Η (συνεχής) επιστροφή των θεωριών συνωμοσίας

«Η βία από παραβατική συμπεριφορά έχει φθάσει πια να αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα. Δυστυχώς αυτό που μας χαρακτηρίζει και μας ταλανίζει σαν κοινωνία κάποια χρόνια τώρα είναι η απουσία οποιουδήποτε αισθήματος συλλογικής ευθύνης. Και αυτό έχει γίνει σαφές όχι μόνο από τα περίφημα “Δεκεμβριανά”, αλλά κυρίως από την οικονομική- και όχι μόνο- κατρακύλα στην οποία έχουμε οδηγηθεί ως χώρα. Το ότι φτάσαμε στο σημείο να δολοφονούνται συμπολίτες μας διότι είτε εξαναγκάστηκαν είτε επέλεξαν να δουλέψουν σε ημέρα απεργίας, κι αυτό στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης δημοκρατίας, αποτελεί για μένα το έσχατο φαινόμενο φασισμού. Υστερα από αυτό όλα πια είναι πιθανά».

Το παραπάνω σχόλιο ανήκει στην Ελένη Γιαννακάκη, καθηγήτρια νεοελληνικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συγγραφέα μυθιστορημάτων (Τα χερουβείμ της μοκέτας, 2006). Το σχόλιο της Γιαννακάκη είναι μέρος μιας ευρύτερης συνέντευξης που η συγγραφέας παραχώρησε στην Λαμπρινή Κουζέλη (Το Βήμα 9 /05 /2010) με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου της μυθιστορήματος με τον τίτλο Σναφ.

Για την έλευση του φασισμού μας είχε, ωστόσο, προειδοποιήσει μήνες πριν η Άννα Φραγκουδάκη, η οποία, την επαύριο του καταστροφικού εμπρησμού της Συναγωγής των Χανίων, είχε γράψει στα “Νέα” ότι

[…] έχουμε όλοι ανεξαιρέτως μεγάλη ευθύνη, γιατί [οι δράστες] παραμένουν «άγνωστοι». Έχουν οι τηρητές των νόμων μεγάλη ευθύνη που παραμένοντας άγνωστοι ξαναγυρίζουν την άλλη νύχτα. Έχουν όλοι οι θεσμοί του κράτους ευθύνη.

Οι ακραίες αυτές μειοψηφίες δεν είναι εξωγήινοι, είναι προϊόντα της κοινωνίας μας. Η κοινή γνώμη, τα ΜΜΕ, οι θεσμοί δεν αποτρέπουν αυτά τα εγκλήματα. Αθωώνεται Μάρτιο 2009 στο Εφετείο ο συγγραφέας (Κ. Πλεύρης) βιβλίου με αποκρουστικά περιεχόμενα, μολονότι όχι μόνο καλλιεργούν μίσος, αλλά ρητά προτρέπουν στη βία και το έγκλημα. Και ενώ αθωώνεται ο κατηγορούμενος για προτροπή σε έγκλημα, το πιο απίστευτο και απειλητικό για την κοινωνία είναι ότι το δικαστήριο διώκει τους μάρτυρες κατηγορίας! (Είμαστε ηθικοί αυτουργοί, Τα Νέα 23 Ιανουαρίου 2010).

Όχι μόνο αυτή η φωνή δεν εισακούστηκε, αλλά όταν τελικά έγιναν συλλήψεις, μέρος του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου δε δίστασε να μιλήσει για “προβοκάτσια” με πρόσχημα την εθνικότητα των δραστών: πράκτορες της Μοσάντ, λέει, οργάνωσαν τους εμπρησμούς σε συνεργασία με τη CIA… Τα ίδια ακριβώς σενάρια δεν επανήλθαν στο προσκήνιο μετά τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin;

[…] Την ημέρα της δολοφονίας των τριών νέων τραπεζοϋπαλλήλων στην οδό Σταδίου υπήρξαν αυτοί που έσπευσαν να καταδικάσουν το στυγνό έγκλημα άνευ υποσημειώσεων. Αλλά με μια βόλτα στα μπλογκ, στα ραδιοκύματα ή στο Facebook καταλάβαινες ότι το ρήγμα είναι εδώ, ζωντανό, σπαρταράει.

Στην αρχή οι αμφιβολίες για το αν πράγματι υπήρξαν θύματα (και δεν πρόκειται για φήμες που διασπείρουν η Αστυνομία και οι «ξεπουλημένοι» δημοσιογράφοι) και στη συνέχεια τα «αμείλικτα ερωτήματα»: Γιατί ήταν ανοιχτή η Τράπεζα την ημέρα της μεγάλης πορείας; Γιατί δεν είχε κατεβασμένα ρολά το κατάστημα; Μήπως ήταν προβοκάτσια ακροδεξιών για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη και να τρομάξει το κίνημα;

Αλλά το κίνημα τρομάζει και ξεσηκώνεται μόνο όταν η σφαίρα προέρχεται από όπλο αστυνομικού ή των φονιάδων των λαών στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού.

Ολοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτήν τη στιγμή δεν θα υπήρχε Αθήνα αν οι τρεις αδικοχαμένοι τραπεζοϋπάλληλοι ήταν θύματα αστυνομικής βίας. «Ευτυχώς» το έγκλημα διαπράχθηκε από «μπάχαλους», «προβοκάτορες», τους «έξω από μας». Κι έτσι ωραία θα συνεχίσουμε τις ζωές μας… Και την επόμενη φορά που θα «χτίσουμε» καθηγητές Πανεπιστημίου στα γραφεία τους, θα απαγορεύσουμε σε τουρίστες να κοιμηθούν στην καμπίνα τους, ξένους επισκέπτες να ανεβούν στην Ακρόπολη ή, το πιο απλό, μια χούφτα διαδηλωτών να μπλοκάρουν για πολλοστή φορά το κέντρο της πόλης, θα προσπεράσουμε αδιάφορα. Κοιμισμένοι, ξεχασμένοι και ωραίοι. Σαν Ελληνες. (Δημήτρης Ρηγόπουλος, “Κοιμισμένοι, ξεχασμένοι και ωραίοι”, Η Καθημερινή 08/05/2010)

Για παρεμφερείς απόψεις: “Βία / Violence” του Abravanel, 08/05/2010 και “Εμείς μιλάμε γι’ανθρώπινες ζωές…” του Στρατή Μπουρνάζου, 09/05/2010 (στο ιστολόγιο των “Ενθεμάτων” της “Αυγής”).

AP Photo/Nikolas Giakoumidis

Advertisements

3 thoughts on “Η (συνεχής) επιστροφή των θεωριών συνωμοσίας

  1. Pingback: Η (συνεχής) επιστροφή των θεωριών συνωμοσίας | Γονείς σε Δράση

  2. Αν κάτσεις να καλοσκεφτείς οτι ίσως ως εβραίοι, ίσως ως απλά μια ευπαθής ομάδα δοκιμάζουν πρώτοι τις “υπερβολές” τότε είναι να αγχωνόμαστε γενικώς ως πολίτες για το ποιες εξελίξεις μας περιμένουν ακόμα. Και δεν μιλάω μόνο στον τομέα της ελευθερίας, του φόβου ή των δικαιωμάτων – μιλάω για το μίσος που κυριαρχεί ακόμα και πάνω στα συμφέροντα μας ως χώρα.

    • Για όσο καιρό ο δράστης του εμπρησμού μιας Συναγωγής θα συνδέεται αυτόματα με “διεθνή κυκλώματα” και για όσο καιρό οι δολοφόνοι πολιτών θα θεωρούνται απλώς “γρανάζια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας” τότε όντως θα πρέπει ν’ανησυχούμε. Η αντισημιτική βία συνοδεύεται πολύ συχνά από γενικότερα αντιδημοκρατικά ξεσπάσματα. Αντισημιτισμός και μίσος για τους θεσμούς δεν είναι πράγματα αξεχώριστα…

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s