Είναι η ισλαμοφοβία “ο αντισημιτισμός του 21ου αιώνα”; (Απάντηση σε δημοσίευμα της εφημερίδας “Το Βήμα”)

Την Τρίτη 12 Οκτωβρίου, η εφημερίδα «Το Βήμα» δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Αυστρία μετά τις πρόσφατες εκλογές που έλαβαν χώρα στο κρατίδιο της Βιέννης. Σύμφωνα με τον Γιάννη Γαλιανό, συντάκτη του συγκεκριμένου άρθρου, η επιτυχία των ακροδεξιών οφείλεται στην «αντι-ισλαμιστική [sic]» τους ρητορική και προπαγάνδα. Ο κ. Γαλιανός καταλήγει σ’ένα συμπέρασμα που, κατά τη γνώμη μας, δεν πρέπει να περάσει ασχολίαστο:

«O αυστριακός δημοσιολόγος Γκέοργκ Χόφμαν-Οστενχοφ το λέει χωρίς περιστροφές: «Ο αντι-ισλαμισμός [sic] είναι η νέα εκδοχή του αντισημιτισμού. Και μάλιστα αυτό ισχύει για ολόκληρη την Ευρώπη». Απόδειξη, θυμίζει, είναι οι πρόσφατες εκλογές στην Ολλανδία και στη Σουηδία. Η Αυστρία όμως συνιστά ένα είδος θλιβερής πρωτοπορίας. «Το κακό άρχισε το 2000, όταν οι Συντηρητικοί συνασπίστηκαν με τον Γεργκ Χάιντερ. Ετσι έσπασε το μεταπολεμικό δημοκρατικό ταμπού στην Ευρώπη το οποίο όριζε ότι οι ακροδεξιοί δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις». Από τότε, προσθέτει, ο ρατσισμός επανήλθε στα πολιτικά προγράμματα. «Ο αντισημιτισμός μπήκε στο ντουλάπι. Ο αντι-ισλαμισμός όμως εισβάλλει στα σαλόνια και πολλοί Συντηρητικοί είναι υπερήφανοι γι΄ αυτόν».» (Αυστρία: Ψήφισε Ακροδεξιά ο ένας στους τέσσερις)

Σχετικά με το παραπάνω απόσπασμα, θέλουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

1. Καταρχήν, να συνεννοηθούμε για το νόημα των λέξεων: οι ακροδεξιοί δεν είναι «αντι-ισλαμιστές» αλλά «ισλαμόφοβοι», θεωρούν δηλαδή ότι οι μουσουλμάνοι πολίτες δεν έχουν κανένα δικαίωμα ένταξης στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και ότι επιπλέον απειλούν τη συνοχή αυτών των κοινωνιών. Οι ακροδεξιοί και οι κάθε λογής ισλαμόφοβοι φαντασιώνονται μια κοινωνία «καθαρή», χωρίς μετανάστες. Η ισλαμοφοβία συνιστά, επομένως, ένα επικίνδυνο είδος ξενοφοβικού ρατσισμού. Υπάρχει όμως και ο «ισλαμισμός» που εκφράζει μια ισχνή μειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου, είναι όμως ιδιαίτερα δολοφονικός και επιδιώκει να προκαλέσει εκατόμβες νεκρών: τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας επιθετικότητας τα βιώσαμε την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου 2001.

2. Με βάση τους παραπάνω ορισμούς, μπορούμε άραγε να ισχυριστούμε ότι η ισλαμοφοβία «είναι ο αντισημιτισμός του 21ου αιώνα»; Για να συμψηφίσουμε αυτά τα δύο φαινόμενα, πρέπει να εξετάσουμε το κατά πόσο υπάρχουν στην Ευρώπη οργανωμένες ομάδες που επιχειρούν να παρουσιάσουν τους μουσουλμάνους ως τους υπαίτιους όλων των δεινών της γης ή που απεργάζονται τη γενοκτονία των μουσουλμάνων της Ευρώπης ή ακόμα τον πλήρη αφανισμό ενός μουσουλμανικού κράτους. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Το μόνο κράτος του οποίου η ύπαρξη κάθε τόσο τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι το Ισραήλ.

3. Μπήκε όντως ο αντισημιτισμός «στο ντουλάπι», όπως διατείνονται οι κκ. Χόφμαν-Όστενχοφ και Γαλιανός; Τότε γιατί η αστυνομία περιπολεί έξω από τις συναγωγές της Γερμανίας εν έτει 2010; Η συναγωγή των Χανίων πυρπολήθηκε μήπως από ψυχασθενείς; Τα γραπτά του Πλεύρη είναι μήπως μια σταγόνα μίσους στον ωκεανό της Ελληνικής Δημοκρατίας;

4. Ποιος είναι ο Γκέοργκ Χόφμαν-Όστενχοφ που φαίνεται να θαυμάζει τόσο ο κ. Γαλιανός; Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος προέρχεται από τους κόλπους της αυστριακής Ακροαριστεράς (Ομάδα Επαναστατικών Μαρξιστών, τροτσκιστές) που τη δεκαετία του εβδομήντα το είχε βάλει σαν σκοπό να δαιμονοποιεί εκ του ασφαλούς την αμερικανική και ισραηλινή πολιτική. Ως ένας από τους αρχισυντάκτες του περιοδικού Profil, o Γκέοργκ Χόφμαν-Όστενχοφ επιδίδεται εδώ και χρόνια στην σχετικοποίηση του αντιεβραϊκού μένους του Αχμαντινεντζάντ. Τον Ιούνιο του 2009, για παράδειγμα, διαβεβαίωνε σε άρθρο του στο Profil ότι το Ιράν δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά για πολεμικούς σκοπούς. Απευθύνεται προφανώς σε αφελείς.

Είναι λυπηρό που μια εφημερίδα με το κύρος και την ιστορία του «Βήματος» αναπαράγει με άκριτο τρόπο θέσεις και απόψεις ανεύθυνων δημαγωγών όπως ο Χόφμαν-Όστενχοφ. Άκριτες ταυτίσεις ισλαμοφοβίας και αντισημιτισμού δεν βοηθούν στην καταπολέμηση ούτε του πρώτου, αλλά ούτε και του δεύτερου. Ακόμα χειρότερα, τέτοιου είδους συμψηφισμοί σχετικοποιούν τη Σοά, τη γενοκτονία δηλαδή των Εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί.

Αχμαντινεντζάντ: "Εννοείται ότι το πυρηνικό μας πρόγραμμα έχει απλώς και μόνο ειρηνικούς σκοπούς. Μα, γιατί ρωτάτε;"

Advertisements

8 thoughts on “Είναι η ισλαμοφοβία “ο αντισημιτισμός του 21ου αιώνα”; (Απάντηση σε δημοσίευμα της εφημερίδας “Το Βήμα”)

  1. Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον Γκέοργκ Χόφμαν-Όστενχοφ, ωστόσο σα να παίζουμε λίγο με τις λέξεις σε μερικά σημεία:

    “Για να συμψηφίσουμε αυτά τα δύο φαινόμενα, πρέπει να εξετάσουμε το κατά πόσο υπάρχουν στην Ευρώπη οργανωμένες ομάδες που επιχειρούν να παρουσιάσουν τους μουσουλμάνους ως τους υπαίτιους όλων των δεινών της γης”

    Η κινδυνολογία, π. χ., της “ισλαμοποίησης (ακόμα και ισλαμικής κατάκτησης) της Ευρώπης” μοιάζει αρκετά με τα υποτιθέμενα σχέδια των “Σοφών της Σιών” για παγκόσμια επικράτηση. Επίσης, στο άρθρο αναφέρεται μια ρατσιστική γελοιογραφία (και δεν είναι η μόνη) που θυμίζει πολύ μερικά από τα μοτίβα του “αιώνιου Εβραίου”.

    “ή που απεργάζονται τη γενοκτονία των μουσουλμάνων της Ευρώπης”
    Ευτυχώς τα σύγχρονα ακροδεξιά κόμματα δεν έχουν αναλάβει τις τύχες ενός κράτους, όπως οι Ναζί, ώστε να δούμε για τί είναι ικανοί, αλλά νομίζω ότι, τουλάχιστον στη θεωρία, πράγματι απεργάζονται σχέδια μαζικής εξόδου των μουσουλμάνων μεταναστών. Το πόσο μικρή είναι η απόσταση μεταξύ εκτοπισμού και γενοκτονίας, δε χρειάζεται να το εξηγήσει κανείς. Εξάλλου δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων έχουν ήδη σημειωθεί.

    “ή ακόμα τον πλήρη αφανισμό ενός μουσουλμανικού κράτους. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Το μόνο κράτος του οποίου η ύπαρξη κάθε τόσο τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι το Ισραήλ.”
    Αυτό που αναμφίβολα συνέβη είναι η για “ανθρωπιστικούς λόγους” στρατιωτική επέμβαση σε δύο μουσουλμανικά κράτη την τελευταία δεκαετία (+ οι ισραηλινές επιδρομές σε Λίβανο και Γάζα, αλλά ας τις αφήσουμε απ’ έξω καλύτερα). Επιλέον, αφού το άρθρο μιλάει κυρίως για την ισλαμοφοβία στην Ευρώπη, είναι μάλλον άτοπο να επικαλούμαστε τη ρητορική της Χαμάς, του Καντάφι και των μουλάδων του Ιράν. Και πριν λίγες εβδομάδες ένας γνωστός στο Ισραήλ ραββίνος καταράστηκε από άμβωνος τους Άραβες, αλλά δεν πρόκειται να τον επικαλεστώ σαν επιχείρημα. Οι συνθήκες στη Μ. Ανατολή είναι πολύ διαφορετικές από ό, τι στην Ευρώπη.

    Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ξαφνική συμπάθεια των ελλήνων, αλλά και άλλων, ακροδεξιών για τη “ανδρεία”, όπως οι ίδιοι λένε, πολιτική του κράτους του Ισραήλ απέναντι στον κοινό εχθρό (βλ. ένα παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο άρθρο του Ιού: http://www.iospress.gr/ios2005/ios20050220a.htm). Νομίζω ότι θαυμάσαμε αρκετά παραληρήματα εθνικιστικού ενθουσιασμού με αφορμή την επέμβαση στον ανθρωπιστικό στολίσκο.

    • Έχω την αίσθηση ότι εσείς παίζετε με τις λέξεις στην προσπάθειά σας να συμψηφίσετε ένα παλαιό μίσος που πήρε μια νέα τροπή το 19ο αιώνα (αντισημιτισμός) με μια καινοφανή φοβία που αναδύθηκε στην Ευρώπη την επαύριο των επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους (ισλαμοφοβία).
      1. Ο μοντέρνος αντισημιτισμός δεν είναι μια απλή διάκριση με βάση τη θρησκεία, αλλά βούληση εξόντωσης ενός λαού που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τον εκ διαμέτρου αντίθετο «Άλλο». Στα μάτια του ναζί, ο αφανισμός του Εβραίου θα επιτρέψει τη δημιουργία μιας νέας «ράτσας», ενός νέου «έθνους» απαλλαγμένου από τον μολυσματικό «Άλλο». Αυτή η βιολογική διάσταση δεν έχει αναπτυχθεί στην περίπτωση της ισλαμοφοβίας. Ο ισλαμόφοβος φροντίζει ωστόσο να παρουσιάζει τον μουσουλμάνο ως «αμόρφωτο», «καθυστερημένο» και «τρομοκράτη». Αυτού του είδους ο ρατσισμός φυσικά και πρέπει να μας βρει αντιμέτωπους. Θα σας συμβούλευα, ωστόσο, να είστε πιο προσεκτικός όταν γράφετε για τη «μικρή απόσταση μεταξύ εκτοπισμού και γενοκτονίας». Να συμπεράνω ότι η πολιτική του Σαρκοζί απέναντι στους τσιγγάνους θα οδηγήσει απαραίτητα στη γενοκτονία;
      2. Και κάτι άλλο σε σχέση με την ισλαμοφοβία: ο ισλαμόφοβος κατηγορεί πολύ συχνά τον μουσουλμάνο ότι δεν προσαρμόζεται επαρκώς στις αρχές του δυτικού κράτους. Παραδόξως, ο ισλαμόφοβος φορά το προσωπείο του «προοδευτικού» που δυσφορεί απέναντι στον «θρησκευόμενο» μουσουλμάνο με τη μαντήλα. Τη δεκαετία του τριάντα ο Εβραίος θεωρήθηκε ο κατεξοχήν υπεύθυνος για τον Φιλελευθερισμό, τον Υλισμό, την ελεύθερη αγορά, το Διαφωτισμό: ο μοντέρνος αντισημιτισμός είναι επομένως αντιμοντέρνος στην ουσία, διότι απεχθάνεται ο,τιδήποτε το ορθολογικό.
      3. Σε αντίθεση με τη δεκαετία τριάντα, διεξάγεται σήμερα στην Ευρώπη ένας διάλογος για την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων. Τα γερμανικά πανεπιστήμια, για παράδειγμα, ετοιμάζονται να αναλάβουν την εκπαίδευση των νέων ιμάμηδων (http://www.zeit.de/2010/42/C-Imam). Η άνοδος της ισλαμόφοβης ακροδεξιάς δεν είναι η μοναδική όψη των πραγμάτων. Τη δεκαετία του τριάντα δεν υπήρξε κανένας διάλογος για την ενσωμάτωση των Εβραίων. Η κύρια μέριμνα του αντισημίτη ήταν να τους αφανίσει.
      4. «Οι συνθήκες, γράφετε, στη Μ. Ανατολή είναι πολύ διαφορετικές από ό, τι στην Ευρώπη.» Μας δουλεύετε; Τότε γιατί δεν αφήνετε απέξω και το Ισραήλ; Επειδή αυτό χωράει παντού και πάντα; Δεν σχολιάζετε καθόλου, παρατηρώ, ούτε τον ελληνικό αντισημισμό, ούτε την ελληνική ισλαμοφοβία. Το ότι στην Ελλάδα οι μουσουλμάνοι έχουν ελάχιστα δικαιώματα δε σας ενοχλεί, προφανώς, καθόλου. Για τους μουσουλμάνους του Ισραήλ, σας συμβουλεύω να διαβάσετε το άρθρο του Ζαν Κοέν «Υπάρχει ποιο απαρτχάιντ κράτος από το Ισραήλ; Όχι βέβαια» (http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1409:2010-10-12-05-48-04&catid=34:middle-east&Itemid=60)

      • “Το ότι στην Ελλάδα οι μουσουλμάνοι έχουν ελάχιστα δικαιώματα δε σας ενοχλεί, προφανώς, καθόλου..”

        Aς προσπαθήσουμε να είμαστε ψύχραιμοι στην διερεύνηση γεγονότων και φαινομένων.

        Κατ’ αρχάς η παραπάνω έκφραση δεν απηχεί την πραγματικότητα. Στην Ελλάδα οι μουσουλμάνοι, στο πρόσωπο της μουσουλμανικής κοινότητας της Δυτικής Θράκης που καλύπτεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης χαίρει πλήρους αυτονομίας και απόλυτου σεβασμού των αντιλήψεων που χαρακτηρίζουν το ισλάμ. Έχει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία απ’ αυτή που υπάρχει σε πολλές ισλαμικές χώρες. Για παράδειγμα οι κοινωνικοί κανόνες του Κορανίου (σαρία) είναι σεβαστοί στην Ελλάδα, εις βάρος του αστικού δικαίου και αυτό έχει δεχεί πολλές επικρίσεις, από κύκλους που θέλουν να περιωρίσουν την αυτονομία της μειονότητας και να επιβάλλουν κοσμικές αρχές.

        Απ΄την άλλη υπάρχει το θέμα με την πρόσφατη μουσουλμανική μετανάστευση από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου (αραβικές, Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Μπάγκλα Ντες). Αυτό είναι ένα φαινόμενο σε εξέλιξη που ακόμα βρίσκεται στην αρχή του. Θα δούμε πως θα καταλήξει.

        Τα ζητήματα που προκύπτουν σχετίζονται με δύο διαφορετικούς άξονες. Α) Την ιδεολογική αντίληψη των Ελλήνων για το ισλάμ και β) την κοινωνική αλλαγή που προκαλείται με την έλευση των μουσουλμανικών πληθυσμών.

        Κάθε ένας απ’ αυτούς τους άξονες θέλει ιδιαίτερη ανάλυση. Συνοπτικά:

        —————————
        Α) Ο ιδεολογικό άξονας
        —————————

        1. Η Ελλάδα έγινε έθνος-κράτος με μια εξέγερση των απόκληρων χριστιανών, καθοδηγούμενων από Διαφωτιστές, ενάντια σε μια ισλαμική απολυταρχική αυτοκρατορία, η οποία αποδέχονταν τους Λαούς της Βίβλου (χριστιανούς και εβραίους) μόνο για λόγους φορολογικής απομύζησης. Δεν τους αναγνώριζε το δικαίωμα του πολίτη. (Αυτό θα αποδοθεί μόνο με το Τανζιμάτ, δηλαδή την οθωμανική περεστρόικα που θα ολοκληρωθεί με το Χάτι Χουμαγιούν-1856).

        Δηλαδή στην παράδοξη ελληνική περίπτωση, η δημιουργία έθνους-κράτους βασίστηκε στη βίαιη επίλυση μιας προνεωτερικής θρησκευτικής αντίθεσης. Για να αντιμετωπίσει τους Έλληνες επαναστάτες, ο σουλτάνος-χαλίφης κήρυξε Τζιχάντ και προκάλεσε εκτεταμένες σφαγές αμάχων σ’ όλο τον οθωμανικό χώρο, από το Αϊβαλί έως τη Νάουσα τη Χίο και την Κάσσο. Μόνο ο σειχ-ουλ-ισλάμ της Πόλης κατάφερε να αποτρέψει (με τη ζωή του τελικά) την έκδοση Φετφά με το οποίο ο Χαλίφης, δηλαδλη ο παγκόσμιος ανώτατος ηγέτης των μουσουλμάνων όλου του κόσμου, διέταζε τη φυσική εξόντωση όλων των ελληνορθοδοξων Ρωμιών της Αυτοκρατορίας.

        2. Ιστορικά το ισλάμ στον ελληνοορθόδοξο κόσμο επεκτάθηκε μέσω της κυρίαρχης τουρκικής εκδοχής, στερώντας του χώρο και εξισλαμίζοντας πληθυσμούς. Δηλαδή η σχέση των σύγχρονων Ελλήνων -οι οποίοι αποτελούν μετεξέλιξη των παλιών Ρωμιών στην εποχή της νεωτερικότητας- με το ισλάμ εμπεριέχει το τραύμα.

        3. Οι πρόσφατες γενοκτονίες (1914-1923) που διεπράχθηκαν από τον τουρκικό εθνικισμό κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της νεοτουρκικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων της Ανατολής), έγιναν στο όνομα του ισλάμ.

        Ακόμα και ο αντικληρικαλιστής Μουσταφά Κεμάλ, θα κηρύξει την περίοδο 1919-1922 Τζιχάντ (ιερό μουσουλμανικό πόλεμο) “κατά των απίστων” για να αντιμετωπίσει τον ελληνικό στρατό που είχε αποβιβαστεί στη Σμύρνη, τους Πόντιους αντάρτες στο Βορρά και τους Αρμένιους στο μέτωπο του Καυκάσου. Και να επιλύσει οριστικά το εθνικό ζήτημα της Αυτοκρατορίας με την “Τελική Λύση”.

        Επίσης και το πογκρόμ του ’55 στην Πόλη έγινε με θρησκευτικούς όρους, όπου οι πιστοί λούμπεν μουσουλμάνοι προκάλεσαν τη Νύχτα των Κρυστάλλων εις βάρος της ελληνικής, αρμενικής και εβραϊκής μειονότητας.

        Δηλαδή, στο υποσυνείδητο των Ελλήνων και όχι μόνο των Μικρασιατών και Κωσταντινουπολιτών, υπάρχει ένας αντιισλαμισμός ως κατάλοιπο του τρόμου που προκάλεσε μια ισλαμική εξουσία και μια ταύτιση του ισλάμ με την τουρκική βία…

        ———————–
        Β) Το κοινωνικό
        ————————

        Οι κοινωνικές συνθήκες είναι αυτές που δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν ιδεολογίες αποκλεισμού και ειδικά στα φτωχότερα στρώματα.

        Η έλευση, με τον χαοτικό αυτό τρόπο, ενός ακμαίου νεαρού πληθυσμού -σε μεγάλο βαθμό μουσουλμανικού- σαφώς περιθωριοποιεί τα φτωχά ελληνικά στρώματα τα οποία στην περίοδο κρίσης που διανύουμε εξαθλιώνονται με ταχύτατους ρυθμούς. Οι νέοι μετανάστες είναι διατεθημε΄νοι να ξεπουλήσουν την εργατική τους δύναμη πολύ φθηνότερα και χωρίς πολλές απαιτήσεις στα αφεντικά. Κάτι που η εργατική παράδοση των δυτικών χωρών δεν το επιτρέπει. Άρα αντικειμενικά λειτουργούν ως ανταγωνιστές στο πεδίο της εργασίας.

        Αυτό το δεδομένο είναι και το πλέον επικίνδυνο, που ευνοεί τη διάδοση των ακροδεξιών απόψεων σε προλεταριακά στρώματα και δεν αντιμετωπίζεται βεβαία με τις ηθικιστικές κραυγές της Αριστεράς μας.

        Είναι ένα αδιέξοδο που προσωπικά πολύ με ανησυχεί και με θλίβει.

        Μ-π

        • Το σχόλιό σας για τη γενεαλογία της ελληνικής καχυποψίας απέναντι στο Ισλάμ είναι ενδιαφέρουσα, όταν όμως έγραφα τη φράση που παραθέτετε και στην ανάρτησή σας σκεφτόμουνα κάτι συγκεκριμένο που αναφέρετε κι εσείς: “την πρόσφατη μουσουλμανική μετανάστευση από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου (αραβικές, Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Μπάγκλα Ντες).” Πριν από αρκετό καιρό, είχα διαβάσει στο BHMagazino ρεπορτάζ για τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες οι μουσουλμάνοι της Αθήνας κηδεύουν τους νεκρούς τους. Ο προβληματικός τρόπος με τον οποίο αναπτύσσεται το Ισλάμ (αλλά και άλλες θρησκείες) στην Ελλάδα μπορεί, άραγε, να σχετιστεί μόνο τη μνήμη των γενοκτονιών χριστιανικών πληθυσμών που μεθοδεύτηκαν στο όνομα του Ισλάμ ή έχει να κάνει και με την άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να ενσωματώσει το “καινούργιο” και “μη ελληνορθόδοξο”; Πού σταματά το “τραύμα”, που εύστοχα επισημαίνετε, και πού αρχίζει η καθαρή δυσανεξία; Να θυμίσω, ωστόσο, ότι η ανάρτησή μου δεν αφορά το Ισλάμ στην Ελλάδα, αλλά τον συμψηφισμό του αντισημιτισμού με την ισλαμοφοβία, με στόχο, κατά τη γνώμη μου, την ιστορικοποίηση και ακολούθως τη σχετικοποίηση του πρώτου. Έχω επομένως την αίσθηση ότι απομονώσατε τη φράση μου περί δικαιωμάτων των μουσουλμάνων στην Ελλάδα από ένα γενικότερο πλαίσιο.

      • Έχετε δίκιο σ’ αυτό που υποθέτετε:

        “…ή έχει να κάνει και με την άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να ενσωματώσει το “καινούργιο” και “μη ελληνορθόδοξο”; Πού σταματά το “τραύμα”, που εύστοχα επισημαίνετε, και πού αρχίζει η καθαρή δυσανεξία;”

        Η ελλαδική κοινωνία για γενιές συγκροτήθηκε μονοεθνικά. Μέχρι τώρα ο “άλλος” ήταν εντός του έθνους. Οι μεγάλες απορρίψεις ήταν οι πρόσφυγες του ’22 τον Μεσοπόλεμο, οι αριστεροί ή οι δεξιοί, ανάλογα με την τοποθέτηση του καθενός από τη δεκαετία του ’40 και εντεύθεν, οι “ρωσοπόντιοι” πρόσφατα πριν την εμφάνιση των Βαλκάνιων μεταναστών.

        Και ξάφνου κατέρρευσε ο “κομμουνιστικός” κόσμος και παρήγαγε ένα ανθρώπινο κύμα. Ξαφνικά ο μονοπολιτισμικός κάτοικος της Ελλάδας ήρθε σε επαφή με ανθρώπους και πολιτισμούς που τους γνώριζε μόνο από τη γεωγραφία. Η πλέον απόμακρη περίπτωση στο μοντέλο που είχε συνηθίσει -ανεξάρτητα του τραύματος που προανέφερα- είναι το ισλάμ.

        Νομίζω ότι σιγα σιγα και ειδικά όταν καταλαγιάσει η μεγάλη αναταραχή που ζούμε και αποκτήσει ο χώρος μια καινούργια κοινωνική ισορροπία, θα αποκτήσει ο παραδοσιακός Ελλαδίτης εκείνη την απαραίτητη εμπειρία που θα τον κάνει περισσότερο ανεκτικό. Υποθέτω! Μπορεί η οικονομική κατάρρευση να τον οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη απελπισία και στροφή προς την ασφάλεια του συνηθισμένου…

        Έχετε δίκιο ότι απομόνωσα ένα δευτερεύον σημείο του προβληματισμού σας. Συμφωνώ απολύτως με την προσέγγισή σας για τη σχέση αντισημιτισμού-ισλαμοφοβίας και τη ένταξη των δύο φαινομένων σε διαφορετικές κατηγορίες.

        Μ-π

  2. Pingback: -Περί του ΙΣΛΑΜ « Πόντος και Αριστερά

  3. Το 1938, στη Διάσκεψη του Evian, οι εκπρόσωποι 32 χωρών δεν κατάφεραν να εκδώσουν ούτε ένα κοινό ψήφισμα συμπαράστασης που να καταδικάζει τους ρατσιστικούς ναζιστικούς νόμους. Γεγονός που αξιοποιήθηκε από τη ναζιστική προπαγάνδα. Η Βρετανική Εντολή με White Paper είχε επιβάλει ποσόστωση στην εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη, οι ΗΠΑ το ίδιο και γενικά η Διάσκεψη έμεινε στην Ιστορία ως η ταφόπλακα στην εβραϊκή μετανάστευση. Οι Εβραίοι πρόσφυγες ήταν ανεπιθύμητοι παγκοσμίως. Κι έτσι άναψε το πράσινο φως για τη Γενοκτονία. Με μονόδρομο τα κάθε είδους στρατόπεδα.

    Το να δέχεσαι πρόσφυγες, των οποίων οι ζωές κινδυνεύουν
    είναι ιερό καθήκον όλων μας.
    Παρόλα αυτά, οι πρόσφυγες είναι άντρες, γυναίκες και παιδιά.
    Και δεν είναι, όπως βλέπουμε εδώ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία,
    μόνο άντρες μέχρι 45 ετών.

    Το να ωραιοποιεί, λοιπόν, κάποιος τη σημερινή κατάσταση ανομίας και σύγχρονου δουλεμπορίου που εξυπηρετεί παγκόσμια κυκλώματα οικονομικού εγκλήματος
    και να την ταυτίζει με εκείνη την καταστροφή του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού,
    είναι εξοργιστικό και προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας.
    Και λυπάμαι αλλά τέτοιες αθλιότητες μπορούν να λέγονται μόνο από ναζί.
    (βλ. François Genoud)

  4. Pingback: -Γενοκτονίες στο όνομα του Ισλάμ « Πόντος και Αριστερά

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s