Ένας κριτικός σχολιασμός της ημερίδας για τα “Κατοχικά Γιάννενα”

Στην on-line έκδοση της εφημερίδας “Ηπειρωτικός Αγών” αναρτήθηκε σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του διευθυντή της Θύμιου Τζάλλα, το οποίο θέτει εξαρχής το αμείλικτο ερώτημα : “Πότε θα παραδεχθούμε την ιστορία των Γιαννιωτών Εβραίων;” Ο διευθυντής του “Ηπειρωτικού Αγώνα” επιχειρεί στο άρθρο αυτό να παρουσιάσει τις εντυπώσεις του από την ημερίδα για τα “Κατοχικά Γιάννενα” (βλ. την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση) που έγινε στις 26 του μηνός σε μια ανακαινισμένη αίθουσα της πόλης. Πριν από δεκαετίες, σημειώνει προσφυώς ο Θ. Τζάλλας, η αίθουσα αυτή δεν ήταν άλλη από την περίφημη “Αίθουσα Τελετών” στην οποία μαθητές, δάσκαλοι και γονείς πραγματοποιούσαν εορτές στη μνήμη των Εθνικών μας Παλιγγενεσιών… Όσον αφορά τη συζήτηση αυτή καθεαυτή, ο συντάκτης του άρθρου στέκεται κριτικά απέναντι στη συναισθηματική φόρτιση ορισμένων ομιλητών, ενώ “το βροντώδες χειροκρότημα του κοινού” (κατόπιν εγκωμιασμού του) τον αφήνει μάλλον αδιάφορο. Η ομιλία της καθηγήτριας Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, ωστόσο, τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα:

Στον αντίποδα η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (θέμα της ομιλίας της: «Κατοχικά Γιάννενα και Ολοκαύτωμα: Η λογοτεχνία ως μαρτυρία») περιγράφει τελείως διαφορετικά την κατάσταση. Δεν είναι καθόλου βέβαιη για το αν η εβραϊκή κοινότητα, στοχευμένη και αιχμάλωτη από τις άγριες κατοχικές αρχές, και εν μέσω ενός κλίματος αδιαφορίας ή ακόμη και προκατάληψης, θα μπορούσε να σωθεί από μόνη της. Ιδίως μάλιστα τη στιγμή που δεν διέθετε τη βοήθεια των ελληνικών θεσμών και προσώπων με κομβικό ρόλο στα δρώμενα της πόλης. Η κ. Αμπατζοπούλου επικαλείται τα παραδείγματα άλλων πόλεων όπως της Ζακύνθου με το δεσπότη της και της Αθήνας -με τις διοικητικές της αρχές- που κατάφεραν να οργανώσουν τη μαζική διάσωση των εβραίων συμπολιτών τους. Στα Γιάννενα δεν έγινε καμία συντονισμένη ενέργεια πλην του ΕΑΜ που ζητούσε όμως «άνδρες και λίρες» και όχι τρόπο διάσωσης μιας θρησκευτικής μειοψηφίας.

Η κ. Αμπατζοπούλου στέκεται πολύ στο πριν και στο μετά. Στο διαρκώς επαναλαμβανόμενο ανά τη χώρα και την Ήπειρο στερεότυπο της χρέωσης όλων των δεινών στους Εβραίους (από την εποχή του Σκυλόσοφου μέχρι επεισόδια στο τέλος του 19ου αιώνα στα Γιάννενα και ανυπόστατες κατηγορίες για παιδοκτονία σε βάρος Εβραίων στο Πωγώνι του 1918) και κυρίως στα αφιλόξενα για τους Εβραίους μεταπολεμικά Γιάννενα. Αυτή η τελευταία ευκαιρία για τους Γιαννιώτες να βοηθήσουν τους μόλις 163 διασωθέντες εβραίους συμπολίτες που τελικά επέστρεψαν, χάθηκε ανεπιστρεπτί.

Η τελευταία της αναφορά μου φέρνει στο νου το δικό μου σχολείο.

Αν στο κάτω κάτω της γραφής αγαπούσαμε τόσο πολύ τους Εβραίους συμπολίτες μας και τους προστατέψαμε, γιατί αυτή η ξεκάθαρη ενοχική στάση μας μετά; Γιατί τους εξοβελίσαμε από την ιστορία μας με τον ίδιο τρόπο που τους εξοβελίσαμε από τα σπίτιά τους, μη αναγνωρίζοντας τα ως δικά τους όταν (ελάχιστοι από αυτούς) γύρισαν; (Θύμιος Τζάλλας, Πότε θα παραδεχθούμε την ιστορία των Γιαννιωτών Εβραίων;)

Advertisements

One thought on “Ένας κριτικός σχολιασμός της ημερίδας για τα “Κατοχικά Γιάννενα”

  1. Pingback: “Το πλιάτσικο”, ένα άρθρο του Αλέκου Ράπτη για τον εκτοπισμό των Γιαννιωτοεβραίων και την καταλήστευση των περιουσιών τους « Against an

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s