Ανησυχητική άνοδος της ακροδεξιάς στη Γαλλία / Lucidité de Jean Daniel

Υπνωτισμένη από τις εικόνες βιβλικής καταστροφής στην Ιαπωνία καθώς και από τις επιχειρήσεις των Συμμάχων στη Λιβύη, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δίνει, προς το παρόν, ελάχιστη σημασία στην ανησυχητική άνοδο της γαλλικής ακροδεξιάς όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις, αλλά και σε επίπεδο εκπροσώπησης. Δεκατέσσερις μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, το «Εθνικό Μέτωπο» της οικογένειας Λεπέν είναι ο μεγάλος νικητής του πρώτου γύρου (20 Μαρτίου) των εκλογών προς ανάδειξη των γενικών συμβούλων στα γαλλικά καντόνια, αποσπώντας 15,56% των ψήφων. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το κόμμα που ίδρυσε ένας βασανιστής και αρνητής της Shoah θα είναι παρόν στον δεύτερο γύρο σε περίπου 400 καντόνια (σε 40 καντόνια, μάλιστα, ήρθε πρώτο κόμμα!).

Ο πάντα διαυγής Ζαν Ντανιέλ διαπίστωνε στις αρχές αυτού του μήνα στον Nouvel Observateur (N° 2418, 10-03-2011) ότι «το κακό προχώρησε περισσότερο απ’ό,τι περιμέναμε στη ρηχή και μηδενιστική κοινωνία μας»· σε μια κοινωνία που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, που «αρνείται πλέον να πιστέψει σε κάτι». Ο Ντανιέλ παρατηρεί ότι η κατάπτωση των δημοκρατικών αξιών δεν έρχεται από μόνη της, συντελούν σε αυτή διάφοροι παράγοντες, όπως για παράδειγμα η πολύ χαμηλή ποιότητα της πολιτικής σάτιρας, που προτιμά να μην ασχοληθεί σχεδόν καθόλου με το φαινόμενο Μαρίν Λεπέν, ή ακόμα η άκριτη και συχνότατη προβολή της «γαλάζιας ηρωίδας» από τα Μέσα Ενημέρωσης. Η πολιτική παράταξη του Νικολά Σαρκοζί αρκείται στο να μηρυκάζει την ισλαμόφοβη ρητορική του «Εθνικού Μετώπου», επιταχύνοντας στην ουσία τη διεύρυνση αυτού του τελευταίου, ενώ η Αριστερά δεν έχει προς το παρόν κανένα λαϊκό έρεισμα. Η εντυπωσιακή αποχή του πρώτου γύρου των περιφερειακών εκλογών καταδεικνύει του λόγου το αληθές.

Σχετικό ρεπορτάζ: “Νίκη σοσιαλιστών και άνοδος Ακροδεξιάς στη Γαλλία”, της Ήρας Φελουκατζή (Ελευθεροτυπία 22-03-2011).

 

Σκίτσο του Plantu

  • Le commentaire que nous postons aujourd’hui en grec s’appuie en grande partie sur un éditorial récent de Jean Daniel, paru dans Le Nouvel Observateur du 10 mars. Le journaliste français y fait part de sa vive inquiétude face à la progression galopante du “Front National”. Les résultats du premier tour des élections cantonales, qui ont eu lieu le 20 mars, n’ont fait que confirmer ses propos:

Marine ou la fausse surprise

On jouait à se faire peur, on ne voulait pas y croire, mais c’est arrivé : selon un sondage de l’Institut Harris, si une élection présidentielle avait lieu aujourd’hui, Marine Le Pen arriverait en tête au premier tour devant Nicolas Sarkozy et Martine Aubry. C’est un choc. Bien sûr, on se rassure aussitôt : il ne s’agit que d’un sondage, on sait ce qu’en vaut l’aune et on se souvient de tous les cas où les résultats de ces enquêtes douteuses ont été démentis dans les urnes. Reste que nous en sommes réduits à relativiser une surprise qui témoigne d’une réalité alarmante : le mal a davantage progressé qu’on ne le pensait dans notre société transparente, nihiliste, dominée par l’urgence et la dérision et qui, riant de tout, ne croit plus à rien. Et cela n’arrive pas par hasard. Je ne sache pas que les humoristes se soient particulièrement acharnés sur Marine Le Pen. J’ai observé au contraire que les médias accordaient une importance complaisante à tous les propos de cette charmante héroïne qui, comme notre talentueux confrère Eric Zemmour, aurait le don de dire tout haut ce que chacun pense tout bas. Je remarquerai seulement que, comme le notait un penseur du XVIIIème siècle à propos de l’Alceste de Molière, ce que nous pensons tout bas peut être détestable et qu’il vaut mieux ne pas l’exprimer tout haut.

Mais revenons à Marine. Le sondage qui la couronne arrive dans un contexte européen rêvé pour elle. Un peu partout en Europe, l’extrême-droite prospère lorsqu’elle ne triomphe pas. Les mots d’ordre sont les mêmes. Les plus grosses ficelles du populisme sont applaudies. Le chauvinisme des Lombards en Italie, des factions néerlandaises, du parti autrichien FPÖ, du nouveau parti suédois le Högerpaertiet, et du PP de la droite espagnole, tous se nourrissent d’un même slogan obsessionnel : la peur de l’islam. Mais je dois reconnaître que Marine Le Pen se montre plus habile que ses compères européens. Elle a imaginé de masquer sa dénonciation de l’islam derrière le drapeau d’une défense de la laïcité et du civisme républicain. Le président de la République fait pratiquement la même chose, mais elle réussi à faire en sorte que ce soit maintenant Sarkozy qui paraisse imiter Marine ! C’est donc sur son propre terrain que Sarkozy pourrait être battu. […] (extrait de l’éditorial de Jean Daniel intitulé “Des armes pour les Libyens”)

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s