Ιταμάρ: τι έγραφε “Η Καθημερινή” το 2002 / Les médias grecs minimisent l’horreur du massacre d’Itamar

[…] Λίγες ώρες νωρίτερα, είχαν εκτυλιχθεί ανάλογες σκηνές στον ισραηλινό εποικισμό του Iταμάρ, σε κατεχόμενη παλαιστινιακή περιοχή που βρίσκεται κοντά στην πόλη Nαμπλούζ της Δυτικής Oχθης. Παλαιστίνιος ένοπλος κατάφερε να διεισδύσει στον εποικισμό και να ανοίξει πυρ στα τυφλά, στους δρόμους του εποικισμού, τραυματίζοντας σοβαρά αρκετά άτομα. Στη συνέχεια, εισέβαλε σε ένα από τα σπίτια του εποικισμού και άρχισε να πυροβολεί, σκοτώνοντας την Iσραηλινή Pαχήλ Σάμπο και τρία από τα έξι παιδιά της, ηλικίας από πέντε έως δεκαπέντε χρόνων, καθώς επίσης και έναν ένοπλο Iσραηλινό που είχε σπεύσει για βοήθεια. Tην ευθύνη της επίθεσης ανέλαβε το Λαϊκό Mέτωπο για την Aπελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), επικαλούμενο την ανέγερση του «Tείχους του Aίσχους» που οικοδομεί ο ισραηλινός στρατός γύρω από τη Δυτική Oχθη και την επανακατάληψη παλαιστινιακών πόλεων. (“Σφαγή νηπίων στη Mέση Aνατολή”, Η Καθημερινή, 22-06-2002).

Εννέα χρόνια μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Πώς κάλυψε ο ελληνικός τύπος το νέο ειδεχθές έγκλημα; Σχετικοποιώντας το:

Σε αυξημένο επίπεδο συναγερμού και υπό τον φόβο αντιποίνων τελεί η Δυτική Οχθη, ύστερα από τη δολοφονία μιας πενταμελούς οικογένειας Ισραηλινών, ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση ανάβει το πράσινο φως για την κατασκευή χιλιάδων κατοικιών.

Καταδικάζουν την απόφαση οι Παλαιστίνιοι, με τον εκπρόσωπο του Αμπάς να τη χαρακτηρίζει «λάθος» και να υποστηρίζει ότι μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει. Η επίθεση και η ακόλουθη κίνηση της ισραηλινής κυβέρνησης, όπως εκτιμούν διεθνείς αναλυτές, υπονομεύουν τις προσπάθειες για να επιτευχθεί μια ισραηλο-παλαιστινιακή και ισραηλο-αραβική ειρήνη. (“Με νέους εποικισμούς απαντά το Τελ Αβίβ”, Ελευθεροτυπία, 14-03-2011)

Προσέξτε τον τίτλο που επέλεξε η “Ελευθεροτυπία”: Η πρώτη αντίδραση της ισραηλινής κυβέρνησης μετά τη δολοφονία πέντε μελών της ίδιας οικογένειας, εκ των οποίων τρία παιδιά, θεωρείται σημαντικότερη από το ίδιο το φονικό. Ο “προοδευτικός” ελληνικός τύπος αφήνει με κάθε ευκαιρία να εννοηθεί ότι ο ισραηλινός εποικισμός δικαιολογεί από μόνος του κάθε είδους έγκλημα. Πρόκειται για μια βαθύτατα απάνθρωπη λογική που ελάχιστα διαφέρει, εντέλει, από αυτή των δολοφόνων της οικογένειας Fogel.

Alors que la société israélienne est en deuil après l’atroce massacre de cinq membres de la famille Fogel à Itamar, au nord de la Cisjordanie, survenu dans la nuit de vendredi à samedi, les médias grecs préfèrent soit ignorer le drame, soit en minimiser l’horreur. La presse grecque, à l’instar du quotidien Eleutherotypia (centre-gauche), met l’accent moins sur la souffrance des victimes que sur la relance de la construction dans les implantations israéliennes que le premier ministre Benyamin Nétanyahou a annoncée en représailles au lendemain de l’assassinat. Les médias grecs ne se mettraient pas ainsi à un niveau proche des auteurs du crime d’Itamar?

Mais la passivité (pour employer un euphémisme) de l’Autorité palestinienne et l’incitation incessante du Hamas maintiennent à feu doux la haine extrême et la culture de mort qui permettent qu’une famille de cinq personnes soit égorgée dans son sommeil. Et qu’on ne vienne pas me dire qu’être colon ou ne pas être colon peut servir de justification pour atténuer la gravité du crime. Car penser ainsi c’est se mettre à un niveau proche de celui de l’auteur du crime. (“Um crime inqualificável” par Nuno Guerreiro, traduit du portugais par Philosémitisme)

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s