται τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ως γνήσια και αληθινά (σ. 29).

Εκμεταλλευόμενη τα οξύτατα προβλήματα που δημιουργεί η κρίση, όπως η ανεργία και το μεταναστευτικό, η ακροδεξιά απειλεί να επιβάλλει σήμερα την ατζέντα της, επιβάλλοντας μια «λεπενοποίηση» της πολιτικής ζωής. Το πρόβλημα στο οποίο οφείλουν να απαντήσουν οι αριστερές και κεντροαριστερές πολιτικές δυνάμεις, αν θέλουν να σταθούν υπεύθυνα απέναντι στο λαό, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επανίδρυση του διαλυμένου ελληνικού κράτους, με την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού κράτους ευνομίας αλλά και δικαιοσύνης. Ο εύκολος και ανεύθυνος λαϊκισμός και η μηδενιστική απαξίωση των θεσμών πρέπει αμέσως να σταματήσει. Τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα οφείλουν να διαπαιδαγωγούν τους πολίτες στην ευθύνη και η ευθύνη γεννιέται εκεί που το άτομο υπερβαίνει τον εαυτό του, τις άμεσες επιθυμίες και τα περιχαρακωμένα ατομικά του συμφέροντα, για να ενταχθεί σε μια παράδοση: στην κοινότητά της, στα βιβλία της, στα έντυπά της, στις αξίες της. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, και το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει η Αριστερά: είτε η ένταξη στην Αριστερά θα εγγράφεται σε μια ηθική και πολιτική παράδοση αξιών (ή αρετών), δημοκρατίας, αδελφοσύνης, δικαιοσύνης και θα σημαίνει την ανάληψη μιας ευθύνης για τον κόσμο, είτε η επίκληση της Αριστεράς θα είναι, όπως σήμερα, απλώς μια ρητορική συχνά ανομικών ατομικών διεκδικήσεων που υπονομεύει το ίδιο το βαθύτερο ιδανικό της αριστερής στάσης ζωής, δηλαδή την αφιέρωση στους άλλους, που φτάνει ως τη θυσία, και την ευθύνη για τον κόσμο. Αλλά, έτσι, ως ανυπόληπτη σκιά του εαυτού της και συγχρόνως ως μη διαθέτουσα ρεαλιστική πρόταση για την κοινωνία, η Αριστερά, αργά η γρήγορα, θα σβήσει από τον πολιτικό χάρτη.

O Μιχάλης Πάγκαλος είναι φιλόλογος και διδάσκει φιλοσοφία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Advertisements

22 thoughts on “Η «ανίερη συγκυβέρνηση» και η Αριστερά

  1. Οι κκ. Πάγκαλος, Ζουμπουλάκης τι γνώμη έχουν για την ακροδεξιά στην εξουσία στο Ισραήλ; Ή δεν έχουν γνώμη επί του θέματος; Εσείς κ.DiKra;

    Επίσης με βάση την “κοινή λογική και σύνεση” του κ.Ζουμπουλάκη υποχρεούμαστε να αγαπούμε Τούρκους, μετανάστες κλπ.;

      • Ποια είναι η “λάσπη” Γιοσέφ και γιατί αντιδράς έτσι;

        Μήπως επειδή η ισραηλινή ακροδεξιά είναι “καλή” (και ίσως την υποστηρίζεις κιόλας) ενώ η ελληνική, γαλλική κλπ. ακροδεξιά είναι “κακές” και πρέπει να εξαφανιστούν;

        Τα καλά και συμφέροντα κ.Γιοσέφ;; 🙂

      • Αντιγράφω σχετική απάντηση του ραββίνου Μορντεχάι Φριζή
        http://abravanel.wordpress.com/2011/11/13/antisemitic-ministers-and-holocaust-deniers-enter-the-new-greek-government/#comment-22919

        Αγαπητέ Νταβίντ,
        Γράφεις: “…το Ισραήλ, στην κυβέρνηση του οποίου συμμετέχουν όχι 1 αλλά 3 κόμματα της άκρας δεξιάς”.
        Κάτσε γιατί έχασα το μέτρημα. Ως γνήσιος ‘ακροδεξιός’ ο κακομοίρης, κάθομαι και σπάω το κεφάλι μου. Από πότε υπάρχουν τρία κόμματα της άκρας δεξιάς, στην κυβέρνηση του Ισραήλ και δεν το γνωρίζω (να χαρώ και γω);;;

        Καλά, καταλαβαίνω την εμμονή της ισραηλινής ακρο-αριστεράς, να χαρακτηρίζει το μη θρησκευτικό κόμμα του Λίμπερμαν , το Ισραέλ Μπεϊτένου (Ισραήλ -το σπίτι μας), ως ‘ακρο-δεξιό’. Επομένως ένα το κρατούμενο.
        Επίσης ως ‘ακροδεξιό’ χαρακτηρίζεται και το ημι-θρησκευτικό κόμμα υπέρ των εβραϊκών εποικισμών, ‘Ιχούντ Α’Λεουμί’ (Εθνική Ένωση), αλλά αυτό ως το πιο και καλά φανατικό, δεν είναι στην κυβέρνηση αλλά στην αντιπολίτευση. Επομένως ακόμη ένα το κρατούμενο, παραμένει.
        Μετά έχουμε το μοντέρνο θρησκευτικό κόμμα και αυτό υπέρ των εβραϊκών εποικισμών, αλλά όχι και τόσο, ‘Μπάϊτ Α’Γεουντί’ (Το εβραϊκό σπίτι), το οποίο αγωνίζεται απεγνωσμένα να βγάλει τη ρετσινιά της ακρο-δεξιάς από την ταμπέλα του, κατηγορώντας τα άλλα εθνικά κόμματα, και κυρίως θρησκευτικά ως ‘ακρο-δεξιά’. Φαίνεται λοιπόν, πως δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά, γιατί δεν σας ξεγέλασαν αγαπητέ μου Νταβίντ, και αφού κάθονται και αυτοί στην κυβέρνηση, δύο το κρατούμενο, πάω πάσο.
        Ύστερα, ακολουθεί το σεφαραδίτικο ούλτρα-θρησκευτικό κόμμα του Σ.Α.Σ , το οποίο δεν θεωρεί τον εαυτό του όχι ως ‘ακρο-δεξιό’ αλλά ούτε ως σιωνιστικό κόμμα (αν και δεν είναι αντι-σιωνιστικό). Μάλιστα αυτό το κόμμα, υπό την καθοδήγηση του Αρχι-Ραββίνου Οβάντια Γιοσέφ, μέσα σε όλα και καλού φίλου του Σιμών Πέρες, ήταν εκείνο που στήριξε τις κυβερνήσεις Ράμπιν-Πέρες για να υπογραφτούν οι συνθήκες του Όσλο. Αυτοί ‘ακροδεξιοί’, δεν το πιστεύω. Κάθονται και αυτοί βέβαια στην κυβέρνηση, αλλά ακόμη δύο το κρατούμενο.
        Ακολουθεί, το ασκεναζίτικο ούλτρα-θρησκευτικό κόμμα του ‘Γιααντούτ Α’Τορά’ (ο Εβραϊσμός της Τορά), και αυτό στην κυβέρνηση, μια από τα ίδια ιδεολογικά με το Σ.Α.Σ, με ακόμη λιγότερο πολιτική τοποθέτηση στα θέματα δεξιάς-αριστεράς. Αυτούς θεωρείτε ‘ακρο-δεξιούς’;;; Επομένως, παραμένουμε δύο το κρατούμενο…
        Και τώρα ερχόμαστε στο βασικό κόμμα της ισραηλινής κεντρο-δεξιάς, το Λικούντ (Ένωση), το οποίο και αυτό απεγνωσμένα αγωνίζεται να αποδείξει πως είναι πιο κέντρο παρά δεξιά. Ας μην ξεχνάμε, αυτό είναι το κόμμα που εξόρισε 10.000 Εβραίους εποίκους από τα σπίτια και τη γη τους, το 2005 από τη λωρίδα της Γάζας και τη βόρεια Σαμάρεια. Αυτό είναι το κόμμα που δήλωσε πως είναι έτοιμο για τη δημιουργία ενός ‘παλαιστινιάκου’ κράτους στην Ιουδαία, Σαμάρεια, Γάζα και τμήματα της Ιερουσαλήμ. Αυτό είναι το κόμμα που εβδομαδιαία ξεριζώνει μικρούς εβραϊκούς εποικισμούς από τη γη τους και έχει παγώσει το χτίσιμο εβραϊκών συνοικιών ακόμα και μέσα στην Ιερουσαλήμ.Αυτούς μήπως θεωρείται ‘ακρο-δεξιούς’;;; Νομίζω πως τους θίγετε. Άρα ακόμη δύο το κρατούμενο.
        Και τώρα περνάμε στο κεντρο-αριστερό κόμμα ‘Ατσμαούτ’ (Ανεξαρτησία) του αγαπητού Εχούντ Μπαράκ, πρώην ηγέτη του κύριου κεντρο-αριστερού κόμματος ‘Αβοντά’ (Εργασία), και το οποίο (το Αβοντά) μέχρι πρότινως ήταν και αυτό στην κυβέρνηση Νετανιάου. Σήμερα στην κυβέρνηση έχει παραμείνει ο Μπαράκ μάζι με το νέο του κόμμα το οποίο προήλθε από διάσπαση του Αβοντά. Το να θεωρεί κανείς τον πρώην συνεργάτη του Ράμπιν, Πέρες ως ‘ακρο-δεξιό’, νομίζω πάει πολύ… Πού είχαμε μείνει με το κρατούμενο; Ένα προς δύο, και στην ουσία του πράγματος, ΜΗΔΕΝ!

        Και ας μην ξεχνάμε, το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης στο Ισραήλ σήμερα παραμένει το Καντίμα (Εμπρός) το οποίο είναι κεντρο-αριστερο-δεξιό, και το οποίο δημιουργήθηκε από τον φοβερό και τρομερό Άριελ Σαρόν (εκεί να δεις ακρο-δεξιά) και το οποίο ηγήθηκε της ‘σφαγής των άμοιρων παιδιών της Γάζας’ το 2009 προς 2010, σε συνεργασία με το άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης το εργατικό, το Αβοντά. Μπρρρρ……

        Τελειώνοντας, να αναφερθούμε στα τέσσερα γνήσια κόμματα της ισραηλινής βουλής, γνήσια αριστερά, γνήσια προοδευτικά, και γνήσια αντιπολιτευτικά, μακριά από κάθε λεκέ ακροδεξιάς: το εβραϊκό ακρο-αριστερό Μέρετς (Αγώνας) (συγκεντώνει μόνο 3% του εβραϊκού πληθυσμού στο Ισραήλ) και τα τρία αραβικά αντι-σιωνιστικά κόμματα , το αραβικό κομμουνιστικό Χαντάς (Νέο), το αραβικό υπερ-’παλιαιστινιακό’ Μπαλάντ και το αραβικό ισλαμικό υπέρ της Χαμάς, Τάαλ…

        Συγνώμη, αν έγινα κουραστικός και ολίγον ειρωνικός, αλλά ας μπει ένας φραγμός στο να χαρακτηρίζει η αριστερά όποιον διαφωνεί μαζί της, ως ‘ακροδεξιό’ και ‘φασίστα’, γιατί τελικά η λέξη χάνει το νόημα της,και όταν έρχονται οι αληθινοί φασίστες, τύπου Καρατζαφέρη, τότε όλες οι άμυνες μας έχουν υποχωρήσει και εξασθενίσει…

      • Οπου ακολουθεί σχόλιο εμού του ιδίου
        http://abravanel.wordpress.com/2011/11/13/antisemitic-ministers-and-holocaust-deniers-enter-the-new-greek-government/#comment-22920
        141. YOSEF22ADAR είπε 21/11/2011 στις 10:59
        Και για λεπτομερειες (υπαρχουν links για καθε κομμα ξεχωριστα)
        παραθετω μια “ουδέτερη” πηγη
        http://en.wikipedia.org/wiki/Israeli_legislative_election,_2009
        (στα λήμματα της wikipedia να μην ξεχναμε
        να ριχνουμε μια ματια στις References
        και στα External links, κατω-κατω στη σελιδα)

      • Από το ίδιο link στο abravanel.wordpress.com σχόλιο συμμετέχοντος ένα (και) μήνα μετά:
        “…Λοιπόν, ήθελα να ευχαριστήσω τον Μορντεχάϊ, που μας ενημέρωσε για την πολιτική κατάσταση στο Ισραήλ. Διότι, μέσω Ελλάδας, υπήρχε η εντύπωση, ότι αυστηροί δεξιοί καταπίεζαν κάποιους ακόμα δεξιότερους η κάποιους ”παραστρατημένους” εθνικιστές…”

    • To Ισραήλ είναι παγιδευμένο σε μια πολιτική ειδωλολατρείας της δύναμης, που συν τοις άλλοις είναι αυτοκτονική για το ίδιο. Η μόνη ασφάλεια για το Ισραήλ είναι η ίδρυση ενός βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους.

      Όπως σας είπε και ο κ. Κράββαρης, ωστόσο, το θέμα μου ήταν η ακροδεξιά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Πλέον αγγίζει παντού διψήφια ποσοστά και υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος μιας “λεπενοποίησης” της δεξιάς. Αν όλα αυτά δεν αποτελούν πρόβλημα για εσάς, τότε λυπάμαι αλλά έχουμε άλλες αξίες.
      ΜΠ

      • Το Ισραήλ δεν ανήκει κι αυτό πολιτισμικά τουλάχιστον στην Ευρώπη, ή τελοσπάντων στη Δύση γενικότερα; Γιατί λοιπόν δεν μπαίνει και αυτό στον προβληματισμό σας;
        Όπου εκεί άλλωστε η ακροδεξιά είναι ήδη σε διψήφια ποσοστά, είναι στην κυβέρνηση και μάλιστα σε κρίσιμα πόστα και όπου το γενικότερο κυρίαρχο πολιτικοθρησκευτικό κλίμα είναι πλέον από δεξιά έως ακροδεξιά. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα είναι πια το κεντροδεξιό Καντίμα και το δεξιό-προς-ακροδεξιό Λικούντ, πέραν δηλαδή όλων των άλλων αμιγώς ακροδεξιών κομμάτων, του Λίμπερμαν, το Σάς κοκ.
        Αν λοιπόν σας ενδιαφέρει η άνοδος της ακροδεξιάς στη δύση και οι επιπτώσεις της, ορίστε μια χώρα ιδανική για case study.

      • κ. Μιχάλη Πάγκαλε γράφετε
        “To Ισραήλ είναι παγιδευμένο σε μια πολιτική ειδωλολατρείας της δύναμης, που συν τοις άλλοις είναι αυτοκτονική για το ίδιο. Η μόνη ασφάλεια για το Ισραήλ είναι η ίδρυση ενός βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους.”
        Για να σας πείσω για τις λάθος εκτιμήσεις σας (για τις οποίες δεν ευθύνεστε) ας ανοίξει ο κ. Κράββαρης ξεχωριστή ανάρτηση και θα συζητήσουμε επ’ αυτού.

  2. @condor, καταλαβαίνω την αναστάτωση που σας προκαλεί η βιβλική προτροπή “αγαπάτε αλλήλους”. Σε μια χώρα τόσο επιφανειακά χριστιανική, είναι επόμενο να πρεσβεύετε το αντίθετο. Σας εύχομαι να απαλλαγείτε από το μίσος που σας κατατρύχει.
    (Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι σχέση έχει η ισραηλινή ακροδεξιά με το θέμα μας;)

    • Eχει σχέση, πως δεν έχει. Την κατσίκα του γείτονα τη θυμάσαι?
      Λοιπόν αν το όρνιο διέθετε την ενέργειά του στη βελτίωση της χώρας του και ασχολείτο λιγότερο με το Ισραήλ, δεν θα ήταν καλύτερα? Αμ δεν είναι …

      • Εσύ Γιοσέφ το κάνεις αυτό που υποστηρίζεις;; Διαθέτεις την ενέργειά σου στη βελτίωση της χώρας σου (δηλαδή το Ισραήλ απ’ό,τι λέει το κανάλι σου στο youtube) και ασχολείσαι λιγότερο με την Ελλάδα, την Γερμανία, την Γαλλία κλπ.;;

        Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτησες… 🙂

    • Ευτυχώς δεν ακολουθώ την Βίβλο και γι’αυτό δεν με κατατρύχουν μίση. Μήπως όμως αυτό συμβαίνει σε εσάς και προσβάλλετε δικά σας αισθήματα στους άλλους;

      Αλήθεια εσείς ακολουθείτε τη συγκεκριμένη χριστιανική προτροπή όπως και την άλλη ωραία “αγαπάτε τους εχθρούς σας”;;
      Λοιπόν, εσείς τους αγαπάτε αυτούς που θεωρείτε εχθρούς σας ή μήπως είστε του άλλου δόγματος που λέει: “δεν ξεχνώ – δεν συγχωρώ”;;

      Η ισραηλινή ακροδεξιά έχει την ίδια σχέση με το θέμα που έχει και η γαλλική, στην οποία αναφέρεστε συχνά. Μήπως είστε κι εσείς της άποψης ότι υπάρχουν καλές (η ισραηλινή) και κακές (όλες οι άλλες) ακροδεξιές;

      • condor says:
        “Ευτυχώς δεν ακολουθώ την Βίβλο και γι’αυτό δεν με κατατρύχουν μίση”
        .
        Οι πολλές καραμελίτσες χαλάνε τα δοντάκια condor
        ειδικά όταν αναμασούνται από αυτούς που
        ναι μεν “δεν ακολουθούν τη Βιβλο”
        αλλά έχουν γνώση περί παντός επιστητού.
        Να κάνω κι εγώ μιά ερώτηση
        (έτσι για να προσδιορίσουμε το επίπεδο Βιβλο-γνωσίας σου).
        Τι λέει η Τορά για το ενδεχόμενο
        να χρειαστεί βοήθεια την ίδια στιγμή
        ένας φίλος και ένας εχθρός?
        Ποιός προηγείται?
        Γιατί?
        .
        Και αν αυτή είναι δύσκολη ερώτηση,
        θα μπορούσες να μας διαφωτίσεις
        για την εντολή “ου φονεύσεις”
        που “μεταφέρθηκε” και στον χριστιανισμό?
        Δώσε μας (αν είναι δυνατόν)
        και ραββινικά παραδείγματα επ’ αυτού.

      • Αυτό που φαίνεται να σας ενοχλεί, condor, είναι ότι στο παρόν ιστολόγιο δεν ξεκινήσαμε εκστρατεία εναντίον του Ισραήλ και της ακροδεξιάς του με στόχο την εξίσωσή αυτής της τελευταίας με τον ευρωπαϊκό ναζισμό και τους νοσταλγούς του. Δε θα σας κάνουμε τη χάρη. Αλήθεια, γιατί δεν πάτε να διακηρύξετε τις θέσεις σας στα γνωστά συνωμοσιολογικά ιστολόγια; Μήπως επειδή εκεί υπάρχουν εκατοντάδες σαν κι εσάς; Μήπως επειδή εκεί βαριέται κανείς οσονούπω;

  3. condor says:
    “Εσύ Γιοσέφ το κάνεις αυτό που υποστηρίζεις;; Διαθέτεις την ενέργειά σου στη βελτίωση της χώρας σου (δηλαδή το Ισραήλ απ’ό,τι λέει το κανάλι σου στο youtube) και ασχολείσαι λιγότερο με την Ελλάδα, την Γερμανία, την Γαλλία κλπ.;;”
    .
    Nαι αγαπητέ μου. Το υποστηρίζω απολύτως και όχι μόνο στο blah blah. Στο youtube η επιλογή χώρας γίνεται από frame και υπάρχει δυνατότητα μόνο μιας επιλογής. Ασε που όταν άνοιξα το λογαριασμό βρισκόμουν στο Ισραήλ, οπότε… Προς ενημέρωσίν σας διατηρώ διπλή υπηκοότητα, το οποίο γεγονός, ξεκινώντας από τις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ (άμεση-έμμεση φορολόγηση, ιδιοκτησία κλπ κλπ) στις οποίες είμαι συνεπέστατος μας οδηγεί στα δικαιώματα (ψήφου, κριτικής κλπ)… Και για να μπούμε και σε διαδικασία επεξήγησης των αυτονόητων, η διπλή υπηκοότητα (σε λίγο θα έχω τριπλή) είναι απολύτως νόμιμη και θεμιτή.

  4. “ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΗΜΕΡΩΤΕΣ ?” (ξένους και ντόπιους) :
    http://elderofziyon.blogspot.com/2012/01/to-reuters-they-arent-just-jewish.html
    To Reuters, they aren’t just “Jewish settlers” anymore – January 03, 2012
    Ορίστε το κείμενο και η μετάφρασή του:

    Στην αρχη ηταν “εποικοι”.
    Αλλα αυτο δεν ηταν αρκετα υποκινητικο.
    Ετσι μετα ειχαμε “Εβραιους εποικους”.
    Μα με την πολλη χρηση κι αυτο δεν εφερε το μισος που οι δημοσιογραφοι θελανε να διαδοσουν.
    Ετσι μετα ηρθαν οι “δεξιοι Εβραιοι εποικοι”.
    Αλλα ουτε κι αυτο ακομα απαθανατισε την εξημμενη αηδια που αντικειμενικοι δημοσιογραφοι
    θελανε να μεταβιβασουν για αυτους.

    Ετσι τωρα εχουμε απο το Daylife/Reuters:
    (λεζαντα φωτογραφιας)
    Ακρο-δεξιοι Εβραιοι εποικοι, ενας απο αυτους πληγωμενος απο φιλο-Παλαιστινιους ακτιβιστες,
    κατα τη διαρκεια μιας εβδομαδιαιας διαδηλωσης, στεκονται στην πορτα του σπιτιου τους
    στη γειτονια Sheikh Jarrah της Ανατολικης Ιερουσαλημ (Δεκεμεβριος 30, 2011).
    Περιπου 100 ακτιβιστες διαδηλωσαν εναντιον του Εβραικου οικισμου στην κυριως Αραβικη γειτονια
    ΚΑΙ ΕΡΙΞΑΝ ΠΕΤΡΕΣ εναντιον ενος σπιτιου που κατελαβαν οι εποικοι
    τους οποιους και αναγκασαν να τους αντιμετωπισουν, οδηγωντας σε μικροσυμπλοκες.
    .
    Ετσι ανθρωποι που ζουν σε ενα σπιτι στην Ιερουσαλημ ειναι “ακρο-δεξιοι Εβραιοι εποικοι”.
    Ενω αυτοι που τους πετανε πετρες -κυριολεκτικα χυνοντας το αιμα τους-
    ειναι απλα “φιλο-Παλαιστινιοι ακτιβιστες”.
    Οχι “βιαιοι διαδηλωτες”. Οχι “αριστεροι τρομοκρατες”. Οχι “αντισιωνιστες προβοκατορες”.
    Οχι “φιλο-παλαιστινιοι που λιθοβολουν”. Οχι “ταραχοποιοι”.
    Οχι, ειναι ειρηνικοι υποστηρικτες των παλαιστινιων Αραβων, απλα “ακτιβιστες” –
    – που ριχνουν πετρες σε οποιον δεν τους αρεσει

    Και ποιος μπορει να τους κατηγορησει?
    ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ Reuters,
    ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ
    ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΡΕΣ ?
    Για το Reuters, ειναι αυτοι που χτυπιουνται απο πετρες που ειναι “εξτρεμιστες”.

  5. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82
    Φαρισαίος

    Η λέξη Φαρισαίος προέρχεται εκ του εβραϊκού “περουσείμ” και του αραμαϊκού “περίσαγια” που σημαίνει “ο αποχωρισμένος”. Φαρισαίος χαρακτηρίζονταν ο οπαδός θεοκρατικής μερίδας των Ιουδαίων. Συνεκδοχικά είναι ο προσηλωμένος στους εξωτερικούς τύπους της λατρείας, δηλαδή ο υποκριτής.
    Οι Φαρισαίοι προερχόμενοι από τους Ασιδαίους αποτελούσαν ιδιαίτερη μερίδα του Ιουδαϊκού λαού και βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση με τους κοσμικόφρονες Σαδδουκαίους. Ασκούσαν δε, μεγάλη επίδραση στο λαό και στη συμπεριφορά στη καθημερινή ζωή του μέχρι το 70 μ.Χ. Διακρίνονταν τόσο για την υποκρισία τους όσο και για τη στενότητα των αντιλήψεών τους. Έδιναν μεγάλη σημασία στους εξωτερικούς λατρευτικούς τύπους της εκδήλωσης της θρησκείας τους, περιφρονώντας όλους τους άλλους, πιστεύοντας πως έτσι μόνο αυτοί ήταν “καθαροί”. Οι δε τρόποι της εξωτερίκευσης της λατρείας των έφθαναν τις περισσότερες φορές μέχρι του γελοίου, όπως προκύπτει από τα παρωνύμια με τα οποία τους αποκαλούσε ο λαός παρά τον προς αυτούς εκδηλούμενο σεβασμό.
    Έτσι, υπήρχαν οι “Κύπτοντες Φαρισαίοι” οι λεγόμενοι “Νικφί” που κατά τον βηματισμό τους έσερναν τα πόδια τους προσκόπτοντας σε πέτρες. Επίσης οι Φαρισαίοι με ματωμένο μέτωπο, οι λεγόμενοι “Κιζάι” που περπατούσαν με κλειστά τα μάτια, για να μη βλέπουν τις γυναίκες, με συνέπεια να προσκρούουν σε τοίχους. Ακόμη οι Φαρισαίοι με τους ευρείς ώμους, που περπατούσαν με μεγάλη κύρτωση προσδίδοντας την εικόνα ότι κουβαλούν στους ώμους τους ολόκληρο το βάρος του Μωσαϊκού Νόμου.
    Γενικά οι Φαρισαίοι διατράνωναν ότι πίστευαν στη Θεία Πρόνοια, στους Αγγέλους, στην αθανασία της ψυχής, στην ανάσταση, στην κόλαση και στον παράδεισο. Ο Ιησούς Χριστός ως κήρυκας της πνευματικής και αληθινής κατά εσωτερική πίστη λατρείας ήλθε σε οξεία αντιπαράθεση με τους υποκριτές Φαρισαίους τους οποίους και σε κάθε ευκαιρία τους κατάγγελνε και τους καυτηρίαζε ιδιαίτερα στην “Επί του Όρους Ομιλία” Του.
    .
    http://en.wikipedia.org/wiki/Pharisees
    Pharisees

  6. Pingback: Μια κακόγουστη φάρσα | Against antisemitism – Ενάντια στον αντισημιτισμό

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s