Η ανεντιμότητα των κονδυλογράφων

Με τη σύμφωνη γνώμη του Μιχάλη Πάγκαλου, φιλολόγου και τακτικού συνεργάτη του περιοδικού «Νέα Εστία», προχωρούμε σήμερα στην αναδημοσίευση ενός κειμένου του στο οποίο παρουσιάζει με ευσύνοπτο τρόπο ένα παλαιότερο τεύχος του οικείου περιοδικού αφιερωμένο στον ιταλό συγγραφέα Πρίμο Λέβι (βλ. την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο «Ο Πρίμο Λέβι και ο σύγχρονος αντισημιτισμός»).

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στον γερμανό ζωγράφο Φέλιξ Νούσμπαουμ, το έργο του οποίου αποτυπώνει ανεξίτηλα την υπαρξιακή αγωνία ενός ανθρώπου απέναντι στο επικείμενο τέλος. Μετά από μια δεκαετία απελπισμένων περιπλανήσεων ανά την Ευρώπη, ο Νούσμπαουμ συλλαμβάνεται το 1944 από τη Wehrmacht και μεταφέρεται πάραυτα στο Άουσβιτς και στο θάλαμο αερίων. Ο Πρίμο Λέβι, όπως σημειώνει ο Μιχάλης Πάγκαλος, «έγινε συγγραφέας μέσα στο Άουσβιτς και εξαιτίας του Άουσβιτς». Το βιβλίο του με τίτλο «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (εκδόσεις Άγρα 2000) έχει θέμα τη ζωή στα ναζιστικά στρατόπεδα του θανάτου και «θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας».

Το αφιέρωμα όμως της Νέας Εστίας στον Πρίμο Λέβι δεν είναι επίκαιρο μόνο λόγω της πρόσφατης επετείου της απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τα σοβιετικά στρατεύματα. Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή τον καταστροφικό εμπρησμό της συναγωγής των Χανίων η λέξη «Ισραήλ» ως συνώνυμο του απόλυτου κακού επανεμφανίστηκε στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Το σημαίνον «Ισραήλ» έχει απογυμνωθεί πλέον από το περιεχόμενό του: Δεν είναι η χώρα Ισραήλ με τις τάσεις του, τη μουσική του, τους δισταγμούς και τα ατοπήματά του, είναι ένας σκοτεινός υπονομευτής που επιβουλεύεται μια «ανήμπορη» χώρα η οποία «βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση» έχοντας επομένως «ανάγκη τις ξένες τράπεζες».

Η συνέντευξη που δίνει ο Λέβι το 1982 στον Ιταλό δημοσιογράφο της Repubblica Giampaolo Pansa δείχνει έναν άλλο δρόμο. «Στη συνέντευξη αυτή, που αποτελεί υπόδειγμα νηφάλιας σκέψης, ο Εβραίος Λέβι δείχνει τον τρόπο να διαφωνείς πολιτικά με την κυβέρνηση του Ισραήλ και ακόμη να καταδικάζεις εντονότατα, όταν πρέπει, την πολιτική της, χωρίς όμως να διολισθαίνεις στην επικίνδυνη ατραπό του αντισημιτισμού και της δαιμονοποίησης του κράτους του Ισραήλ» (Μιχάλης Πάγκαλος).

Ας μην ξεχνάμε την απάντηση που έδωσε ο μεγάλος παλαιστίνιος διανοούμενος Έντουαρντ Σάιντ σε άραβες συναδέλφους του που δήλωναν γοητευμένοι από τις αναθεωρητικές ιδέες του Roger Garaudy («Η Σοά δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα των σιωνιστών»): Αυτός που δεν είναι ικανός να αναγνωρίσει τα γεγονότα, το ότι δηλαδή οι γείτονές του υπήρξαν θύματα μιας γενοκτονίας, δεν είναι άξιος να διεξάγει αγώνα για τη ΔΙΚΗ ΤΟΥ ανεξαρτησία. Έχει αποτύχει στο να διεξάγει μια έντιμη μάχη (“Israel-Palestine: a third way, A reply to arab intellectuals”).

Oι τάσεις αναθεωρητισμού και σχετικοποίησης της Shoah δεν είναι μόνο ένα θλιβερό προνόμιο του αραβικού κόσμου. Ο πρόσφατος διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων, οι προγενέστεροι εμπρησμοί των συναγωγών Βέροιας, Κομοτηνής και Βόλου, η βεβήλωση των μνημείων Ολοκαυτώματος στη Δράμα, Ρόδο, Λάρισα και Κέρκυρα όπως και οι αλλεπάλληλοι βανδαλισμοί του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων συνοδεύτηκαν από μια ανησυχητική κορύφωση της αντισημιτικής ρητορείας και στην Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενοι την πρόσβασή τους σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, «αντισημίτες κονδυλογράφοι», όπως πετυχημένα τους ονόμασε ο Βίκτωρ Ισαάκ Ελιέζερ (“΄Οταν ο κρυφός αντισημίτης αποκαλύπτεται”), δε δίστασαν να χορέψουν άσεμνα πάνω από τις στάχτες μιας Συναγωγής. Ας κοιμόμαστε ήσυχοι: 1. Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα δεν υφίσταται, μιας και οι δράστες δεν είναι Έλληνες (πλην ενός), 2. Οι Εβραίοι είναι ούτως ή άλλως αιμοσταγή όντα που καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν.

Η χαλαρή αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας, μέρος της οποίας ασχολείται κυρίως με το να καταγγείλει το «κατάπτυστο» άρθρο του Andrew Apostolou, απέναντι στην αντισημιτική ρητορεία και πρακτική επιβεβαιώνουν αυτά που έχει γράψει στο παρελθόν ο Θύμιος Τζάλλας, διευθυντής του «Ηπειρωτικού Αγώνα», με αφορμή τις ατιμώρητες βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων:

Αυτό που βλέπουμε είναι μια κοινωνία να τρέχει πρόθυμη να αποστασιοποιηθεί από κάτι που θεωρεί «διένεξη ακραίων». Οι κάτοικοι είναι αμήχανοι μήπως και το θέμα «σηκωθεί» παραπάνω από τις «κανονικές του διαστάσεις» και πάψει να είναι αυτό που μας βολεύει: «μια ιστορία περιθωρίου». […] Είναι μια στάση που παρουσιάζει τον βανδαλισμό ως ανακατωσούρα που επιφέρει μια ομάδα ανεγκέφαλων πιτσιρικάδων σε ένα πανίσχυρο λόμπι που κινεί τα νήματα. Αυτό είναι ισοπέδωση και τελικά ρατσισμός (“Διένεξη ακραίων”, 4 Ιουνίου 2009).

Η βεβήλωση ενός εβραϊκού λατρευτικού χώρου είναι για πολλούς μια υπόθεση που φέρνει αντιμέτωπους τους Εβραίους και τις νεοναζιστικές ομάδες μίσους, μια υπόθεση που δεν αφορά επομένως κανέναν άλλον. Και αυτή η αποστασιοποίηση έχει πίσω της μια ιστορία: Ο Γιώργος Λιόλιος, συγγραφέας του βιβλίου “Σκιές της πόλης, Αναπαράσταση του διωγμού των Εβραίων της Βέροιας” (εκδόσεις Ευρασία), σχολιάζοντας τον αφανισμό χιλιάδων Ελληνοεβραίων κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διαπιστώνει ότι ο μη εβραϊκός πληθυσμός της Βέροιας θεώρησε, «με λίγες εξαιρέσεις, ότι ο διωγμός των Εβραίων ήταν μια υπόθεση μεταξύ των Εβραίων και των Ναζί και καθόλου κυρίαρχο θέμα που έπρεπε να διαχειριστεί συνολικά η τοπική κοινωνία ως δικό της ζήτημα». Η διαπίστωση αυτή ισχύει όχι μόνο για τη Βέροια αλλά και για άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Στη συνωμοσιολογική της εκδοχή αυτή η αποστασιοποίηση παίρνει μια τερατώδη διάσταση: Ο αντισημίτης που καίει τη συναγωγή δίνει τη θέση του στον πράκτορα της CIA ή της Μοσάντ. Ο αντισημίτης κονδυλογράφος, πολιτικάντης ή απλός πολίτης ενώνει με αγαλλίαση τα δύο άκρα συνθλίβοντας ταυτόχρονα κάτω από την μπότα του την εβραϊκή υπόσταση.

Αυτοί που υποβιβάζουν την απαιτητική τέχνη του σκίτσου σε μια στρατιά μνησίκακων ανδρεικέλων ή το απαιτητικό επάγγελμα του δημοσιογράφου σε κραυγές μίσους, αυτοί που ενώ κατέχουν υψηλούς κυβερνητικούς θώκους δε διστάζουν να εκδηλώσουν την εβραιοφοβία τους, πρέπει να μας βρουν αντιμέτωπους.

Ενημέρωση 04/02/2010:

1. Για το γενικότερο επίπεδο της ελληνικής δημοσιογραφίας και την προκατάληψή της απέναντι στο Ισραήλ σας προτείνουμε να διαβάσετε το πρόσφατο άρθρο του Ζαν Κοέν με τίτλο “Τα Βραβεία Ανέντιμης Ελληνικής Δημοσιογραφίας” (17 Ιανουαρίου 2010).

2. Στο θέμα της ταύτισης δραστών και θυμάτων αναφέρεται σε πρόσφατη παρέμβασή του και ο Ιός της “Ελευθεροτυπίας”: “Ο τρίτος εμπρησμός της Συναγωγής” (30/01/2010).

3. Φίλος και αναγνώστης του ιστολογίου σχολίασε την πρόταση: “Ο πρόσφατος διπλός εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων, οι προγενέστεροι εμπρησμοί των συναγωγών Βέροιας, Κομοτηνής και Βόλου, η βεβήλωση των μνημείων Ολοκαυτώματος στη Δράμα, Ρόδο, Λάρισα και Κέρκυρα όπως και οι αλλεπάλληλοι βανδαλισμοί του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων συνοδεύτηκαν κλπ” ως εξής: “Οι περισσότεροι  έλληνες τα αγνοούν αυτά”. Στους φιλοπερίεργους αναγνώστες προτείνουμε λοιπόν να επισκεφτούν το ιστολόγιο του Abravanel και να διαβάσουν την ανάρτηση με τίτλο Ιανουάριος ’09: Αντισημιτική βία στην Ελλάδα/January ‘09: Antisemitic violence in Greece. Όπως δείχνει το επιμύθιο της συγκεκριμένης ανάρτησης ο νόμος της σιωπής βασίλευε από τότε. Τότε δεν υπήρχαν απ’ ό,τι φαίνεται ρεπορτάζ σε ξένα Μέσα Ενημέρωσης για τους άνετους περιπάτους εμπρηστών στην αυλή της Συναγωγής των Χανίων:

Είναι γελοίοι και βαθύτατα υποκριτές αυτοί που ξέρουν να μιλάνε για καημένους επαγγελματίες αντιρατσιστές που δεν μπορούν να επικρίνουν το Ισραήλ χωρίς να κατηγορηθούν για αντισημιτισμό, ενώ στην πραγματικότητα κρατούν το στόμα τους ερμητικά κλειστό για τα όργια που συμβαίνουν στην ίδια τους την χώρα κάθε φορά που φουντώνει η κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Οτι κάθε μέρα υπάρχουν δεκάδες άρθρα και τηλεοπτικές εκπομπές για τα δικαιώματα των παλαιστινίων, ενώ το γεγονός οτι στα Ιωάννινα κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής για την τύχη των λείψανων της οικογένειας του – κατά τα άλλα ελλήνων πολιτών οι οποίοι είναι χρήσιμοι για φόρους, στρατό και για να λέμε πόσο ανεκτική είναι η χώρα μας – δεν ακούστηκε κουβέντα.

Advertisements

Υποβολή σχολίου / Votre commentaire / Ihr Kommentar dazu / Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s