Με αφορμή το Μουντιάλ / The world’s favorite sport

Η Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διαμάχη σώζει ζωές

Όλες οι κυβερνήσεις – με εξαίρεση τις ΗΠΑ, λίγες χώρες της Αφρικής και μικρά Πολυνησιακά κράτη – χρησιμοποιούν το Ισραήλ ως ένα μέσο για ν’ αποσπάσουν την προσοχή των λαών τους από εσωτερικά ζητήματα. Το Ισραήλ παρέχει κάθαρση για τοπικά προβλήματα.

Οι άνθρωποι συχνά αγνοούν το τεράστιο καλό που κάνει για την ανθρωπότητα η Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διαμάχη. Παρέχει ατελείωτες ώρες διασκέδασης, προσφέρει ένα μέρος για να προβάλει κάποιος το θυμό του, αποτελεί ένα μέσο για ν’ αγνοεί κανείς τα προβλήματα στην πατρίδα του και, με τον τρόπο αυτό, καταφέρνει όντως να σώζει ζωές εμποδίζοντας τοπικές συγκρούσεις, αποσπώντας την προσοχή των λαών και ενθαρρύνοντάς τους να εστιάζουν το μίσος και τα συναισθήματά τους σ’ ένα πολύ μακρινό τόπο που δεν μπορούν ν’ αλλάξουν.

Οι άνθρωποι συχνά βλέπουν την εμμονή του κόσμου στη διαμάχη μ’ έναν από τους δύο τρόπους. Μερικοί πιστεύουν ότι η ετήσια καταδίκη του Ισραήλ από τον ΟΗΕ, η ύπαρξη για τους Παλαιστίνιους μιας ειδικής υπηρεσίας που δεν υπάρχει για καμία άλλη ομάδα, η αναφορά σε όλο τον κόσμο του θανάτου ενός και μόνο Παλαιστίνιου τη στιγμή που ο θάνατος 100.000 Αφρικανών συνήθως περνά απαρατήρητος, αποτελούν αποδείξεις του σύγχρονου αντισημιτισμού, ιδίως των Ευρωπαίων και των Μουσουλμάνων. Οι ισχυρισμοί για κλοπές οργάνων από εφημερίδες της Σουηδίας, τα κακοπροαίρετα σχόλια κοσμικών όπως είναι η Βρετανίδα Jenny Tonge ή η Αμερικανίδα Helen Thomas φαίνεται να ενισχύουν την άποψη αυτή. (του  Seth  J. Frantzman, JPOST 8.6.10, μετάφραση του Ζαν Κοέν – διαβάστε τη συνέχεια εδώ)

The Israeli-Palestinian conflict saves lives

All governments, except the US, a few African countries and tiny Polynesian nations, use Israel as a way to distract their people from issues at home. Israel provides catharsis for local problems.

People often ignore the tremendous amount of good the Israeli-Palestinian conflict does for humanity. It provides endless hours of entertainment, a place to project one’s anger, a way to ignore problems at home and in so doing, it may actually save lives by preventing local conflicts through distracting people and encouraging them to focus their hate and emotions at a far off place they cannot change.

People often view the world’s obsession with the conflict in one of two ways. Some believe the fact Israel is condemned yearly by the UN, that a special agency exists for the Palestinians that does not exist for any other group, that the death of one Palestinian is reported around the world, while the death of 100,000 Africans is routinely ignored, is evidence of modern anti-Semitism, especially by Europeans and Muslims. The organ theft allegations in newspapers in Sweden, the hate-filled comments of socialites such as Britain’s Jenny Tonge or America’s Helen Thomas seems to add evidence to this affect. (Seth J. Frantzman, JPost 8.6.2010, read the rest of this opinion here)

Η ηθική ήττα της αριστεράς

Για δεκαετίες, η αριστερά σήκωνε το λάβαρο της ελευθερίας όπου υπήρχε αδικία. Ήταν ο θεματοφύλακας των ουτοπικών ελπίδων της κοινωνίας. Ήταν ο μεγάλος οικοδόμος του μέλλοντος. Παρά τη δολοφονική κακία του Σταλινισμού που βύθισε αυτές τις ουτοπίες, η αριστερά έχει διατηρήσει ανέπαφη την αύρα του αγώνα και εξακολουθεί να προσποιείται ότι δείχνει το καλό και το κακό στον κόσμο. Ακόμη κι εκείνοι που ποτέ δεν θα ψήφιζαν αριστερές επιλογές, αποδίδουν μεγάλο κύρος σε αριστερούς διανοούμενους και τους επιτρέπουν να μονοπωλούν την έννοια της αλληλεγγύης. Όπως έκαναν πάντα. Έτσι, όσοι αγωνίστηκαν κατά του Pinochet ήταν αγωνιστές της ελευθερίας ενώ τα θύματα του Κάστρο εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο των ηρώων και μετατράπηκαν σε μυστικούς φασίστες.

Η ιστορική αυτή προδοσία της ελευθερίας επαναλαμβάνεται σήμερα με μαθηματική ακρίβεια. Για παράδειγμα, οι ηγέτες της Hezbollah θεωρούνται ήρωες της αντίστασης ενώ ειρηνιστές σαν τον Ισραηλινό τραγουδιστή Noa δέχονται προσβολές στους δρόμους της Βαρκελώνης. Σήμερα όπως και χθες, η αριστερά πλασάρει ολοκληρωτικές ιδεολογίες, ερωτεύεται δικτάτορες και, στον αγώνα της κατά του Ισραήλ, αγνοεί την καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων. Μισεί τους ραβίνους αλλά ερωτεύεται τους ιμάμηδες, φωνάζει εναντίον του Ισραηλινού Στρατού αλλά επικροτεί τρομοκράτες της Hamas, κλαίει για τα Παλαιστινιακά θύματα αλλά περιφρονεί τα θύματα των Εβραίων και, όταν συγκινείται από τα παιδιά της Παλαιστίνης, το κάνει μόνο αν μπορεί να κατηγορήσει τους Ισραηλινούς.  (Απόσπασμα ομιλίας της δημοσιογράφου και ακροαριστερής πολιτικού Πιλάρ Ραχόλα που εκφωνήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 2009 στη Διάσκεψη του Παγκόσμιου Φόρουμ για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού που πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία της Π. Ραχόλα στη μετάφραση του Ζαν Κοέν εδώ)

The moral defeat of the left

For decades, the left raised the flag of freedom wherever there was injustice. It was the depositary of the utopian hopes of society. It was the great builder of the future. Despite the murderous evil of Stalinism’s sinking these utopias, the left has preserved intact its aura of struggle, and still pretends to point out good and evil in the world. Even those who would never vote for leftist options, grant great prestige to leftist intellectuals, and allow them to be the ones who monopolize the concept of solidarity. As they have always done. Thus, those who struggled against Pinochet were freedom-fighters, but Castro’s victims, are expelled from the heroes’ paradise, and converted into undercover fascists.

This historic treason to freedom is reproduced nowadays, with mathematical precision. For example, the leaders of Hezbollah are considered resistance heroes, while pacifists like the Israeli singer Noa, are insulted in the streets of Barcelona. Today too, as yesterday, the left is hawking totalitarian ideologies, falls in love with dictators and, in its offensive against Israel, ignores the destruction of fundamental rights. It hates rabbis, but falls in love with imams; shouts against the Israeli Defense Forces, but applauds Hamas’s terrorists; weeps for the Palestinian victims, but scorns the Jewish victims, and when it is touched by Palestinian children, it does it only if it can blame the Israelis. (Pilar Rahola, Spanish Catalan journalist, writer, and former politician and Member of Parliament, and member of the far left. Her speech was given December 16, 2009 at the Conference in the Global forum for Combating Anti-Semitism in Jerusalem. Read her speech on aish.com)

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s